Saturday, 28 July 2012

ေမွ်ာ္လင့္မထားေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတာ့ထားပါ..။

သား …. အေမတို႔ အေဖတို႔ရာ.. သားစိတ္မေကာင္းပါဘူး. ခုခ်ိန္ထိ သားဘာမွ မလုပ္ေပးႏိုင္ေသးဘူး..သားကိုသားလဲ ေတာ္ေတာ့ကို စိတ္ပ်က္တယ္.

မိဘ… ဘာစိတ္ပ်က္စရာရွိလုိ႔လဲ သားရယ္..

သား…. ဟုတ္တယ္ေလ.။ အားလံုးေပါ့..။ ဟိုေမေမ့သူငယ္ခ်င္း သား ဆရာ၀န္လိုင္းရတာ.။ ေဖေဖ သူငယ္ခ်င္းသမီး အမွတ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေအာင္တာ ေတြ..။သားက်ေတာ့ အေမတို႔ အေဖတို႔ ထင္သလို မျဖစ္လာဘူးေလ.။ အဲဒါေၾကာင့္ သားကိုယ္သား စိတ္ပ်က္တယ္လို႔ ေျပာတာပါ။

မိဘ.. မဟုတ္ေသးဘူးသားရဲ႔..။ ဒါဒီလို ထင္ရင္ သားပင္ပန္းမွာေပါ့။ လူဆိုတာ. အထူးသျဖင့္ မိဘဆိုတာ သားသမီးကို ျဖစ္ေစခ်င္တာ တတ္ေစခ်င္တာ သိေစခ်င္တာ..။ ဒါက မိဘတိုင္း က သားသမီးကို ေမွ်ာ္လင့္တာ..။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္လာမယ္ မျဖစ္လာဘူးဆိုတာက ကံတရားေပၚ မူတည္တယ္ေလ။ မိဘအေနနဲ႔ ကိုယ့္သားသမီးအေပၚေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခု ေတာ့ထားရမွာပဲ..။

သား.. မဟုတ္ေသးဘူး ေမေမ..။ သားခံစားရတယ္။ သားခံရခက္တယ္။

အခ်ိန္တိုင္းမွာ ေမေမတို႔ ေဖေဖတုိ႔က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးတခုထားျပီး ေမွ်ာ္လင့္ေနေတာ့ ဒါေတြက ျဖစ္မလာတဲ့အခါ သားတေယာက္အေနနဲ႔ ခံစားရတာပါပဲ။ နာက်င္ရတာပါပဲ။ ဘာေတြပဲ ေမေမတို႔က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားထား မထားထား. သားအေနနဲ႔က သားလုပ္ႏိုင္တာထက္ပိုျပီး ဘမွ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ တခါတေလသာ ေမေမတို႔ကို သားက ဘယ္သူပါ ဘာပဲလုပ္ႏိုင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ကိုယ့္သားတေယာက္ရဲ ႔အရည္အခ်င္းစစ္စစ္ကိုပဲ သိျမင္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ မထားရင္ေပါ့….

ဒီလိုမိဘနဲ႔သားသမီး အျပန္အလွန္စကားေတြက ငယ္ငယ္က ၾကည့္ဖူးတဲ့ရုပ္ရွင္ကား တကားကို မွတ္မိေနတာပါ။ အဲတုန္းက ကိုယ္လဲ မင္းသားေနရာက၀င္ျပီး ငါလဲ သူလို႔ပဲ ဘယ္တုန္းကမွ ေကာင္းတာေတြ မျဖစ္ခဲ့ဘူး.။ ငါ့မိဘေတြေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုပဲ ျဖစ္မလာဘူး။ ငါ့ကိုယ္ငါလဲ ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ အတူ ရုပ္ရွင္မွာ နစ္ေမ်ာ ခံစားခဲ့ဖူးတယ္။

တခါတေလက်ေတာ့ စဥ္းစားမိတယ္။ ဒီေလာကၾကီးမွာ ဘယ္ႏွေယာက္ေလာက္မ်ား ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘ၀င္မက်. စိတ္တိုင္းမက်တဲ့ စိတ္ဖိစီးမွဳ မ်ိဳး ခံစားေနရသလဲ။ ဒီစိတ္ဖိစီး ဘ၀င္မက်မွဳက တျခားတေယာက္ရဲ ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခုေၾကာင့္လား အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြျခား နစ္မြန္းျပီး ကိုယ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မျျဖစ္လာသလားဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ ဒါေတြကလဲ လူေတြမွာ ငါမျပည့္စံုဘူးဆိုတဲ့စိတ္ကို စြဲစြဲ ျမဲျမဲ ကိုင္စြဲျပီး မသိစိတ္ေတြက တေနတျခားနဲ႔ ၾကီးထြားရင့္က်က္လာရင္းနဲ႔ ေလာကၾကီးကို

ေၾကာက္ရြံေနတတ္လာတာပဲဲ ျဖစ္မယ္္ ။

တကယ္ေတာ့ လူဆိုတာ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ဖန္တီးေနၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ တျခားသူတေယာက္ရဲ ႔ အသိအမွတ္ျပဳ ခံရျခင္းကို ရွာေဖြမိေနၾကတယ္။ အမ်ားစုက ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့ သူေတြရဲ ႔ အေလးေပးမွဳ အသိအမွတ္ျပဳမွဳကို မသိစိတ္က လိုလိုလားလား ေတာင့္တ တတ္ၾကတယ္။ လူေတြေၾကာက္ရြ႕ံမိတာက ငါတို႔က သူတို႔ စိတ္နဲ႔ မတိုက္ဆိုင္ရင္ သူတို႔ထင္သလို ျဖစ္မလာရင္ သူတို႔ငါကို မခ်စ္ေတာ့ဘူး. မခင္ေတာ့ဘူး. စြန္႔ခြာသြားမွာ ။ အဲဒီအခါ ငါသူတို႔ဆီက ငါလိုခ်င္တဲ့ ေပ်ာ္ရြင္မွဳေတြ.ၾကင္နာမွဳေတြ မရေတာ့ဘူး ဆိုျပီး

ဒါေၾကာင့္ လူအမ်ားစုက ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခု ကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးထားရင္း ျဖစ္မလာေတာ့တဲ့အခါ စိတ္ဓာတ္အၾကီးအက်ယ္ က်ဆင္း ကိုယ့္တိုင္က မျပည့္စံုတဲ့ဘ၀က်ိန္စာ ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္ၾကတာပါပဲ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တန္ဖိုးမရွိဘူးလို႔ ယူဆတဲ့အခါ.. ကိုယ္တိုင္က ဘ၀မွာ ဘာမွမျပည့္စံုဘူးလို႔ ယူဆတဲ့အခါ..ဘာေတြ ေတြးျပီး ဘာလုပ္မိသလဲ။ စိတ္ဓာတ္ေတြ အၾကီးအက်ယ္ က်မိသလား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသေၾကာင္းၾကံမိမလား။ တကယ္ေတာ့ ဒါကလူ႔အဖြဲ႔အစည္းပဲ။ ဒီလို ျဖစ္လာေအာင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက တြန္းအားေတြေပးေနတာပါ။ ဒါကို ကိုယ္တိုင္က ေနတတ္ေအာင္ မၾကိဳးစာရင္း ကိုယ့္အတြက္ ဒီလူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ ေနစရာရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး.လို႔ပဲ ျဖည့္ေတြးရမယ္။

တကယ္တမ္းျပန္ေတြးရမွာက ကုိယ္တန္ဖိုးမရွိဘူးလို႔ ယူဆတာဟာ ကိုယ္က တျခားတေယာက္ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ထိ ျဖစ္မလာေသးလို႔။ ဘ၀မွာ မျပည့္စံုဘူးလို႔ ေတြးထင္လိုက္တိုင္းမွာ ကိုယ္ထက္ျပည့္စံုေနတဲ့သူေတြ ကို မသိစိတ္က ျပိဳင္ဆိုင္ေမွ်ာ္လင့္မိေနလို႔ ဆိုတာ သတိထားမိရမယ္။ အဓိက က ေတာ့ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့လူက ကိုယ့္အတြက္ ဘယ္လို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားလဲ. ကိုယ္က သူတို႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားတာကို ဘာလို႔ စိုးရိမ္တၾကီး လိုက္ျဖည့္ခ်င္ေနတာလဲ ထက္ ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ဘာလဲ ဆုိတာ ကိုယ္တိုင္ သိထားႏိုင္ဖို႔ ပါပဲ။

ဒီအခ်ိန္ဟာ ကိုယ္ဘယ္သူဆိုတာ သူမ်ားလက္ခံဖို႔ ၾကိဳးစားေနတယ္ဆိုရင္ သူမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းေနဦးမွာပဲ။

ဒီအခ်ိန္ဟာ ကိုယ္ဘယ္သူဆိုတာ ကိုယ္လက္ခံႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနရင္ ကိုယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ နဲ႔ ကိုယ္ဆက္ရွင္သန္ေနဦးမွာပဲ။

ဒီအခ်ိန္မွာ သူမ်ားေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ကိုယ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို အလြန္အကၽြံ စားသံုးထားျပီးျပီး ဆိုရင္ေတာ့… ကိုယ္ဟာ ဘ၀ရဲ႔ မျပည္စံုမွဳ က်ိန္စာ ကို ေကာင္းေကာင္းၾကီးမိေနေလာက္ျပီး။

ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ေနာက္ဆံုးအေမလုပ္သူေျပာလိုက္တာက.

အေမ.. ဒါက သားကိုယ္သား ျပန္ႏွိပ္စက္တာပဲ။ လူတိုင္းက အေကာင္းဆံုးကို ေမွ်ာ္လင့္တယ္ေလ သားရဲ ႔။ သားကိုယ္တိုင္ေတာင္ မိဘကို အေကာင္းဆံုးေပးဆပ္ႏိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္းနဲ႔ မျဖစ္လာတဲ့အခါ သားက စိတ္ပ်က္ျပီး သားဘယ္သူဆိုတာ လက္ခံေပးဖို႔ ေျပာေနေသးတာပဲ။ ဒီလိုေတာ့ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ပ်က္မွဳေနာက္လိုက္ျပီး ဘ၀မွာ မျပည့္စံုဘူးဆုိတဲ့ အေတြးေလး မ၀င္သြားဖို႔ပဲ သားရယ္။

ေမွ်ာ္လင့္မထားေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတာ့ထားပါ..။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Thursday, 12 July 2012

Filial Piety

ႏွလံုးသားခ်င္းကို ႏွလံုးသားနဲ႔ ရင္းမယ္။ အေရးၾကီးရင္ ေသြးနီးမယ္။ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ႏွလံုးသား ခ်င္းနားလည္မယ္ ဆိုတာ က မိဘနဲ႔ သားသမီးပါပဲ။

အဲဒီႏွလံုးသားခ်င္း နီးဖို႔ မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကားမွာ ဘာလိုလဲ အေျခခံက်က် ရွာရင္ သားသမီးက မိဘအေပၚ ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳပဲ..။

ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳ ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကားမွာ အေရးၾကီးတဲ့ ဆက္သြယ္မွဳ တခုဲ။ သားသမီးက မိဘအေပၚ ရိုေသမွဳရွိမွ မိသားစု ျပသနာ ေလွ်ာ့နည္းမွာ အမွန္ပဲ။ ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳက ဘာေတြကို ယူေဆာင္ေပးသလဲဆုိရင္ စိတ္ခံစားမွဳေတြ၊ အိမ္တြင္းေရး ျပသနာေတြ၊ စီးပြားေရး ျပသနာေတြ ကို မိဘနဲ႔ သားသမီး တူတူ ေျဖရွင္း လို႔ရမယ္။ မိဘအေပၚ ယံုၾကည္မွဳေတြ ရွိမယ္။ မိဘကလဲ သားသမီးကို တဖက္တလမ္းက အားကိုးလို႔ရမယ္ေပါ့။

ဒီလို မိသားစု အဆင္ေျပမွ သားမီးေတြက သူတို႔ရဲ ႔ပညာေရးနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေရးရာေတြ ျမင့္လာမွာ အမွန္ပဲ။

ခုေနာက္ပိုင္း ဘာေတြ ေတြ႕လာလဲ ဆိုရင္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြက သူတို႔ မိဘေတြ သူတို႔ အတြက္ ဘာလုပ္ေပးတယ္။ ဘယ္လို လုပ္ေပးတယ္ဆိုတာကို သူတို႔ အသိအမွတ္မျပဳေတာ့ဘူး။ သူတို႔က မိဘပဲ. မိဘတာ၀န္ ယူတတ္ရမွာေပါ့။ ေက်ာင္းထားေပးရမွာေပါ့။ လိုခ်င္တာ ၀ယ္ေပးရမွာေပါ့.. စသျဖင့္ မိဘေတြကို ခုေခတ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ ျမင္လာတယ္။ အထူးသျဖင့္ အိမ္မွာ မိမစံု ဖမစံုနဲ႔ ေနရတဲ့သူေတြ အေဖတျခား အေမတျခားေနရတဲ့သူေတြနဲ႔ မိဆိုးဖဆိုးနဲ႔ ေနရတဲ့သူေတြ ၾကား ပိုမ်ားတယ္။

အထူးသျဖင့္ ကိုယ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ Clients ေတြက အေမနဲ႔ အေဖနဲ႔ ကြဲေနတာမ်ိဳး၊ အိမ္မွာ အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔ အဆင္မေျပတာမ်ိဳးေတြမ်ားျပီး အဆင္ေျပျပန္ေတာ့ မိဘက သားသမီးကုိ Take Care မလုပ္ႏိုင္တာေတြ ေတြ႕တယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အရမ္းလိမ္မာတယ္ ဒီႏွစ္အတြင္းမွာမွ ေျပာင္းလဲသြားတယ္ဆိုျပီး Clients မိဘေတြ ေျပာေျပာေနတာၾကားေနရတယ္။ အဲဒါဘာလိုအပ္လဲဆိုရင္ မိဘေတြရဲ ႔ေႏြးေထြးမွဳ အေနအထား၊ သားသမီး ၾကီးလာတာနဲ႔ အမွ် ေျပာင္းလဲ လာတဲ့ မိဘေတြရဲ ႔ဆက္ဆံမွဳေၾကာင့္ သားသမီးေတြရဲ ႔ရိုေသမွဳေတြ ေလွ်ာ့နည္းလာျပီး မိဘေတြ နဲ႔ အတိုက္အခံ ျဖစ္လာေတာ့တာပဲ။

သားသမီးေတြ အေနနဲ႔ မိဘကို ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳ ျမဲေနဖို႔အတြက္ မိဘေတြ အေနနဲ႔ သားသမီးေတြကို ဆက္ဆံ ဆံုးမတဲ့အခါမွာ သားသမီးရဲ ႔အျပဳအမူအေပၚ မူတည္ျပီး စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ ဆံုးမတတ္ရမယ္။ အရြယ္ေရာက္လာတာနဲ႔ အမွ် ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သားသမီးေတြ ေျပာင္းလဲလာတာကို လက္မခံႏိုင္ရင္ေတာင္မွ အသိအမွတ္ျပဳမွဳ တခုေပးထားရမယ္။ ဒါမွ သားသမီးေတြက သူတို႔ကို လက္ခံနားလည္ေပးႏိုင္တဲ့ မိဘအေပၚ ယံုၾကည္ကိုးစားျပီး ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းလာလိမ့္မယ္။

တခါတေလ မိဘေတြက သားမီးေတြဆီက ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့စကားကို ၾကားခ်င္သလို သားသမီးေတြကလဲ မိဘေတြဆီက သူတို႔လုပ္ခ်င္တဲ့ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ တခုခုကို အသိအမွတ္ျပဳ လက္ခံတာကို ေပၚေပၚထင္ထင္ ေတာင္းသလို ပါးစပ္က ထုတ္မေျပာပဲ စိတ္ကေန တိတ္တခိုးၾကိတ္မွိတ္ ေမွ်ာ္လင့္တတ္တာမ်ဳိးေတြ ရွိတတ္တယ္ ဆိုတာ မိဘေတြ အေနနဲ႔ မေမ့သင့္ဘူး။ အဲလို တခုခုမွ လႊဲေခ်ာ္သြားရင္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ အေနနဲ႔ မိဘေတြ အေပၚ အေတြးအျမင္ ေျပာင္းလဲျပီး ရိုေသမွဳ ေလွ်ာ့နည္းလာတာကို ေတြ႔ရတာပဲ..။

ဒီလိုအခ်ိန္မွာ မိဘေတြက ငါ့ သားသမီးေတြက ငယ္ငယ္ကလိမ္မာပါတယ္. ဒီႏွစ္ထဲမွာမွ ေျပာင္းလဲသြားတာဆိုတာ ခဏခဏ ေျပာတယ္။ မိဘေတြက သားသမီးေတြ ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ် ၾကီးလာတဲ့အေပၚ လက္မခံပဲ အရင္လို ကေလးလို႔ ျမင္ေနတာရာကေန သူတို႔ လက္ခံထားတဲ့ ေျပာသမွ် နားေထာင္တဲ့ အရြယ္ကို ပဲ ျပန္လိုခ်င္ေနၾကျပီး ေျပာင္းလဲ လာတာကို လက္မခံ။ သားသမီးေတြကလဲ မိဘေတြအေပၚ အျမင္ေျပာင္းျပီး ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳေတြ ကုန္လြန္သြားတာပါပဲ။ အဲဒီမွာ နားလည္မွဳေတြလြဲ. အေနေ၀း ေသြးေအး သြားၾကတာ. ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သံုးဆယ္ေရာက္.မိဘလဲ ေနရာေပ်ာက္ ျဖစ္သြားၾကတာပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ သားသမီးေတြ မိဘကို ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းတတ္ေအာင္ ေခတ္နဲ႔ အညီ လမ္းညႊန္ ျပဳျပင္ ဆံုးမတတ္ပါေစ။ မိဘေတြ အေနနဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ သားသမီးေတြကို မဆံုးမ တတ္ရင္ ၾကားခံ တေယာက္ကို အလည္ထားျပီး သားသမီးေတြ ဆီက ရိုေသမွဳကို လိမ္မာပါးနပ္စြာ ယူပါလို႔…။

ဒီေန႔ CASE GROUP WORK တခု လုပ္ျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ Clients ေတြပါပဲ။ သူတို႔ကို ပစၥည္း သံုးခု ျပတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေမနဲ႔ သမီး ခ်စ္ၾကတဲ့ပံု၊ ျပီးေတာ့ အေမက သမီးအတြက္ ဆုေတာင္းစာေရးထားတဲ့ ေမြးေန႔ကဒ္၊ သမီးက အေမ့ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ စာရြက္တရြက္.။ ဒါေတြကို Clients ေတြ ကို ခ်ျပတယ္ ျပီးေတာ့ သူတို႔ကို(Role) ရာထူးေပးလိုက္တယ္။ ဥပမာ တေယာက္ကို Youth Counselor ေနာက္တေယာက္ကို Family Therapist ျပီးေတာ့ psychiatrist ဆိုျပီး Role ေပးတယ္။ အဲပစၥည္းသံုးခုလံုးက အေမနဲ႔ သမီး ေမတၱာကို ျပတယ္ ဆိုေတာ့ အခုခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေတြက အဲဒီအေမနဲ႔ သမီးေနရာမွာ သရုပ္ေဆာင္ျပီး အဆင္မေျပတဲ့ ျပသနာေတြ နဲ႔ စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ ေစတယ္။ အဲဒီျပသနာေတြကို Clients ေတြက သူတို႔ အေနနဲ႔ အေမနဲ႔ သမီး ေနရာ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ သူေတြကို အင္တာျဗဴး လုပ္ျပီး ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းခိုင္းတာ.။

အဓိကက သူတို႔ လို ဆယ္ေက်ာ္သက္အေနနဲ႔ မိဘေနရာ ကေန မိဘကို သူတို႔ ဘယ္လို ျမင္သလဲ ဆုိတာ သိခ်င္လို႔ သူတို႔လို ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ အေနနဲ႔ ဒီလို ျပသနာေတြ ၾကံဳလာတဲ့ အခါ သူတို႔က မိဘေတြကို ဘယ္လို ေတာင္းဆုိသလဲ ဆုိတာ သိခ်င္လို႔ Drama Therapy ကို သံုးျပီး Filial Piety Workshop တခု လုပ္ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ ဆီက မိဘအေနနဲ႔ ခံစားေပးတတ္တဲ့သူေတြ သားသမီးဘက္က ခံစားေပးတတ္တဲ့သူေတြ ထြက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ေတြရဲ ႔ self awareness ေတြကို လက္ေတြ႔ သိလိုက္ရတာပါပဲ။ အဲဒါကို အေျခခံျပီး ဒီပိုစ့္ေလးကို ေရးမိတာပါ.။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Tuesday, 10 July 2012

အေမ နဲ႔ သူ၏ စိတၱဇ

က်ေနာ္ငယ္ငယ္ သိတတ္စ ကတည္းက အေမက က်မ္းမာေရးမေကာင္းဘူး။ အထူးသျဖင့္ ညီမအငယ္ဆံုးကို ေမြးျပီးေတာ့ ျဖစ္လိုက္တဲ့ ေရာဂါေတြက ဆက္တိုက္.. ဆက္တိုက္။ က်ေနာ့္နဲ႔ အငယ္ေကာင္ကို ေမြးျပီးတဲ့ ခ်ိန္ထိ အေမက ျမ၀တီ.. ေကာ့ကရိတ္.. ေမာ္လျမိဳင္..မဲေဆာက္တက္ျပီး ေစ်းေရာင္းေစ်း၀ယ္(ဟိုတုန္းကအေခၚ ေမွာင္ခို) လုပ္ေနတုန္း။ သြားတယ္။ လာတယ္။ စားတယ္။ သန္မာတယ္။ က်မ္းမာေရးေကာင္းတယ္။ ညီမအငယ္ဆံုးကုိလဲ ေမြးျပီးေရာ အေမ ျဖစ္လိုက္တဲ့ ေရာဂါေတြက ၉၆ပါး တရာ့ႏွစ္ပါး မ်ိဳးစံုပါပဲ။

ညီမကိုဗိုက္ခြဲေမြးတယ္။ ျပီးေတာ သိပ္မၾကာဘူး..့ သားအိမ္ကင္ဆာျဖစ္ျပီး ရန္ကုန္မွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေဆးထိုး ေဆးစား ဓာတ္ကင္နဲ႔ ေ၀ဒနာခံစားရတယ္။ ကင္ဆာ လံုးလံုးရွင္းရွင္းေပ်ာက္လို႔ ေမာ္လျမိဳင္ျပန္လာေတာ ေနာက္ေရာဂါ့ စျဖစ္တယ္။ အသည္းေရာင္ အသား၀ါတဲ့…။ အဲဒီကတည္းက အိပ္ယာထဲကေနမထေတာ့ဘူး။ တေန႔ တေန႔ အေမဘယ္ေန႔ ဆံုးမလဲဆုိတာ ေက်ာင္းကေနျပန္လာတိုင္း ရင္တမမနဲ႔ေပါ့။

ငါေက်ာင္းကေန ျပန္ရင္ ငါ့အိမ္ေရွ႔မွာ အိုးသံုးလံုးမ်ား စီရီထားမလဲ။ အိမ္ေပၚ မတက္ခင္ အေမ့ကို လာၾကည့္တဲ့သူမ်ားေနရင္ ဒုန္းကနဲ ဆို ႏွလံုးခုန္ျပီး ငါ့အေမ ဆံုးလို႔ လူမ်ားတာလားဆိုျပီး အိမ္ကို မျပန္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ က်ေနာ္ ငါးတန္းတက္လို႔ ေျခာက္တန္း ႏွစ္ေရာက္ျပီးေပါ့။ အေဖက အဲဒီတုန္းက အစိုးရ ၀န္ထမ္း ဆုိေတာ့ အေမ့ကို တေနကုန္ မၾကည့္ႏိုင္ဘူး။ အေမ့ရဲ႕ အေမအဖြားကပဲ အေမ့ကို ျပဳစုေပါ့။ အေမက အေပါ့အေလးသြား အိပ္ယာထဲမွာပဲ။ အဲဒါကို အိမ္ေရာက္ရင္ အဖြားနဲ႔ အတူ အေမ့ကို အ၀တ္အစား လဲေပးရတယ္။

အဖြားတေယာက္တည္းကလဲ အေမ့ကို မ မႏိုင္။ အေမ့အသားကို မထိရဘူး။ ထိလိုက္ ကိုင္လိုက္ရင္ လက္ရာၾကီး အတိုင္း နာရီ အေတာ္ၾကာေအာင္ က်န္ရစ္ေနတာ။ လက္ေလးနဲ႔ အသားကို ဖိလိုက္ရင္ ျပန္မတက္လာေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ရင္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ က အေမ့ထမိန္ တပံုကိုေလွ်ာ္ရင္း အေမေနေကာင္းပါေစလို႔ မ်က္ရည္စမ္းစမ္းနဲ႔ ဆုေတာင္းရတာအေမာ။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းေတာင္ မေနခ်င္တဲ့ဘ၀။ အေမက တခ်ိန္လံုး ေဆးရံုနဲ႔ အိမ္နဲ႔..။ ေဆးရံုမွာ ေနရတဲ့ရက္က ပိုမ်ားသလိုပဲ။ အေမ့မ်က္ႏွာကလဲ မမွတ္မိေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ မ်က္ႏွာ တခုလံုး၀ါထိန္ျပီး မ်က္တြင္းကေဟာက္ပက္။ မ်က္လံုးက ျပဴးျပီး၀ါေနသေယာင္။ ဗုိက္ကလဲပူ.ဘာမွာလဲမစားႏိုင္။ တမွိဳင္မွိဳင္နဲ႔ အေမ့ကို အစာေကၽြးတိုင္း ပါးစပ္ကေန ျပန္အမ္တာကို ၾကည့္ျပီး အစားအေသာက္ပ်က္ရတယ္။

အဲဒီလို ရွိသမွ်စည္းစိမ္ေတြပံုေအာျပီး သကာလ အေမ့ကုသိုလ္ကံက ေကာင္းေတာ့ အေမ အသည္းေရာင္ အသား၀ါ ေပ်ာက္သြားတယ္။ နဂိုမူလအတိုင္း က်မ္းမာလာတယ္။ အဲဒီမွာ စရတဲ့ ေရာဂါက မန္းနီးကင္ဆာပဲ။ ပိုက္ဆံရွိမွ ေဆးကုလို႔ရတယ္။ ပိုက္ဆံမရွိရင္ ဘာမွလုပ္လို႔ မရဘူး ဆုိျပီး အေမ့ခမ်ာ စိတၱဇ ၀င္သြားတယ္။ လက္ထဲမွာ ေငြအလံုအေလာက္မရွိေတာ့ရင္ ငါေရာဂါမကုႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ငါေသရေတာ့မယ္ဆိုျပီး အျမဲညည္းေလ့ရွိတယ္။ အေမညည္းေတာ့ အေဖေရာ သားသမီးေတြေရာ မေနႏိုင္ဘူး။ အေမကံေကာင္းခ်က္က တကယ့္ကို ၾကင္နာ သနားတတ္တဲ့ ေယာက်ားေကာင္း ရထားလို႔ပဲ။

ဆိုက္ပရပ္စ္မွာ ေနတုန္းက အေမ့သားအိမ္ ကင္ဆာထပ္ျဖစ္တယ္ လို႔ လကၡဏာ ျပေတာ့ အေမစိတ္ဓာတ္ေတြ အၾကီးအက်ယ္ က်တယ္။ အဲအခ်ိန္တုန္းက ဆရာ၀န္ကလဲ ဒီမွာ ကုလို႔ မေပ်ာက္ဘူး. ႏိုင္ငံျခားမွာကုမွ ရမယ္လို႔ေျပာတဲ့ ေန႔ကစျပီး အိပ္မေပ်ာ္ စားမ၀င္. တသသ နဲ႔ ႏိုင္ငံျခားမွာ ကုဖို ႔စြဲလန္းေနတာ။ ျပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္က ဆရာ၀န္ကို ေပ်ာက္ေအာင္ မကုႏိုင္ဘူး ဆိုျပီး သြားမျပေတာ့ပဲ သူ႔မွာ ကုဖို႔ ပိုက္ဆံအလံုအေလာက္မရွိမွာကိုလဲ စိတ္ပူျပီးေတာ့ အိပ္ယာထဲက ေနမထႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ကိုယ္က မပူနဲ႔ အကုန္တာ၀န္ယူတယ္. ေပ်ာက္သြားေအာင္သာကု လို႔ ေျပာရတယ္။ အဲဒီအခါမွ သားက ကုေပးမယ္ဆိုတဲ့ အားေတြ ျပန္တက္ျပီး ေနာက္ဆရာ၀န္ဆီျပန္သြား ေဆးျပန္စစ္ေတာ့ အေျခအေနေကာင္းတယ္။ဒီမွာကုလို႔ရတယ္လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ အေမခမ်ာ ေနျပန္ေကာင္းသြားတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာကုလဲ ေတာ္ေတာ္ကုန္တာပဲ။ တကယ္လို႔မ်ား အေမသာ ႏိုင္ငံျခားမွာ ကုခဲ့ရရင္ က်ေနာ္လဲ ခုေလာက္ဆို အေၾကြးပတ္လည္၀ိုင္းေနမွာပဲ။ အေမသိပ္ကံေကာင္းတယ္။

ေနာက္ပိုင္း အေမက ေခါင္းမူးျပီးဆိုရင္လဲ ဆိုက္ကို ၀င္ျပီး ေဆးခန္းျပရမွာ ေနသာထိုင္သာ ရွိတဲ့ သူ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေဆးခန္းသြားရမွ. ေဆးေသာက္ရမွ။ တခါတေလ ကိုယ္က သူေဆးေတြကို သၾကားလံုး ပဲေလွာ္စားသလိုမ်ိဳး ထမင္းစားျပီးတိုင္း စားစားေနတာ ျမင္ေတာ့ အေမရယ္ မလိုအပ္ရင္ ေဆးခန္းမသြားပါနဲ႔ လို႔ တားလိုက္ရင္ ကိုယ္က ကပ္စည္းနည္းျပီး ေပးမသြားခ်င္ ျဖစ္မွာ စိုးျပီး မတားရဲဘူး။ သူက ကိုယ္က မသြားနဲ႔လို႔ေျပာရင္ မသြားပဲေနေပမယ့္ သူစိတ္မေကာင္း ျဖစ္ျဖစ္ေနတာ. ေဆးခန္းမသြားလိုက္ရလို႔ စိတၱဇ ေတြ ျဖစ္ျပီး ေနမေကာင္းပိုျဖစ္တာကို ေတြ႕ဖူးတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ဘာမွ မေျပာေတာ့ဘူး။ သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေဆးခန္းျပေစတယ္။ သူလိုအပ္တဲ့ ေဆးဖိုး၀ါးခ မပူပါနဲ႔ အေမ့သားက ေထာက္ပ့ံပါတယ္လို႔ ေျပာရတယ္။ ခုဆိုရင္ အေမက တခုခုဆို ကိုယ့္ကိုပဲ ေျပာေတာ့ အေဖသက္သာသြားတယ္။ အခုဆိုရင္ အေဖက အေမ့အတြက္ ပင္တိုင္ ဆရာ၀န္ ထားထားရတယ္။ အေမတခုခုဆို ခ်က္ျခင္း ပို႔ရတယ္။ ေနာက္က်ရင္ အေမျဖစ္ေနတာထက္ ေဆးခန္းမသြားရလို႔ ပိုျဖစ္တတ္တယ္။

ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္လတုန္းက အေမဒီကိုလာဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတုန္း ေမာ္လျမိဳင္မွာ ဆိုင္ကယ္ေပၚကျပဳတ္က်တယ္။ ညီမေနာက္ကေနလိုက္စီးျပီး ေခါင္းေတြမူးလို႔ လဲက်သြားတာ။ အရွိန္မရွိေပမယ့္ အသက္ၾကီးေတာ့ ေခါင္းကြဲသြားတယ္။ အုပ္ဆက္ ပြင့္သြားတယ္ ဟသြားတယ္ ဆုိလားပဲ။ ေသခ်ာမသိဘူး။ ဆရာ၀န္ေတြ စိတ္ပူတာက အေမ ဦးေႏွာက္က မသိမသာ ေသြးယိုမယ္ဆိုတာကိုပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ေဆးရံုမွာ တလခြဲေလာက္ ေနလိုက္ရတယ္။ အဲဒီမွာ အေမက စိတၱဇ ၀င္ျပန္တယ္။ သူ႔ကြဲေနတဲ့ ေခါင္းက ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မဆက္ရင္ ဟဟ နဲ႔ အျမဲေနရမွာေပါ့ဆိုျပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တယ္။ ဖုန္းေခၚရင္ငိုတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အေမေပ်ာက္ေအာင္ကု ဟေနတာကို ဆက္ေအာင္ကု သားတာ၀န္ယူတယ္ ေျပာမွ သူစိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစိတၱဇက မေပ်ာက္ဘူး အေဖက သူကားနဲ႔မပို႔ေပးရလို႔ သူ႔ကုိယ္သူ အျပစ္တင္လို႔ မဆံုး။

ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က စကာၤပူက ဆရာ၀န္ၾကီးေတြ ျမန္မာျပည္(ရန္ကုန္)မွာ လူနာအခမဲ့ ၾကည့္ေပးတယ္ လို႔သတင္းၾကားေတာ့ အေမကသြားခ်င္တယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္ေတြက ေရာဂါအေျခအေနရ စကာၤပူထိ တက္ကု ရမယ္ဆိုရင္ ပိုက္ဆံကုန္မွာ သြားကု ရမလား သြားမကု ရဘူးလား ဆိုျပီးဖုန္းဆက္လာေတာ့ အေမေရ.. သြားျပ.. ေပ်ာက္ေအာင္ကု.. ဟေနတယ္ထင္တဲ့ ေခါင္းကိုလဲ ဆရာ၀န္ေတြ အၾကံေပးခ်က္အတိုင္း ကုလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ အေမခမ်ာ ၀မ္းေတြသာျပီး ရန္ကုန္ကို ဆင္းလာျပတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဆရာ၀န္က စိတ္ပူစရာ မလိုတဲ့ အေၾကာင္း၊ ေခါင္းကလဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဆက္ေနျပီး ဆိုတဲ့အေၾကာင္း.ေဆးေတြ ဆက္ေသာက္ဖို႔ ၊ အစားအေသာက္ဆင္ျခင္ဖို႔ ေျပာျပီးျပန္လႊတ္လိုက္တယ္။ အေမတေယာက္ ေမာ္လျမိဳင္ကို ေပ်ာ္ျပီး ျပန္သြားတယ္။ မျပန္ခင္ ဖုန္းဆက္တယ္။ သူ႔ေခါင္းက စကာၤပူက ဆရာ၀န္ၾကီးနဲ႔ ျပလိုက္မွ ေကာင္းသြားျပီးတဲ့.။ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသားပါတယ္။

အေမ့ကို အျမဲက်မ္းမာေပ်ာ္ရႊင္တာ ျမင္ခ်င္ပါတယ္။ (အိုင္ပက္နဲ႔ ေ၀းခ်င္ေ၀းေပါ့))))))))

အေမ့ကိုသတိရစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္