Thursday, 16 December 2010

ေဖေဖနဲ႔ေမေမသို႔ (အိတ္ဖြင့္ေပးစာ)

ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ

သားဒီစာနဲ႔ ရိုေသစြာ ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ အၿမဲတမ္း က်မ္းမာ ေပ်ာ္ရြင္ေစဖို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။

ေမေမ

ေမေမ့ကို ေနေကာင္းလားလို႔ မေမးေတာ့ဘူးဗ်ာ။ အသက္ႀကီးလာတာနဲ႔ အမွ် ကိုယ့္က်မ္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ဖို႔ပဲ ေၿပာခ်င္ပါတယ္။ ခုကုေနတဲ့ အစာအိမ္ေရာဂါကို ေပ်ာက္ကင္းဖို႔ ပိုၿပီးဂရုစိုက္ေပါ့။ သားက ေဆးကုေပးႏိုင္တာကလြဲၿပီး ဘာမွမလုပ္ေပးႏိုင္ဘူးေမေမ။ သားေၿပာလိုက္တဲ့ စကားတိုင္းက ေမေမ့အတြက္ အားေဆးၿဖစ္ဖို႔ေတာ့ အၿမဲရည္ရြယ္ပါတယ္။ တခါတေလ သားစဥ္းစားတယ္ေမေမ။ ဒီေရာဂါေတြက ေမေမ့ဆီမွာပဲ လာလာၿဖစ္ရလား။ ဒီေလာက္ လူေတြေပါမ်ားေနတာဆုိၿပီးေတာ့ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေမေမ့ကုသိုလ္ေပါ့ဗ်ာ။ ေရာဂါေတြစံုေအာင္ ရေနေပမယ့္ ခုခ်ိန္ထိ လွလွပပ နဲ႔ အသက္ရွည္ရွည္ေနႏိုင္တာလဲ ေမေမ့ကုသိုလ္ေပါ့။ ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ က်မ္းမာေရးေတာ့ဂရုစိုက္ပါဗ်ာ။ ေမေမဘာၿဖစ္ၿဖစ္ ေမေမ့ကို ေကာင္းေအာင္ကုေပးႏိုင္ မယ့္ ဆရာ၀န္ရွိပါေစလို႔ အၿမဲ ဆုေတာင္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေမေမကုသမွ် ကုန္သမွ်ကို ေပးႏိုင္တဲ့သားရွိတယ္ ဆိုတာ ေမေမ အၿမဲ သတိသြင္းထားရင္ ေမေမအားရွိမွာပါ။

ေဖေဖ

အေဖက သန္ပါတယ္ဆိုေပမယ့္ ညေနညေန ဘီယာေသာက္ၿပီးလို႔ ညအိပ္ရင္ အက်ီေတာ့၀တ္အိပ္ေပါ့။ ဘယ္ေလာက္သန္မာတဲ့သူပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ အခန္႔မသင့္ရင္ မသင့္သလို ၿဖစ္တတ္တာပဲ။ သားသမီးေတြက ပိုက္ဆံ ရွာလို႔တတ္ေနၿပီး ပူပင္စရာမလိုေတာ့ဘူး ဆိုၿပီး ေနခ်င္သလိုေနေပမယ့္ သားသမီးေတြ အတြက္ အေဖဆိုတာ အၿမဲတမ္း ေရႊေတာင္ႀကီးပါေဖေဖ။ သားတို႔မွာ မိဘ ရွိေနေသးတယ္ ဆိုတာနဲ႔တင္ အလိုလို အားၿဖစ္ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ အလုပ္ေလွ်ာ့လုပ္ၿပီး က်မ္းမာေရးဂရုစို္က္ပါေဖေဖ။ ေမေမကိုလဲ ဂရုစိုက္ေပါ့။

သားကေတာ့ ေခါင္းအသဲသန္ကိုက္တာက လြဲရင္ ဘာေရာဂါမွ ေထြေထြထူးထူး မရွိပါဘူး။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ စကာၤပူမွာေက်ာင္းတက္ေနတယ္။ ေက်ာင္းက ၿပီးသေလာက္ ရွိေနၿပီးဆုိေတာ့ အလုပ္ရွာေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ အဆင္ေၿပလားေမးရင္ ေနရထိုင္ရ အဆင္ေၿပေပမယ့္ အလုပ္မရေသးတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ေတာ့ ရွိတာေပါ့။ အခ်ိန္တစ္ႏွစ္ရင္းခဲ့တယ္။ ဒီက ေက်ာင္းၿပီးရင္ အလုပ္ရႏိုင္တယ္ လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး ေက်ာင္းတက္ခဲ့တာပဲ။ အခုအလုပ္စေလွ်ာက္ေတာ့ ထင္သေလာက္ ေမွ်ာ္မွန္းထားသေလာက္ အဆင္မေၿပဘူးလို႔ပဲ ေၿပာရမွာပဲေလ။ အခုေတာ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ထိ အခ်ိန္ႏွစ္လ ေလာက္ အလုပ္ရွာလို႔ ရပါေသးတယ္။ အဲဒီအတြင္း အလုပ္ရရင္ အဆင္ေၿပသြားေပမယ့္ အလုပ္မရခဲ့ရင္ေတာ့ ဆိုက္ပရပ္စ္ကို ၿပန္ရမွာေပါ့။ ေခါင္းကိုက္ေရာဂါေလးရွိေတာ့ ဒီမွာ ရံုးအလုပ္ေလး ရရင္ အရင္ေလာက္ပိုက္ဆံ မရေပမယ့္ ေအးေဆးေနႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး ဒီမွာတႏွစ္ အခ်ိန္ေပးခဲ့ပါတယ္ ေဖေဖ။

သားကိုယ္တိုင္က ကံမဆိုးမေပမယ့္ ကံမေကာင္းတဲ့ထဲမွာပါတယ္။ သူမ်ားေတြ ရံုးတက္တဲ့အခါ ယူနီေဖာင္းနဲ႔ သန္႔သန္႔ၿပန္႔ၿပန္႔နဲ႔ စားပြဲေပၚမွာ ကြန္ၿပဴတာေရွ႔မွာ ထိုင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရကို အားက်ခဲ့ေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ဒီအလုပ္မ်ိဳး လုပ္ဖို႔ အခြင့္မရေသးဘူးေပါ့။ ရႏိုင္ဖို႔ရွိေသးလား လို႔ေတာင္ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိတယ္။ ကံ ကိုယ္က ဒီအလုပ္နဲ႔ အက်ိဳးမေပးပဲ စားေသာက္ဆိုင္တို႔လို၊ ေဆးသုတ္၊ ၿခံရွင္းတာေတြက ပိုအက်ိဳးေပးသလားလို႔ေတာင္ ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။ ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ဒီမွာ အလုပ္မရလို႔ ဆိုက္ပရပ္စ္ကို ၿပန္သြားၿပီး ဒီအလုပ္ေတြ ၿပန္လုပ္ရလဲ စိတ္အားေတာ့မငယ္ပါဘူး။ သားအေၿခအေန တခုထိ ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့တာပါေလ။ ကံေပါ့။ ဟိုၿပန္ေရာက္လို႔ အလုပ္လုပ္ရရင္လဲ ပိုက္ဆံပို ရတယ္လို႔ပဲ မွတ္ပါတယ္။ စကာၤပူမွာေတာ့ တႏွစ္ အခ်ိန္ေပးၿပီးၿပီးေပါ့။ အခ်ိန္က စကားေၿပာသြားပါလိမ့္မယ္။ တနည္းေၿပာရရင္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ အစိုင္အခဲ တခုခု ၿဖစ္ေနတယ္ ေဖေဖ။

ဒီအေႀကာင္းေတြကို ေၿပာဖို႔ တသက္လံုး စိတ္မကူးေပမယ့္ ေဖေဖတို႔က ခဏခဏ ေမးေမးေနေတာ့ ေၿပာလိုက္ရတာပဲ။ သားစိတ္ထဲမွာလဲ ရွင္းတယ္ေဖေဖ။ ေဖေဖတို႔ သိထားဖို႔က ေဖေဖတို႔ လိုအပ္တာကို ေၿပာ။ သားဘက္က အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေၿဖ႔ဆည္းေပးမယ္ ဆိုတာကိုပါ။ တခါတေလ ေဖေဖတို႔ အားက်တတ္တဲ့ ဘယ္သူ႔သားကေတာ့ တလကို သိန္းႏွစ္ဆယ္ပို႔တယ္၊ ဘယ္သူ႔သမီးကေတာ့ ဘာ၀ယ္ပို႔တယ္ ဆုိတဲ့ သားသမီး အမ်ိဳး အၿဖစ္ ေဖေဖတို႔ကို ဂုဏ္ယူေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဖေဖ..။ ကံခ်င္းမတူဘူး၊ဥာဏ္ခ်င္းမတူဘူး ေဖေဖ။ သားဘက္ကေတာ့ တတ္ႏိုင္သေလာက္ၿဖည့္ဆည္းေပးမယ္ ဆိုတာကုိေတာ့ သိေနေစခ်င္တယ္ ေဖေဖ။ အဲလိုပို႔ ႏိုင္တဲ့သားသမီးေတြရွိသလို သားလို ခံစားေနရတဲ့သားေတြ သမီးေတြလဲ ရွိေနမွာပဲ ဆိုတာ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္ ေဖေဖ။

ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ သားအလုပ္အတြက္ စိတ္မေကာင္းလဲ မၿဖစ္နဲ႔။ မ်က္ရည္လဲမက်နဲ႔။ စိတ္လဲမပူနဲ႔။ သားစိတ္ထဲမွာ မြန္းက်ပ္တိုင္း ငါမိဘေတြကို ငါလုပ္ေကၽြးေနတာပဲ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ အားၿပန္ၿဖစ္ပါတယ္။ သားကိုယ္တိုင္အတြက္ ထမင္းတနပ္ ေနဖို႔စားဖို႔ မပူရပါဘူး။ ေနတတ္ထိုင္တတ္ပါတယ္။ အခုလုပ္ေနတာလဲ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ ရွိေနေသးလို႔ ဆိုတာ အမွတ္ရေပးပါ။

ညီ..

ခုခ်ိန္ေၿခေထာက္က သန္မာလာၿပီး ဆုိေပမယ့္ မေပါ့နဲ႔ေပါ့။ ညီလဲ ကုသိုလ္ကံေကာင္းတာပဲ။ ေသကံမေရာက္ဘူး ဒုကၡိတ မၿဖစ္ခဲ့ဘူးမဟုတ္လား။ ဒါက သတိတခ်က္လြတ္သြားတာရယ္၊ ကံမေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ဆံုလို႔ မိုးရြာေနတဲ့အခ်ိန္ဓာတ္ႀကိဳးၿပတ္ၿပီး ေၿခေထာက္ကို လာမွန္တားကို။ ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ အခုမေကာင္းတာေတြ ေက်ာ္သြားၿပီး ေကာင္းတာပဲ ၿဖစ္လာေတာ့မယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ မွတ္ေပါ့။ ကိုႀကီးထက္စာရင္ ညီက ကုသိုလ္ပိုရမွာပါ။ မိဘကို ခုထိ အနားမွာၿပဳစုေစာက္ေရွာက္ခြင့္ ရေနတာပဲေလ။ ညီမိန္းမကိုလဲ ခ်စ္ခင္ႀကင္နာပါ။ တခုခုကို စိတ္ဆိုးမယ္လုပ္တိုင္း ညီေနမေကာင္းတုန္း မထႏိုင္တုန္းက ၿပဳစုခဲ့တာေလးကို သတိရၿပီး ခ်စ္ခင္လိုက္ပါ။ ညီက လူဆိုးေပမယ့္ လိမ္မာၿပီးသားပါ။ တခုခုဆို အကိုႀကီး ကအေနာက္မွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာ သိထားပါ။

ညီမေလးေရ… မလွ်ံေရ…

ကိုယ့္က်မ္းမာေရးကိုလဲ ဂရုစိုက္ေပါ့။ ညီမေလးက မလိမၼာေပမယ့္ မဆိုးပါဘူး။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို လဲ ေစာင့္ေရွာက္ပါ။ လုပ္ခ်င္တာကိုလဲ ၿဖစ္ေအာင္လုပ္ေပါ့။ ကိုႀကီးတို႔က ၿဖစ္ၿဖစ္ မၿဖစ္ၿဖစ္ ပံ့ပိုးေပးႏိုင္တာပဲ ရွိမယ္။ ဒါကလဲ မိသားစု တခုအတြက္ အတိုင္းအတာ တခုထိ ပံ့ပိုးေပးႏိုင္တာမ်ိဳး ၿဖစ္ပါေစေပါ့။ လုပ္ခ်င္တာကိုလုပ္ပါ။ ၿဖစ္ခ်င္တာကိုေတာ့ ရေအာင္ယူပါ။ ညီမေလးက ကိုႀကီးစကားဆို နားေထာင္တယ္ ဆုိတာ ယံုၿပီးသားေပါ့။

ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ မိသားစုေတြ တေန႔ ၿပန္ဆံုမယ္ေပါ့။ ၿပန္ဆံုတဲ့အခါ happy ending ေလးပဲ ၿဖစ္ခ်င္တာပါ။ Drama ေတြ၊ Fiction ေတြ မလိုပါဘူး။ အခုေတာ့ အိမ္မၿပန္တာ ေၿခာက္ႏွစ္တိတိရွိၿပီး ၿဖစ္တဲ့ အေ၀းေရာက္သားက ဒီစာနဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို စိတ္ထဲကေန ရိုေသစြာ ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာၿဖင့္

ဖိုးစိန္



Tuesday, 14 December 2010

(၁၄) ဒီဇင္ဘာဆုေတာင္း

၁၄ ဒီဇင္ဘာ ဆုေတာင္း

ဘယ္လို အရာေတြက

ငါ့ဘဝမွာ လာေရာက္ယိမ္းထိုးကခုန္ ေနတာလဲ…

အၿမဲတမ္း မေကာင္းတတ္တဲ့ ကံႀကမၼာက

ငါနဲ႔မွ… တိတိပပ.. သက္ဆိုင္သတဲ့လား…

တရားသၿဖင့္ ေက်ေအးလိုက္ရေအာင္ကလဲ…

ငါက…

ပစ္ေပါက္ခံထားရတဲ့ ဓားခ်က္မ်ား

အၿမဲလို အသင့္ၿဖစ္ေနတဲ့ လက္ညိွဳးမ်ားနဲ႔

ဓားစာခံ သက္သက္ အေကာင္ပါ…။


ကိုယ္က်င့္တရား အမွားမ်ား

က်နစြာစုပံု ေအးခဲသြားေသာအခါ

အေရာ္အစားႀကီးမားလြန္းေသာ

ဒီသံသရာ

ဒီဝဋ္ေႀကြး

ဒီကံႀကမၼာ

ဒီကမၻာမွာ…

မၿမင္ႏိုင္ေသာ အနာဂတ္ ေန႔ရက္မ်ားကို

ရွဴရွိဳက္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း…

သကၠရာဇ္ေတြ ၿဖိဳခဲ့ေနတာေတာ့ ေသခ်ာေနခဲ့တယ္…။


ငါ… ေႀကကြဲမွဳေတြကို မုန္းတတ္ပါတယ္…။


အတိတ္၊ ပစၥဳပန္ ၊ အနာဂတ္

ကာလသံုးပါးကုိ မဖတ္ရွဳတတ္တဲ့…

မစိၦယ မ်ားရဲ႕ ၿခံဳခိုတိုက္ခိုက္ၿခင္း ကင္းေဝးတဲ့

ေကာသလမင္းႀကီး အိမ္မက္ မမက္ခင္ည

ေလထဲမွာ ေၿမာက္တက္ ႀကန္႔ႀကာေနတဲ့

အံစာတုန္း ေၿမေပၚမက်ခင္

အရွံဳးနဲ႔ မပတ္သက္ေသာ အလံၿဖဴကိုလႊင့္

မစိုက္ထူ ခ်င္ခဲ့ေသာ မ်က္ရည္ႏွင္းၿဖဴေတြႀကားကေန

(၁၄) ဒီဇင္ဘာ အတြက္ ၿပင္ဆင္ခ်က္ တစ္ခုခု ေတာ့ေပးခဲ့ပါ…။

မေနာ္ဟရီ(မႀကီး)

ဒီကဗ်ာက မႀကီး မေနာ္ဟရီ ရဲ႕ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ကို ၿပန္ေရးထားတာပါ။


မႏွစ္က အမတစ္ေယာက္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအမက လူတစ္မ်ိဳး .......
ကိုယ္ေပါင္းခ်င္တဲ့သူ မွေပါင္းတတ္တာ… ကိုယ္စိတ္မပါတဲ့ေနရာမ်ားဆို ေၿခဦးေတာင္မလွည့္ဘူး… ကိုယ္တိုင္က စကားသိပ္မေၿပာေပမယ့္ ရင္ဘတ္ခ်င္း တူတဲ့သူေတြနဲ႔က်.. ဆူလို႔ညံလို႔.. တေမ့တေမာ ေၿပာတတ္တာ…။ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔မေတြ႕လို႔ကေတာ့ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ ၿပံဳးၿပလိုက္ဖို႔ေတာင္ ၀န္ေလးတတ္သူေလ..။လူေတြမ်ားတဲ့ ေနရာေတြကိုေ႐ွာင္တတ္ၿပီး ..ထိုင္ေနတဲ့၀ိုင္းက လူငါးေယာက္ေလာက္ ထက္ပိုလာရင္ ထထြက္သြားခ်င္တတ္ေသးတယ္။ သူတင္ကိုယ္တင္ ေၿပာၾကေၾကးဆို ေ၀ါဟာရေတြမ်ားသေလာက္ ၿပန္ေၿပာဖို႔ တံု႔ဆိုင္းေနတတ္တဲ့ အတြက္… ေသခ်ာေပါက္ ခံခဲ့ရၿပီးသားဆိုတဲ့ထဲက…။ ဒီလိုစိတ္ဓာတ္ေတြ ပိုင္ဆိုင္တဲ့အမ...

အဲလိုလူက ခုက်ေတာ့…ခပ္တည္တည္နဲ႔ လူေတြကိုအသက္ပါပါမပါပါ ရယ္ၿပတတ္ေနၿပီ..ခၽြင္းခ်က္ကေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ၾကည့္မရေလာက္ေအာင္ ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ေတာ့မၿဖစ္ဖို႔လိုတာေပါ့…။ စိတ္ထဲကပါပါမပါပါ..စကားေတြ ေၿပာတတ္ေနၿပီ… ဘယ္လိုလူဆို ဘယ္လိုစကားေလာက္ပဲေၿပာ.. ဆိုတာေတြလည္း အေတာ္နားလည္လာၿပီ..အရင္ကဆို ဘာသာေဗဒမတူလို႔ကေတာ့ တာ့တာ ပဲ.။

ခုဆို..ဒီလူကၿဖင့္ ရာသီဥတုအေၾကာင္းေလာက္ပဲ ေၿပာလို႔ရတဲ့သူ..ဒီလူကၿဖင့္စာအေၾကာင္းေပအေၾကာင္းဆိုရင္ …ဘယ္နားေလာက္ထိပဲ ေၿပာလို႔ရတယ္.. ဒီလူကဆိုဘယ္ထိေၿပာလို႔ရတယ္..ဆိုတဲ့ေဒတာေတြလည္း သိုမွီးေလ့လာထားၿပီးသား…..။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ..ကိုယ့္ကိုယ္ကိုၿပန္ၿမင္ေနရတာက ကိုငွက္သီခ်င္းထဲကလို.. ငါဟာငါမဟုတ္ဘူး..ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့…။ တဲ့...။


ဒီေန႔ဟာ ကိုယ္ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ အမတစ္ေယာက္အတြက္ အၿမဲတမ္း အမွတ္တရ ၿဖစ္ေနမယ့္ ေန႔တေန႔ ၿဖစ္တယ္။ ဒီအမဟာ ကိုယ္ေတြအတြက္ အမႀကီး အမိရာပဲ။ အေနေ၀းေနေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ အၿမဲတမ္း ရွိေနခဲ့တယ္။ ၀မ္းသာတိုင္းသတိရသလို ၀မ္းနည္းမွဳရွိတိုင္းလဲ အမကို ေတာင့္တမိတယ္။ မွ်ေ၀ေပးခ်င္တယ္။ ဒီအမကို ေလးစားတယ္။ ခ်စ္တယ္။ အမေပ်ာ္ေနတာကို ၿမင္ေနခ်င္တယ္။ သူ စိတ္မေကာင္း၊ ေနမေကာင္းရင္ ကိုယ္ေတြကိုယ္တိုင္ ရင္ဘတ္ႀကီးက ေလးလာသလို ခံစားရတယ္။ ဒီေန႔ က အမႀကီးအတြက္ အၿမဲ အမွတ္တရၿဖစ္ေနမယ့္ေန႔ေလး။ ဒီေန႔ေလးမွာ အမႀကီး တစ္သက္လံုး စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်မ္းမာနဲ႔ သားေတြ ေမာင္ေတြနဲ႔ တူတူ တသက္လံုးေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ေနႏိုင္ပါေစလို႔ စိတ္ထဲ ရင္ထဲကေနဆုေတာင္းေပးရင္း အေ၀းကေန ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္။


မႀကီးေမြးေန႔မွာ ေနေကာင္းက်မ္းမာေပ်ာ္ရြင္ပါေစဗ်ာ။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာၿဖင့္


ဖိုးစိန္