Saturday, 28 January 2012

ေသမင္းကိုရင္ဆိုင္ျခင္း (CASE 1)

နိဒါန္း

က်ေနာ္ COUNSELING ကို စသင္ကတည္းက ဒီပညာနဲ႔ ကေလးေတြစိတ္ကို က်ေနာ့္ ကူညီႏိုင္သေလာက္ ဥာဏ္စြမ္းရွိသေလာက္နဲ႔ ကူညီမယ္ လို႔စိတ္ကူးထားပါတယ္။ က်ေနာ္ စိတ္အထူးကု ဆရာ၀န္ တေယာက္မဟုတ္တဲ့ အတြက္ ဆရာ၀န္ တေယာက္ရွဳ႔ေထာင့္ကေန မေရးပါဘူး။

က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့ ကေလးေတြရဲ ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို သူတို႔ရဲ ႔စိတ္ခံစားမွဳေပၚမွာ မူတည္ျပီး စိတ္ကို စိတ္နဲ႔ ျပန္ျပီးေခ်ပ ေပးခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ ကေလးေတြ အတြက္ အသံုး၀င္သလို က်ေနာ္လံုး၀ ကိုင္တြယ္လို႔ မရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးရွိတဲ့ကေလးေတြလဲ ရွိပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဒီေကစ့္ေတြဟာ ကေလးေတြရဲ ႔စိတ္လံုျခံဳ မွဳအတြက္ လွ်ိဳ႔၀ွက္ထားရမယ့္ ကိစၥေတြပါ။ ကေလးေတြဟာ သူတို႔ ယံုၾကည္တဲ့ သူမွသာ အမွန္တရားကို ေျပာျပေလ့ရွိျပီး သူတို႔ယံုၾကည္မွဳ ရဖို႔ ေတာ္ေတာ္ တည္ေဆာက္ယူရပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေတြ႕အၾကံဳေတြ အမ်ားၾကီးေပးတဲ့ သူတို႔နဲ႔ က်ေနာ္ စကားေျပာရတဲ့ေနရာမွာ အမ်ားၾကီး အဆင္ေျပေၾကာင္း သတိထားမိတယ္။ အဲဒါက သူတို႔နဲ႔ စကားေျပာတဲ့ အခါ သူတို႔ စိတ္အတိုင္း သူတို႔နဲ႔လိုက္သြားႏိုင္ဖို႔. သူတို႔ မထင္မွတ္တဲ့ ေနရာမွာ ကိုယ္က ရပ္တန္႔ေပးႏိုင္ဖို႔ေပါ့..။

ေသမင္းကိုရင္ဆိုင္ျခင္း (CASE 1)

မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္ (counseling ) ကိုစေတာ့ ပထမဆံုး စကိုင္ရတဲ့ ေကစ့္ေလးပါ။ ၁၃.၁၄ ႏွစ္အရြယ္ အလယ္တန္းအဆင့္ ေက်ာင္းသူ တဦးပါ။ သူ႔နာမည္ မာရီယားလို႔ေခၚတယ္။ သူက အေဖက ဒတ္ခ်္ လူမ်ိဳးနဲ႔ အေမက ဖိလစ္ပိုင္နဲ႔ စကာၤပူ တရုတ္ေရာထားတဲ့ တရုတ္မူ. လင္မယားႏွစ္ေယာက္လံုးက စကာၤပူူ ႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသား ခံယူထားတာ။ မာရီယာက သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ ႔ သမီးအၾကီးဆံုး ေပါ့။ မႏွစ္က မာရီယာ အေဖနဲ႔ အေမ ကြဲျပီး သူမ အေဖက သူႏိုင္ငံသူ ျပန္သြားတယ္။ မာရီယာက သူမ အေဖနဲ႔ ကြဲျပီး သိပ္မၾကာဘူး။ ေနမေကာင္းခဏခဏ ျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းလဲ ခဏခဏ ပ်က္ရတယ္။ ပထမဆံုး ေဆးရံုတက္တဲ့ အခါမွ ဆရာ၀န္က မာရီယာရဲ ႔ ခႏၵာကိုယ္ထဲက (Spleen) က လိုအပ္တာထက္ ပိုၾကီးေနတယ္လို႔ ေျပာတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေဆးစစ္ခ်က္ယူေတာ့ (၃)လ အၾကာမွာ မာရီယားမွာ ေသြးကင္ဆာ ရွိေနျပီးဆုိတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဆရာ၀န္က မာရီယားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းရွင္းျပျပီး ေဆးကုရင္ ေပ်ာက္တယ္လို႔ အားေပးခဲ့တယ္။ မာရီယားစိတ္ဓာတ္မက်ေအာင္ ေက်ာင္းကိုလဲ ပံုမွန္တက္ေစခဲ့တယ္။

က်ေနာ္ မာရီယာကို စေတြ႕တာ သူမ ေသြးကင္ဆာ ျဖစ္ေနျပီး(၆) လအၾကာမွာပါ။ သူဆီမွာ ေဖ်ာ့ေတာ့ အားငယ္တဲ့ မ်က္၀န္းတစံုကလြဲလို႔ သူမဟာ အရာရာကို သိေနတဲ့ လူတေယာက္လို႔ ခံစားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမကို ျမင္တာနဲ႔ သူမ ေရာဂါသည္မွန္း သိသာေနတယ္။

မာရီယာကို ပထမဆံုးေတြ႕တဲ့ ေန႔က မာရီယာ အတန္းပိုင္ ဆရာမက က်ေနာ့္ကို မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ သူက ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ သာျပံဳးသာျပံဳးျပေပမယ့္ က်ေနာ္သူ႔နဲ႔ စကားေျပာလို႔ ရမယ္လို႔ စိတ္ထဲက ထင္ေနခဲ့တယ္။

မာရီယာနဲ႔ က်ေနာ္ ပထမဆံုး ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းေတြတဲ့ အခ်ိန္မွာ မာရီယာ ေမးတာက “ ငါတကယ္ ေသမွာလား” တဲ့.။ သူမ မ်က္၀န္းမွာ ေၾကာက္ရြ႕ံမွဳေတြ ရွိေနေပမယ့္ သူမ စိတ္ကို သူမ ေတာ္ေတာ္ထိန္းခ်ဳပ္ထားပံုရတယ္။

က်ေနာ္ ရိုးရိုးပဲ ေျဖခဲ့တယ္။”ငါမသိဘူး.. ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ရွိတဲ့ အေျခအေနမွာ ငါတို႔ ရပ္တည္ ေနႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကမယ္” လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ပထမဆံုးေတြ႕တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူမ မိနစ္ (၃၀) စာေလာက္ငိုေနခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ ပထမပိုင္း Session ကို အဲေလာက္နဲ႔ပဲ နားလိုက္ခဲ့တယ္။

ေနာက္ရက္ေတြမွာ က်ေနာ္ သူမနဲ႔ စကားေျပာဖို႔ ခ်ိန္းေပမယ့္ သူမေရွာင္ေနခဲ့တယ္။ သံုးခါေလာက္ ခ်ိန္းျပီး က်ေနာ္ လက္ေလွ်ာ့ထားခ်ိန္မွာ သူမ က်ေနာ့္ကို ဖုန္းေခၚျပီး ေတြ႕ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ သူက အိမ္ကုိလာခဲ့ေျပာလို႔ က်ေနာ္ သူမအိမ္ကို လိုက္သြားခဲ့တယ္။ သူမ အခန္းတခုလံုးမွာ ရွိတဲ့ မီးလံုးေတြ၊ တီဗြီေတြ ကို ခြဲျပီး ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြကို ဆြဲျဖဲထားတာ အခန္းတခုလံုး ပြေနတဲ့ အျပင္ အခန္းအျပင္ထိေတာင္ေရာက္တယ္။ သူအေမကေတာ့ ဆုိဖာေပၚမွာ က်ံဳ႔က်ံဳ႔ေလးထိုင္ျပီးငုိေနတယ္။ ထူးျခားတာက သူမပိုင္ဆိုင္တဲ့ပစၥည္းေတြက လြဲလို သူမ အိမ္က တျခားပစၥည္းေတြကုိ ရန္မရွာဘူး။ မခြဲဘူး။

ဒီလို ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေသရမယ္လို႔ ၾကိဳသိေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ ႔စိတ္မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ားလိုက္မယ့္ ပူပင္ေသာကလဲ။ အရြယ္တူေတြ လွဳပ္ရွားသြားလာ ေပ်ာ္ပါးေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေန႕တိုင္းသူ႔အတြက္ ေသရမယ့္ ရက္ကို ေစာင့္ေနရသလိုပဲ။ ငါေသေတာ့ ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ တခ်ိန္လံုးညည္းတြားရင္ ေန႔ေတြကို ျဖတ္သန္းသြားရမယ္ဆိုတာ စဥ္းစားတိုင္း သနားမိတယ္။

ဒီလို အရြယ္ေတြမွာ တခ်ိဳ႔က ေသရမွာကို သိရက္နဲ႔ မေသႏိုင္ပါဘူး ဆုိျပီး ျငင္းဆန္မယ္။ (DENIAL)

တခ်ိဳ႕က ငါ့အလွည့္မွ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာလဲ၊ ငါ့ကုိမွ ဘာလို႔ ဘုရားသခင္က အျပစ္ေပးတာလဲ စသျဖင့္ စဥ္းစားမိတုိင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဒါသထြက္မယ္။ (ANGER)

ေနာက္ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဘာမွမေျပာပဲ တေယာက္တည္း ႏွဳတ္ဆိတ္ျပီး အခန္းေအာင္းေနတတ္မယ္, ဘုရားသခင္ကို ၾကိတ္ျပီး တေနတတ္တဲ့သူမ်ိဳးေပါ့။ (BARGAINING)

တခ်ိဳ႔က စိတ္ဖိစီးမွဳေတြ ျဖစ္လာျပီး ဖ်ားျခင္းနားျခင္းနဲ႔ စိတ္ကို အရွံဳးေပးမယ္။ (DEPRESSION)

ေနာက္ဆံုး လူမ်ိဳးက ဘယ္အခ်ိန္ေသေသ . ငါအဆင္သင့္ ဆုိတဲ့ တဲ့ လူစားမ်ိဳးေတြ ျဖစ္တယ္။ (ACCEPTANCE)

မာရီယာကေတာ့ ေသျခင္းတရားကို ေဒါသနဲ႔ ေျဖရွင္းတာ ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ သူမနဲ႔ ရင္ဆိုင္ ရတဲ့အခါ သူမရဲ ႔ စိတ္ခံစားမွဳ ကို နားလည္ရတယ္။ သူမရဲ ႔ခံစားခ်က္ေတြကို ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေအာင္ အေကာင္းဖက္ကေန ဆြဲေတြးေပးရတယ္။ သူမ မယံုၾကည္ေတာ့တဲ့ ဘုရားသခင္ ဆုိတာကို သူမစိတ္က ဖယ္ရွားေပးျပီး သူမကိုယ္ သူမ ယံုၾကည္လာေအာင္ ျပဳျပင္ေပးရတာပဲ။ သူမ စိတ္ခံစားရတိုင္း ေဒါသထြက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူမကို က်ေနာ္ေလ့က်င့္ေပးထားတာက သတင္းစာ စကၠဴေတြပါပဲ။ သူမ အိပ္ခန္းကို စားပြဲတလံုးနဲ႔ ကုတင္ တလံုးက လြဲလို႔ သတင္းစာ စကၠဴေတြ အထပ္လိုက္ပံုထားေပးခဲ့တယ္။ သူမ ေဒါသျဖစ္တဲ့ အခါမွာ အဲဒီသတင္းစာေတြကို ဆြဲျဖဲဖို႔ သူမကို ေပးထားခဲ့တယ္။

သူမကို က်ေနာ္ ဘုရားသခင္ကိုလဲ မတခိုင္းဘူး။ ဘုရားလဲ ၀တ္မျပဳခိုင္းဘူး။ သူမကို္ယ္ သူမ ယံုၾကည္လာေအာင္သာေျပာခဲ့တယ္။ ဒီလို ေရာဂါခံစားေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူမ စာေတြမက်က္ခ်င္ဘူး။ စာေတြ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ စာေတြ ဖတ္ဖို႔ တိုက္တြန္းတယ္။ သူမ ဖတ္ခ်င္တဲ့ သိခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေတြကို ငွားေပးတယ္။ ၀ယ္ေပးခိုင္းတယ္။ သူမကို တခုပဲ ေျပာခဲ့တယ္။ စာဖတ္တာ အက်ိဳးရွိပါတယ္။ အကယ္လို႔ ေသသြားခဲ့ရင္ေတာင္ အခုဖတ္ထားတဲ့စာေတြက ေနာင္ဘ၀ မင္း လူျပန္ျဖစ္တဲ့အခါ ပါသြားလိမ့္မယ္။ အဲဒီဘ၀က်ရင္ မင္းကအကုန္လံုးကို မွတ္မိေနျပီး ဥာဏ္ေကာင္းလိမ့္မယ္။ လူခၽြန္လူေကာင္း တေယာက္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အခုခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ဆရာ၀န္ၾကီးေတြ၊ ျဖစ္ေနၾကတာဟာ အရင္ဘ၀က သူတို႔ သူမ်ားထက္ စာပိုဖတ္ခဲ့လို႔ ဒီဘ၀မွာ သူမ်ားထက္ပိုျပီး ဥာဏ္ေကာင္း ေနရာေကာင္းေတြ ရေနတယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး မာရီယာက ဒီဘ၀ထက္ ေနာက္ဘ၀ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခုနဲ႔ စာေတြဖတ္တယ္။ စာေတြပိုဖတ္တယ္။ သူသိခ်င္တဲ့ ပထ၀ီ၀င္ေတြ၊ သမိုင္းေၾကာင္းေတြ တရိစၱာန္ ေတြ အေၾကာင္း ကို စိတ္၀င္တစားဖတ္လားတယ္။ ဒါကို ၾကည့္ခ်င္းအားျဖင့္ သူမ အေဖရွိတဲ့ ေနရာကို စိတ္ေရာက္ေနမွန္းသိသာေပမယ့္ ဘယ္စာဖတ္ဖတ္ သူမအတြက္ အက်ိဳးရွိသြားမွာပါ။

အခုေနာက္ပိုင္း သူမနဲ႔ ေတြ႕တဲ့ရက္ေတြမွာ သူမစာဖတ္ထားလို႔ ေျပာျပတဲ့ ကမၻာျပတ္ေရြ႕ေတြ အေၾကာင္း၊ ဥေရာပႏိုင္ငံက စိတ္၀င္စားဖြယ္ သမိုင္းမ်ား အေၾကာင္းကို က်ေနာ္ နားေထာင္ရတယ္။

မာရီယာ တေယာက္ ေသျခင္းတရားကို စာဖတ္ျခင္းႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနပါတယ္။ သူမ ေနျပန္ေကာင္းလာေအာင္ က်ေနာ္ မလုပ္ေပးႏိုင္ေပမယ့္ သူမ တိုးတက္မွဳတခုခု အတြက္ က်ေနာ္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေပးခ်င္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ မာရီယာ တေယာက္ က်ေနာ့္နဲ႔ ဆံုေတြ႕ျခင္းကို ေက်နပ္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ က်ေနာ္ သူမနဲ႔ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ေတြ႕ရဦးမလဲ မသိေသးပါဘူး။ သူမ အသက္ရွင္ေနသ၍ သူမ လိုအပ္ေနသ၍ က်ေနာ္ သူမကို အားေပးေနဦးမွာပါ။

သူမ စာဖတ္ေနပါတယ္။ သူမ ဘ၀ကို စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ ေသျခင္းတရားကို ရင္ဆိုင္ေနပါတယ္။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Saturday, 14 January 2012

ရသအလင္းရယ္. ကတံုးရယ္.. အင္းသီးရယ္... ျပီးေတာ့ ကဖစရယ္... အင္ ဒါ ျဗဴး


ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ၁၃ ရက္ေန႔က တႏိုင္ငံလံုး အံု႔အံုးၾကြက္ၾကြက္ ဆူညံပြက္ေလာ ရိုက္ေပ်ာ္ေနခဲ့သလို စကာၤပူႏိုင္ငံမွာလဲ အံု႔ ၾကြက္ ဆူညံ ပြက္ေလာ ရိုက္ေနခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းက ရသအလင္း က ဦးေဆာင္ျပီး စီစဥ္တဲ့ ပြဲေၾကာင့္ပါပဲ။ နတ္ကနားပြဲမဟုတ္ပါဘူး။ ကတံုးပြဲပါ။ ကတံုးဆိုတာနဲ႔ တန္းျမင္တာက ဇာဂနာမဟုတ္လား။ ကုိ ကတံုး(အဲေလ) ဇာဂနာၾကီး စကာၤပူလာမယ္ ေဟာေျပာပြဲ လုပ္မယ္။ နာမည္ေက်ာ္ ဒါရိုက္တာၾကီး မင္းထင္ကိုကိုၾကီးလဲ ပါမယ္ ဆိုေတာ့ လူေတြက ျပဴးျပဴးျပဲျပဲ ကတံုး ေျပာင္ ( အေျပာင္အပ်က္ေျပာျခင္း) တာ ၾကည့္မလို႔ စိတ္လွဳပ္ရွားစြာနဲ႔ ဆူညံပြက္ေလာ ရိုက္ခဲ့တာပါပဲ။

ျပီးေတာ့ ဦးေဆာင္ျပီး က်င္းပေပးတာက ျမန္မာ ကဗ်ာနဲ႔ စာေပကို ျမတ္ႏိုးတဲ့ အႏုပညာ ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ားရဲ ႔ အားၾကိဳးမာန္တက္ ရသမွ်ရွိစု မဲ့စုေလးနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားျပီး ျမန္မာျပည္က ေငြေၾကးခ်ိဳ႔တဲ့ျပီး မက်မ္းမာတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြကို ေထာက္ပံ့တဲ့ ရသအလင္းပါပဲ။ ဒီလို ျမင့္ျမတ္တဲ့ အလွဴထဲမွာ ပါ၀င္ခ်င္တဲ့ သူေတြက လက္မွတ္၀ယ္ျပီး အားေပးခ်င္တာ ေၾကာင့္ စကာၤပူက ဆီးသီးေတာ မွာ နာမည္ၾကီးတဲ့ ရနံ႔ သစ္ ဆုိင္နဲ႔ ျမနန္းႏြယ္ ဆိုင္ေတြမွာ တိုးမေပါက္ေအာင္ ( တိုးစရာလဲ အေပါက္မရွိပါဘူး) စည္ကားေနခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလို တိုးမေပါက္ေအာင္ လက္မွတ္ေတြ ေရာင္းေကာင္းေနခဲ့တာလဲ လက္မွတ္ေကာင္တာမွာ မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ ေျပာတတ္ဆိုတတ္ ေပါင္းသင္းတတ္တဲ့ နာမည္ေက်ာ္ လူေခ်ာ ဘေလာ့ဂါ ဖိုးစိန္ေၾကာင့္ပါပဲ။. ( အဟြတ္)

အဲဒါေၾကာင့္လဲ ၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ လတ္လတ္ ေကာင္မေလးေတြက ေၾကာ္ျငာက ဇာဂနာကို ၾကည့္လိုက္၊ ဖိုးစိန္ကို ေငးလိုက္၊ လက္မွတ္ေလး၀ယ္လိုက္နဲ႔ လက္မွတ္ေတြ ကုန္သြားလိုက္တာမ်ားေလ.. (၂၅) က်ပ္တန္း ဆို ၆ေစာင္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အဲဒီထဲမွာမွ တခ်ိဳ႔ေကာင္မေလးမ်ားဆို ဖိုးစိန္ လက္မွတ္ေရာင္းေနတာ သတင္းရရခ်င္း အေျပးအလႊား လာ၀ယ္တာေတာင္ အလယ္တန္းမရလို႔ စိတ္ေကာက္ ေျခေဆာက္ျပီး မ်က္ေစာင္းေလးထိုး သြားလူဆိုး ဆိုျပီး ရတဲ့ လက္မွတ္ကို ယူသြားၾကရတာ။ စာဖတ္သူမ်ား ဒီစာဖတ္ရင္း ဟယ္ မက်န္ေတာ့ဘူးလား ဆိုျပီး စိတ္မပူပါနဲ႔။ ဖိုးစိန္ လက္မွတ္ေတြ ရသအလင္းအဖြဲ႔သားေတြ မသိေအာင္ (၁၅) က်ပ္တန္းက ေနရာေကာင္းေတြ (၂၀) တန္းက ေနရာေကာင္းေတြ ခ်န္ထားေပးပါတယ္။ အေျပးလာ၀ယ္ၾကပါဦး။ :P

ဒီလို လက္မလည္ေအာင္ လက္မွတ္ေတြေရာင္းေနတဲ့ ၾကား ေကာင္မေလးတေယာက္ က ကိုဖိုးစိန္ရယ္ ဒီပြဲေလးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ျဗဴးပါရေစလို႔ ခခယယ ေတာင္းပန္တာေၾကာင့္ ဖိုးစိန္လဲအားနာပါနာ (တကယ္ေတာ့ အျဗဴးခံခ်င္ေနတာ ၾကာေပါ့) အျဗဴးခံခဲ့ပါတယ္။

"ကိုဖိုးစိန္ေရ ဒီပြဲေလးက ကိုဇာဂနာ နဲ႔ မင္းထင္ကိုကို ၾကီးတို႔ ပြဲေလးေနာ္။"

"ဟုတ္ပါတယ္ ခင္ဗ်..."

"ရသအလင္းက ဒီပြဲေလးကို လုပ္ေပးတာဆုိ "

"ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်...."

"ဘယ္ေန႔လဲ ကိုဖိုးစိန္. အခ်ိန္ကေရာ"

"လာမယ္ (၂၁.၁.၂၀၁၂)၊ စေနေန႔ပါ။ အခ်ိန္ကေတာ့ ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီကေန ညေနေျခာက္နာရီပါ။ ပြားရင္ပြားသလို အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာပါမယ္။"

"ေၾသာ္..ဟုတ္.. ကိုဇာဂနာတို႔က ဘာျပမွာလဲဟင္။"

"ဟမ္... သူတို႔ျပတာ ၾကည့္မွာလား။"

"အဲ.. ၾကည့္ေတာ့ၾကည့္ခ်င္တယ္. အဲေလ.. သူတို႔ ျပမွာ ရုပ္ရွင္ဆုိလုိပါ။"

"ရုပ္ရွင္ မျပပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းတုိေတြပါ။ လြတ္လပ္ရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္တုန္းက ရိုက္ထားတဲ့ ဆုရ ဇာတ္လမ္းေတြရယ္။ မင္းထင္ကိုကိုၾကီးရဲ ႔အင္းသီးေဒါ့ကူမန္ထရီ ရယ္.."

"ျပီးေတာ့ သူတို႔ဘာလုပ္ျပမွာလဲ။"

"ဇာဂနာကေတာ့သူ႔ကတံုးကိုပြတ္ျပ (အဲေလ) ဘာမွ မလုပ္ျပပါဘူး။ ဇာဂနာက သူအေတြ႕အၾကံဳေတြ. သူ႔ အေတြးအေခၚေတြ.. သူ႔အႏုပညာေတြကို ရွယ္မွာပါ။ မင္းထင္ကိုကိုၾကီးကေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းရယ္ သူ႔အႏုပညာရယ္ သူ႔ဘ၀ရယ္ကို ေျပာမွာေပါ့.။ သိခ်င္ရင္ လက္မွတ္၀ယ္ျပီး အားေပးလိုက္ပါ."

"ဟုတ္..က်မ၀ယ္လိုက္ပါ့မယ္..။"

"ေကာင္းတာေပါ့ ညီမရယ္."

"ဒါနဲ႔ ဒီပြဲက ရတဲ့ ေငြေတြကို လွဴမွာဆုိ.."

"ဟုတ္တယ္ ဒီပြဲကရတဲ့ ေငြေတြကို သင့္ေတာ္ျပီးလိုအပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ ရသအလင္း က လွဴသြားမွာပါ။ ရသမွ်အားလံုးကိုလဲ အလွဴအတြက္ပဲ ရည္ရြယ္ပါတယ္။"

"ဒါနဲ႔ ကိုဖိုးစိန္က ထူးထူးျခားျခား ဒီပြဲ အတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြ ပါ၀င္တယ္ေနာ္။ က်မဆိုလိုတာကေလ အခုဆုိရင္ လက္မွတ္ေတြ ေရာင္းေပးတယ္ေပါ့ ေန႔တိုင္းလိုလိုေပါ့။ အဲဒါ ကိုဖိုးစိန္က ဇာဂနာ တို႔ မင္းထင္ကိုကိုၾကီးတို႔ရဲ ႔ FAN လား ဒါမွမဟုတ္ ရသအလင္းေၾကာင့္လား။"

"အမွန္ေျပာရရင္ေပါ့ေနာ္။ ဒီလိုေပါ့ေနာ္။ ဇာဂနာေၾကာင့္ မင္းထင္ကိုကို ၾကီးေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဖိုးစိန္လုပ္ေပးရတယ္ ဆိုတဲ့ နာမည္တလံုးၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာမကုန္ေအာင္ က်န္ခဲ့ခ်င္လို႔ေပါ့ေနာ္.။"

"အဲ..ဒီလိုဆို ရသအလင္းက ကိုဖိုးစိန္ ခုလို ကူညီတာကို အသိအမွတ္အျပဳတဲ့ အေနနဲ႔ေပါ့ေနာ္။ သူတို႔ဘာမ်ား အသိအမွတ္ျပဳေပးလဲ သိပါရေစ။"

"ေျပာရရင္ေပါ့ေနာ္။ ရသအလင္းက အသိအမွတ္ျပဳတယ္ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္အမေတြ အကိုေတြဆီက ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆိုတာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကားရတယ္ေပါ့ေနာ္။ မေျပာရင္လဲ က်ေနာ့္ မလုပ္ေပးမွာ ေၾကာက္ေတာ့ မေျပာခ်င္လဲ ေျပာရတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒီအတြက္ ရလာဒ္က VIP ခံုတခံု ရတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒီခံုကလဲ ဒီပြဲရဲ ႔ ေၾကာ္ျငာ ဒီဇိုင္နာ တေယာက္နဲ႔ တနာရီျခား တလွည့္ထိုင္ရမယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲလိုမထိုင္ခ်င္ရင္လဲ တေယာက္ေပၚ တေယာက္ထပ္ထိုင္ရမယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲလို အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။"

"က်မလဲ ေမးတာေတာ္ေတာ္ရွည္ေနျပီးေလ။ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ရသအလင္းကိုယ္စား ဒီပြဲေလး အတြက္ ကိုဇာဂနာတို႔ အတြက္ ဘာမ်ားေျပာခ်င္ပါလဲ။"

"ကတံုးကို ၾကည့္ခ်င္လက္မွတ္၀ယ္ေပါ့။ လက္မွတ္ေတြ ျမနန္းႏြယ္နဲ႔ ရနံ႕ သစ္မွာ ေရာင္းတယ္ေပါ့။ ျပီးမွ က်ေနာ္က်မတို႔ မသိလိုက္ရလို႔ လက္မွတ္မ၀ယ္လိုက္ရပါဘူး။ ကတံုးမ်က္ႏွာ ၾကည့္ခြင့္ မရလိုက္ပါဘူးဆိုျပီး ဗူးသီးလံုးေလာက္ မ်က္ရည္ က် ေနာင္တမရဖို႔ ခုကတည္းက လက္မွတ္ေတြ ၀ယ္ျပီး အားေပးၾကဖို႔ပါပဲ။ ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ အတြက္ (၁၅)က်ပ္တန္း (၂၀)တန္း က လက္မွတ္ေတြ ဖြက္ထားတယ္ . ေကာင္ေလးေခ်ာေခ်ာေတြအတြက္ အေနာက္ဆံုးတန္းေတြ ခ်န္ထားတယ္။ သိလား.. သိလား..."

"ဟုတ္ကဲ့ အခုလို ေျဖၾကားေပးတဲ့ကိုဖုိးစိန္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးတခုက ကိုဖိုးစိန္ ဒီတသက္ မိန္းမမယူတာလား.. မိန္းမ မရတာ..."

"နင္သြားလိုက္ေတာ့.. နင္ထြက္သြားလိုက္ေတာ့.."

%$#@%^&**

ခြပ္.. ဖ်န္း.. ဂြမ္း..

တီေတာ္... တီေတာ္....

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

လက္မွတ္မ်ားကို အားေပးရင္း ကုိဇာဂနာတို႔ ကိုမင္းထင္ကိုကိုၾကီးတို႔ကို ဂုဏ္ျပဳၾကပါလို႔....