tag:blogger.com,1999:blog-10233379998875548152012-01-29T09:50:13.102+02:00ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.comBlogger2051100tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-80954210760747411532012-01-28T16:04:00.001+02:002012-01-28T16:06:36.574+02:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">နိဒါန္း</span></p> <p style="text-align: justify; font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">က်ေနာ္ COUNSELING ကို စသင္ကတည္းက ဒီပညာနဲ႔ ကေလးေတြစိတ္ကို က်ေနာ့္ ကူညီႏိုင္သေလာက္ ဥာဏ္စြမ္းရွိသေလာက္နဲ႔ ကူညီမယ္ လို႔စိတ္ကူးထားပါတယ္။ က်ေနာ္ စိတ္အထူးကု ဆရာ၀န္ တေယာက္မဟုတ္တဲ့ အတြက္ ဆရာ၀န္ တေယာက္ရွဳ႔ေထာင့္ကေန မေရးပါဘူး။</span></p> <p style="text-align: justify; font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"><span style="mso-spacerun:yes"> </span>က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့ ကေလးေတြရဲ ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို သူတို႔ရဲ ႔စိတ္ခံစားမွဳေပၚမွာ မူတည္ျပီး စိတ္ကို စိတ္နဲ႔ ျပန္ျပီးေခ်ပ ေပးခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ ကေလးေတြ အတြက္ အသံုး၀င္သလို က်ေနာ္လံုး၀ ကိုင္တြယ္လို႔ မရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးရွိတဲ့ကေလးေတြလဲ ရွိပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဒီေကစ့္ေတြဟာ ကေလးေတြရဲ ႔စိတ္လံုျခံဳ မွဳအတြက္ လွ်ိဳ႔၀ွက္ထားရမယ့္ ကိစၥေတြပါ။ ကေလးေတြဟာ သူတို႔ ယံုၾကည္တဲ့ သူမွသာ အမွန္တရားကို ေျပာျပေလ့ရွိျပီး သူတို႔ယံုၾကည္မွဳ ရဖို႔ ေတာ္ေတာ္ တည္ေဆာက္ယူရပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေတြ႕အၾကံဳေတြ အမ်ားၾကီးေပးတဲ့ သူတို႔နဲ႔ က်ေနာ္ စကားေျပာရတဲ့ေနရာမွာ အမ်ားၾကီး အဆင္ေျပေၾကာင္း သတိထားမိတယ္။ အဲဒါက သူတို႔နဲ႔ စကားေျပာတဲ့ အခါ သူတို႔ စိတ္အတိုင္း သူတို႔နဲ႔လိုက္သြားႏိုင္ဖို႔. သူတို႔ မထင္မွတ္တဲ့ ေနရာမွာ ကိုယ္က ရပ္တန္႔ေပးႏိုင္ဖို႔ေပါ့..။ </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="font-weight: bold; text-align: justify; color: rgb(153, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">ေသမင္းကိုရင္ဆိုင္ျခင္း (CASE 1)</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္ (counseling ) ကိုစေတာ့ ပထမဆံုး စကိုင္ရတဲ့ ေကစ့္ေလးပါ။ ၁၃.၁၄ ႏွစ္အရြယ္ အလယ္တန္းအဆင့္ ေက်ာင္းသူ တဦးပါ။ သူ႔နာမည္ မာရီယားလို႔ေခၚတယ္။ သူက အေဖက ဒတ္ခ်္ လူမ်ိဳးနဲ႔ အေမက ဖိလစ္ပိုင္နဲ႔ စကာၤပူ တရုတ္ေရာထားတဲ့ တရုတ္မူ. လင္မယားႏွစ္ေယာက္လံုးက စကာၤပူူ ႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသား ခံယူထားတာ။ မာရီယာက သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ ႔ သမီးအၾကီးဆံုး ေပါ့။ မႏွစ္က <span style="mso-spacerun:yes"> </span>မာရီယာ <span style="mso-spacerun:yes"> </span>အေဖနဲ႔ အေမ ကြဲျပီး <span style="mso-spacerun:yes"> </span>သူမ အေဖက သူႏိုင္ငံသူ ျပန္သြားတယ္။ မာရီယာက သူမ အေဖနဲ႔ ကြဲျပီး သိပ္မၾကာဘူး။ ေနမေကာင္းခဏခဏ ျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းလဲ ခဏခဏ ပ်က္ရတယ္။ ပထမဆံုး ေဆးရံုတက္တဲ့ အခါမွ ဆရာ၀န္က မာရီယာရဲ ႔ ခႏၵာကိုယ္ထဲက (Spleen) က လိုအပ္တာထက္ ပိုၾကီးေနတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">ဒီလိုနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေဆးစစ္ခ်က္ယူေတာ့ (၃)လ အၾကာမွာ မာရီယားမွာ ေသြးကင္ဆာ ရွိေနျပီးဆုိတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဆရာ၀န္က မာရီယားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းရွင္းျပျပီး ေဆးကုရင္ ေပ်ာက္တယ္လို႔ အားေပးခဲ့တယ္။ မာရီယားစိတ္ဓာတ္မက်ေအာင္ ေက်ာင္းကိုလဲ ပံုမွန္တက္ေစခဲ့တယ္။</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">က်ေနာ္ မာရီယာကို စေတြ႕တာ သူမ ေသြးကင္ဆာ ျဖစ္ေနျပီး(၆) လအၾကာမွာပါ။ သူဆီမွာ ေဖ်ာ့ေတာ့ အားငယ္တဲ့ မ်က္၀န္းတစံုကလြဲလို႔ သူမဟာ အရာရာကို သိေနတဲ့ လူတေယာက္လို႔ ခံစားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမကို ျမင္တာနဲ႔ သူမ ေရာဂါသည္မွန္း သိသာေနတယ္။</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">မာရီယာကို ပထမဆံုးေတြ႕တဲ့ ေန႔က မာရီယာ အတန္းပိုင္ ဆရာမက က်ေနာ့္ကို မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ သူက ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ သာျပံဳးသာျပံဳးျပေပမယ့္ က်ေနာ္သူ႔နဲ႔ စကားေျပာလို႔ ရမယ္လို႔ စိတ္ထဲက ထင္ေနခဲ့တယ္။ </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">မာရီယာနဲ႔ က်ေနာ္ ပထမဆံုး ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းေတြတဲ့ အခ်ိန္မွာ မာရီယာ ေမးတာက “ ငါတကယ္ ေသမွာလား” တဲ့.။ သူမ မ်က္၀န္းမွာ ေၾကာက္ရြ႕ံမွဳေတြ ရွိေနေပမယ့္ သူမ စိတ္ကို သူမ ေတာ္ေတာ္ထိန္းခ်ဳပ္ထားပံုရတယ္။</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">က်ေနာ္ ရိုးရိုးပဲ ေျဖခဲ့တယ္။”ငါမသိဘူး.. ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ရွိတဲ့ အေျခအေနမွာ ငါတို႔ ရပ္တည္ ေနႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကမယ္” လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ပထမဆံုးေတြ႕တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူမ မိနစ္ (၃၀) စာေလာက္ငိုေနခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ ပထမပိုင္း Session ကို အဲေလာက္နဲ႔ပဲ နားလိုက္ခဲ့တယ္။ </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">ေနာက္ရက္ေတြမွာ က်ေနာ္ သူမနဲ႔ စကားေျပာဖို႔ ခ်ိန္းေပမယ့္ သူမေရွာင္ေနခဲ့တယ္။ သံုးခါေလာက္ ခ်ိန္းျပီး က်ေနာ္ လက္ေလွ်ာ့ထားခ်ိန္မွာ သူမ က်ေနာ့္ကို ဖုန္းေခၚျပီး ေတြ႕ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ သူက အိမ္ကုိလာခဲ့ေျပာလို႔ က်ေနာ္ သူမအိမ္ကို လိုက္သြားခဲ့တယ္။ သူမ အခန္းတခုလံုးမွာ ရွိတဲ့ မီးလံုးေတြ၊ တီဗြီေတြ ကို ခြဲျပီး ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြကို ဆြဲျဖဲထားတာ အခန္းတခုလံုး ပြေနတဲ့ အျပင္ အခန္းအျပင္ထိေတာင္ေရာက္တယ္။ သူအေမကေတာ့ ဆုိဖာေပၚမွာ က်ံဳ႔က်ံဳ႔ေလးထိုင္ျပီးငုိေနတယ္။ ထူးျခားတာက သူမပိုင္ဆိုင္တဲ့ပစၥည္းေတြက လြဲလို သူမ အိမ္က တျခားပစၥည္းေတြကုိ ရန္မရွာဘူး။ မခြဲဘူး။</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">ဒီလို ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေသရမယ္လို႔ ၾကိဳသိေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ ႔စိတ္မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ားလိုက္မယ့္ ပူပင္ေသာကလဲ။ အရြယ္တူေတြ လွဳပ္ရွားသြားလာ ေပ်ာ္ပါးေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေန႕တိုင္းသူ႔အတြက္ ေသရမယ့္ ရက္ကို ေစာင့္ေနရသလိုပဲ။ ငါေသေတာ့ ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ တခ်ိန္လံုးညည္းတြားရင္<span style="mso-spacerun:yes"> </span>ေန႔ေတြကို ျဖတ္သန္းသြားရမယ္ဆိုတာ စဥ္းစားတိုင္း သနားမိတယ္။</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">ဒီလို အရြယ္ေတြမွာ တခ်ိဳ႔က ေသရမွာကို သိရက္နဲ႔ မေသႏိုင္ပါဘူး ဆုိျပီး ျငင္းဆန္မယ္။ <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">(DENIAL)</span></span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">တခ်ိဳ႕က ငါ့အလွည့္မွ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာလဲ၊ ငါ့ကုိမွ ဘာလို႔ ဘုရားသခင္က အျပစ္ေပးတာလဲ စသျဖင့္ စဥ္းစားမိတုိင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဒါသထြက္မယ္။ <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">(ANGER)</span></span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">ေနာက္ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဘာမွမေျပာပဲ တေယာက္တည္း ႏွဳတ္ဆိတ္ျပီး အခန္းေအာင္းေနတတ္မယ္, ဘုရားသခင္ကို ၾကိတ္ျပီး တေနတတ္တဲ့သူမ်ိဳးေပါ့။ <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">(BARGAINING)</span></span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">တခ်ိဳ႔က စိတ္ဖိစီးမွဳေတြ ျဖစ္လာျပီး ဖ်ားျခင္းနားျခင္းနဲ႔ စိတ္ကို အရွံဳးေပးမယ္။ <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">(DEPRESSION)</span></span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"><span style="mso-spacerun:yes"> </span>ေနာက္ဆံုး လူမ်ိဳးက ဘယ္အခ်ိန္ေသေသ . ငါအဆင္သင့္ ဆုိတဲ့ တဲ့ လူစားမ်ိဳးေတြ ျဖစ္တယ္။ <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">(ACCEPTANCE)</span></span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">မာရီယာကေတာ့ ေသျခင္းတရားကို ေဒါသနဲ႔ ေျဖရွင္းတာ ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ သူမနဲ႔ ရင္ဆိုင္ ရတဲ့အခါ သူမရဲ ႔ စိတ္ခံစားမွဳ ကို နားလည္ရတယ္။ သူမရဲ ႔ခံစားခ်က္ေတြကို ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေအာင္ အေကာင္းဖက္ကေန ဆြဲေတြးေပးရတယ္။ သူမ မယံုၾကည္ေတာ့တဲ့ ဘုရားသခင္ ဆုိတာကို သူမစိတ္က ဖယ္ရွားေပးျပီး သူမကိုယ္ သူမ ယံုၾကည္လာေအာင္ ျပဳျပင္ေပးရတာပဲ။ သူမ စိတ္ခံစားရတိုင္း ေဒါသထြက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူမကို က်ေနာ္ေလ့က်င့္ေပးထားတာက သတင္းစာ စကၠဴေတြပါပဲ။ သူမ အိပ္ခန္းကို စားပြဲတလံုးနဲ႔ ကုတင္ တလံုးက လြဲလို႔ သတင္းစာ စကၠဴေတြ အထပ္လိုက္ပံုထားေပးခဲ့တယ္။ သူမ ေဒါသျဖစ္တဲ့ အခါမွာ အဲဒီသတင္းစာေတြကို ဆြဲျဖဲဖို႔ သူမကို ေပးထားခဲ့တယ္။ </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">သူမကို က်ေနာ္ ဘုရားသခင္ကိုလဲ မတခိုင္းဘူး။ ဘုရားလဲ ၀တ္မျပဳခိုင္းဘူး။ သူမကို္ယ္ သူမ ယံုၾကည္လာေအာင္သာေျပာခဲ့တယ္။ ဒီလို ေရာဂါခံစားေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူမ စာေတြမက်က္ခ်င္ဘူး။ စာေတြ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ စာေတြ ဖတ္ဖို႔ တိုက္တြန္းတယ္။ သူမ ဖတ္ခ်င္တဲ့ သိခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေတြကို ငွားေပးတယ္။ ၀ယ္ေပးခိုင္းတယ္။ သူမကို တခုပဲ ေျပာခဲ့တယ္။ စာဖတ္တာ အက်ိဳးရွိပါတယ္။ အကယ္လို႔ ေသသြားခဲ့ရင္ေတာင္ အခုဖတ္ထားတဲ့စာေတြက ေနာင္ဘ၀ မင္း လူျပန္ျဖစ္တဲ့အခါ ပါသြားလိမ့္မယ္။ အဲဒီဘ၀က်ရင္ မင္းကအကုန္လံုးကို မွတ္မိေနျပီး ဥာဏ္ေကာင္းလိမ့္မယ္။ လူခၽြန္လူေကာင္း တေယာက္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အခုခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ဆရာ၀န္ၾကီးေတြ၊ ျဖစ္ေနၾကတာဟာ အရင္ဘ၀က သူတို႔ သူမ်ားထက္ စာပိုဖတ္ခဲ့လို႔ ဒီဘ၀မွာ သူမ်ားထက္ပိုျပီး ဥာဏ္ေကာင္း ေနရာေကာင္းေတြ ရေနတယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး မာရီယာက ဒီဘ၀ထက္ ေနာက္ဘ၀ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခုနဲ႔ စာေတြဖတ္တယ္။ စာေတြပိုဖတ္တယ္။ သူသိခ်င္တဲ့ ပထ၀ီ၀င္ေတြ၊ သမိုင္းေၾကာင္းေတြ တရိစၱာန္ ေတြ အေၾကာင္း ကို စိတ္၀င္တစားဖတ္လားတယ္။ ဒါကို ၾကည့္ခ်င္းအားျဖင့္ သူမ အေဖရွိတဲ့ ေနရာကို စိတ္ေရာက္ေနမွန္းသိသာေပမယ့္ ဘယ္စာဖတ္ဖတ္ သူမအတြက္ အက်ိဳးရွိသြားမွာပါ။ </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">အခုေနာက္ပိုင္း သူမနဲ႔ ေတြ႕တဲ့ရက္ေတြမွာ သူမစာဖတ္ထားလို႔ ေျပာျပတဲ့ ကမၻာျပတ္ေရြ႕ေတြ အေၾကာင္း၊ ဥေရာပႏိုင္ငံက စိတ္၀င္စားဖြယ္ သမိုင္းမ်ား အေၾကာင္းကို က်ေနာ္ နားေထာင္ရတယ္။</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">မာရီယာ တေယာက္ ေသျခင္းတရားကို စာဖတ္ျခင္းႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနပါတယ္။ သူမ ေနျပန္ေကာင္းလာေအာင္ က်ေနာ္ မလုပ္ေပးႏိုင္ေပမယ့္ သူမ တိုးတက္မွဳတခုခု အတြက္ က်ေနာ္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေပးခ်င္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ မာရီယာ တေယာက္ က်ေနာ့္နဲ႔ ဆံုေတြ႕ျခင္းကို ေက်နပ္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ က်ေနာ္ သူမနဲ႔ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ေတြ႕ရဦးမလဲ မသိေသးပါဘူး။ သူမ အသက္ရွင္ေနသ၍ သူမ လိုအပ္ေနသ၍ က်ေနာ္ သူမကို အားေပးေနဦးမွာပါ။</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">သူမ စာဖတ္ေနပါတယ္။ သူမ ဘ၀ကို စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ ေသျခင္းတရားကို ရင္ဆိုင္ေနပါတယ္။</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">ဖိုးစိန္</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-8095421076074741153?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-7860149613104401702012-01-14T19:33:00.002+02:002012-01-14T19:39:41.492+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-luWnrQwvnik/TxG9foNly_I/AAAAAAAABLo/mbXcu3fh8Sg/s1600/zarganar.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 124px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-luWnrQwvnik/TxG9foNly_I/AAAAAAAABLo/mbXcu3fh8Sg/s400/zarganar.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5697543354668403698" border="0" /></a><br /><p style="text-align: justify;">ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ၁၃ ရက္ေန႔က တႏိုင္ငံလံုး အံု႔အံုးၾကြက္ၾကြက္ ဆူညံပြက္ေလာ ရိုက္ေပ်ာ္ေနခဲ့သလို စကာၤပူႏိုင္ငံမွာလဲ အံု႔ ၾကြက္ ဆူညံ ပြက္ေလာ ရိုက္ေနခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းက ရသအလင္း က ဦးေဆာင္ျပီး စီစဥ္တဲ့ ပြဲေၾကာင့္ပါပဲ။ နတ္ကနားပြဲမဟုတ္ပါဘူး။ ကတံုးပြဲပါ။ ကတံုးဆိုတာနဲ႔ တန္းျမင္တာက ဇာဂနာမဟုတ္လား။ ကုိ ကတံုး(အဲေလ) ဇာဂနာၾကီး စကာၤပူလာမယ္ ေဟာေျပာပြဲ လုပ္မယ္။ နာမည္ေက်ာ္ ဒါရိုက္တာၾကီး မင္းထင္ကိုကိုၾကီးလဲ ပါမယ္ ဆိုေတာ့ လူေတြက ျပဴးျပဴးျပဲျပဲ ကတံုး ေျပာင္ ( အေျပာင္အပ်က္ေျပာျခင္း) တာ ၾကည့္မလို႔ စိတ္လွဳပ္ရွားစြာနဲ႔ ဆူညံပြက္ေလာ ရိုက္ခဲ့တာပါပဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ျပီးေတာ့ ဦးေဆာင္ျပီး က်င္းပေပးတာက ျမန္မာ ကဗ်ာနဲ႔ စာေပကို ျမတ္ႏိုးတဲ့ အႏုပညာ ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ားရဲ ႔ အားၾကိဳးမာန္တက္ ရသမွ်ရွိစု မဲ့စုေလးနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားျပီး ျမန္မာျပည္က ေငြေၾကးခ်ိဳ႔တဲ့ျပီး မက်မ္းမာတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြကို ေထာက္ပံ့တဲ့ ရသအလင္းပါပဲ။ ဒီလို ျမင့္ျမတ္တဲ့ အလွဴထဲမွာ ပါ၀င္ခ်င္တဲ့ သူေတြက လက္မွတ္၀ယ္ျပီး အားေပးခ်င္တာ ေၾကာင့္ စကာၤပူက ဆီးသီးေတာ မွာ နာမည္ၾကီးတဲ့ ရနံ႔ သစ္ ဆုိင္နဲ႔ ျမနန္းႏြယ္ ဆိုင္ေတြမွာ တိုးမေပါက္ေအာင္ ( တိုးစရာလဲ အေပါက္မရွိပါဘူး) စည္ကားေနခဲ့ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">အဲဒီလို တိုးမေပါက္ေအာင္ လက္မွတ္ေတြ ေရာင္းေကာင္းေနခဲ့တာလဲ လက္မွတ္ေကာင္တာမွာ မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ ေျပာတတ္ဆိုတတ္ ေပါင္းသင္းတတ္တဲ့ နာမည္ေက်ာ္ လူေခ်ာ ဘေလာ့ဂါ ဖိုးစိန္ေၾကာင့္ပါပဲ။. ( အဟြတ္)</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">အဲဒါေၾကာင့္လဲ ၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ လတ္လတ္ ေကာင္မေလးေတြက ေၾကာ္ျငာက ဇာဂနာကို ၾကည့္လိုက္၊ ဖိုးစိန္ကို ေငးလိုက္၊ လက္မွတ္ေလး၀ယ္လိုက္နဲ႔ လက္မွတ္ေတြ ကုန္သြားလိုက္တာမ်ားေလ.. (၂၅) က်ပ္တန္း ဆို ၆ေစာင္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အဲဒီထဲမွာမွ တခ်ိဳ႔ေကာင္မေလးမ်ားဆို ဖိုးစိန္ လက္မွတ္ေရာင္းေနတာ သတင္းရရခ်င္း အေျပးအလႊား လာ၀ယ္တာေတာင္ အလယ္တန္းမရလို႔ စိတ္ေကာက္ ေျခေဆာက္ျပီး မ်က္ေစာင္းေလးထိုး သြားလူဆိုး ဆိုျပီး ရတဲ့ လက္မွတ္ကို ယူသြားၾကရတာ။ စာဖတ္သူမ်ား ဒီစာဖတ္ရင္း ဟယ္ မက်န္ေတာ့ဘူးလား ဆိုျပီး စိတ္မပူပါနဲ႔။ ဖိုးစိန္ လက္မွတ္ေတြ ရသအလင္းအဖြဲ႔သားေတြ မသိေအာင္ (၁၅) က်ပ္တန္းက ေနရာေကာင္းေတြ (၂၀) တန္းက ေနရာေကာင္းေတြ ခ်န္ထားေပးပါတယ္။ အေျပးလာ၀ယ္ၾကပါဦး။ :P</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဒီလို လက္မလည္ေအာင္ လက္မွတ္ေတြေရာင္းေနတဲ့ ၾကား ေကာင္မေလးတေယာက္ က ကိုဖိုးစိန္ရယ္ ဒီပြဲေလးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ျဗဴးပါရေစလို႔ ခခယယ ေတာင္းပန္တာေၾကာင့္ ဖိုးစိန္လဲအားနာပါနာ (တကယ္ေတာ့ အျဗဴးခံခ်င္ေနတာ ၾကာေပါ့) အျဗဴးခံခဲ့ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); text-align: justify;">"ကိုဖိုးစိန္ေရ ဒီပြဲေလးက ကိုဇာဂနာ နဲ႔ မင္းထင္ကိုကို ၾကီးတို႔ ပြဲေလးေနာ္။"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102); text-align: justify;">"ဟုတ္ပါတယ္ ခင္ဗ်..."</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); text-align: justify;">"ရသအလင္းက ဒီပြဲေလးကို လုပ္ေပးတာဆုိ "</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); text-align: justify;">"ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်...."</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); text-align: justify;">"ဘယ္ေန႔လဲ ကိုဖိုးစိန္. အခ်ိန္ကေရာ"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); text-align: justify;">"လာမယ္ (၂၁.၁.၂၀၁၂)၊ စေနေန႔ပါ။ အခ်ိန္ကေတာ့ ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီကေန ညေနေျခာက္နာရီပါ။ ပြားရင္ပြားသလို အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာပါမယ္။"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); text-align: justify;">"ေၾသာ္..ဟုတ္.. ကိုဇာဂနာတို႔က ဘာျပမွာလဲဟင္။"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); text-align: justify;">"ဟမ္... သူတို႔ျပတာ ၾကည့္မွာလား။"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); text-align: justify;">"အဲ.. ၾကည့္ေတာ့ၾကည့္ခ်င္တယ္. အဲေလ.. သူတို႔ ျပမွာ ရုပ္ရွင္ဆုိလုိပါ။"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); text-align: justify;">"ရုပ္ရွင္ မျပပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းတုိေတြပါ။ လြတ္လပ္ရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္တုန္းက ရိုက္ထားတဲ့ ဆုရ ဇာတ္လမ္းေတြရယ္။ မင္းထင္ကိုကိုၾကီးရဲ ႔အင္းသီးေဒါ့ကူမန္ထရီ ရယ္.."</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="color: rgb(153, 0, 0); text-align: justify;">"ျပီးေတာ့ သူတို႔ဘာလုပ္ျပမွာလဲ။"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); text-align: justify;">"ဇာဂနာကေတာ့သူ႔ကတံုးကိုပြတ္ျပ (အဲေလ) ဘာမွ မလုပ္ျပပါဘူး။ ဇာဂနာက သူအေတြ႕အၾကံဳေတြ. သူ႔ အေတြးအေခၚေတြ.. သူ႔အႏုပညာေတြကို ရွယ္မွာပါ။ မင္းထင္ကိုကိုၾကီးကေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းရယ္ သူ႔အႏုပညာရယ္ သူ႔ဘ၀ရယ္ကို ေျပာမွာေပါ့.။ သိခ်င္ရင္ လက္မွတ္၀ယ္ျပီး အားေပးလိုက္ပါ."</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); text-align: justify;">"ဟုတ္..က်မ၀ယ္လိုက္ပါ့မယ္..။"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); text-align: justify;">"ေကာင္းတာေပါ့ ညီမရယ္."</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); text-align: justify;">"ဒါနဲ႔ ဒီပြဲက ရတဲ့ ေငြေတြကို လွဴမွာဆုိ.."</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); text-align: justify;">"ဟုတ္တယ္ ဒီပြဲကရတဲ့ ေငြေတြကို သင့္ေတာ္ျပီးလိုအပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ ရသအလင္း က လွဴသြားမွာပါ။ ရသမွ်အားလံုးကိုလဲ အလွဴအတြက္ပဲ ရည္ရြယ္ပါတယ္။"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); text-align: justify;">"ဒါနဲ႔ ကိုဖိုးစိန္က ထူးထူးျခားျခား ဒီပြဲ အတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြ ပါ၀င္တယ္ေနာ္။ က်မဆိုလိုတာကေလ အခုဆုိရင္ လက္မွတ္ေတြ ေရာင္းေပးတယ္ေပါ့ ေန႔တိုင္းလိုလိုေပါ့။ အဲဒါ ကိုဖိုးစိန္က ဇာဂနာ တို႔ မင္းထင္ကိုကိုၾကီးတို႔ရဲ ႔ FAN လား ဒါမွမဟုတ္ ရသအလင္းေၾကာင့္လား။"</p><p style="color: rgb(0, 0, 153); text-align: justify;"> </p><p style="color: rgb(0, 0, 153); text-align: justify;">"အမွန္ေျပာရရင္ေပါ့ေနာ္။ ဒီလိုေပါ့ေနာ္။ ဇာဂနာေၾကာင့္ မင္းထင္ကိုကို ၾကီးေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဖိုးစိန္လုပ္ေပးရတယ္ ဆိုတဲ့ နာမည္တလံုးၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာမကုန္ေအာင္ က်န္ခဲ့ခ်င္လို႔ေပါ့ေနာ္.။"</p><p style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); text-align: justify;">"အဲ..ဒီလိုဆို ရသအလင္းက ကိုဖိုးစိန္ ခုလို ကူညီတာကို အသိအမွတ္အျပဳတဲ့ အေနနဲ႔ေပါ့ေနာ္။ သူတို႔ဘာမ်ား အသိအမွတ္ျပဳေပးလဲ သိပါရေစ။"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); text-align: justify;">"ေျပာရရင္ေပါ့ေနာ္။ ရသအလင္းက အသိအမွတ္ျပဳတယ္ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္အမေတြ အကိုေတြဆီက ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆိုတာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကားရတယ္ေပါ့ေနာ္။ မေျပာရင္လဲ က်ေနာ့္ မလုပ္ေပးမွာ ေၾကာက္ေတာ့ မေျပာခ်င္လဲ ေျပာရတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒီအတြက္ ရလာဒ္က VIP ခံုတခံု ရတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒီခံုကလဲ ဒီပြဲရဲ ႔ ေၾကာ္ျငာ ဒီဇိုင္နာ တေယာက္နဲ႔ တနာရီျခား တလွည့္ထိုင္ရမယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲလိုမထိုင္ခ်င္ရင္လဲ တေယာက္ေပၚ တေယာက္ထပ္ထိုင္ရမယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲလို အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); text-align: justify;">"က်မလဲ ေမးတာေတာ္ေတာ္ရွည္ေနျပီးေလ။ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ရသအလင္းကိုယ္စား ဒီပြဲေလး အတြက္ ကိုဇာဂနာတို႔ အတြက္ ဘာမ်ားေျပာခ်င္ပါလဲ။"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); text-align: justify;">"ကတံုးကို ၾကည့္ခ်င္လက္မွတ္၀ယ္ေပါ့။ လက္မွတ္ေတြ ျမနန္းႏြယ္နဲ႔ ရနံ႕ သစ္မွာ ေရာင္းတယ္ေပါ့။ ျပီးမွ က်ေနာ္က်မတို႔ မသိလိုက္ရလို႔ လက္မွတ္မ၀ယ္လိုက္ရပါဘူး။ ကတံုးမ်က္ႏွာ ၾကည့္ခြင့္ မရလိုက္ပါဘူးဆိုျပီး ဗူးသီးလံုးေလာက္ မ်က္ရည္ က် ေနာင္တမရဖို႔ ခုကတည္းက လက္မွတ္ေတြ ၀ယ္ျပီး အားေပးၾကဖို႔ပါပဲ။ ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ အတြက္ (၁၅)က်ပ္တန္း (၂၀)တန္း က လက္မွတ္ေတြ ဖြက္ထားတယ္ . ေကာင္ေလးေခ်ာေခ်ာေတြအတြက္ အေနာက္ဆံုးတန္းေတြ ခ်န္ထားတယ္။ သိလား.. သိလား..."</p><p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); text-align: justify;">"ဟုတ္ကဲ့ အခုလို ေျဖၾကားေပးတဲ့ကိုဖုိးစိန္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးတခုက ကိုဖိုးစိန္ ဒီတသက္ မိန္းမမယူတာလား.. မိန္းမ မရတာ..."</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); text-align: justify;">"နင္သြားလိုက္ေတာ့.. နင္ထြက္သြားလိုက္ေတာ့.."</p><p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); text-align: justify;"> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153); text-align: justify;">%$#@%^&amp;**</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ခြပ္.. ဖ်န္း.. ဂြမ္း..</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">တီေတာ္... တီေတာ္....</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဖိုးစိန္</p><p> </p><p style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0); font-style: italic;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0); font-style: italic;"><span style="font-size:130%;"><em><span class="fbUnderline"><strong>လက္မွတ္မ်ားကို အားေပးရင္း ကုိဇာဂနာတို႔ ကိုမင္းထင္ကိုကိုၾကီးတို႔ကို ဂုဏ္ျပဳၾကပါလို႔.... </strong></span></em></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-786014961310440170?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-5532086874400383682011-11-30T09:02:00.002+02:002011-11-30T09:07:50.867+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-yYKrXGPrXUI/TtXWEH85msI/AAAAAAAABLc/sfWDaa1BV3I/s1600/pa%2Band%2Bma.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-yYKrXGPrXUI/TtXWEH85msI/AAAAAAAABLc/sfWDaa1BV3I/s400/pa%2Band%2Bma.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680681871340051138" border="0" /></a><br /><a style="font-weight: bold;" href="http://phoesein.blogspot.com/2011/11/blog-post_26.html">သူတို႔ေရာက္ျပီ (၁)</a><br /><br /><a style="font-weight: bold;" href="http://phoesein.blogspot.com/2011/11/blog-post_28.html">သူတို႔ေရာက္ျပီ (၂)</a><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ မနက္ အလုပ္လာေတာ့ အေဖနဲ႔ အေမက တေယာက္ကို တေယာက္ အေျပာက္မခံပဲ စိတ္ေကာက္ေနၾကတယ္။ မနက္က အေမအိပ္ယာထျပီးတာနဲ႔ အီၾကာေကြးသြား၀ယ္မယ္ဆိုျပီး ထြက္သြားတယ္။ အေဖ့ကို လံုး၀ေခၚမသြားဘုူး။ တေယာက္တည္း ေကာ့ေကာ့ ေကာ့ေကာ့နဲ႔ ထြက္သြားတယ္။ ပါးစပ္ကလဲ မေက်နပ္ေၾကာင္းေတြ တတြတ္တြတ္ ေျပာေနတယ္။ ကိုယ္ မနက္ေကာ္ဖီ ေသာက္ေနတဲ့ ခ်ိန္ထိ " စကားနားမေထာင္တဲ့ မိန္းမ တေယာက္တည္း သြားပါေစ... လမ္းမွားမွ ေယာက်ၤားေကာင္းမွန္ သိမယ္ဆိုျပီး ၾကိမ္း၀ါးေနတာ.။မၾကာဘူး ကိုယ္ အလုပ္သြားဖို႔ တိုက္ေအာက္ဆင္းေတာ့ အေဖ အေမ့ကို ရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ပါေလေရာ။ ကိုယ္က အေဖဘယ္လဲ ေမးေတာ့ ျပံဳးစိစိနဲ႔ ဟိုဘက္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္မယ္ ဆိုျပီး လိုက္ရွာတာ.။ ဒါမ်ိဳးေတြ ရိုးေနျပီး။ အေဖ ႏွစ္ည ရွိျပီး အျပင္ထြက္အိပ္ရတယ္။ သူတို႔ အသံတိတ္ တိုက္ပြဲ ဆင္ႏႊဲ တာ သိသာတယ္။ တေယာက္အမွားကို တေယာက္ေဖာ္..။ ျပီးေတာ့ ရွိတဲ့သူေတြကို ေျပာျပျပီးတိုင္တယ္။ ကဲ..။ သူတို႔ စိတ္ေကာက္ေနၾကတယ္။<br /><br />ဇာတ္လမ္းက မေန႔ ကမနက္က စတယ္။ အျပင္ထြက္လမ္းေလွ်ာက္မယ္ ဆိုျပီး မိန္းမကို ဆရာလုပ္ေခၚသြားတဲ့ အေဖ ဘယ္ေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္း မသိ ေလွ်ာက္ေလ ေ၀းေလ ျဖစ္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ဒီလမ္းက အမွန္ ဟိုလမ္းက အမွန္နဲ႔ လမ္းလုေရြးတာ ဘယ္လမ္းမွ မမွန္ဘူး။ ဒီေတာ့ အနီးအနားမွာ ရွိတဲ့သူေတြကို လိုက္ေမးတယ္။ အေဖမွတ္မိသေလာက္ လမ္းေမးတာ တိုပါးရိုး စကူးတဲ့။ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။ အေမက စိတ္တိုတယ္။ တိုပါးရိုးမွာ ဒီေလာက္စကူးေတြ မ်ားတာ သူတို႔ ဘယ္သိပါ့မလဲ ဆုိျပီး အေဖ့ကို ဆရာလုပ္တယ္။ အေဖက လက္မခံဘူး.။ေမးျမဲ ေလွ်ာက္ဆဲ..။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ လမ္းမွာ လူတေယာက္နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ သူ႔ကို အေဖက အဂၤလိပ္လိုေတြ ၾကိဳးစားျပီး WHERE တိုပါးရိုး စကူး ဆိုျပီးေမးလိုက္တယ္။ ဟိုလူကလဲ THIS WAY , THAT WAY , GO ဆိုျပီး ညႊန္ခ်င္တာ ညြန္တယ္တဲ့။ အေမက "သြားေမးမေနနဲ႔ .. သူလဲ သိတာ မဟုတ္ဘူး.. အဂၤလိပ္လိုေတာင္ ႏွစ္လံုး သံုးလံုးပဲေျပာတတ္တာ "လို႔ အေဖ့ကို စိတ္တုိတုိနဲ႔ လွမ္းေျပာမွ အဲဒီလူက ျပံဳးစိစိနဲ႔ "သြားလိုက္ပါဦးမယ္" ဆိုျပီး ျမန္မာလို ႏွဳတ္ဆက္သြားတယ္တဲ့။ အေဖက ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ဘိုလို မွဳတ္ျပီး ျပန္လာတာ။ ဒီလိုနဲ႔ တရုတ္ၾကီး တေယာက္ကိုေတြ႕ေတာ့ လမ္းေမးျပန္ေရာ.. တရုတ္ၾကီးက စိတ္မရွည္ပဲ COME , TOGETHER ဆိုျပီး ဆြဲေခၚလာမွ.. အိမ္ကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။<br /><br />အေမက လမ္းအမ်ားၾကီး ေလွ်ာက္လိုက္ရလို႔ အေဖ့ကို ဆႏၵျပတဲ့ အေနနဲ႔ ဖိနပ္ကို မစီးပဲ လက္ႏွစ္ဖက္ထဲ ထိုးျပီး လမ္းေလွ်ာက္လာတယ္။ လမ္းမွာ အေဖက ေကာ္ဖီဆိုင္၀င္ေသာက္ ခ်င္တာကို ပိုက္ဆံ မရွိဘူး ဆုိျပီး ေပကပ္ကပ္နဲ႔ ဘာမွ မစားပဲ ျပန္လာတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ မနက္ အလုပ္သြားတဲ့ အခ်ိန္ထိ အေဖေရာ အေမေရာ မေရာက္ေသးလို႔ စိတ္ပူေနတာ။ ညေနျပန္ေရာက္ေတာ့ အိတ္ေတာင္ မခ်ရေသးဘူး.. သူထက္ငါ ဦးေအာင္တိုင္ျပီး တေယာက္ အျပစ္တေယာက္ေဖာ္ၾကတယ္။ အဲဒီေန႔က အေမနည္းနည္း တင္းသြားတယ္။ အေဖ ညထြက္အိပ္ရတယ္။ အဲဒီေန႔က ကိုယ္ေပးထားတဲ့ပိုက္ဆံ တစ္ရာ စရင္းမရွိ ကုန္သြားလို႔ သူတို႔လဲ အျပင္မထြက္လို္က္ရဘူးတဲ့..။ ကိုယ္လဲ ထပ္ေပးခဲ့ဖို႔ေမ့သြားတယ္။<br /><br />ေနာက္တေန႔ မနက္ေရာက္ေတာ့ အေဖေရာ အေမေရာ အေစာၾကီး ေရခ်ိဳး အ၀တ္အစားလဲ ထားျပီးျပီး။ သူတို႔က အမ္အာတီ ေျမပံုစာရြက္ေလးေတြကိုင္ျပီး ကိုယ္နဲ႔ ဒါမွ မဟုတ္ ကိုဘို ေနာက္လိုက္ျပီး ကားလိုက္စီးမယ္။ ျပီးမွ လည္မယ္ ပတ္မယ္.ကားစီးျပန္မယ္ေပါ့။ ကိုယ္ကစိတ္မခ်ဘူး။ ကိုယ္အလုပ္လုပ္တဲ့ဘက္မွာလဲ ဘာ ေရွာ့ပင္းေမာမွ မရွိဘူး။ ကိုဘို အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာကလည္း ကားတဆင့္ ၊ အမ္အာတီ တဆင့္ ဆိုေတာ့ ေသခ်ာေပါက္လမ္းေပ်ာက္မွာပဲ။ ဒီေတာ့ သၾကၤန္ ညီမေလးကပဲ ၅၇ ကားကို ပတ္စီးမယ္။ ျပီးရင္ သူ႔ေက်ာင္းကို လိုက္ခဲ့ဆိုျပီး ေခၚသြားတယ္။ အေဖေရာ အေမေရာ ႏွစ္ထပ္ကားစီးခ်င္ေနတာ။ ကံမေကာင္းခ်င္ေတာ့ သူတို႔ စီးတိုင္း တထပ္ကားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေနေသးတယ္။ ကိုယ္လဲ အလုပ္ကို စိတ္မေျဖာင့္စြာနဲ႔ပဲ လာရတယ္။ ၁၁ ေက်ာ္ေလာက္ၾကေတာ့ ဖုန္းဆက္တယ္။ သူတို႔ ေတြ ပြေပါက္တိုးေနတယ္။ ေရွာ့ပင္းေမာ တခုမွာ ဒစ္စေကာင့္ေတြ ခ်ေနတယ္။ တထည္ေလးက်ပ္ တန္တယ္ဆိုျပိး ၀ယ္ေနတာ။ အေဖက ထိပ္ဆံုးပဲ။ အေဖ သူ၀တ္ခ်င္တဲ့ အက်ီေတြ ထည့္လိုက္တာ တြန္းလွည္းအျပည့္ပဲ။ အေမက မ်က္ေစာင္းတထိုးထိုးေပါ့။<br /><br />အိမ္ျပန္လာေတာ့ အေဖ့ အ၀တ္အစားေတြက အမ်ားဆံုးပဲ။ ၾကည့္တုန္းကေတာ့ တထည္ေလးက်ပ္။ပိုက္ဆံရွင္းေတာ့မွ ေလးက်ပ္တန္က တထည္ပဲ ပါတယ္။ "ကဲ.. ၾကိဳက္ေလအုံးဟဲ့.. ေလးက်ပ္တန္ ဆုိျပီး အေမက မ်က္ေစာင္းထိုးပါေလေရာ..။" အဲမွာ အေမထပ္တင္းတယ္။<br /><br />ညေနေစာင္းကို ကိုယ္က သင္တန္းရွိေတာ့ ေအာ့ခ်က္ကိုလာခဲ့ ေအာ့ခ်က္မွာ ဆံုမယ္ဆိုျပီး ခ်ိန္းလိုက္တယ္။ ကိုယ္သင္တန္းဆင္းတဲ့ အခ်ိန္က ၉ခြဲ ေက်ာ္ဆိုေတာ့ သူတို႔ကို ေစ်းပတ္ေနဖို႔မွာလိုက္တယ္။ မမျပာနဲ႔ သၾကၤန္႔ညီမေလးနဲ႔ထြက္လာၾကတာ။ ကိုဘိုကလဲ အဲဒီမွာ လာဆံုေပါ့။ သူတို႔ ကိုယ့္ကို ေစာင့္ရင္ ေရွာ့ပင္ထြက္ၾကျပန္တယ္။ အေမက ဖန္စီ ဆိုင္ေတြေတာ့ ဖန္စီ လက္ေကာက္ ကြင္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ့ဒီဇိုင္းကို ၾကိဳက္ျပီး ၀ယ္ခ်င္တယ္။ အေဖက ဒါေတြ ေစ်းၾကီးတယ္ မ၀ယ္ရဘူး ဆုိျပီးတားတယ္။ ေနာက္တခါ ဂါ၀န္ ဆိုင္မွာ ဂါ၀န္ ၀ယ္မယ္လုပ္ေတာ့ ၀ယ္ျပန္ျပီး" ညီမတို႔က ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ဆိုျပီး ခ်ီးေပါက္ျပန္တယ္။ " အေမေတာ္ေတာ္တင္းေနျပီး။<br /><br />Uniqo လဲ ေရာက္ေရာ.. အေဖက Buno mars ေဆာင္းတဲ့ ဦးထုပ္ ေလးဆယ္တန္ကို အားၾကိဳးမာန္တက္ ၀ယ္လိုက္ေတာ့ အေမေျပာဖို႔ အကြက္ရသြားတယ္။ တလမ္းလံုး ေျပာမဆံုးေတာ့ဘူး။ ျပီးေတာ့ စကားမ်ားတယ္။ ညီမက ဘာျဖစ္တယ္။ အကုိက ဘာျဖစ္တယ္နဲ႔ စိတ္ေကာက္ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ တေယာက္ ေျပာက္သြားရင္ တေယာက္ လိုက္ရွာေနေရာ..။ ပိုက္ဆံကေတာ့ အိတ္ထဲ အျပည့္ထည့္ျပီး သြားရတဲ့ အရသာကို ႏွစ္ေယာက္လံုး သေဘာေတြ႕က်ေနတယ္။ ကိုယ့္မွာေတာ့ ရင္တမမနဲ႔။ လိုအပ္တာ ၀ယ္တာ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ အေမတို႔က ဘာေတြ႔ေတြ႕ ၀ယ္ခ်င္ေနတာ။ ေအာ္... ရယ္... ရယ္ရတယ္။ အေမက ကေလးပိုဆန္လာသလိုပဲ။ အေဖကေတာ့ ဆရာၾကီး အထာနဲ႔ေပါ့..။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တေယာက္ တလွည့္ တိုင္တာ ၾကားျပီး ကိုယ့္ခမ်ာ အူတက္မတတ္ရယ္ရတယ္။ သူတို႔ စိတ္ခ်မ္းသာတဲ့ပံုေပၚတယ္။<br /><br />အေမက သားျပန္လာရင္ စားဖို႔ ဆိုျပီး ဟင္းေတြ ခ်က္ထားေပးတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ငယ္ငယ္က အက်င့္တိုင္း ကြန္ပလိန္းတက္တုန္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ စားတာေတာ့ စားတယ္။ အေဖ့က အတို႔ အေထာင္။ ကိုယ္ကြန္ပလိန္းမတက္ခင္ ညီမဟင္းေတြက ညီမသား စားမရဘူး ဆုိျပီး ေထာင္တယ္။ တခါတေလ သူတို႔ စိတ္ေကာက္ေနၾကတာ ေမ့ေနၾကတယ္။ ျပီးမွ သတိ၀င္လာျပီး ဆက္ေကာက္ၾကတယ္။<br /><br />ကဲ.... ေနာက္ထပ္ ဘာေတြ ထပ္ျဖစ္ဦးမလဲ.. အခုေလာက္ဆို စိတ္ေကာက္ေျပျပီထင္ပါတယ္။ ဟိုေန႔က လမ္းမွားျပီးကတည္းက အေမ အေဖနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ဖို႔ ေၾကာက္သြားပံုရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ေကာက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာေနမွာ.. :P<br /><br /><br /><br /><br />ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္<br /><br />ဖိုးစိန္<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-553208687440038368?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-12531558943208762802011-11-29T18:48:00.003+02:002011-11-29T19:07:58.248+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-cMhLdjmeuxg/TtUQVb41GXI/AAAAAAAABK4/iP6-S3lEGRg/s1600/writing%2B1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 290px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-cMhLdjmeuxg/TtUQVb41GXI/AAAAAAAABK4/iP6-S3lEGRg/s400/writing%2B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680464465447164274" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">ေဖေဖေရးတဲ့သူ႔ကဗ်ာ</span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-ODrlEbyGGOI/TtUQr_7waiI/AAAAAAAABLQ/t0-8ghUFYxE/s1600/writing%2B2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 286px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ODrlEbyGGOI/TtUQr_7waiI/AAAAAAAABLQ/t0-8ghUFYxE/s400/writing%2B2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680464853080238626" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">ညီမရဲ ႔အေတြး ကဗ်ာ </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-1253155894320876280?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-67181047652280152742011-11-28T04:54:00.002+02:002011-11-28T04:58:28.768+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Te58t-_GIdY/TtL4w2xLkrI/AAAAAAAABKs/paVbTEnWrbU/s1600/family.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 284px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Te58t-_GIdY/TtL4w2xLkrI/AAAAAAAABKs/paVbTEnWrbU/s400/family.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5679875598286820018" border="0" /></a><br /><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US"> <a style="font-weight: bold;" href="http://phoesein.blogspot.com/2011/11/blog-post_26.html">သူတို႔ေရာက္ျပီ (၁)</a><br /></span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" lang="EN-US"><br /></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" lang="EN-US"><br /></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US">တနဂၤေႏြ မနက္(၂၆.၁၁.၂၀၁၁) က အေဖတို႔ကို တိုပါရိုး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ပို႔ေပးတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ အေဖတို႔နဲ႔တူတူ လမ္းေလွ်ာက္သြားတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမက သိပ္တက္ၾကြတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္မယ္ ဆိုတာခ်ည္းပဲ။ အေမ့ကို ၾကည့္ရတာ ကေလးတေယာက္နဲ႔ တူတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းနဲ႔ေတာင္ သိပ္ေပ်ာ္ေနတာ။ အေနာက္ကေန ၾကည့္ျပီး သေဘာက်မိတယ္။ အေဖကေတာ့ အရမ္းစူးစမ္းေလ့လာတယ္။ ဘယ္ေရာက္ေရာက္ သူသိတဲ့ အဂၤလိပ္စကားလံုးေတြကို မွတ္ထားတယ္။ ျမိဳ႔တပတ္ ရထားလိုက္စီးမယ္ဆိုတဲ့ အၾကံနဲ႔ေပါ့။</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US">ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဘုရားဖူးျပီးေတာ့ တိုပါးရိုး စင္တာကို လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာၾကတယ္။ အေဖက အက်ီနဲ႔ ဖိနပ္ အရမ္း၀ယ္ခ်င္ေနတာ။ အေမက ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ ပိုက္ဆံေတြထည့္ျပီး လိုက္ရွင္းရတာ ၀ါသနာက ပါေသးတယ္။ ေရာက္ေရာက္ျခင္း ေဖတို႔ ေမတို႔ လဲလာတဲ့ ေငြေတြကို ေတာင္းျပီး ဘဏ္ထဲ ျပန္ထည့္ရတယ္။ မဟုတ္ရင္ ဟိုတရြက္ဒီတရြက္ ဘာမွန္းမသိ ၀ယ္မွာစိုးလို႔။ ေရာက္တဲ့ေန႔က တိုးပါရိုးစင္တာထဲမွာ အေပ့ါခဏ၀င္သြားတာ ပလက္တီနမ္ ဆုိင္၀င္ျပီး ဆြဲၾကိဳးတကံုး အတင္းသြား၀ယ္ေနတယ္။ ျပန္ထြက္လာတာျမန္လို႔။ ေစ်းလဲ မေမးတတ္.. ပစၥည္းၾကည့္ျပီး ၾကိဳက္တာနဲ႔ လက္ညွိဳးထိုး၀ယ္တဲ့ အေမနဲ႔ ေစ်းေရာင္းတဲ့သူက အံကိုက္ျဖစ္ေနတယ္။ ပိုက္ဆံေပးခါနီးမွာ ကိုယ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ အေမ့ကို ေခ်ာ့ေျပာရတယ္။ အေမ ေနာက္လထဲ ဒစ္စေကာင့္ခ်တာရယ္. ပစၥည္းမွန္တဲ့ဆိုင္မွာ ၀ယ္ေပးမယ္ဆိုျပီး ေျပာရတယ္။ အေမကေတာ့ ေရာင္းတဲ့သူကို အားနာတဲ့ပံုနဲ႔ ကိုယ္ကလဲ ရွင္းျပလိုက္ရတယ္။ မဟုတ္ရင္ သံုးရာေက်ာ္ေလာက္ပါသြားမယ္။ ႏွေျမာလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္တန္ဖိုးရွိတာကို ေပးခ်င္တာပါ။ (အေမ့ကိုဒီလိုပဲ ေခ်ာ့ေျပာရတာေပါ့).</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US">အေဖ့အေၾကာင္းကို ဆက္ေျပာဦးမယ္။ တိုပါးရိုးေရာက္ေတာ့ အေဖက ဖိနပ္ဆိုင္ေတြကို ၀င္ၾကည့္တယ္။ ဆိုင္တဆိုင္ ေရာက္ေတာ့ အေဖက သူ႔ အၾကိဳက္ဖိနပ္ေတြ႕လို ထင္ပါတယ္။ ေစ်း၀င္ေမးေတာ့ သၾကၤန္ညီမေလးက လိုက္၀င္ျပီး ကူမယ္လုပ္ေတာ့ ကိုယ္က တားလိုက္ပါတယ္။ အေဖက ခပ္တည္တည္ပဲ သူၾကိဳက္တဲ့ ဖိနပ္ကို ကိုင္. ေကာင္တာထဲ သြားျပီး “I want 4၆ ေပးပါ “လို႔ ျမန္မာအဂၤလိပ္ ႏွစ္ဘာသာနဲ႔ <span style="mso-spacerun:yes"> </span>ဆိုင္ရွင္ကိုသြားေျပာပါတယ္။ ကိုယ္လဲ အသာေနျပီး အေ၀းကေန ၾကည့္ပါတယ္။ ဆိုင္ရွင္လဲ 46 ရွာတာ မရလို႔ထင္ပါတယ္။ 45 ဆိုဒ္ကို လာေပးေတာ့ အေဖက “Big ေပးပါ. ဒါနဲ႔ မရဘူးလို႔ “ ျပန္ေျပာပါတယ္။ ဆိုင္ရွင္ကလဲ သေဘာေပါက္ဟန္တူပါတယ္။ ထပ္ရွာေပးပါတယ္။ ရေတာ့ အေဖက “How much ဒီဖိနပ္ “ဆိုျပီး ဖိနပ္ေစ်းကို ေမးၾကည့္တယ္။ ၁၉ ေဒၚလာ ဆုိေတာ့ အေဖက ျမန္မာေငြနဲ႔ ျပန္တြက္ေနတယ္။ ကိုယ္က ေငြေစ်းဘယ္ေလာက္ ရွိမွန္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမသိတဲ့ အတြက္ ကိုယ္တြက္ေပးလိုက္တာ က အမွား။ သူတြက္တာက အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အေဖ့ကို ေကာင္းေကာင္းေလး စီးေစခ်င္လို႔ အေဖရယ္ ဒီမွာက အတုေတြ မ၀ယ္နဲ႔. Bata ဖိနပ္ဆိုင္မွာ ဖိနပ္ေတြ ပိုမ်ားပါတယ္။ အေဖ့အၾကိဳက္ေရြးပါဆုိေတာ့ အေဖက ဆိုင္ရွင္ကို လက္ျပျပီး “GoBak သြားလိုက္ပါဦးမယ္” လို႔ ႏွဳတ္ဆက္ေတာ့ ဆုိင္ရွင္ သေဘာက်ျပီး ရယ္က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္ ညီမလဲ မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ပဲ မ်က္ရည္က်မတတ္ ရယ္မိပါတယ္။ အေဖကေတာ့ သူ႔ေျပာတဲ့ အီးကို တရုတ္ၾကီး နားလည္တယ္ဆိုေတာ့ သေဘာေတြ က်ေနေလရဲ ႔။ သူလိုခ်င္တဲ့ ဖိနပ္မ၀ယ္ခဲ့ရလို႔လဲ ဖိနပ္ဆိုင္ကို ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္နဲ႔။ (ညေနေရာက္ေတာ့ Bata မွာလိုခ်င္တဲ့ ဖိနပ္ပံုစံမ်ိဳး ၀ယ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေစ်းက မနက္က ေစ်းထက္ပိုၾကီးေနေတာ့ အေဖက ယူရမွာ အားနာေနျပန္တယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ သူၾကိဳက္တာ ေတြ႔ေတာ့ ေစ်းမဆစ္နဲ႔ ေပးတာယူ လို႔ နည္းနည္း မာန္လိုက္မွ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးယူခဲ့ပါတယ္)</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US">အေမကေတာ့ တိုပါးရိုးက ေပါင္ေပၚ ေဘာင္းဘီတို ႏွစ္ထည္ ၀ယ္ခဲ့ပါတယ္။ ေျပာပါေသးတယ္။ ေနာက္တခါလာရင္ တရုတ္စာပဲ သင္ခဲ့မယ္။ အင္းဂလိပ္က ခက္တယ္။ သူ႔ အသက္အရြယ္နဲ႔ သင္လို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး တဲ့။ အေဖကေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္ကတည္းက အိမ္က ညီေတြ ဆီက Dictionary အဂၤလိပ္ ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာ စာအုပ္ကို ေတာင္းျပီး ေလ့လာေနလိုက္တာ ငါးမိနစ္ၾကေတာ့ ေဟာက္သံပါၾကားရပါေလေရာ..။ အျပန္ ကားေပၚက ဆင္းေတာ့ TAG လုပ္ဖို႔ ေမ့တဲ့ အေမကုိ ကိုယ္က စပါတယ္။ ေမေမ ေနာက္တခါ ကားစီးလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ရဲ ကေတြ႕ရင္ ဖမ္းေတာ့မွာ လို႔ ေျပာေတာ့ အေမက ရဲလာရင္ ပိုက္ဆံ ၅၀ ထုတ္ေပးလိုက္မယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အေမေျပာတာကို သေဘာက်လို႔ အိမ္မွာ ရယ္ရေသးတယ္။ :D</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US">ညေနေရာက္ေတာ့ အိမ္က ညီေတြ ညီမေတြ အမေတြနဲ႔ စစ္တီးေဟာကို ခ်ီတက္. အေဖလိုခ်င္တဲ့ ဖိနပ္ကို Bata မွာ၀ယ္ေပး။ အင္းေလးမွာ ထမင္းစား. ဘီယာေသာက္ျပီး ငါးျခေသၤ့ ရုပ္ၾကီးဆီ ခ်ီတက္ၾကပါတယ္။ အေမေရာ အေဖေရာ. တအံ့တၾသနဲ႔ ေပ်ာ္ေနပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့လဲ ဓာတ္ပံုေတြ ၾကည့္ျပီး ၾကည္ႏူးေနျပန္တယ္။ </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US">အေဖက အိမ္မွာ ရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ညီေတြ ညီမေတြ စုစုရံုးရံုးနဲ႔ စားလိုက္. ေသာက္လိုက္. သြားလိုက္. ခ်ီးေပါက္လိုက္ ေနတာကို အရမ္းသေဘာက်ပါတယ္။ ေရာက္ေတာ့လဲ ဒီလိုဘယ္ေတာ့မွ မခြဲဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ကိုယ့္ ဒီညီေတြ ညီမေတြကို ခ်က္ေကၽြးတာကိုလဲ သိပ္သေဘာက်ပါတယ္။ ကိုယ္ေက်ာင္းတက္တဲ့အရြယ္ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ အိမ္မွာ ေနတတ္တဲ့ အက်င့္ေတြကို လဲ အေဖက ျပန္ေဖာက္သည္ခ်ပါတယ္။ သူ႔ ခံစားခ်က္ တခ်ိဳ႔ကိုလည္း ညီေတြကို ရွယ္ပါေသးတယ္။ </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US">ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သူ႔ ေျပာတာ မွားေနရင္ ကိုယ္က ျပန္ျပင္ေပးရင္း သူကလဲျငင္း . ကိုယ္ကလဲ ျငင္းနဲ႔ စကားမ်ားတတ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ သူေျပာသမွ် ကိုယ္နားေထာင္. ကိုယ္ေျပာခ်င္တာကို ေခ်ာ့ေျပာနဲ႔ ေနရပါတယ္။ အေဖက ေျပာပါတယ္.. အခုသားမွာ ကေလးေတြ အမ်ားၾကီး နဲ႔ .. ဒီလိုျမင္ရေတာ့ အေဖစိတ္ခ်မ္းသာလိုက္တာ ေျပာပါတယ္။ ကိုယ္လဲ ျပန္ေျပာပါတယ္။ အရင္ ခေလးေတြ အမ်ားၾကီးထဲမွာ အခု ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေယာက္ပိုလာျပီးလို႔.။ အရင္က ကေလးဆိုးၾကီးက ကိုဘုိ. နဲ႔ မမျပာ . အခု ကေလး ဆိုးၾကီးထက္ ဆိုးတဲ့ အေဖနဲ႔ အေမေရာက္လာတယ္လို႔ ေျပာေတာ့ သေဘာကို က်လို႔..။ </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US">ဒီနက္ ရံုးသြားအိပ္ယာထေတာ့ အေဖေရာ အေမေရာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္သြားၾကပါတယ္။ အေဖ့ကို ကိုယ့္လိပ္စာကဒ္ေလးေပးထားတယ္။ စာရြက္တရြက္မွာလဲစာေရးေပးထားတယ္။ ငါ့အေဖလမ္းေပ်ာက္လို႔ ဒီစာရြက္ျပျပီး အကူအညီေတာင္းရင္း ငါ့ကို လွမ္းေခၚပါ။ ဒါမွ မဟုတ္ နီးစပ္ရာ တက္စီနဲ႔ အိမ္ျပန္ပို႔ေပးပါဆိုျပီး ရံုးလိပ္စာေရာ အိမ္လိပ္စာပါ ေပးထားခဲ့ပါတယ္။ အေဖကေတာ့ ရထားပတ္စီးျပီး ျမိဳ႔ပတ္မယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ။ ရံုးသာလာရတာ ကိုယ္ရံုးထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္အထိ အိမ္ျပန္မေရာက္ေတာ့ စိတ္ကပူတယ္။ ရံုးေရာက္ျပီး ဖုန္းဆက္မွ ေစ်း၀ယ္ျပီး ျပန္လာတယ္ ဆိုမွ စိတ္ေအးရတယ္။ ရထားပတ္စီးဖို႔ကို တားထားရေသးတယ္။ နည္းနည္းလူလယ္က်မွ စီးလို႔ ေျပာထားရတယ္။ အခုေတာ့ အိမ္မွာ ထမင္းဟင္း ခ်က္စားေနေလရဲ ႔။ </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US">ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ZOO ပို႔လွည့္ျပန္.. စစ္တီးေဟာ. တိုပါးရိုး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းနဲ႔ ဒူးရင္းသီးေရွ႔က ငါးျခေသၤ့ ဆီကိုပဲ ပို႔ရပါေသးတယ္။ ကိုယ္ကလဲ ေက်ာင္းတဖက္နဲ႔ ရံုးကလဲ ေနာက္အပတ္ေလာက္မွ နားရမွာဆုိေတာ့ ခုရက္ပိုင္းေတာ့ အေဖတို႔ အိမ္မွာပ်င္းေနမယ္ ထင္တာပါပဲ။ </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US">ေနာက္ရက္ေတြ အတြက္ အစီအစဥ္ေလးထပ္ဆြဲလိုက္ပါဦးမယ္။ </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US">ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္</span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US"> </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US">ဖိုးစိန္ </span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-USfont-family:&quot;;" lang="EN-US"> </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-6718104765228015274?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-58909832313718988792011-11-26T16:40:00.000+02:002011-11-26T16:46:44.643+02:00<div style="text-align: justify;">မေန႔ (၂၅.၁၁.၁၁) မွာ အေဖတို႔ ေရာက္မယ္ဆိုေတာ့ အလုပ္ကေန ၃ နာရီ ရံုးဆင္းျပီး ေလဆိပ္ကို အေရာက္သြားၾကိဳခဲ့တယ္.။ ကိုယ္နဲ႔ အတူ ေမာင္ေဆာင္းရယ္.. ကိုဘိုရယ္.. သၾကၤန္ညီမေလးရယ္.. ေလးေယာက္ေပါ့။ ေလယာဥ္ဆိုက္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ္က နဂိုကတည္းက စိုးရိမ္စိတ္ၾကီးတတ္ေတာ့ ေလယာဥ္ဆိုက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ ဟိုေလွ်ာက္ ဒီေလွ်ာက္နဲ႔ ဂဏာ မျငိမ္ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ အလွ်ိဳလွ်ိဳ ထြက္လာၾကတဲ့ လူေတြကို ေငးရင္း.. ေျခဖ်ားေထာက္လွမ္းၾကည့္ရင္းနဲ႔ နာရီ၀က္ေလာက္ကုန္သြားတယ္။ ကိုယ့္လူေတြ တေယာက္မွာ မျမင္ရေသးဘူး။ ေခါင္းက ဒသဂီရိ ေခါင္းဆယ္လံုးထက္မကၾကီးသြားတယ္.။ စိတ္ထဲမွာလဲ ကိုယ္စိတ္ပူတဲ့ အတိုင္းျဖစ္ေနျပီးလားလို႔ ေတြးေနရင္း ကိုယ့္ အေဖရယ္. အေမရယ္. ညီမရယ္ သံုးေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ဟင္းကနဲ႔ သက္ပ်င္းခ်... ေပ်ာ္သြားတယ္။ သူတို႔ မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ေတာ့ ေယာင္လည္လည္နဲ႔ မမျပာကို လိုက္ရွာေနတဲ့ပံု..။<br /><br /><br /><br />ကိုယ္ကေတာ့ အလိုလို သိလိုက္တယ္.. မမတစ္ေယာက္မွာလိုက္တဲ့ အရက္၀ယ္ေနေလာက္ျပီးလို႔..။ ဒီလိုနဲ႔ မမကို ေစာင့္ေနရင္း ဆယ္မိနစ္.. ဆယ့္ငါးမိနစ္..။ တခ်ိဳ႔ေတြက ထြက္လာၾကျပီးဆုိေတာ့ မမက ဘာလို႔ အရက္၀ယ္တာ ဒီေလာက္ၾကာေနလဲလို႔ ေတြးရင္း စိုးရိမ္စိတ္က ၀င္မိျပန္တယ္။ အထုတ္ေတြကို ဒီအတိုင္းဆြဲခ်ထားတဲ့ ကိုယ့္အေဖနဲ႔ အေမက ခဏၾကာေတာ့ ေကာ့ေကာ့နဲ႔ ဆိုင္ထဲ၀င္ျပီး အရက္တလံုး၀ယ္ေနတာကို ျမင္ေနရတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့.. အဲလဲ့...ဟုတ္ေပသားပဲေပါ့လို႔ စိတ္ထဲက ေတြးရင္ မမကို ေမွ်ာ္ေနမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အထုတ္ေတြ ဒီအတိုင္းဆြဲခ်ထားတာကို ျမင္ေတာ့ အထဲက ရဲ ကို အကူအညီေတာင္းျပီး သူတို႔ လွည္းမဆြဲတတ္ဘူး။ ဆြဲေပးလိုက္ပါ။ သူတို႔ အီးလိုလဲ မရဘူးလို႔ ေျပာေတာ့ ရဲ ကကူညီရွာတယ္။ လွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ အေဖ့ကိုလဲ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ လွည္းေပၚကို ပစၥည္းတင္လိုက္ဖို႔ ေျပာပါတယ္။ အေဖလွည္းေပၚပစၥည္းတင္ျပီးေတာ့ သူက လာရာလမ္းေၾကာင္းလွည့္ျပီး မမကိုသြားရွာလို႔ စိုင္းျပင္ေနတာကို ကိုယ္သိလိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အေဖ့ကို လက္ဟန္ေျခဟန္ျပျပီး မသြားဖို႔တား။ ျပီးေတာ့ အထုတ္ေတြကုန္ရင္ ထြက္လာလိုက္လို႔ မွန္ၾကားထဲကေနၾကားေအာင္ ေျပာေတာ့ အထုတ္လွည္းေလးကို တြန္းျပီးထြက္လာပါတယ္။<br /><br /><br /><br />ဒါေပမယ့္ မမ ရဲ ႔အရိပ္အေယာင္ကိုေတာင္ မျမင္ရေသးပါဘူး။ အေဖတို႔ကို ေမးေတာ့ အေဖက ပထမ ညီမေလးကို ေခၚတယ္. ျပီးေတာ့ျပန္လႊတ္ျပီး မမကို ေခၚသြားတယ္ေျပာေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္စိတ္ပူသြားတယ္။ ဘုရား..ဘုရား.. မမကိုမ်ား ခဏခဏလာလြန္းလို႔ ဖမ္းထားျပီး ျပန္ပို႔လိုက္ရင္ ဒုကၡလို႔ ေတြးရင္ ဟိုေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္.. ကိုဘိုေရာ.. ေမာင္ေဆာင္းေရာ.. မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္.. ။ ကိုယ္က ရံုးကိုဖုန္းေခၚ... ငါ့ကို ရံုးက ၾကိဳတင္လုပ္ထားတဲ့ ေထာက္ခံစာ (စိတ္ပူစြာနဲ႔ လုပ္ထားတာ) ကို ေမးလ္ထဲလွမ္းပို႔ခိုင္းရတယ္။ ျပီးေတာ့ မွန္အ၀မွာကိုေနျပီး မမကို ေမွ်ာ္ေနတာ..။ နာရီ၀က္... ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္.. ကိုယ့္မိဘကိုေတာင္ ဖက္လွဲတကင္း မႏွဳတ္ဆက္ႏိုင္ပဲ ထိုင္ခိုင္းထားျပီး မမအတြက္ စိတ္ပူေနတာ ေခါင္းထဲမွာ အထြက္အထိတ္..။ တနာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေစာင့္ျပီးမွ.. မင္းသမီးေခ်ာ န၀ရတ္ျပာျပာက ေကာ့ေကာ့ နဲ႔ ထြက္လာတာ ကိုယ္ ထီဆုေပါက္တာထက္ေတာင္ ၀မ္းသာျပီး ဟင္းကနဲ သက္ျပင္းခ်..။ ကိုယ့္မိဘ အနားျပန္ကပ္ႏိုင္ေတာ့တယ္။<br /><br /><br /><br />အိမ္ကိုတက္စီနဲ႔ အိမ္ျပန္လာေတာ့ တလမ္းလံုး အေမက ေလယာဥ္ စီးမ၀ေသးဘူး. ထပ္စီးခ်င္ေသးတယ္ပဲ တဖြဖြေျပာေနတယ္။ အေဖကေတာ့ သူေလယာဥ္ေပၚမွာ ဘီယာေတာင္းေသာက္တာ ထမင္း စားျပီးမွ ဘီယာလာေပးတယ္။ ဘီယာလဲ ေပးေရာ.. ေလယာဥ္ဆုိက္ေရာဆိုျပီး မခဲမေက်စြာ ေတာက္တေခါက္ေခါက္နဲ႔ ျဖစ္ေနတာကို ၾကည့္ျပီး သေဘာက်မိပါတယ္။<br /><br /><br /><br />အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ အင္မီဂေရးရွင္း အေတြ႕အၾကံဳကို ေမးရတယ္။ ျဖစ္ပံုက အရင္ဆံုး၀င္တဲ့ ညီမကို ရဲ ကေခၚသြားတယ္။ အဲဒါကို မမျပာက အေနာက္ကေနလိုက္ရွင္းဖို႔ သြားတာကို ရဲမ ကို ေမာင္းထုတ္တယ္။ မမကလဲ မသြားပဲ ေပကပ္ကပ္နဲ႔.. ညီမက အဂၤလိပ္လိုမရေတာ့ အဆင္မေျပမွာကို စိုးရိမ္ျပီး အတင္းေပကပ္ကပ္သြားရပ္ေနေတာ့ ရဲမ က ေမာင္းထုတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သမီးအတြက္ စိတ္ပူရွာတဲ့ အေဖက ရဲ တေယာက္အနားသြားျပီး သူ႔ သမီးကို ျပန္လႊတ္ဖို႔ ေျပာပါတယ္တဲ့။ ကိုယ္က အေဖအဲဒီရဲ ကိုဘယ္လိုေျပာသလဲဆိုတာ ျပန္ေျပာျပဆုိေတာ့.. အေဖက ရဲ အနားသြားျပီး.." ဆရာ.. ဆရာ.." လို႔ ေခၚေတာ့ ရဲ က လွည့္ၾကည့္ပါတယ္တဲ့..။ ျပီးေတာ့ အေဖက " This My Wife " ဆိုျပီး သူ႔ မိန္းမကို အရင္မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မိုင္ ေဒါတာ... လို႔ေျပာျပီး ဖမ္းသြားတာကို အီးလို မေျပာတတ္ေတာ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ပူးျပလိုက္ပါတယ္။ ရဲ က အဂၤလိပ္လိုေျပာဆုိေတာ့ သူက အားရပါးရပဲ ဖမ္းသြားတာလို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္တဲ့။ အဲဒီအခါ ရဲ က သေဘာေပါက္ျပီး သူ႔ကို လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ မပူပါနဲ႔ လက္ေဗြႏွိပ္ျပီး ျပန္လႊတ္ေပးမွာပါလို႔ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ အေဖက ေအာင္ႏိုင္သူၾကီး အထာနဲ႔ သူေျပာလိုက္လို႔ သူ႔ သမီးထြက္လာရတယ္ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ညီမ ကထြက္လာျပီး မမအလွည့္က်မွ မမကို ဆြဲစိျပီး တမင္ အျမင္ကတ္ပုဒ္မနဲ႔ အခန္းထဲ တနာရီၾကာ ေခၚထားလိုက္တာပါပဲေလ.။ အိမ္မွာ အေဖက သူရဲ ကို ဘယ္လိုေျပာခဲ့လဲဆုိတာ ျပန္ေျပာရင္း တ၀ါး၀ါးနဲ႔ ရယ္ရပါေလေရာ..။<br /><br /><br /><br />အဲဒီညက ပင္ပန္းလို႔ သူ၀ယ္လာတဲ့ ဘလက္ေလဗယ္ေလးေသာက္ဖို႔ အျမည္းလုပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ တေနကုန္ကိုက္ထားတဲ့ေခါင္းကို အေဖ့ကို ႏွိပ္ခိုင္းပါတယ္။ အေမက ေခါင္းအျမဲကိုက္တတ္တဲ့သားအတြက္ ေဆး၀ယ္လာပါတယ္။ ေသာက္ေဆးမဟုတ္ပါဘူး။ ဒံုးက်ဥ္ေဆးတဲ့..။ အဲဒါ ဟိုမစင္၀ထဲကို ထဲ့ရတယ္ဆိုပဲ။ အေမက ေရာက္ကတည္းက အဲဒါကို ထည့္ေပးမယ္ဆိုလို႔ ပတ္ေျပးေနရတာ အေမာပါပဲေလ။ သူမထည့္ခင္ကတည္းက ကိုယ္က ၾကိမ္းႏွင့္ေနသူပါ. :P<br /><br /><br /><br />ဒီေန႔ မနက္ေရာက္ေတာ့ အရင္ ကတည္းက စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္း တရိစၦာန္ရံုကိုသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အေဖတို႔ကို လိုင္းကားစီးတတ္ေအာင္ ဆိုျပီး ကဒ္ေတြေပးျပီး ဘယ္လို စီးရလဲ ဆုိတာ ျပပါတယ္။ အတက္တုန္းကေတာ့ ျပထားေပးေတာ့ အေဖက မွန္ပါတယ္။ ကားေပၚကလဲ ဆင္းေရာ.. သူက သူ႔ကဒ္နဲ႔ ျဖတ္ျပီး ဆင္းလာပါတယ္။ အဲဒါကို ကားသမားက အေဖ့ကို လွမ္းေခၚေတာ့ အေဖက ခပ္တည္တည္နဲ႔ သူ႔ကဒ္ကို ျဖတ္ျပီးေၾကာင္း ကားသမားကုိ ၀င့္၀င့္ၾကြားၾကြားလွမ္းျပပါတယ္။ အသံလဲ ျမည္ပါတယ္ဆုိတာ လွမ္းေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူျဖတ္ခဲ့တဲ့ကဒ္က မေန႔ညက အိမ္ကိုဖုန္းဆက္တဲ့ 1818 ကဒ္ပါ.။ကိုယ္က အဲဒီကဒ္မဟုတ္ဘူး ဆုိမွ ေဘာင္းဘီအိတ္ကို ျပဴးျပဴးျပာျပာ ျပန္ႏွိဳက္ျပီး သြားျပန္ျဖတ္ပါတယ္။ အေဖေျပာေတာ့ ဘယ္နဲ႔ ညာ ေဘာင္းဘီအိတ္ အႏွိဳက္မွားသြားလို႔ပါတဲ့ေလ.။ ျဖစ္ရေလ.. အေဖရယ္..။ :D<br /><br /><br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ဘေလာ့ဂါ ညီ(ေတာင္ေပၚ)ရဲ ႔ အခ်ိန္းအဆက္နဲ႔ တရိစၦာန္ ရံုနဲ႔ နီးတဲ့ ၀ုလန္း ကို ရထားစီးသြားပါတယ္။ သိပ္နီးပါတယ္။ :D ညီ(သက္ႏိုင္)က အာမိုကီယိုမွာ ဆင္းျပီး အဲဒီကို ေရာက္တဲ့ တစီးတည္းေသာကားကို စီးပါဆိုေပမယ့္ ၀ုလန္းကို အားသန္ျပီး ၀ုလန္းမွာလူစုၾကပါတယ္။ အဲဒီက တစီးတည္းေသာ ကားကို ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ေစာင့္ျပီး သကာလ အဲဒီကားက တနဂၤေႏြမွ ထြက္တယ္ဆိုတာကို သိရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တျခားကားေျပာင္းစီးမယ္ေျပာျပီး မွတ္တိုင္ေတြကို ေတြ႕ပါတယ္။ အနီးဆံုး ၉၆၀ ဆုိတာလဲ ေတြ႕ေရာ.. အဲဒီကားကို လွမ္းျမင္တဲ့ ညီေတာင္ေပၚက ေရွ႔ကေနေျပးလို္က္ေတာ့ ေနာက္က အားလံုးလဲ ဘာမွန္းမသိ ညာမွန္းမသိ ေျပးလိုက္ၾကပါတယ္။ ကဲ.. လိုက္ေလ ေ၀းေလ.. ကားက မရပ္ပါဘူး။ မရပ္ဘူးဆုိတာက အဲဒီကားကလဲ သူ႔ဂိတ္မဟုတ္ေတာ့ ကိုယ္ေတြ ေျပးလဲ မရပ္ေပးပါဘူး။ ကိုယ့္အေမနဲ႔ အေဖလဲ ေျပးလိုက္ရပါတယ္။ေ၀းသထက္ေ၀းသြားတဲ့ ကားကို ၾကည့္ျပီး အရွက္ေျပ ရပ္.. ျပီးေတာ့ ဆရာေတာင္ေပၚရဲ ႔ အစီအစဥ္နဲ႔ ေနာက္ဆံုး ၉၅၀ ကိုပဲစီးေတာ့မယ္ဆုိျပီး အဲဒီမွတ္တိုင္ကို ျပန္သြားျပန္တယ္။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ေစာင့္ျပီး ဆရာ ေတာင္ေပၚက တက္စီ စီးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ျပန္ေတာ့ ကိုယ့္အေမနဲ႔ အေဖလည္း ေယာင္လည္လည္နဲ႔ အေနာက္ကလိုက္ျပန္ေလေရာ.။ တက္စီ စီးမယ့္ေနရာေရာက္ေတာ့လဲ ထမင္းစားခ်ိန္ မို႔ ဘယ္တက္စီမွ မရပါဘူး။ မိုးေတြကလဲ သဲသဲမဲမဲ..။<br /><br /><br /><br />ေနာက္ဆံုး တက္စီတစီးလာလို႔ ကိုယ္တို႔မိသားစု အရင္သြားႏွင့္ပါတယ္။ မိုးေတြက သည္းေနေတာ့ ZOO အ၀မွာ ငုတ္တုတ္ေလး ေနာက္က လူေတြကို ထိုင္ေစာင့္ပါတယ္။ ေနာက္ကလူေတြလဲ ေရာက္ေရာ.. မိုးေတြကလဲ သဲေရာ..။ အဲဒီေတာ့ တခုခုစားမယ္ဆိုျပီး KFC မွာ မွာစားၾကပါတယ္။ မိုးေတြက မတိတ္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ျပီး လွည့္ျပန္ပါတယ္။ အေဖတို႔ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အ၀င္အ၀မွာ ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အေမ့ကို သၾကားမုန္႔ တခု၀ယ္ေကၽြးလိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ တပ္ဆုတ္ျပီး သကာလ ကားဂိတ္ဆီသို႔ လမ္းေလွ်ာက္လာပါတယ္။ အေမကေတာ့ ေနာက္တခါေတာ့ ပို႔ေပးဦးေနာ္.. ဆိုျပီး ကတိေတြ အထပ္ထပ္ေတာင္းေနပါတယ္။ ကားဂိတ္လဲ ျပန္ေရာက္ေရာ... ေနပူလိုက္တာမွ ျခစ္ျခစ္ကို ေတာက္လို႔..။<br /><br /><br /><br />ညီေတြက ဦး အထဲျပန္၀င္မလာေမးေတာ့ အေဖ စိတ္နာစြာနဲ႔ ပဲ.. ေတာ္ျပီးငါ့ေကာင္... စိတ္လံုး၀ နာသြားျပီးလို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ အေမကေတာ့ ျပန္သြားမယ္ တကဲကဲ လုပ္ေနေတာ့ မနည္း အိမ္ျပန္ေရာက္ေအာင္ ျပန္ဆြဲေခၚခဲ့ပါတယ္။ အေဖတို႔ကို ပထမဆံုး ပို႔ေပးတဲ့ zoo လည္း မထူးစြားနဲ႔ လွည့္ျပန္ခဲ့ရပါတယ္။ ေအာ္ .. ရယ္.... အေဖနဲ႔ အေမရယ္... ၾကက္ရိုးျပဳတ္ျပီး နားေလေပးပါ... .. :P<br /><br /><br /><br /><br /><br />အေဖနဲ႔ အေမက ေတာ္ေတာ္ တက္ၾကြေနပါေသးတယ္။ ကိုယ္ အလုပ္ျပန္တက္တဲ့ ေန႕ကို ေမွ်ာ္ေနတယ္။ အခန္းထဲမွ အေမနဲ႔ တိုင္ပင္ေနတာ ၾကားရတယ္။ သားရံုးတက္တဲ့ေန႔ ဘယ္သူမွ မရွိတဲ့ေန႔က်ရင္ အေဖက အေမ့ကို ေခၚျပီး ရထား အစအဆံုး လိုက္ၾကည့္မယ္ လို႔ ညွိေနပါတယ္။ အေမကေတာ့ ရဲ ဖမ္း ခံရမွာ ေၾကာက္လို႔ မသြားဘူးခ်ည္းေျပာေနတာပါတယ္။ အေဖကေတာ့ ဒီေန႔ တရက္နဲ႔တင္ သူလမ္းေတြ အကုန္မွတ္မိသြားျပီးလို႔ ေျပာပါတယ္။ သူတို႔ ေျပာေနတာနဲ႔ တင္ ကိုယ္ ရံုးျပန္တက္ရမွာေတာင္ ခပ္လန္႔လန္႔ရယ္ေလ..။ ေအာ္...ရယ္..။<br /><br /><br /><br />အိမ္မွာ လူစံု တက္စံုနဲ႔ အျမဲ ဆူညံစြာေနတတ္တဲ့ ညီေတြ ညီမေတြ အမေတြကို ျမင္ေတာ့ သူတို႔ ပိုေပ်ာ္ပါတယ္။ လူစည္တဲ့ ကိုယ့္အိမ္ေလးကို အရမ္းသေဘာက်ေနပါတယ္။ ကိုယ့္ညီအရင္း ညီမအရင္းလို ခ်စ္ရတဲ့ (ဘေလာ့ဂါ) ညီေတြ ညီမေတြက ကိုယ့္အေဖအေမကို အေရးတယူနဲ႔ သူတို႔ မိဘေတြ လို သေဘာထားျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လုိက္ပို႔ေပးတာကို ျမင္ေတာ့ အရမ္း၀မ္းသာမိတယ္။ ဒီအတြက္ ဒီညီေတြ .. ညီမေတြ ရွိရတာ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ ေက်းဇူးလဲ တင္ပါတယ္။ ဒီလူေတြ ေၾကာင့္လဲ အေဖတို႔ ဒီလို လာႏိုင္တယ္။ ဒီလူေတြ ေၾကာင့္လဲ အေဖတို႔ ကားဂိတ္ မွာ ေျပးလိုက္လႊားလိုက္ ကားစီးလိုက္ရပါတယ္။ ဒီညေတာ့ ZOO တခုလံုးကို အျပင္ကေန ၾကည့္ခြင့္ရလိုက္တာ ပင္းပန္းျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားပါျပီးခင္ဗ်ာ..။ ေနာက္ရက္ေတြမွာ..ဘယ္သူေတြ.. ဘယ္ကိုပို႔ျပီး ဘာျဖစ္ဦးမလဲ ဆုိတာ.. ေတြးရင္းးးး<br /><br /><br /><br /><br /><br />ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္<br /><br /><br /><br />ဖိုးစိန္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-5890983231371898879?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-24729793625062880102011-11-13T16:11:00.001+02:002011-11-13T16:12:34.119+02:00<div style="text-align: justify;">ခုရက္ပိုင္းအတြင္း စိတ္ေတြ အရမ္းလွဳပ္ရွားတယ္။ တေနကုန္ေတြးတယ္။ ညအိပ္လဲ အိပ္မက္ေတြမက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ခရီးေတြထြက္တယ္။ မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာေတြသြားတယ္။ ကိုယ္မၾကားဖူးတဲ့ စကားေတြ ၾကားရတယ္။ မိုးလင္းေတာ့လဲ ေတြးရင္း အလုပ္သြား၊ အလုပ္နားတဲ့ အခ်ိန္ေတြးတယ္။ လမ္းမွာလဲ ဖုန္းေလးနဲ႔ ဂူဂယ္တယ္။ ရွာတယ္ ေဖြတယ္။ ေမးတယ္။ ျမန္းတယ္။ ေန႔နဲ႔ ညနဲ႔ ညနဲ႔ ေန႔နဲ႔ စိတ္မအား စိတ္မနားရပါဘူး။</div><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">အဓိက အေၾကာင္းအရင္းက ကိုယ့္မိဘေတြ ဒီကိုလာမွာျဖစ္လို႔ပဲ။ တျခားလူေတြ အတြက္ေတာ့ မသိဘူး။ တျခားလူေတြ သူတို႔ မိဘေတြကို ေခၚတုန္းကေတာ့ ဘယ္လို ေနမလဲ မသိဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ ရင္ခုန္တယ္။ ဒီကိုေရာက္လာရင္ သူတို႔ကို ဘယ္လိုထား၊ ဘယ္ကိုပုိ႔ ရမလဲ ဆုိတာ အျမဲေတြးတယ္။ ေခၚမယ္လို႔ လုပ္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္က စျပီး ေခါင္းထဲမွာ ဘယ္ကိုေခၚသြားမလဲ။ ဘာလုပ္ရမလဲ ဆုိတာ မ်ိဳး အျမဲေတြးတယ္။ သူတို႔ကိုဘယ္လို ေပ်ာ္ႏိုင္ထားရမလဲ ဆုိတာေတြးတယ္။ ေရာက္ေနတဲ့ ခဏေလးမွာ သားကို စိတ္ေကာက္ စိတ္ဆိုးျပီး မျပန္သြားေစခ်င္ဘူး။ သူတို႔ မေရာက္ဘူးတဲ့ ေနရာေတြ လိုက္ပို႔ေပးခ်င္တယ္။ ကိုယ္က ေဒါသၾကီး စိတ္ဆတ္၊ ေခါင္းကိုက္ရင္ စိတ္က မထိန္းႏိုင္ ဘူး ဆုိတာ မိဘေတြ က နားလည္ထားေပးမယ့္ သူတို႔ ရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ သူတို႔ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မယ့္ စကား မ်ိဳး ၊ ေဒါသထြက္မိတာမ်ိဳး မျဖစ္ဖို႔ ခုကတည္းက ေလ့က်င့္ရတယ္။ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ျပီး ျပန္သြားရင္ အကုန္လံုးက သဲထဲေရသြန္။ ကိုယ့္ လဲ ေနာင္တ ရလို႔ ဆံုးမွာ မဟုတ္။ ေခါင္းမကိုက္၊ ေဒါသမထြက္ဖို႔ ဆုေတာင္းတယ္။ မျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ ဒီလိုမ်ိဳးက အစ ၾကိဳေတြ မိတယ္။ စိတ္ေမာတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ကိုယ့္ အေမက ေတာသူမ၊ အေဖက ဆင္းရဲသား ဘ၀ကေနတက္လာတဲ့သူဆုိေတာ့ အဂၤလိပ္စကား ကို Yes No ေခါင္းညိတ္ပဲ တတ္လိမ့္မယ္။ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုး ကိုယ့္ အမ ျပာျပာ လုိက္ပါ အကုန္စီစဥ္ထားေပမယ့္ ငါ့အေမကိုမ်ား တေယာက္ေယာက္ က အဂၤလိပ္လို ေမးလိုက္ရင္ ေၾကာက္ျပီး မ်က္ရည္၀ဲ သြားမလား၊ မေတာ္လို႔ ငါ့အေဖကို ေမးရင္ သူမ်က္ႏွာငယ္သြားမလား...ေတြးမိတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ သြားမၾကိဳႏိုင္ဘူး။ အလုပ္ေတြက ပိေနတုန္း။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ အဆင္ေျပႏိုင္ပါတယ္ စဥ္းစားျပီး စိတ္ေျဖတယ္။ စိန္ရယ္ ျဖစ္သြားမွာပါလို႔ မမျပာ ေျပာေပမယ့္ စိတ္ထဲ စိုးရိမ္စိတ္က အလိုလို ၀င္တာပါပဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဒီႏွစ္ ႏွစ္လပိုင္းက ျမန္မာျပည္ျပန္လည္တုန္းက အေမ့ကို စကာၤပူ ေခၚလည္မယ္ ေျပာလို္က္ေတာ့ အေမက ေန႔ေရာ ညေရာ အေနာက္တေကာက္ေကာက္လိုက္ျပီး သားေျပာတာ ေသခ်ာလား၊ အေမတို႔ကို ေခၚမွာလား၊ အေမတို႔က တကယ္သြားရမွာလားဆုိတာ.. သတိရတိုင္းေမးေတာ့တာပဲ။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ကို အိပ္မက္ေပးျပီး ဆုိက္ပရပ္စ္ ျပန္သြားမွာကိုက စိုးရိမ္ေသးတယ္။ သူတို႔သားဆုိေတာ့ စိတ္မထင္ရင္ မထင္တဲ့ေနရာမွာ စတည္းခ်တတ္တဲ့ အက်င့္ကို သိျပီးသား။ အေမကေတာ့ ကိုယ္ေျပာထားတဲ့ စကား တခြန္းနဲ႔ ကိုယ္မေခၚမခ်င္း ေန႔ေန႔ ညည လည္တဆန္႔ဆန္႔ နဲ႔ ကိုယ့္ေခၚမိန္႔ကို ေစာင့္ေနမယ္ဆုိတာ ကိုယ့္ရင္ထဲက သိျပီးသား။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ကိုယ့္အေဖကေတာ့ ကိုယ္စကာၤပူကို ေခၚလည္မယ္ေျပာေတာ့ ဘာမေျပာ ညာမေျပာပဲ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ အျပင္ထြက္သြားတယ္။ ကိုယ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ ကိုယ့္အေဖ လံုး၀ စိတ္မ၀င္စားဘူးေပါ့။ ကိုယ္က ေခၚမယ္ဆုိျပီး မေခၚျဖစ္ဘူးဆုိတဲ့ စိတ္၀င္ေနလို႔လားေပါ့။ ကိုယ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ ညေနေစာင္း ျပန္လာေတာ့ အားရ၀မ္းသားပဲ သားစိန္.. အေဖစံုစမ္းျပီးသြားျပီး.. ဒီကေန စကာၤပူကို သေဘာၤနဲ႔ သြားလို႔ရတယ္။ မင္တို႔ ငါ့ပတ္စပိုစ့္ယူသြား ငါ့ကိုစကာၤပူ သေဘာၤဆိပ္ကေနေစာင့္တဲ့။ ကိုယ္ကလဲ ဘာျဖစ္လို႔လဲ လို႔ ေသခ်ာေမးေတာ့ မွ အေဖက ေလယာဥ္ပံ် ၾကီး စီးရမွာ ေၾကာက္သတဲ့။ အေဖရယ္ အေဖ့ကိုယ္လံုးၾကီးမွ အားမနာ. အသည္းငယ္တတ္လိုက္တာ...။ အေမကေတာ့ ေအာင္ႏိုင္သူ အျပံဳးနဲ႔ ဟားးဟားး ညီမေတာင္ စီးရဲ ေသးတာ အကိုက ငေၾကာက္လုပ္ေနတယ္ ဆုိျပီး အေဖ့ကိုေတာင္ မ်က္စပစ္ စေနတာ။ မ်က္စိထဲမွာ အေဖ အားရ၀မ္းသာနဲ႔ သေဘာၤစီးမယ္ ဆုိတဲ့ ပံုစံကို ခုထိ မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္တုန္း။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အေဖေရာ အေမပါ ေပ်ာ္ေနၾကမယ္ထင္ရဲ ႔။ ကိုယ္ သူတို႔ အတြက္ ပတ္စပိုစ့္ လုပ္ျပီးကတည္းက အေမကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ သူ႔ ေယာက်ားအေၾကာင္းကို အတင္းအုပ္ေသးတယ္။ ညည္းအေဖက ပတ္စပိုစ့္ ရတာနဲ႔ သူယူသြားမယ္ အက်ီေတြ စုေနျပီးတဲ့။ ကိုယ္က ဒါဆုိ အေမက မထည့္ေသးဘူးလားေမးေတာ့...အိုး.... သားေခၚမယ္ ေျပာထားကတည္းက အေမအထုတ္က ခရီးထြက္ဖို႔ အဆင္သင့္ ဆုိပဲ...။ ခုေလာက္ဆို အေမေရာ အေဖပါ စိတ္လွဳပ္ရွာေနေရာေပါ့။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ပထမဆံုး ႏိုင္ငံျခားထြက္တုန္းက ဒီေလာက္စိတ္လွဳပ္ရွားေနရင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာင္ အသစ္အဆန္းျဖစ္ေနတဲ့ သူတို႔ အဖို႔ ပိုျပီးစိတ္လွဳပ္ရွားမွာပဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ကိုယ္လဲ စိတ္လွဳပ္ရွားတာပဲ.။ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုးမွာ မမျပာ ပါလာေပမယ့္ အေဖနဲ႔ အေမ ဘယ္လို အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျဖစ္ႏိုင္မလဲ၊ ဒီေရာက္ရင္ ဘာေတြ လြဲႏိုင္မလဲ ဆုိတာ စဥ္းစားရင္း ေတြးေပ်ာ္သလို ရင္လဲခုန္ရဲ ႔..။ ကိုယ့္မိဘေတြ မ်က္ႏွာကို ျမင္ရဦးမွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္လည္း ၾကည္ႏူးမိပါရဲ ႔။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အစစအရာရာ အဆင္ေျပပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေနပါတယ္။ ညညလဲ အိပ္မေပ်ာ္ပါဘူး။ သူတို႔ ေရာက္မွပဲ စိတ္ေအးရမယ္။ ေနာက္မဟုတ္ရင္ ေန႔တိုင္း သြားလဲ ဒီစိတ္၊ စားလဲ ဒီစိတ္..။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုယ္လဲ စကာၤပူေရာက္တာ ဒီဇင္ဘာဆို ႏွစ္ႏွစ္ ျပည့္ပါျပီး။ အလည္သေဘာနဲ႔ လာလိုက္တာ. အလုပ္ေကာင္း အကိုင္ေကာင္း အေပါင္းအသင္းေကာင္းေတြ ေတြ႕ျပီး တရြာတက်ီ ေဆာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္ႏွစ္ႏွစ္ ျပည့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ မိဘနဲ႔အတူ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြ စံုစံု ညီညီ ျပန္ေတြ႕ရမွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္လည္း ပိုစိတ္လွဳပ္ရွားပါတယ္။ မၾကာခင္ အိမ္ရဲ ႔ BBC ေကာင္းကင္ျပာ ျပန္လာေတာ့မယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ေပါက္ေပါက္လဲ ျပန္လာေတာ့မယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို တေနရာတည္းမွာ တခ်ိန္တည္း ျပန္ေတြ႕ ရေတာ့မယ္။ အေတြးနဲ႔တင္ ေပ်ာ္မိတယ္။ စိတ္လွဳပ္ရွားတယ္။ အေၾကာင္းအရင္းခံေတာ့ ညညက အိပ္မရဘူး။ အနားမွာ ခ်စ္သူေလးရွိရင္ေတာ့ သူေခ်ာ့သိပ့္မွာပဲ (ဟမ္.. ဘာမွလဲ မဆိုင္ဘူး :D)</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဒီဇင္ဘာမွာ ကိုယ္ အရမ္းခ်စ္ အရမ္းေလးစား လို႔ ကိုယ့္ bully လုပ္လုပ္မိတဲ့ ကိုယ့္ခ်စ္အမႏွစ္ေယာက္ေမြးေန႔ရွိတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ေႏြးေထြးမယ့္ ဒီဇင္ဘာ တခုျဖစ္မယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဖိုးစိန္</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-2472979362506288010?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-81355937168272877292011-09-20T19:12:00.000+03:002011-09-20T19:13:17.198+03:00<p style="text-align: justify;">အခုရက္ပိုင္း စိတ္ေရာ လူေရာ မနားရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ သင္တန္းက တဖက္၊ ေက်ာင္းက တဖက္နဲ႔ အလုပ္က တဖက္နဲ႔ ကေလးက လွည့္ထိန္းလိုက္ေသးတယ္။ ဒီၾကားထဲ ပတ္တိုင္း ကလုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္ေသးတယ္။ တခါတေလ ညည အိပ္ေပ်ာ္ေနရင္းနဲ႔ အိပ္မက္ထဲမွာ အီးေမးလ္ေတြ ျပန္ေနတယ္။ ဖုန္းဆက္ရင္ ဘယ္သူ႔ကို ဘယ္လို စကားမ်ိဳး ေျပာရမလဲ ဆုိျပီး အိပ္မက္ထဲမွာ အလုပ္ရွဳပ္ေနတယ္။ အိပ္ယာႏိုးလာေတာ့လဲ ဖုန္းေကာက္ကိုင္ျပီး ရံုးက အီးေမလ္ကို ေကာက္ေကာက္စစ္တာ အက်င့္ျဖစ္ေနျပီး။ ဒီၾကားထဲ တေရးႏိုး ထၾကည့္လို႔ အေရးၾကီးတဲ့ ေမးလ္၀င္ေနရင္ ျပန္အိပ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ အလုပ္ကို ေတာ္ေတာ္ စြဲ ေနျပီး။ ဘိန္းစြဲသလိုကို စြဲေနတာ။ ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ကေနာက္က်ေနျပီး။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ငယ္ငယ္က အေဖေျပာတာကို သတိရတယ္။ တေရးႏိုးတိုင္း ညအခ်ိန္မေတာ္ အေဖအလုပ္လုပ္ေနတာကို ျမင္တိုင္း အေဖ့ကို ဒါလုပ္လို႔ မခ်မ္းသာ သြားဘူးလို႔ ေျပာရင္ အေဖက မင္းတို႔ အသက္ၾကီးလို႔ မိန္းမရရင္ သိလိမ့္မယ္လို႔ေျပာတယ္။ အခုေတာ့ မိန္းမမရခင္ သိေနျပီး။ အေဖ့ကို ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္သြားျပီး။ အေဖေျပာသလို ကၽြန္ဇာတာ ပါတယ္ပဲ ေျပာရမယ္။ အလုပ္မရွိရင္ကို မေနတတ္တာ။ အခု အလုပ္မ်ားတဲ့ ေနရာမွာေနရေတာ့ အလုပ္မ်ားတယ္ဆိုျပီး ညည္းျပတာက လြဲလို႔ အလုပ္လုပ္ေနရတာကို ေပ်ာ္ေနေတာ့တာ။ အလုပ္မ်ားတာကို က ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနတာ။ အလုပ္မရွိရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပ်င္းစရာ ေကာင္းလိုက္မလဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဒီမွာ အဲယားကြန္းခန္းထဲမွာထိုင္ျပီး ေဘာပင္ကိုင္၊ ဖုန္းကိုင္ျပီး အလုပ္မ်ားရတယ္။ ဆိုက္ပရက္စ္ မွာတုန္းက ေပါက္တူးကိုင္ ေဆးသုတ္တံ ကိုင္ႏိုင္ဖို႔ေတာင္ အိမ္ေပါက္ေစ့ ေၾကာ္ျငာလိုက္ကပ္ႏိုင္မွ အလုပ္မ်ားတယ္။ ကာယအားကိုး ျပီး ရတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ ဥာဏအားကိုး ျပီး ရတဲ့ ပိုက္ဆံယွဥ္လိုက္ရင္ ကာယအားနဲ႔ ရတဲ့ ပိုက္ဆံကို ပိုျပီး ႏွေျမာတယ္။ မသံုးရက္ဘူး။ ဒီမွာက ကံေကာင္းလို႔ အခ်က္ပိုင္ရင္ အလုပ္ေကာင္း၊ ၀င္ေငြေကာင္းျပီး။ အထက္က အဆူအပူခံရတာ ကလြဲလို႔ ေပါက္တူးေျပးမကိုင္ရဘူး။ ေဆးသုတ္တံ မရွာရဘူး။ ဘယ္ေလာက္ညည္းညည္း စိတ္ပင္ပန္းေပမယ့္ လူမပင္ပန္းဘူး။ ဒီေတာ့ အရင္ အလုပ္ထက္စာရင္ အခုလက္ရွိ လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ကို ပိုေလးစားတန္ဖိုးထားမိတယ္။ လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေပၚမွာလဲ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး၊ ကိုယ့္စိတ္ေကာင္းေလးကို ႏွစ္ျပီးလုပ္လိုက္တယ္။ ကိုယ့္မွာ အရင္က အေတြ႕ အၾကံဳ ရွိျပီးသား။ ယွဥ္လိုက္ရင္ လံုး၀ကြာျခားတာကို သိေနတယ္။ (ဒီေတာ့ စကာၤပူမွာ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း နဲ႔ ၀င္ေငြေလးရွိေနတာကို သိပ္မညည္းၾကပါနဲ႔။ လက္ရွိမွာ အေကာင္းဆံုးကိုပဲ လုပ္ပါ လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္)။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">မနက္ ရံုးသြားလို႔ ကားေပၚကေန အက်ီဆင္တူ၀တ္ျပီး ေဆးပံုေတြေပၚ ငိုက္ျပီး ကားသယ္ေဆာင္ရာပါသြားတဲ့ ကားေနာက္က လူေတြကို ေတြ႕တိုင္း ကိုယ့္ ဆိုက္ပရပ္စ္က ဘ၀ကို သတိရတယ္။ ကိုယ္လဲ ဒီလိုပဲ ဘ၀ကိုစခဲ့ရတယ္။ ေရာက္ခါစက အလုပ္လိုခ်င္လို႔ မနက္ဆိုရင္ အေစာၾကီးထ၊ ထမင္းဗူးေလးျပင္၊ အက်ီေဘာင္းဘီ အပိုထည့္ျပီး ကား၀င္းအ၀ိုင္းထဲကို သြားရတယ္။ သူလို ကိုယ့္လို အလုပ္လိုခ်င္လို႔ လာတဲ့သူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး။ ကားတစီး၀င္လာျပီး ဆုိရင္ ဘုရားစာရြတ္ရတယ္။ ငါ့ကို ျမင္ျပီးေခၚပါလို႔ စိတ္ထဲက ေနအၾကိမ္ၾကိမ္ ဆုေတာင္းရတယ္။ ၀င္လာတဲ့ ကားေတြက ေဆာက္လုပ္ေရး အတြက္ အုတ္သယ္၊ခဲသယ္ လူအပိုလာေခၚတဲ့ကား နဲ႔ ေဆးသုတ္ရင္ သိမ္းဖို႔ လူအပိုလာေခၚတဲ့ကားေတြ။ ကားတစီးက ကိုယ့္ ေဘးက လူကိုေခၚျပီးထြက္သြားရင္ ကိုယ္စိတ္မေကာင္း ျခင္းၾကီးစြာ က်န္ခဲ့တတ္တယ္။ ကိုယ့္ က ပိန္ေတာ့ ေဆာက္လုပ္ေရးက လက္ေၾကာတင္းမယ့္ပံု မေပၚလို႔ ဆုိျပီး လုပ္ခ်င္တာေတာင္ ခိုင္းဖို႔ မေခၚဘူး။ ကံေကာင္းတဲ့ေန႔က ေဆးသုတ္တဲ့ကားနဲ႔ ပါတဲ့ေန႔ပဲ။ ကားေနာက္ခန္းကေန ထိုင္လိုက္ျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္ေခၚျပီး ဘာခိုင္းမွန္းမသိပဲ လိုက္သြားရတယ္။ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ သူတို႔ ခိုင္းတာ ေတြကို တတ္တတ္ မတတ္တတ္ လုပ္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့လဲ ျမင္ရ ၾကားရတာနဲ႔ တတ္သြားတာပဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ခုဒီမွာ အလုပ္ရွာရတာ မနက္ သတင္းစာေလး ဆင္း၀ယ္၊ ေကာ္ဖီတခြက္ေဖ်ာ္ျပီး ကြန္ျပဴတာေရွ႔ ခ်က္ရင္း၊ ဖဘ၀င္ရင္း အလုပ္ေလွ်ာက္၊ ဖုန္းေလးထိုင္ေမွ်ာ္ေနရံုပဲ။ အခ်က္သင့္ရင္ တခါတည္းနဲ႔ အလုပ္တန္းရ၊ ပတ္စ္က် ဘ၀က ျငိမ္းတယ္။ အဲလို အလုပ္ရတဲ့သူက ပင္ပန္းတယ္၊ စိတ္မသက္သာဘူး ညည္းတိုင္း က်ေနာ္ဆိုက္ပရပ္စ္မွာ အလုပ္ပင္ပန္းတာကို ခဏေလာက္ေခၚျပခ်င္တယ္။ အလုပ္ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္း၊ စေန၊တနဂၤေႏြဆို ပင္ပန္းတာေပ်ာက္တာပဲ။ ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့နဲ႔ အလုပ္ေလးလုပ္၊ ကြန္ျပဴတာေရွ႔ထိုင္ရင္း ညည္းရင္း လကုန္မွန္းမသိကုန္၊ ပိုက္ဆံေလးရ သံုးလိုက္ ကုန္လိုက္နဲ႔ သံသရာ လည္သြားတာပဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အလုပ္+ အလုပ္ = နားခ်ိန္(ေမသူမ မဟုတ္ပါဘူး)ပါပဲ။ ဘာလို႔လဲ ဆုိေတာ့ ခု မအားတဲ့ ၾကားထဲက ပတ္တိုင္း လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကို ဆံုးျဖတ္ထားလို႔ပါပဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">အားလံုး အလုပ္အကိုင္ အဆင္ေျပပါေစ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဖိုးစိန္</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-8135593716827287729?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-60370167500495181902011-08-22T17:35:00.000+03:002011-08-22T17:36:52.978+03:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> <br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">အိမ္က ေဖေဖ့အေၾကာင္း ေမေမ့ အေၾကာင္းေတြ ေရးတာမ်ားလာေတာ့ တျခား အမ်ိဳးေတြ အေၾကာင္း ေရးရဦးမယ္။ ေဖေဖ့ အေၾကာင္းက ထပ္ေရးရင္ ေရးစရာေတြမွ အမ်ားၾကီး။ အခု ေဖ့ အေၾကာင္းေရးဖို႔ ေဖ့ အေဖ အေမအေၾကာင္းကို အရင္ေရးရမွာပဲ။ ေဖေဖ သတိတရ ေျပာေျပာ ျပေနတဲ့ ေဖ့ မိဘအေၾကာင္းရယ္ ငယ္ငယ္က မွတ္မိတာရယ္ ေပါင္းျပီး သတိတရ ေရးမယ္။</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">ေဖ့ အေဖက ဦးခ်စ္ေအာင္ ေဖ့ အေမက ေဒၚစန္းေငြတဲ့။ က်ေနာ္တို႔ အဖိုးနဲ႔ အဖြားေပါ့။ အဖြားက အဖိုးက ဦးခ်စ္ၾကီးလို႔ ေခၚျပီး ဦးခ်စ္ၾကီးက အဖြားကို မိေငြခင္တဲ့။ (အေဖေျပာတာက အဖြားက အဖိုးထက္ ေငြကို ပိုခင္ ပိုခ်စ္္လို႔ အဖိုးက အရြဲ႔ တိုက္ျပီး ေခၚရင္း က်င့္သားရသြားပါသတဲ့)။ က်ေနာ္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြက ေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ငပိအဖိုးနဲ႔ ငပိ အဖြားလို႔ ေခၚတယ္။ အဖိုးနဲ႔ အဖြားက ငပိ ေရာင္းတာကိုး။ အဖိုးနဲ႔ အဖြားအိမ္ကုိလည္း သြားမလည္ဘူး။ ငပိနံ႕ နံလို႔ပါ။ အဖိုးအိမ္ေရွ႔ကို ျဖတ္ရင္းလည္း မ်က္စိကိုမိွတ္ အသက္မရွဳပဲ ဖိနပ္ကို လက္ႏွစ္ဖက္တည္းထိုးျပီး ထြက္ေျပးတာ။ ငပိနံ႔ ကူးမွာေၾကာက္တာပါ။ </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">အဖိုးအိမ္လာလည္ရင္ေတာင္မွ အနားမကပ္ပဲ မရတဲ့ အနံ႕ ကို နံတယ္ နံတယ္ စြတ္ေအာ္တတ္တာက က်ေနာ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဖြားအနားေတာ့ ကပ္ပါတယ္။ အဖြားလုပ္တဲ့ မုန္႔ေတြ ၾကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ႏွဳတ္က်ိဳးေနတာက ငပိ အဖိုးနဲ႔ ငပိအဖြားလို႔ပဲ ႏွဳတ္က်ိဳးေနတဲ့ အတြက္ သူတို႔ ဆံုးတဲ့ ထိ အဲဒီနာမည္ပဲ ေခၚျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဖိုးေရာ အဖြားေရာ အေဖေရာ ဒီလို မေခၚရဘူးလို႔ တခြန္းမွ မေျပာဖူးဘူး။ အဲလို ေခၚေနရင္ သူတို႔က သေဘာတက် ရယ္ေမာေနပါေသးတယ္။</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">ေဖေဖတို႔ ငယ္ငယ္က မိသားစုက ဆင္းရဲပါတယ္။ ေဖတို႔ ေနတဲ့ အိမ္က ေခ်ာင္းေဘးနားမွာ ကပ္ေဆာက္ထားတဲ့ ေျခတံရွည္ အိမ္ေလးပါ။ အဖိုးနဲ႔ အဖြားမွာ ပိုင္တာ ေရလယ္ကၽြန္းက အုန္းေတာေလးရယ္၊ ေလွသံုးစင္းရယ္၊ ငပိအိုးေတြရယ္၊ ငါးတင္တဲ့ လွည္းရယ္၊ ဖိုးတို႔ ဖြားတို႔ ေနတဲ့ ေျခတံရွည္အိမ္ေလးပါပဲ။ </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">အဖိုးက ဒီေရတက္တဲ့ ေန႔ေတြမွာ ေလွတစီးနဲ႔ ငါးေတြကို လိုက္၀ယ္ပါသတဲ့။ တခ်ိဳ႕ေလွနဲ႔ မတင္ႏိုင္တဲ့ အခါက်ရင္ အေဖ့က ကမ္းနားဆိပ္ေတြမွာ အဖိုးနဲ႔ တူတူ ငါးလွည္းကို သြားတြန္းရပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖက ဘာမွ မျဖစ္ေပမယ့္ လူပ်ိဳ အရြယ္ ေရာက္ေတာ့ ရွက္တတ္လာပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ အေဖက ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတြ႕ရင္ စမွာ ေၾကာက္လို႔ ငါးတင္တဲ့ လွည္းတြန္းရင္ စတြန္းတဲ့ ေနရာကေန အိမ္ေရာက္တဲ့ အထိ ေခါင္းကို မေမာ့ေတာ့ပါဘူး။ တလမ္းလံုးေခါင္းငိုက္စိုက္ျပီး လွည္းကို တြန္းပါတယ္။ ေက်ာင္းသြားတဲ့အခါေရာ လွည္းတြန္းတဲ့ အခါပါ စီးစရာ ဖိနပ္ တစ္ရံ ထဲ ရွိတဲ့ အတြက္ အေဖ့ ျမန္မာျပည္ျဖစ္ ရာဘာဖိနပ္ အနီေလးက ေျခဖေနာင့္ ေနရာမွာ ဂဂယ္ပံုသဏာန္ ေကြးေနျပီး ရာဘာအသားမရွိပဲ အေဖ့ ေျခဖေနာင့္က ေျမၾကီးနဲ႔ ထိလို႔ အျမဲတမ္း ပြမ္းပဲ ရွနာ ျဖစ္ရပါတယ္။ အဲဒီဖိနပ္ကို ၅တန္းေလာက္ကတည္းကေန ခုႏွစ္တန္းထိ စီးခဲ့ရပါတယ္တဲ့ေလ။ အဖိုးတို႔က ပညာေရးကို အားမေပးဘူး။ ေက်ာင္းသြားရင္ေတာင္ အလုပ္လုပ္ခ်ိန္မရွိလို႔ ေက်ာင္းကို ေပးမသြားေပမယ့္ အဖြားေၾကာင့္ အေဖဆယ္တန္းေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။ </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">အဖြားကေတာ့ မနက္ ပ်ံက်ေစ်းမွာ အဖြားအိမ္ထြက္ ငါးငပိေတြကို ဗ်က္ထိုးခင္းေရာင္းရပါတယ္။ ေနရာဆိုင္ခန္းရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ေနရာေစာေစာသြားျပီး လူစည္ေလာက္တဲ့ ေနရာေတြမွာ ဆိုင္ခင္းေရာင္းရပါတယ္။ အေဖကေတာ့ အဖြားေစ်းထြက္တဲ့ မနက္ေစာေစာတိုင္း ငါးငပိေတာင္းေတြကို လွည္းတင္ျပီးလိုက္ပို႔ ေန႔လည္ ေစ်းကြဲ ခ်ိန္သြားၾကိဳ လုပ္ရပါတယ္။ အေဖက တဦးတည္းေသာ သားဆုိေတာ့ အေဖ့တေယာက္ပဲ လုပ္ရပါတယ္။ <span style="mso-spacerun:yes"> </span>တခါတေလ ေစ်းေရာင္းေကာင္းသလို၊ တခါတေလ ေစ်းဦးေတာင္ မေပါက္တဲ့ ေန႔ေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီေန႔ေတြမွာ အဖြား တမွိဳင္မိွဳင္နဲ႔ ေဆးလိပ္သာ ထိုင္ဖြာ ေနတတ္တယ္။ အေဖ ေက်ာင္းက ျပန္လာလို႔ အိမ္ေရွ႔ ကြမ္းပ်စ္မွာ အဖြားေဆးလိပ္ထိုင္ဖြာျပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ စကားမေျပာရင္ အဲဒီေန႔က ေစ်းဦး မေပါက္တဲ့ ေန႔လို႔ အေဖက အလိုလို သိျပီး အပို၀င္ေငြ ရေအာင္ အေဖက ေရးပံုနဲ႔ တပိုးကို အလိုက္သတိ ကိုင္ရေတာ့တာပဲ။ </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">အေဖဘ၀မွာ အမွတ္ရစရာ တခု ရွိေနပါေသးတယ္။ တေန႔ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္မွာ အဖြားေစ်းေရာင္းတဲ့ ေနရာသြားျပီး အေဖက မုန္႔ဖိုးေတာင္းပါသတဲ့။ အဖြားက ေစ်းဦး မေပါက္လို႔ တျပားမွ မေပးလိုက္ေတာ့ အေဖက အဖြားကို စိတ္ေတြဆုိးျပီး ေစ်းေရာင္း မေကာင္းပါေစနဲ႔လို႔ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆုိခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႔က အေဖအိမ္ျပန္လာေတာ့ အဖြား ေစ်းဦးေတာင္ မေပါက္ခဲ့ဘူးဆုိတာ သိလဲသိေရာ အေဖ တပတ္တိတိ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျပီး ထမင္းမစားႏိုင္ အိပ္လဲမရျဖစ္ခဲ့ရသလို ခုထိလဲ အဖြားကို သတိရတိုင္း မ်က္ရည္၀ဲျပီးေျပာတုန္းပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ကိုလဲ အေဖေျပာပါတယ္။ စိတ္ထဲက ပါလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မပါလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိဘကို မက်ိန္ပါနဲ႔တဲ့။ ျပီးရင္ ဘာမဟုတ္တဲ့ စကားတခြန္းနဲ႔ တသက္လံုး ေနာင္တရလို႔ ဆံုးမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး လို႔ ဆံုးမပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အေဖ အဖြားဆီက မုန္႔ဖိုး လံုး၀ မေတာင္းေတာ့ပါဘူး။</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">တခါတေလက်ေတာ့ ေဖက အဖိုးနဲ႔ အုန္းေတာ လိုက္သြားျပီး ဇရစ္ရြက္ေတြ၊ သျဗဳသီး ေတြ ခူးလာျပီး အဖြားကို ေရာင္းခိုင္းပါတယ္။ ရတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ စာအုပ္၊ ခဲတံ ၀ယ္ရပါတယ္။ အေဖ ခုႏွစ္တန္း ႏွစ္မွာ ေရထမ္းေရာင္းေနပါျပီး။ </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">ေန႔လည္ ေနခင္းဆုိရင္ေတာ့ တမိသားစုလံုး ငါးေထာင္သူကေထာင္း၊ အိုးသိပ္သူက သိပ္၊ တအိုးနဲ႔ တအိုး ေျပာင္းသူက ေျပာင္းနဲ႔ တမိသားစုလံုး လုပ္ရပါတယ္။ အဲဒီငပိလုပ္ငန္းကို အဖိုးအဖြား မရွိတဲ့ ေနာက္ပိုင္း အေဖ့ အမအၾကီးဆံုးပဲ ဆက္လုပ္ပါတယ္။ စီးပြားျဖစ္ မဟုတ္ပါဘူး။ အေဖရာ အေဖ့အမ အငယ္ပါ ဒီအလုပ္ကို မလုပ္ၾကပါဘူး။ </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">အဲဒီလို စီးပြားေရးေၾကာင့္ အေဖ့အမ အငယ္က အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေယာက္ခမအိမ္ လိုက္ေနတာ အဖိုးနဲ႔ အဖြားအိမ္ကုိ ေျခဦးေတာင္ မလွည့္ေတာ့ပါဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ အေဖ့ေယာက္ဖက အေဖ့အတြက္ ယိုးဒယားျဖစ္ စင္ၾကယ္ ဖိနပ္တစ္ရံ ၀ယ္ေပးပါတယ္။ အေဖ့ခမ်ာ သူအရမ္းလိုခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွာရလို႔ ခုထိ မွတ္မွတ္ရရ ေယာက္ဖကိုေတြ႕တိုင္း သတိတရ ေက်းဇူးတင္ စကားေျပာတုန္းပါ။ </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">အေဖ့မွာ ခုႏွစ္တန္းထိ ေက်ာင္းစိမ္းေဘာင္းဘီ ႏွစ္ထည္ပဲ ရွိပါတယ္။ အစိမ္းပုပ္ေရာင္လို႔ ေျပာလို႔ရေလာက္ေအာင္ ညိဳညစ္မြဲျပာေနျပီး ေဘာင္းဘီ ခြမွာ ခ်ဳပ္ရိုးအထပ္ထပ္နဲ႔ပါ။ ရွစ္တန္းမွာ တထည္တည္းေသာ ေက်ာင္းစိမ္လံုခ်ည္ကို တႏွစ္လံုးလံုး ၀တ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေလွ်ာ္ျပီး မေျခာက္လဲ စိုလက္စေလးနဲ႔ ေက်ာင္းသြား၀တ္ခဲ့ရပါတယ္။ </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">အဖြားက အေဖ့ကို ခ်စ္လို႔ ငပိေရာင္းရတဲ့ ပိုက္ဆံေလးေတြ ခိုးခိုးစုျပီး အေဖ့ကို ေၾကးနန္းၾကိဳးေလာက္ ရွိတဲ့ ေရႊဆြဲၾကိဳး ေသးေသးေလး တကံုးလုပ္ေပးပါတယ္။ မနက္လို အဖြား၀ယ္ခဲ့ျပီး ညေနလို အဖိုးအစာအိမ္ျဖစ္ျပီး ေဆးရံုတက္ရေတာ့ ျပန္ေရာင္းလိုက္ရပါတယ္။ ၅နာရီ ၾကာမခံပဲ ၀တ္လိုက္ရတဲ့ ေရႊဆြဲၾကိဳးကို စိတ္နာျပီး ခုထိ ေရႊကို မ၀တ္ေတာ့ပါဘူး။ </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">ငပိအလုပ္မလုပ္ခ်င္တဲ့ အေဖဟာ ကိုးတန္းေက်ာင္းပိတ္ကတည္းက ၀ပ္ေရွာ႔မွာ ပိုက္ဆံမရပဲ သြားကူျပီး ပညာသင္ေနပါတယ္။ အရြယ္တူေတြ းေဘာလံုးကန္ ၊ ျခင္းခတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အေဖ အဖိုးနဲ႔ တူတူ ငါးလွည္းတြန္း ၊ ေရတြန္းေရာင္းေနပါတယ္။ မနက္ ၄နာရီ သူမ်ားအိပ္ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေဖ ေရပံုးနဲ႔ တံပိုးကို ယူျပီး တံုကင္မွာ ေရလွဳပ္ ျပီး အိမ္ေပါက္ေစ့ ေရလိုက္ထည့္ေနပါျပီး။ မနက္ အာရံုက်င္းတာနဲ႔ အဖြားကို ေစ်း၀ိုင္းခင္းေနပါျပီး။ </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">ငယ္ငယ္က အေဖ့ဘ၀မွာ ဆင္းဆင္းရဲရဲ နဲ႔ ျပည့္ျပည့္စံုစံု မေနရေပမယ့္ အေဖျပည့္ျပည့္စံုစံု ေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေဖ့ အဖိုးနဲ႔ အဖြားက အေဖ့ အရိပ္ေအာက္မွာ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ ေနရပါတယ္။ အေဖ့ငယ္ငယ္က ဒုကၡေတြ တနစ္တပိုးခံရေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ငယ္ဘ၀မွာ လိုေလးေသးမရွိ သုခခ်မ္းသာေတြသာေပးခဲ့ပါတယ္။ </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">အေဖ့ဘ၀ ဘယ္လိုပဲ ေျပာင္းလဲခဲ့ေပမယ့္ ခုထိ ငယ္ငယ္က ဆင္းရဲခဲ့ပံုကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတစြာ ေျပာတုန္း။ အေဖ အလုပ္အကိုင္ေတြ အဆင္ေျပခ်ိန္မွာ အဖိုးေတြ အဖြားေတြ ဆံုးသြားတဲ့ အတြက္ ဒီထက္မက ျပဳစုခြင့္ မရလိုက္တာကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာေနတုန္း။ ခုထိလဲ အလုပ္နဲ႔ လက္နဲ႔ မျပတ္ မိန္းမနဲ႔ သားသမီးကို လုပ္ေကၽြးေနတုန္း။ အေဖ့ကိုယ္တိုင္ကလဲ မလုပ္ရ မေနႏိုင္တဲ့ အတြက္ဘ၀မွာ ကၽြန္ဇာတာ ပါလာပါတယ္လို႔ ေျပာေနတုန္းပါပဲ။ </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">ခုခ်ိန္ အေဖနဲ႔မ်ားေတြ႔လို႔ ဘီယာ၀ိုင္းကေလးဖြဲ႔လိုက္ရင္ က်ေနာ္ <span style="mso-spacerun:yes"> </span>ခုေရးေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ထပ္တူ ထပ္မွ် အေဖတစ္ေထာင့္ တည ပံုျပင္ေျပာျပေတာ့မယ္ဆုိတာ က်ေနာ္ေဗဒင္ မေဟာေတာ့ပါဘူး။ </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Zawgyi-One">ဖိုးစိန္</span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-6037016750049518190?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-30999631830410277602011-07-31T15:31:00.000+03:002011-07-31T15:32:31.748+03:00<p style="text-align: justify;">ခ်စ္သူ ဆုိတာ.. သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ခ်စ္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ မခ်စ္ေပမယ့္ ကိုယ္ ခ်စ္ေနရင္ သူဟာ ကိုယ့္ရဲ ႔ ခ်စ္သူပါပဲ…။ သူကိုယ့္ကို ခ်စ္ေနဖို႔ လိုေကာင္းလိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ကိုယ့္အခ်စ္ကို အသိအမွတ္ျပဳရင္ပဲ ကိုယ္ေနတတ္ ေက်နပ္ေနပါတယ္ေလ..။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ဘယ္အခ်ိန္ သတိရလဲ လြမ္းလဲ ေမးရင္း သတိရတယ္.. လြမ္းတယ္ ဆိုတာ တိုက္ဆိုင္မွဳ တခု ရွိသြား မွ လြမး္ရမွာလား….</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ကို လြမ္းရမွာထက္ စာရင္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ တကူးတက က်က် နန ထည့္ထားမိခဲ့တာ…။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">သူ႔ အသံေလး ကိုၾကားရဖို႔ အတြက္ ကိုယ္သူ႔ ဖုန္းသံကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေမွ်ာ္လင့္မိတတ္တယ္။ သူ႔ကိုယ္ ကိုယ့္စိတ္ကူးထဲမွာ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာေနေပမယ့္ သူဖုန္းေခၚတဲ့ အခါ သူ႔ အသံေတြၾကားမွာ ကိုယ္ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ဆြံ႔ အံ့ခဲ့ရတာ…။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ကိုယ့္ သူ႔အတြက္ ခံစားတဲ့ စာေတြ စကားလံုးေတြ အမ်ားၾကီး နဲ႔ ကိုယ္ယဥ္ပါးခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ ဆီက စကားလံုးတလံုးေလးကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကိုယ္ေရရႊတ္ေနမိခဲ့ရတာ…။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">သူ႔ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ မရွိဘူး။ ဘာမွမလုပ္ေပးႏိုင္ဘူး ေျပာတုန္းက ကိုယ္က သူ႔အတြက္ ဘာမဆို လုပ္ေပးဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတာကို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ၾကိတ္ ေပ်ာ္ေနခဲ့ဘူးတာ..။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">သူ႔ ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခါ သူ႔ ျပံဳးေပ်ာ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို မက္မက္ ေမာေမာ ၾကည့္ခြင့္ရတဲ့အခါ… သူ စိတ္ညစ္ အားငယ္ေနတဲ့အခါ ကိုယ္ အားေပးစကားတခြန္းေျပာခြင့္ ရတဲ့အခါ… သူ စိတ္ထဲမွာ လိုခ်င္တာ ျဖစ္ခ်င္တာ တခုကို ကိုယ္က်က်နန လုပ္ေပးခြင့္ရတဲ့အခါ… ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ နစ္နစ္နဲနဲ ေပ်ာ္ရြင္ေက်နပ္မွဳေတြ အတိုင္းမသိ..။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">သူ ဥေပကၡာျပဳ ေမ့ထားတဲ့အခါ…. သူ ကိုယ့္ကို အျမင္မၾကည္လင္တဲ့အခါ ကိုယ္ အလိုက္သင့္ မသိဘာသာ ေနေပးလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ နာက်င္မွဳေတြ အတိုင္းမသိ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">တူတူ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးရယ္… တူတူထိုင္ျပီး စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလးတခုရယ္… သူ ၾကိဳက္တတ္တဲ့ ပစၥည္းေလးေတြ ရွိတတ္တဲ့ ေနရာေလးရယ္… သူ သံုးေနက် ပစၥည္းေလးေတြရယ္.. အျဖဴေရာင္ တိမ္တိုက္ေတြရယ္….. တခါတည္း ခ်စ္ခ်င္လို႔ပါ ဆိုတဲ့ ခ်မ္းခ်မ္းရဲ ႔သီခ်င္းေလးရယ္… ရခဲ့ဖူးတဲ့ အနမ္း တခုရယ္… ႏွစ္လိုစြာ ေခၚခဲ့ ဖူးတဲ့ နာမည္ေလး တလံုးရယ္… အရာရာတိုင္းက ကိုယ့္အတြက္ မေျပာင္းလဲဘဲ မေန႔ တေန႔ကလို ေႏြးေထြး အသက္၀င္ေနဆဲ…။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ကိုယ့္ရင္ထဲ ေဆာက္ထားတဲ့ အခ်စ္အိမ္ကေလးမွာ သူ႔ အတြက္ ၾကင္နာမွဳမ်ား အျပည့္ရွိသည္။ ကိုယ့္ရင္ထဲ ္မွာ သူ႔ကို က်က် နန ခ်စ္မိသြားေလာက္ေအာင္ ကိုယ္ ေနတတ္သြားျပီး။ ကိုယ္လြမ္ဆြတ္ ေနတဲ့ အခ်ိန္တိုင္း သူ ကိုယ့္ကိုယ္ သတိရေနမလားလို႔ မေတြးမိေအာင္ ေတြးတတ္သြားျပီး။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အရာအားလံုးဟာ သူပဲ ဆုိတာ ကို ေသခ်ာသြားျပီး။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ထို အရာအားလံုးသည္ ၿပီးၿပည့္စံု သည္မဟုတ္ေသာ္လည္း တစ္ခု မဟုတ္ တစ္ခု လိုအပ္ေနျမဲျဖစ္၏။ထိုထိုေသာ အရာအားလံုးၿဖင့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ သူ႔ကို ႀကင္နာစြာ စြဲစြဲ ျမဲျမဲခ်စ္မိ၏။ အၿပစ္ရွိသည္ မထင္ ေသာ္လည္း မွားလွ်င္ခံႏိုင္၏။ သို႔ေသာ္ တၿခားသူမ်ားမွလြဲ၍ ထိုသူ၏ ဥေပကၡာၿပဳထားသြားၿခင္း တစိုးတစိမွ် အလိုမရွိၿပီး..။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ခ်စ္တယ္ဆိုေသာ တီးတိုးစကားသည္ ရြာခ်လာေသာ မိုးေရစက္ ပမာဏႏွင့္ ညီမွ်၏။ ပူေလာင္ၿခင္းမပါ ေႏြးေထြးသက္ဝင္ေနဆဲ အရာအားလံုးသည္ ထိုမ်က္ရည္မိုးမ်ား ေအာက္တြင္ ေအးခ်မ္းေနေလေတာ့သည္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဖိုးစိန္</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-3099963183041027760?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-20245703881806829572011-07-28T16:36:00.001+03:002011-07-28T16:37:25.471+03:00<div style="text-align: justify;"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">က်ေနာ့္ နာမည္ ဖိုးခြား ။ က်ေနာ့္ ေနတာက ေမာ္လျမိဳင္ျမိဳ႔ ျပင္ရဲ ႔ေတာ မက် ျမိဳ႔ မက် ေနရာေလးပါ။ ေမာ္လျမိဳင္ ျမိဳ႔ေပၚကို ေရာက္ဖို႔ ေထာ္လာဂ်ီ နဲ႔ သြားရပါတယ္။ ဒါကို ေတာက်တာေပါ့ လို႔ မေျပာပါနဲ႔။ ျမိဳ႔မွာ ေနတဲ့သူေတြထက္ သာေအာင္ ေနႏိုင္ပါတယ္။ အိမ္တိုင္းမွာ ယိုးဒယားျဖစ္ ေနာက္ဆံုးေပၚ ကက္ဆက္ အၾကီးၾကီးေတြ၊ ေနာက္ဆံုးေပၚ တီဗီြေတြ ရွိတယ္။ အရြယ္ေရာက္ျပီးတဲ့ လူရြယ္တိုင္းက ယိုးဒယားျပန္ေတြ။ ႏိုင္ငံျခားျပန္ ဆုိေတာ့ ေနတာထိုင္တာ အဆင့္ျမင့္တယ္။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">အဆင္ျမင့္တယ္ဆို ေျခတံရွည္ အိမ္နဲ႔ ေနလို႔။ သံလြင္ျမစ္ေရရဲ႕ ေရတက္ ေရက်ဆုိေတာ့ အိမ္ကို ျမင့္ျမင့္ေေဆာက္တာ။ ယိုးဒယားက ျပန္လာတဲ့ လူရြယ္တိုင္း ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္ က်တယ္။ ၀ါကၽြတ္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္က စလို႔ တန္ေဆာင္းမုန္း ၊ နတ္ေတာ္ ေလာက္ထိ ဖိုးခြားတို႔ အေမ ထမင္း မခ်က္ဘူး။ ရပ္ကြက္ထဲ လွည့္ျပီး မဂၤလာဆြမ္းေတြကို ဖိုးခြားတို႔ ေမာင္ႏွမလက္ဆြဲ ျပီး တအိမ္တက္ တအိမ္ဆင္း သြားစားတယ္။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">ဖိုးခြားလဲ အားက်တယ္။ ဖိုးခြား အရြယ္ေရာက္ရင္ ယိုးဒယားမွာ အလုပ္လုပ္မယ္။ ေဘးအိမ္က မိေပါက္ကို ယူမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတယ္။ ခုထိေတာ့ ဖိုးခြားက ၁၂ ပဲ ရွိေသးတယ္။ ဖိုးခြားအေမက ၁၇ႏွစ္ ျပည့္ရင္ ထိုင္းကိုပို႔မယ္ေျပာထားေတာ့ ဖိုးခြား မိေပါက္ကို ယူဖို႔ ၅ ႏွစ္ေတာင္ ေစာင့္ရဦးမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ မိေပါက္လဲ ႏွပ္ခ်ီးတြဲေလာင္း မဟုတ္ေတာ့ပဲ ခုမဂၤလာေဆာင္တဲ့ အမၾကီးလို ေခ်ာမယ္လို႔ ထင္တာပဲ။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">ဖိုးခြားတို႔ အေဖကလဲ ယိုးဒယားျပန္ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဖိုးခြားတို႔ အိမ္မွာ ကက္ဆက္ အၾကီးၾကီးရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တအိမ္ေက်ာ္ကလို ေနာက္ဆံုးေပၚ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တျခားအိမ္က ကက္ဆက္ဖြင့္တာထက္ စာရင္ ဖိုးခြားတို႔ အိမ္က နည္းနည္းတိုးဖြင့္တယ္။ အက်ယ္ဆံုး ဖြင့္တဲ့ အိမ္က ေနာက္ဆံုးေပၚ ကက္ဆက္ ရွိတဲ့ အိမ္ဆိုတာ ကက္ဆက္သံၾကားတာနဲ႔ တရပ္ကြက္လံုးသိတယ္။ အျပိဳင္ဖြင့္ၾကျပီးဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီႏွစ္အိမ္လံုး ယိုးဒယားက ျပန္ေရာက္တာ မၾကာေသးဘူးဆိုတာ ခန္႔မွန္းလို႔ ရတယ္။ ေတာ္ၾကာ အျပိဳင္ဖြင့္မွဳနဲ႔ တအိမ္နဲ႔ တအိမ္ ေအာ္ဆဲၾကေတာ့မယ္။ ေအာ္ျပီး အျပိဳင္ၾကြားေတာ့မယ္။ မႏိုင္ရင္ လံုခ်ည္ေတြ ထမိန္ေတြ လွန္ျပီး ရွိတာေလးေတြ ထုတ္ၾကြား ၾကေတာ့မယ္။ ဖိုးခြားတို႔ကေတာ့ အဲလို ရန္ျဖစ္သံၾကားရင္ ထစ္ခနဲ ဆုိေရာက္သြားျပီး။ ဒါမွ သူတို႔ ထုတ္ၾကြားတာေလးေတြ ျမင္ရမွာ။ ဖိုးခြားတို႔က ကေလးဆုိေတာ့ ေခြးႏွစ္ေကာင္ ကိုက္လဲ ၾကည့္တတ္တာပဲေလ။ ဖိုးခြားကို အျပစ္မတင္ပါနဲ႔။ တကယ္က ဖိုးခြား ကေလးပဲ ရွိေသးတယ္။ စုစု ရံုးရံုး ျမင္ရင္ ကေလးသဘာ၀ စပ္စုတတ္တာ တခုပဲေပါ့။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">ဖိုးခြားတို႔ လမ္းထိပ္မွာေတာ့ ဦးေခြးကုန္စံု ဆုိင္ရွိတယ္။ ဦးေခြး ကလဲ ယိုးဒယားျပန္ပဲ။ ျပီးေတာ့ ဦးေခြးက ယိုးဒယားက ပစၥည္းမွန္သမွ်၊ ေမာ္လျမိဳင္ ျမိဳ႔ေပၚက ထြက္သမွ်၊ ရုပ္ျမင္သံၾကားက ထက္ထက္မိုးဥတို႔ ခိုင္သင္းၾကည္တို႔ ေၾကာ္ျငာတာ မွန္သမွ် ဦးေခြး ဆုိင္မွာ မရွိဘူး ဆုိတာ မရွိဘူး။ တရပ္ကြက္လံုးလဲ ဦးေခြးဆိုင္မွာပဲ ၀ယ္ရေတာ့ ဦးေခြးဆိုင္က အျမဲစည္ကားတယ္။ ျမိဳ႔က အသစ္အဆန္းေရာက္ျပီး ဆုိျပီး တဆင့္စကား တဆင့္နားနဲ႔ ၀ယ္၀ယ္ မ၀ယ္၀ယ္ လူစည္ေရာပဲ။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">ဒါနဲ႔ ဖိုးခြားမွာ အမ ၃ ေယာက္ အကို ၁ ေယာက ္ရွိတယ္။ ႏွစ္ေယာက္က ဖိုးခြားအေမ ညီမ သမီးနဲ႔ သား။ တ၀မ္းကြဲ ညီမေတြေပါ့။ ဖိုးခြား မွာ တကယ္ရွိတာက အမတေယာက္တည္း။ ဒီေတာ့ ဖိုးခြားနဲ႔ ဖိုးခြားအကို ဖိုးေထာင္က အမ ၃ ေယာက္ရဲ ႔ ခိုင္းဖတ္ေတြ ျဖစ္ေရာ။ ေက်ာင္းသြားလဲ တူတူ။ ေနတာလဲ ေနာက္ေဖး အိမ္ေရွ႔ ဆိုေတာ့ ကစားလဲ ဒီေမာင္ႏွမေတြပဲ။ ရန္ျဖစ္လိုက္ ၊ ျပန္ခ်စ္လိုက္ ၊ သတ္လိုက္ ပုတ္လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ကုန္တာပဲ။ ခိုင္းစရာရွိရင္ေတာ့ အမေတြက ျပန္တည့္တယ္။ ျပီးရင္ ဦးေခြးဆိုင္က တခုျပီးတခု ၀ယ္ခိုင္းတယ္။ ဖိုးခြားသိတယ္။ မိန္းမေတြက စားဖို႔၊ လွဖို႔ နဲ႔ ခိုင္းဖို႔ပဲ သိတယ္။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">ဖိုးခြား မသိတာ တခုေတာ့ရွိတယ္။ ဖိုးခြားအမေတြက အနာစိမ္း ေပါက္ရင္ ဖိုးခြားတို႔နဲ႔ လာမကစားေတာ့ဘူး။ ဖိုးခြား အမအရင္း တေယာက္ပဲ လာကစားတယ္။ အနာစိမ္းကလဲ လတိုင္းေပါက္တယ္ ဆုိတာ ဖိုးခြားသိတယ္။ ဖိုးခြားက ကိုယ့္အမအရင္း ကို နင္ေရာ အနာစိမ္း မေပါက္ဘူးလား ဆုိေတာ့ ဟဲ့ ငါကသန္႔တယ္။ မသန္႔တဲ့ သူေတြမွ အနာစိမ္းေပါက္တာလို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ သူတို႔ အနာစိမ္း ေပါက္သလို ဖိုးခြားလဲ မေပါက္၊ ဖိုးခြားအကိုလဲ မေပါက္ ေတာ့ မိေပါက္ကို သြားေမးတယ္။ နင္ေရာ လတုိင္း အနာစိမ္းေပါက္လား ဆုိေတာ့ မိေပါက္ က ေခါင္းခါတယ္။ သူလဲ သိပံုမေပၚပါဘူး။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">အမေတြက အနာစိမ္းေပါက္ရင္ ဖိုးခြားတို႔ အနားမကပ္ေပမယ့္ ဖိုးခြားကိုေတာ့ ဦးေခြးဆိုင္က ေစ်း၀ယ္ခိုင္းတတ္တယ္။ သူတို႔ မွာတာက အီဗာ ပါမုန္႔တဲ့။ ဦးေခြးက ဖိုးခြားသြားတိုင္း အဲဒီပါမုန္႔ေတြကို ေသခ်ာ သတင္းစာနဲ႔ ထုတ္ျပီးေပးလိုက္တယ္။ ဖိုးခြား လမ္းမွာ ခိုးစားမယ္ မ်ားထင္ေနလား မသိဘူး။ ဖိုးခြား အရမ္းစိတ္ဆိုးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖုိးခြား က ေစ်း၀ယ္ခ ရျပီးသား ဆုိေတာ့ ဖိုးခြား ဖဲ့စား ႏွိဳက္စားဖို႔ မလုပ္ေတာ့ပဲ ဘာပါမုန္႔လဲ ဆုိတာပဲ သတင္းစာကို မဟ တဟျဖဲၾကည့္တယ္။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">ဖိုးခြားသိတယ္။ ဒီတံဆိပ္ကို။ ေၾကာ္ျငာမွာ ျမင္ဖူးေနတာ။ ဘာတဲ့။ အီဗာနဲ႔ ဆုိ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လံုျခံဳမွဳ ရွိတယ္ ဆုိတာ။ ဟမ္… ဒီပါမုန္႔ စားတာနဲ႔ အနာစိမ္းနဲ႔ လံု ျခံဳတာနဲ႔ ဖိုးခြား အေတြးနက္တယ္။ မေတြးခ်င္ဘူး။ စားလဲ မစားခ်င္ဘူး။ ဒါကို ဖိုးခြား သိတာက အနာစိမ္းပါမုန္႔။ ထက္ထက္မိုးဦး ေၾကာ္ျငာတဲ့ ကာယားပါမုန္႔၊ ပဲ ပါမုန္႔ မဟုတ္ေတာ့ ဖိုးခြား စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">တေန႔ ဖိုးခြားတို႔ အေမနဲ႔ အေဖ ျမိဳ႕တက္အလွဴသြားတယ္။ တညအိပ္တဲ့။ အဲဒါ ဖိုးခြားတို႔ အေဖအမ အၾကီးဆံုး အပ်ိဳၾကီး ကို အိမ္ေစာင့္ ထားခဲ့တယ္။ တညအိပ္ ႏွစ္ရက္ ခရီးဆုိေတာ့ ဖိုးခြားတုိ႔လဲ လြတ္လပ္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဖိုးခြား အမကို ၾကည့္ေတာ့ သိပ္ေနေကာင္းပံု မေပၚဘူး။ ညေနေစာင္း အသားကုန္ ကစားျပီးအိမ္ျပန္ေရာက္လာလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ အမက ရွက္တဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ အနာစိမ္း ေပါက္ေနလို႔တဲ့။ ဖိုးခြား ရယ္တာေပါ့။ ခုေတာ့ ဖိုးခြား အမလဲ ညစ္ပတ္တဲ့ စာရင္း၀င္သြားတာေပါ့။ ေနာက္ျပီး<span style="mso-spacerun:yes"> </span>အီဗာ ပါမုန္႔ သြား၀ယ္ေပးတဲ့ အတြက္ အလကားေနရင္း အမဆီက မုန္႔ဖိုးထပ္ရေတာ့မယ္ ဆုိျပီး ဖိုးခြား အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">ညေနေစာင္းေတာ့ ဂ်ီးေဒၚ အဖြားၾကီးက ဖိုးခြားကို ပါမုန္႔သြား၀ယ္ခိုင္းတယ္။ ဖိုးခြားကိုလဲ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာဖို႔ တိုးတိုးတိတ္တိတ္မွာေသးတယ္။ ဖုိးခြားကေတာ့ စဥ္းစားမိတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ အနာစိမ္းေပါက္တဲ့ မိန္းမေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ ညစ္တီး ညစ္ပတ္ႏိုင္တဲ့ မိန္းခေလးေတြ။ ဖိုးခြားတို႔လို ရပ္ကြက္တကာ လွည့္ျပီး ဖုန္တလူးလူး ေဆာ့တာၾကေတာ့ ဘာအနာစိမ္းမွ မေပါက္ဘူးေပါ့။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">ဖိုးခြား အျမန္ႏွဳန္းနဲ႔ ပံုဂံလံုးစီးျပီး အီဗာပါမုန္႔ သြား၀ယ္တယ္။ ဂ်ီးေဒၚလက္ထဲ အပ္တယ္။ ဖိုးခြား ဒီဂ်ီးေဒၚကို သိပ္စိတ္မခ်ဘူး။ ေတာ္ၾကာ ဖိုးခြား အမဆီက လုစား ျဖတ္စားဆုိ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ဒါနဲ႔ ခ်က္ျခင္း အျပင္ျပန္မထြက္ပဲ ဖုိးခြား မသိမသာ နားစြင့္ေနတယ္။ ဂ်ီးေဒၚၾကီးက ဖိုးခြား အမကို ေခ်ာ့ေကၽြးေနပံုရသလို အမက ျငင္းေနပံုရတယ္။ ဟာဗ်ာ ေပ်ာက္မယ့္ ကိစၥၾကီးကို စားလိုက္ပါလား အမရာလို႔ အားမလို အားမရျဖစ္မိတယ္။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">အမက ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ မသိဘူး လို႔ ဂ်ီးေဒၚကိုေမးတယ္။ ဂ်ီးေဒၚကလဲ ငါလဲ မသိဘူးေအ။ ဒီလိုပဲ အထုတ္ေဖာက္ျပီး ဘာညာ ဆုိတာ အရမ္းတုိးတယ္။ ဖိုးခြား မၾကားရေတာ့ဘူး။ ပါမုန္႔က ဘယ္ေလာက္မွ မ်ားတာ မဟုတ္ဘူး အိုက္တင္ခံတဲ့ အမဆုိျပီး ဖိုးခြား အားမလို အားမရ ျဖစ္မိတယ္။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">ဆယ္မိနစ္ေလာက္လဲ ၾကာေရာ………… ဖိုးခြား အမရဲ႕ ေအာင္မေလး… ေသပါျပီးေတာ့… ခြာလို႔ မရေတာ့ဘူး။ နာလိုက္တာ ေသေတာ့မယ္ ဂ်ီးေဒၚရဲ ႔ လို႔ ေအာ္လို႔ အမကိုစိုးရိမ္ျပီး ၀င္တာ ဂ်ီးေဒၚက ေမာင္းထုတ္တယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ေဖးက အမေတြကို ဖိုးခြား အသားကုန္ ေအာ္ေခၚေတာ့တာေပါ့။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">အမေတြ ေရာက္လာေတာ့မွ ေၾကာက္လန႔္တၾကား ေအာ္ေနတဲ့ အမလဲ မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ ရွက္တာေတြ နာတာေတြ ေပ်ာက္ျပီး တခစ္ခစ္ရယ္ေနေလရဲ႕။ ျပီးေတာ့ တတြတ္တြတ္နဲ႔ ဖိုးခြား တစြန္းတစ ၾကားတာကေတာ့</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">“နင္ကလဲ ေျပာင္းျပန္ကပ္ရတယ္လို႔…. အဲဒီေတာ့ နာမွာေပါ့…” တတ္လဲ တတ္ႏိုင္တဲ့ မိန္းမေတြပါလား။ ပါမုန္႔ကို ေျပာင္းျပန္စားရတယ္လို႔။ ဒီေလာက္ေတာင္ တံုးတဲ့ အမ ေနာက္ေန႕ၾကမွ စဦးမယ္ လို႔ ဖိုးခြား ေတးထားလိုက္တယ္။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">ေနာက္ေန႔ ဖိုးခြား မေနႏိုင္ဘူး။ မိုးလင္းတာနဲ႔ အမကို ေမးတာပဲ။ နင္ကလဲ တင္မိုးလြင္ ေၾကာ္ျငာမွာေတာ့ အီဗာနဲ႔ ဆုိ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳ ရွိတယ္ဆို။ နင္က ယံုယံုၾကည္ၾကည္ မစားဘူးလား။ နင္အနာစိမ္းေပ်ာက္ဖို႔ပဲ ဟာကို။ <span style="mso-spacerun:yes"> </span>နင္က်ေတာ့ ေအာ္လိုက္တာ လန္ျပဲေနတာပဲလို႔ ဖိုးခြာေျပာေတာ့ <span style="mso-spacerun:yes"> </span>့ အမက မ်က္ေစာင္းထိုးျပီး ဟဲ့..ငါလဲ ေပ်ာက္ခ်င္လို႔ စားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ငါက အေမွာင္ထဲမွာ စားမိေတာ့ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ျပီး ခြာမရေအာင္ ကပ္ေနလို႔ နာတာေသေတာ့မယ္ဟဲ့ ဆုိျပီး ေဆာက္ေဆာက္ ေအာက္ေအာက္နဲ႔ ထြက္သြားေတာ့တယ္။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">ဖိုးခြား စဥ္းစားမိတယ္။ အီဗာ ပါမုန္႔က တင္မိုးလြင္နဲ႔ပဲ တည့္ျပီး ငါ့အမက်ေတာ့ အီဗာ ပါမုန္႔ေၾကာင့္ လန္ထြက္ေနေအာင္ အသားကုန္ ေအာ္ရတာတယ္။ ဒီအီဗာ မေကာင္းဘူး။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">အီဗာကို စိတ္နာသြားတယ္။ အဲဒီေန႔ကေနစျပီး ဖိုးခြား အီဗာ ပါမုန္႔ ဆို သြား၀ယ္ေပးဖို႔ ျငင္းတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အီဗာထက္ ေကာင္းတဲ့ ပါမုန္႔ေတြ ထပ္ထြက္လာတယ္ ဆုိပဲ။ ဖိုးခြား လူပ်ိဳ မျဖစ္ခင္ထိ ဖိုးခြားအမတြက္ ၀ယ္ေပးျဖစ္တာက…. အုိး… ဘာတဲ့…. ညေမႊ႔းပန္း ဆုိလား… ပဲ…။ <span style="mso-spacerun:yes"> </span>ေၾကာ္ျငာမွာေလ.. ေကာင္မေလးေတြ လွည္းစီးျပလိုက္… ေျပးျပလိုက္… တိုင္လံုးဖက္ျပလိုက္… အိပ္ယာထဲ အိပ္ျပလိုက္နဲ႔….</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">အဲေၾကာ္ျငာၾကည့္ျပီး တိုင္း ဖိုးခြား <span style="mso-spacerun:yes"> </span>စဥ္းစားမိတယ္။ ဒီေကာင္မေလးေတြေရာ ပါမုန္႔ကို ေကာင္းေကာင္းစားတတ္ရဲ႕လား…။ ဖိုးခြားအမလိုမ်ား ေျပာင္းျပန္စားဖူးၾကလား ဆုိတာကိုေပါ့…။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">မွတ္ခ်က္ ဖိုးခြားသည္ ဖိုးစိန္ မဟုတ္သလို၊ ဖိုးခြား အမသည္ ဖိုးစိန္ ညီမ မဟုတ္ပါေၾကာင္း အသိေပးပါသည္။ :P</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One">ဖိုးစိန္</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One"> </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-2024570388180682957?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-82248035872529416122011-07-21T13:18:00.000+03:002011-07-21T13:19:29.598+03:00<p style="text-align: justify;">ဘာလိုလိုနဲ႔ အသက္(၃၀)ေက်ာ္သြားျပန္ျပီး။ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ စိန္႔ အသက္ ဘယ္ေလာက္လဲေမးရင္ သံုးဆယ္ေက်ာ္လို႔ ေနာက္ထပ္ ၉ႏွစ္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ထပ္ေျဖလို႔ရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းက ကိုယ့္ကိုယ္ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ထင္ေနတာ။ ဒါလဲ ဘုရားေပးတဲ့ကုသိုလ္.. ကိုယ့္ကုသိုလ္ေပါ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ဆန္းစစ္ရင္ေတာ့ အသက္ရလာေလ ပိုေခ်ာ ပိုခန္႔လာေလလို႔ ခံစားရတယ္။ ဘယ္သူေျပာေျပာ မေျပာေျပာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ မွန္ၾကည့္ျပီး အျမဲေျပာေလ့ရွိတယ္။ အဓိကက ကိုယ္တိုင္စိတ္ခ်မ္းသာေနဖို႔ပဲ မဟုတ္လား။</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အသက္(၃၀)မွာ ဘာေတြ မယ္မယ္ရရ လုပ္ျဖစ္သလဲေမးရင္ လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘ၀မ်ိဳးစံု၊ အေတြ႕ အၾကံဳမ်ိဳးစံုနဲ႔ တျခားလူ မၾကံဳဖူးတာ အကုန္ၾကံဳရ လုပ္ရပါတယ္။ မင္းသားမင္းသမီးေတြက ရုပ္ရွင္ေတြ၊ ျပဇာတ္ေတြထဲမွာပဲ သရုပ္ေဆာင္ရတယ္။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခုထိ လုပ္ခဲ့ရတဲ့ အလုပ္ အစံုပါပဲ။ စားပြဲထိုး၊ ျခံရွင္း၊ အိမ္ရွင္း၊ ေဆးသုတ္၊ ျမက္ႏွဳတ္၊ ခ်က္ျပဳတ္၊ လူအိုၾကည့္၊ ရံုးတက္၊ အုတ္ဂူရွင္း စတဲ့ စသျဖင့္ အလုပ္ေတြကို လက္မလည္ေအာင္ ဘ၀စံုေအာင္ လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ အေတြ႕ အၾကံဳ ရသလို ဘ၀လဲ နာခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလိုဘ၀နာတိုင္း မွန္ၾကည့္ျပီး ခဏခဏ ငိုရတာလဲ အေမာ။ မွန္ၾကည့္ ငိုတယ္ဆိုတာကလည့္ ကိုယ့္ကို သနားမယ့္သူ မရွိလို႔ ကိုယ္ငိုတာကိုယ္ၾကည့္ျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္သနားတာပါ။</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဘာျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ေတြက လက္ခ်လ္မီး မ်ိဳးဆက္လို႔ ေျပာရေအာင္ လက္မလည္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဘာေတြ အဖတ္တင္လဲ ေမးရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လူေမြး သူေမြး ေျပာင္ေအာင္ ေနႏိုင္ေနေသးတာ အဖတ္တင္ပါတယ္။ ဖြားဖက္ေတာ္ကို မေပၚရံု လံုေအာင္ ဖံုးႏိုင္ရံုတင္မကဘူး၊ တန္ဆာအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ဆင္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဘယ္လို တန္ဆာလဲ ဆိုတာေတာ့ စိတ္၀င္စားေအာင္ ေျပာလို႔မရဘူး။ ေတာ္ၾကာ အျမစ္ပါ ျဖဳတ္ယူသြားမယ္ သူေတြ ရွိေနလို႔ပါ။</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">က်န္းမာေရး အားျဖင့္ေတာ့ ငါးရံ႕ ငါးခူ ေရာင္းတဲ့ ငါးစိမ္သည္ ၀င္စားသူပီပီ ဒီဘ၀မွာ ခံေနရတဲ့ ေခါင္းကိုက္ေ၀ဒနာကေတာ့ တခါတခါ ငါးေျပးမ ဆားထိသလို တြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြးေနေအာင္ ကိုက္တတ္ပါတယ္။ ဒီေ၀ဒနာေတြနဲ႔ ကိုယ္တိုင္တတ္ေျမာက္ထားတဲ့ မၾကားမျမင္ ရမ္းသန္းေဗဒင္အရ အသက္(၃၅)ႏွစ္မွာ ေသႏိုင္တယ္လို႔ လူၾကားသူၾကား တြက္ခ်က္မိေတာ့ ၀မ္းနည္းပက္လက္နဲ႔ အ၀တ္အစားလုတဲ့သူေတြ၊ အေမြလုတဲ့သူေတြနဲ႔ ခ်က္ျခင္းစည္းကားသြားတဲ့ အျပင္ မရေသးတာကို အေ၀မတည့္တာနဲ႔ စကားမ်ား စိတ္ေကာက္ၾကတာကိုလဲ ဆံုရျပန္တယ္။ ကိုယ္ေဆာ့မိတဲ့ ပါးစပ္နဲ႔ အသက္(၃၅)ႏွစ္မွာ ေသမယ္ေျပာမိလို႔ ကိုယ့္ကိုယူမယ္လို႔ ေျပာထားတဲ့ ခ်စ္သူလဲ ကေလးတြဲေလာင္းနဲ႔ မုဆိုးအျဖစ္မခံႏိုင္ဘူးဆုိျပီး အေၾကာက္အကန္ ျငင္းတာကုိလဲ ခံလိုက္ရပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တေန႔ တျခားေခ်ာလာတယ္ ေျပာမိေတာ့လဲ အားရပါးရေထာက္ခံၾကျပန္ေသးတယ္။ “ေသပန္း ပြင့္တာပါတဲ့ “။ ကဲ….</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဆိုက္ပရပ္စ္ ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ စကာၤပူေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ကို ႏွိဳင္းယွဥ္လိုက္ရင္ေတာ့ ဒီႏွစ္က ကိုယ့္အတြက္ေကာင္းပါတယ္။ ရံုးတက္ ကေလး(သူေဌး) ထိန္း ရတာက လြဲလို႔ေပါ့။ ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ရတယ္။ ကိုယ္ရံုးတက္ခ်င္တဲ့ပံုစံ အတိုင္းတက္ရတယ္။ ကိုယ့္နားမွာ ကိုယ့္ကို အားေပးမယ္သူရွိတယ္။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တဲ့သူေတြရွိတယ္။ အျမင္ကတ္တာေရာ၊ အျမင္မကတ္တာေရာေပါ့။ ကိုယ့္ကိုေဖးမမယ္သူရွိတယ္။ကိုယ္ဘယ္လို ရန္ရွာရွာ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တဲ့သူရွိတယ္။ ရံုးေရာက္ေတာ့လဲ ကိုယ့္နဲ႔ တူတူအလုပ္လုပ္တဲ့ သူေတြက ကိုယ့္ကို ခ်စ္ၾကတယ္။ အေရးေပးၾကတယ္။ ခင္ၾကတယ္။ ကိုယ္ေျပာရင္ျပီးတယ္။ အဟမ္း.. ရံုးမွာက ကိုယ္အပါအ၀င္ ေလးေယာက္ပဲ ရွိတာပါ။ </p><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify;">ဒီအတြက္ စကၤာပူကို အလည္ေခၚတဲ့သူေရာ၊ စကာၤပူမွာ ေနေအာင္ အတင္းတိုက္တြန္းခဲ့တဲ့ ေမာင္ႏွမေတြ ေရာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ စကၤာပူမွာ ေနရတာ ေက်နပ္တဲ့ထဲမွာ ဒါလဲပါတယ္။ မဟုတ္တာလဲ မလုပ္။ ဟုတ္တာလဲ မလုပ္။ လုပ္တာေတြလဲ တခု မွ မဟုတ္ဘဲ တႏွစ္နဲ႔ တႏွစ္ အေျပာင္းအလဲမွာေတာ့ ဒီႏွစ္က ေက်နပ္စရာေကာင္းပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဒီႏွစ္အတြက္ အခ်စ္ေရးလား… ကိုယ့္က(၃၅)ႏွစ္မွာ ေသမယ္ေျပာလို႔ ကိုယ့္ရည္းစားက ယူဖို႔ကို ရီဂ်က္လုပ္ထားတယ္။ ငါမရွိတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ငါ့အစားထိုးေပးမယ္ လို ဒစ္စေကာင့္ ေပးျပီး သေဘာထား ၾကီးျပတာေတာင္ ဘူး ဆုိတာခ်ည္းပဲ။ ကဲ.. ေတာ္ပါျပီး… အပီလက္တာ မတင္ေတာ့ဘူး။ သူလဲ ဒိတ္ေအာက္ေနျပီး။ ႏွစ္လဲ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာေနျပီး။ ဒီေလာက္ဆို ေတာ္သင့္ျပီးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လဲ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ္ ရီဂ်က္လုပ္တာေတြလဲ နည္းနည္းေနာေနာ မဟုတ္ဘူး။ လမ္းေတြ႔တိုင္း စိတ္နဲ႔ မေတြ႕ရင္ ခေရာ့စ္ ပဲ။ ဒီေတာ့ ဒီႏွစ္ထဲမွာ အသစ္ကေလးနဲ႔ လွဳပ္ရွားမယ္ စိတ္ကူးတယ္။ နီးနီးနားနား ရံုးက တေယာက္ကို ေရလာေျမာင္းေပးလုပ္ထားတယ္။ သူက ေျမာင္းက ေဖာက္ေနျပီး။ ကိုယ့္ေရက နည္းေနေသးတယ္။ ဒီလိုေျပာရတာကလဲ ေတာ္ၾကာ ဒီအရြယ္ ရီးစားမရွိလို႔ ကိုယ့္ကို လူပ်ိဳၾကီးလို႔ လာေခၚမွာ ေၾကာက္လို႔ ကိုယ့္နည္းကုိယ္ဟန္နဲ႔ ဟန္ကို႔ဖို႔ ဆုိတာမ်ိဳး ရွင္းျပရေသးတယ္။ ဒါကလဲ လူပ်ိဳၾကီးစရင္း ၀င္သူတိုင္း ေပးေနက် အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ေရက ထြက္လို႔ကို မရေသးတာ။</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဒီႏွစ္ေမြးေန႔မွာ ဘာလိုခ်င္လဲ ေမးရင္ေတာ့ လက္ေရာ ေျခေရာ ခ်ိဳးလို႔ မေလာက္ပါဘူး။ အနည္းဆံုးလိုခ်င္တာေလးေတြ ဖဘနဲ႔ ဂ်ီေတာ့မွာ တင္လိုက္မွပဲ မိတ္ပ်က္သြားတယ္။ ေတာ္ရံုတန္ရံု ေကာ့မန္႔ေရး လုိက္ခ္ လုပ္တဲ့ သူေတြေတာင္ လုပ္ခ်င္ရက္ လက္တို႔နဲ႔ ျပန္သြားၾကတယ္။ ဒါကလည္း ေစတနာပါ။ ေတာ္ၾကာ ေပးခ်င္ရက္နဲ႔ ဘာေပးရေကာင္းမလဲ၊ စိန္ဘာၾကိဳက္တတ္မွန္းမသိလို႔ ဆုိတာမ်ိဳး ဆင္ေျခမေပးႏိုင္ ရေအာင္ ၾကိဳက္တတ္တာေလးေတြ တင္လိုက္တာပဲ။ ေပးတာမေပးတာကေတာ့ ေပးသူအပိုင္း။ လိုခ်င္တာေျပာတာနဲ႔ ေမွ်ာ္ တာကေတာ့ ေမြးေန႔ ရွင္အပိုင္း။ ဒီေတာ့ကာ ခုထိေတာ့ လိုခ်င္တာ မရေသး။</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကို ခ်စ္မၾကီးေနာ္ ဆီက ရပါတယ္။ မပံု႔ (DOZO) ဒီဇိုင္နာရဲ႔ အက်ီပါ။ ဒုတိယ လက္ေဆာင္က ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ငလင္းဆီက အက်ီပါ။ ရရခ်င္း ရံုး၀တ္သြားလို႔ သူေဌး ေဖာအင္လပ္ ျဖစ္သြားတဲ့ အက်ီပါ။ လူကိုမဟုတ္ဘူးေနာ္။ အက်ီ။ တတိယ လက္ေဆာင္က ကဗ်ာဆရာမ ေခ်ာေခ်ာလွလွ မမဒါ ရဲ႕ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ပါ။ LEVI’S ေဘာင္းဘီပါ။ ေလာေလာဆယ္ ဆိုင္မွာပဲ ရွိပါေသးတယ္။ က်န္တဲ့လက္ေဆာင္ေတြကိုလဲ ေမွ်ာ္ေနပါေသးတယ္။ ဘယ္သူမ်ားဘာမ်ားေပးမလဲ လို႔ပါ။ ရရမရရ ရင္ခုန္ရတာကိုက အျမတ္ေပါ့။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဒီေန႔ေတာ့ ရံုးမွာ သူေဌးက ေမြးေန႔ စပရိုက္ ဆဲဗင္းအပ္ လုပ္ပါတယ္။ ေန႔လည္ကိုယ့္ကို အျပင္ခိုင္းပါတယ္။ သူေဌးကေတာ့ ရံုးေနာက္ခန္းမွာ ကိတ္မုန္႔ေတြျပင္ ၀ိုင္ေတြျပင္ျပီး ကိုယ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ တံခါး၀မွာ ကိတ္မုန္႔ေလးကိုင္ျပီး ေစာင့္ေနပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ၀ိုင္ေသာက္ျပီး စကားေျပာတယ္။ သူေဌးက သီခ်င္းဆိုျပီး ကျပပါတယ္။ ၀ိုင္တခြက္ေလာက္နဲ႔ မ်က္ႏွာတခုလံုး ပန္းသီးၾကီးလို နီတြတ္ေနပါတယ္။ ျပီးတာ့ ကြန္ဖန္ေမးရွင္းလက္တာ ထပ္ေပးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ ရီဆိုင္းတင္ထားတာေတာင္ ေမ့ေနတာ။ ဒီေန႔ေတာ့ ေပ်ာ္ေနတဲ့ သူေဌးကို ၾကည့္ျပီး အားနာ သနားမိပါတယ္။ အလုပ္ဆက္လုပ္မယ္ ဆုိတာလဲ ေမြးေန႔ စကားေျပာလိုက္ပါတယ္။ ရံုးက၀န္ထမ္းေတြ ကိုယ့္ကိုခ်စ္ၾကတဲ့ အတြက္ အရမ္းကို ေက်နပ္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီႏွစ္က အရင္ႏွစ္ထက္စာရင္ ေက်နပ္စရာေကာင္းပါတယ္။ အမိေျမကိုျပန္ရတယ္။ လုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္လုပ္ရတယ္။ မိဘေတြ ေမာင္ႏွမေတြကို က်မ္းက်မ္းမာမာနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ကိုယ့္အနားမွာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ႔ ေနရတယ္။ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ အိမ္အက်ယ္ၾကီးမွာ ခ်စ္တဲ့ ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ခ်ီးေပါက္သံေတြၾကား ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနရတယ္။ ရံုးကလူေတြနဲ႔ တြဲလုပ္ရတာေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ လိုေနတာ…ကေတာ့…. ၁၅၀၀ အခ်စ္ေပါ့။</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> လာဘ္၀င္တဲ့ ႏွစ္မွာ စုတ္လဲ ၀င္ပါေစလို႔ ဘုရားမွာ ဖင္ဘူးေတာင္း ေထာင္ေအာင္ ဆုေတာင္းရင္း…</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အားလံုးက်မ္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစလို႔။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဖိုးစိန္</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-8224803587252941612?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-90410659756375766252011-07-18T18:31:00.003+03:002011-07-19T03:58:27.871+03:00<div style="text-align: justify;" class="mbl notesBlogText clearfix"><p>လင္းအာရုဏ္ကုိပင္ မေဆာင္က်င္းႏုိင္ေလာက္ေအာင္ မုိးက တစိမ့္စိမ့္ႏုိင္လွသည္။ တေဝါေဝါ ျမည္ဟည္းေနသည့္ ရထားသံ၊ တုန္ခါမႈဒဏ္ကို ထီမထင္ဟန္ျပဳေနေသာ ဖရုိဖရဲ ထရံကာ ဓနိမိုး က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္ေလးမွာ မိုးစက္မ်ားေအာက္တြင္ အိပ္ေမာက်ေနသည္။ ထုိရပ္ကြက္ကို စင္ကာပူ က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္ဟု သမုတ္ၾက၏္။ ထိုက်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္တြင္ နာမည္ၾကီး အိမ္ယာမဲ့ မိသားစု တစု ရွိသည္။ ေလာင္းေက်ာ္သည္။ ေမ်ာက္ရွံဳးသည္။</p><p> </p><p>က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္ထဲက ေမာင္ႏွမမ်ားတဲ့ မိသားစု၀င္ မိန္းမသား မ်ားက အလုပ္မရွိ အလုပ္ရွာလုပ္ၾကသည္။ ေစ်းေရာင္း၊ပြဲစား၊ ျခံစိုက္ စသည့္ အလုပ္မ်ားအဓိကလုပ္သည္။ ေယာက်ားေလးမ်ားက ေဘာပြဲေလာင္းသည္။ အသည္းကြဲရင္ အရက္ဆိုင္ထိုင္သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ျပီး သိသမွ် ကမၻာ့ေရးရာကို မွန္မွန္ မမွန္မွန္ မ်က္စိမွိတ္ ေလကန္သည္။ ပြားသည္။ ျငင္းသည္။ ေေလပြားသျဖင့္ တံေတြးစင္သည္။ သို႔ေသာ္ တေယာက္ကို တေယာက္လည္း အကာအကြယ္ေပးၾကျပန္သည္။ တေန႔လုပ္ တေန႔စားမ်ားျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ျပႆနာကလည္း မကင္း ၊ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ ရန္ျဖစ္သည္။ ေတာ္ၾကာ ျပန္ခ်စ္ၾကျပန္သည္။ ရပ္ကြက္သူ၊ ရပ္ကြက္သားမ်ားက ေဗဒင္ အရမ္းယံုၾကည္သည္။</p><p> </p><p>က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္တြင္ ေဗဒင္ဆရာ သိဒၵိဆရာစိန္ ဆို မသိသူ မရွိ။ ေဗဒင္တြက္သည္။ ရုပ္ၾကည့္ လဏၡာေဟာသည္။ မမွန္သည္ ဟူ၍ မရွိေစရ။ ေသြးထြက္ ေသးထြက္ေအာင္ မွန္သည္။ လာတြက္သည့္ သူတိုင္း ပါးစပ္ေလး တဟဟ ၊ လက္ေလးတဖ်ဖ်နဲ႔ ပုတ္သင္ညိဳ ထက္ မက အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ေခါင္းညိတ္ေထာက္ခံသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ရပ္ကြက္ထဲမွ အလုပ္ၾကီး အကိုင္ၾကီး လုပ္သူမိန္းမမ်ား ခဏခဏ လဏၡာၾကည့္သည္။ လာၾကည့္တိုင္း မွန္သည္ ေျပာသည္။ ေဗဒင္ဆရာ နာမည္ၾကီးသည္။ ဆရာစိန္ ဆို မသိသူမရွိ။ တြက္မည့္သူမ်ား တန္းစီေနသည္။</p><p> </p><p>ေဗဒင္ဆရာတြင္ ညီမတေယာက္ရွိသည္။ နာမည္က မိေအး။ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ အတိုးေခ်းစားသည္။ ရပ္ကြက္တကာ လွည့္ သိသမွ် မွတ္သမွ် အတင္းကို တအိမ္တက္ တအိမ္ဆင္း ေဖာက္သည္ခ်သည္။ ရယ္စရာေတြ ေျပာသည္။ လူခ်စ္လူခင္ေပါသည္။ မိေအးထံမွ ပိုက္ဆံေခ်းၾကသည္။ အတိုးေပးခါနီး ၾကမွ မိေအးကို ေရွာင္ၾကသည္။ မိေအးက မရ ေတြ႕ရာသခ်ိဳင္း ဓားမဆိုင္း၊ အတိုးမရလွ်င္ ပိုက္ဆံေခ်းေသာ အိမ္ေပၚကေနမဆင္း။ တေနကုန္ တေနခန္း ထိုင္ေတာင္းသည္။ ေနာက္ဆံုးမရလွ်င္ ထိုအိမ္မွ သံုးစရာ ပစၥည္းတခု မလာတတ္သည္။ ညေရာက္လွ်င္ အကိုျဖစ္သူကို ရပ္ကြက္သတင္း ကုန္စင္ေအာင္ ေျပာသည္။ ထိုရရွိေသာသတင္းမ်ားျဖင့္ ဆရာစိန္ တေယာက္ ေဗဒင္ေဟာလွ်င္ ေသးထြက္ေအာင္ မွန္ေလသတည္း။</p><p> </p><p>ရပ္ကြက္ထိပ္ ေညာင္ပင္ေအာက္တြင္ ကြမ္းယာဆိုင္ တဆိုင္ရွိသည္။ ရွိသမွ် လူပ်ိဳ ၊ လူအို မ်ား ထို ကြမ္းယာဆိုင္ႏွင့္မကင္း။ သတင္းလိုခ်င္လား၊ ကြမ္းယာဆိုင္သြား။ ျပိဳင္ျငင္းမလား ၊ ကြမ္းယာဆိုင္သြား။ ကြမ္းယာတဗူး၀ယ္ရင္ ရွိသမွ် ရပ္ကြက္ အေၾကာင္းကို ေမးေမး ၊ မေမးေမး အာေပါင္ အာရင္းသန္သန္ ေျပာမည့္ ကြမ္းစား မိျပာ ရွိသည္။ ကြမ္းစားမိျပာကေတာ့ ေဗဒင္ဆရာစိန္ နဲ႔ မိေအးတို႔ရဲ႔ အမအၾကီးဆံုး။ မ်ိဳးႏွင့္ ရိုးႏွင့္လာသည္။ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ သိခ်င္သမွ် မိျပာကိုေမး။ မိျပာမသိတာမရွိ။ ဒါေပမယ့္ကြမ္း ေတာ့၀ယ္ရသည္။ အေၾကြးစားရင္ မိေအးလက္နဲ႔ လြတ္ေအာင္ေျပး။ မိသားစု အဲလို စည္းလံုးသည္။</p><p> </p><p>ဒါပဲလား။ မဟုတ္ေသးဘူး မိျပာ နဲ႔ ႏွစ္ၾကီးႏွစ္ငယ္ အကိုတေယာက္ရွိေသးတယ္။ ရိုးတယ္။ အတယ္။ လက္ထိုးေပး မကိုက္ဘူး။ သြား မေကာင္းလို႔။ မဆိုစေလာက္ေလး ထိပ္ေျပာင္တယ္။ ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပေတာ့ မ်ားလွတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြကို ဒိုင္ခံထိန္းတယ္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ၀ါသနာပါတဲ့ စာတိုေပစေရးတယ္။ အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ စာေတြက ႏုတယ္။ ေမာင္ႏွမေတြက ၀ိုင္းအားေပးတယ္။ မေရးပါနဲ႔ ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရွိသမွ် ေမာင္ႏွမေတြကို ပတ္ထိန္းရေတာ့တယ္။ တခုေတာ့ရွိတယ္။ အျပင္ထြက္တာ ၀ါသနာၾကီးတယ္။ အငယ္ေတြ လစ္ရင္ လစ္သလို အျပင္ခိုးထြက္တယ္။ အေပါင္းအသင္းမက္တယ္။ ညီျဖစ္သူ ေဗဒင္ဆရာကို ေၾကာက္ရတယ္။ မေၾကာက္ရင္ အိမ္ျပန္အိပ္မွာေတာင္မဟုတ္။</p><p><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-MY</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:&quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ansi-language:EN-US" lang="EN-US">လူပိ်ဳၾကီးပိုးေနတာက ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္က အပ်ိဳၾကီး ေဒၚမိုး။ တုတ္တုတ္ခိုင္ခုိင္ အေခ်ာအလွေလး။ ဇီဇာေၾကာင္လြန္းလို႔သာ အပ်ိဳၾကီး ျဖစ္ေနတာ။ အပ်ိဳၾကီးေဒၚမိုးက ေပါက္ေဖာ္မ ေဖြးေဖြးတို႔နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း။ စီးပြားဖက္။ ေဒၚမိုးက အမ်ိဳးသမီးအ၀တ္အထည္ေတြ ေရာင္းတယ္။ ေဒၚမိုးၾကိဳက္တဲ့ ပံုစံက ကိုးရီးယားမင္းသာ စပိုင္လို ရုပ္မ်ိဳး။ ဒါေပမယ့္ အေရြးလြန္ေတာ့ ခုထိအပ်ိဳၾကီး ျဖစ္ေနဆဲ။ လူပ်ိဳၾကီးကိုေတာ့ အကိုတေယာက္လို အေရးေပးဆက္ဆံေတာ့ အကိုၾကီးက ဟက္ေကာ့ၾကီး ျဖစ္ေနတယ္။ </span></p> <p> </p><p>မ်ားလွတဲ့ ပေဒသာပင္ ေမာင္ႏွမေတြ။ ေေဗဒင္ဆရာေအာက္မွာ ေနာက္ထပ္ေလးေယာက္ က်န္ေသးတယ္။ ႏွစ္ေယာက္ က တႏွစ္ၾကီး တႏွစ္ငယ္ အငယ္မ ႏွစ္ေယာက္။ ေပါက္ေဖာ္မနဲ႔ ေဖြးေဖြး။ အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ ႏွစ္ေယာက္လံုးက စီးပြားေရးလုပ္ခ်င္တယ္။ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း ေစ်းေရာင္းခ်င္တယ္။ ေစ်းေရာင္းေကာင္းေအာင္ အကို ေဗဒင္ဆရာကို ယၾတာ ခဏခဏ ေခ်ခိုင္းတယ္။ အေၾကာင္းသိမို႔ထင္တယ္။ ယၾတာက မေက်ဘူး။</p><p> </p><p>ရုပ္ကေလးကလဲ ရွိ ေစ်းေရာင္းတတ္ဆုိေတာ့ ေပါက္ေဖာ္မနဲ႔ ေဖြးေဖြးက စြံတယ္။ ေပါက္ေဖာ္မကို လမ္းထိပ္က ငေပၚဆုိတဲ့ေကာင္က ပိုးတယ္။</p><p> </p><p>ငေပၚဆုိတဲ့ေကာင္က ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေဘာလုံးပြဲေလာင္းတယ္။ ေလာင္းတိုင္း (၁)က်ပ္ ထက္မပိုဘူး။ ဒါေပမယ့္ (၅၀၀) ဖိုးေလာက္ ေဘာပြဲ အေၾကာင္းေျပာတယ္။ အျငင္းသန္တယ္။ ေျပာရင္ေတာ့ ငေပၚလုပ္တဲ့ အလုပ္က အီလက္ေထာနစ္ အင္ဂ်င္နီယာ။ ဘယ္ထရီအားသြင္းတဲ့ အလုပ္။ ေပါက္ေဖာ္မ အကုိလတ္ ငေဆာင္းနဲ႔က ခ်ိန္းျပီး သတ္္ေနၾက။ မလန္႔ပါနဲ႔။ ပုစဥ္းႏွစ္ေကာင္ကို ကို ၾကိဳးခ်ည္ျပီး သတ္ခိုင္းတာ။ ညီမကို ပိုးေတာ့ အကိုကိုေတာ့ ရေအာင္ေပါင္းတတ္တဲ့ အီလက္ထေရာနစ္ပညာရွင္ငေပၚ။</p><p> </p><p>ေဖြးေဖြးကို ၾကိတ္ပိုးတာကေတာ့ ေနာက္ေဖးလမ္းက ညေစာင့္ ငမ်ိဳး။ မပြင့္တပြင့္ ငမ်ိဳးကို ေဖြးေဖြးက ရီးစားစကားျပန္ေျပာရတယ္။</p><p>ေဖြးေဖြးနဲ႔ ေပါက္ေဖာ္မတို႔ မွာ ေနာက္ထပ္ အကိုႏွစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္။</p><p> </p><p>ငထိုက္ဆိုတဲ့ ငပ်င္း။ လုပ္တဲ့ အလုပ္က မိုးပ်ံဗူေဗာင္းေရာင္းတယ္။ ေရာင္းတဲ့ ေနရာက သူ႔အမကြမ္းယာဆိုင္ေဘးမွာ။ မိုးပ်ံဗူေဗာင္းကိုေတာ့ တိုင္တတိုင္မွာ ခ်ည္ျပီး ကြမ္းတျမံဳျမံဳ နဲ႔ စာအုပ္တအုပ္ယူျပီး ႏွပ္တယ္။ တေန႔တလံုး ကုန္တယ္။ ကုန္တယ္ဆိုတာ ၾကိဳးလြတ္သြားတာမ်ိဳး၊ ေလေလွ်ာ့သြားတာမ်ိဳး။</p><p> </p><p>အလတ္ေကာင္ ငေဆာင္းက သာတယ္။ ဗလအားကိုးနဲ႔ အမကြမ္းယာဆိုင္ေဘးမွာ ဆိုက္ကားဂိတ္ထိုးတယ္။ စိတ္ပါရင္ နင္းတယ္။ စိတ္မပါရင္ ေခြေခါက္ျပီး ဆိုက္ကားေပၚမွာ ေခြအိပ္ေနတတ္တယ္။ စိတ္ၾကည္တဲ့ ညဆို ရပ္ကြက္လွည့္ ဂစ္တာတီးတတ္ျပီး စိတ္ညစ္တဲ့ေနဆို လမ္းထိပ္က လူျပိဳၾကီး ကိုစိုင္း အရက္ဆိုင္မွာ ကန္ထရိုက္ဆြဲျပီး အရက္ေသာက္တယ္။ ကိုစိုင္း အရက္ဆိုင္က နာမည္ၾကီးတယ္။ အရက္နဲ႔ ျမည္းဖို႔ ရွမ္းခ်ဥ္ေတြ ခ်ေပးတတ္တဲ့ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားၾကီးေပါ့။</p><p> </p><p>အငယ္ဆံုးကေတာ့ ေရာဂါသည္ငတမာ။အေပါ့သြားရင္ အေရေတြပဲထြက္တယ္။ မ်က္စိမွိတ္ရင္ ဘာမွမျမင္ရတဲ့ ေရာဂါဆိုးကပ္ေနတာ။ ေရာဂါထူလြန္းလို႔ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းပို႔ထားတယ္။ ဘုန္းၾကီးေ၀ယာ၀တ္စလုပ္ရင္း တပိုင္တႏိုင္ အပင္စိုက္ခိုင္းထားတယ္။</p><p> </p><p>ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဦးသီ ဆုိတဲ့ မိန္းမေၾကာက္တဲ့ လူၾကီးတေယာက္ရွိေသးတယ္။ မိန္းမကို ေၾကာက္္လို႔ အလုပ္နဲ႔ အိမ္၊ အိမ္နဲ႔ အလုပ္ကလြဲရင္ က်န္တာငရဲ လို႔ သတ္မွတ္ထားတယ္။ ေမာင္ႏွမ မ်ားတဲ့ ေဗဒင္ဆရာ အိမ္မွာ ဖဲ၀ိုင္းခဏခဏ ရွိတယ္။ ဦးသီ မိန္းမ ရြာျပန္ရင္ ဦးသီက ပိုက္ဆံထုတ္ပိုက္ျပီး ေဗဒင္ဆရာ အိမ္မွာ အလွဴလာေပးေလ့ရွိတယ္။ မိန္းမရြာက ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ဦးသီတို႔ ေဗဒင္ဆရာအိမ္ကို ေျခဦးေတာင္မလွည့္ေတာ့။ လမ္းမွာေတြ႕ရင္ေတာင္ အေၾကြးရွင္လို ပုန္းေနျပန္ေရာ။</p><p>ေဗဒင္ဆရာစိန္မွာ ငယ္ေပါင္း သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရွိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေဗဒင္ဆရာကို ယံုျပီး မိန္းမရဖို႔ ခဏခဏ ယၾတာေခ်ေပမယ့္ ခုထိေတာ့ လူျပိဳၾကီး ျဖစ္ေနတုန္း။ ခုထိလဲ ယၾတာ ေတာင္းေနတုန္း။</p><p> </p><p>ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ ဒီလိုေမာင္ႏွမေတြက ရပ္ကြက္ထိပ္က ဘုန္းၾကီးကို ကိုးကြယ္ၾကတယ္။ ဘုန္းၾကီးက စကားနည္းတယ္။ ေမးခြန္းတခုေမးရင္ ေမ့ေလာက္မွ ေျဖတယ္။ တရားနာဖို႔သြားရင္ ဘုန္းၾကီး တရားမေပးခင္ အိပ္ေပ်ာ္ၾကတယ္။ ဘုန္းၾကီးက ငယ္ျဖဴေတာ့မဟုတ္ဘူး။ အသက္ရလာမွ ေလာကီကိုစိတ္ကုန္ျပီး ဘုန္းၾကီး၀တ္သြားတာ။ ငယ္နာမည္ ေမာင္တီ။ ဘြဲ႔ေတာ္က အရွင္ အိမ္ဒယိရ..။</p><p> </p><p>ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေမာင္ႏွမေတြမ်ားလို႔ ရွဳပ္ေထြးေပြလီေပမယ့္။ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ စိတ္ညစ္စရာေကာင္းတယ္။ တေန႔တေန႔ေတာ့ ေလာကီအလုပ္ေတြလုပ္ရင္း မိုးခ်ဳပ္ရတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ အာရုဏ္ဦးေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္မွာ သက္ဝင္ႏိုးထလာရေတာ့တာပါပဲ။</p><p> </p><p>ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္</p><p> </p><p>ဖိုးစိန္</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-9041065975637576625?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-6836044897720937162011-07-15T18:57:00.001+03:002011-07-15T18:58:59.101+03:00<div style="text-align: justify;">အခုေျပာင္းတဲ့ အိမ္က က်ယ္ေတာ့ ညအိပ္ရင္ အျပင္မွာ ေမႊ႔ယာအေသးေလးခ်ျပီး တေယာက္တည္းဧည့္ခန္းကိုအပိုင္သိမ္း ျပီး အိပ္ေလ့ရွိတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ တနလာၤေန႔က ညအိပ္ရင္း သန္းေခါင္ေက်ာ္ေလာက္ ကိုယ့္ေျခေထာက္ကို လွဳပ္ဆြဲသလို... ကိုယ့္ရဲ ႔ မသိစိတ္ကို လွဳပ္ႏိွဳးသလို ခံစားရျပီး အိပ္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ ေၾကာက္သလိုလို... အိပ္မေပ်ာ္သလိုလို... စိတ္က ေလေနသလိုလို... တေယာက္ေယာက္ ကိုသတိရေနသလိုလို ခံစားရတယ္။ မိုးလင္းသြားတယ္။ ေခါင္းကိုက္သြားတယ္။<br /><br /><br /><br />အဂၤါေန႔ မနက္ က်ေတာ့ အမွတ္မထင္ပဲ သတင္းတပုဒ္ဖတ္ရတယ္။ ဆိုက္ပရပ္စ္မွာ ေပါက္ကြဲမွဳ တခု ျဖစ္လို႔ လူ(၁၂)ေယာက္ေသတယ္ ဆိုတဲ့သတင္းေပါ့။ သတင္းဖတ္ျပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းေတာ္ေတာ္ ျဖစ္သြားတယ္။ ကိုယ္စေရာက္တဲ့ ႏွစ္က ေလယာဥ္ တစ္စင္းလံုး ပ်က္က်လို႔ အေယာက္(၁၀၀)ေက်ာ္ ေသတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ဆံုတာကိုလဲ သတိရသြားတယ္။ အခုလူ (၁၂)ေယာက္တဲ့သတင္းၾကားေတာ့ စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ မေကာင္းဘူး။ စဥ္းစားမိတာက ငါဆိုက္ပရပ္စ္ ကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပါလားလို႔ ေတြးရင္း ဒီပိတ္ရက္ကို ဆိုက္ပရပ္စ္အေၾကာင္း အမွတ္တရ ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးမိေသးတယ္။<br /><br /><br /><br />ဗုဒၵဟူးေန႔ က်ေတာ့ ဆိုက္ပရပ္စ္က သေထးက ဖုန္းဆက္တယ္။ ေပါက္ကြဲမွဳနဲ႔ လူ(၁၂)ေသတဲ့အေၾကာင္း..။ မီးပ်က္တဲ့ အေၾကာင္း..။ စားေသာက္ဆိုင္ ခဏပိတ္ထားရတဲ့အေၾကာင္း။ ျပီးေတာ့ ဖုန္းက်သြားတယ္။<br /><br /><br /><br />ဒီညေသာၾကာေန႔ ညက်ေတာ့ ဆိုက္ပရပ္စ္က သူေဌးရဲ ႔သားက လင့္တခုေပးတယ္။ ျပီးေတာ့ေျပာတယ္။ စိန္... အခုေသတဲ့ (၁၂)ေယာက္ ထဲမွာ ဘယ္သူပါလဲ သိလား...။ စိန္ စိတ္ဆိုးျပီး ေပါက္ကရေျပာခဲ့တဲ့သူက ခုေသတဲ့ထဲမွာပါတယ္။ ဆုိျပီးေျပာတယ္။ ကိုယ္လံုး၀ ခ်က္ခ်င္းၾကီး သတိရသြားတယ္။ မွတ္မွတ္ရရပဲ.........။ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ က်ိန္ဆဲ ေျပာဆိုခဲ့တာ ဘယ္သူဆိုတာ....။ အဲဒါကို သူေဌး မိသားစု တခုလံုးသိတယ္။ သူေဌးကိုယ္တိုင္ သူ႔ဆီက ဖုန္းဆက္ျပီး ပိုက္ဆံေတာင္းေပးေသးတာ။ ကိုယ္မယူဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့ပိုက္ဆံ။ ကိုယ္ သူေဌးမိသားစု အေရွ႔မွာပဲေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ငါ့ကုိ ေနပူက်ဲက်ဲမွာ ထားျပီး မေတာ္မတရာခိုင္းျပီး ပိုက္ဆံမေပးခ်င္တဲ့သူ...။ သူလဲ မီးေလာင္ေနေလာင္ေသပါေစ လို႔.....။စိတ္ဆိုးတုန္းေျပာခဲ့ေပမယ့္ စိတ္ဆိုးေျပေတာ့ တရားနဲ႔ ေျဖပါတယ္။ အလွဴလို႔သေဘာထားျပီး ေစတနာထားလို႔ရပါတယ္။<br /><br /><br /><br />ခုေန စိတ္ထဲမွာသတိေတာင္မရေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မထင္မွတ္တဲ့ ခုခ်ိန္ အဲဒီအေၾကာင္းၾကားရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါတယ္။ ဥပါသ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ဥပါသ္ျဖစ္တယ္ လို႔ ေတာ့ ေျဖပါတယ္။ တနလာၤေန႔က အိပ္မရတာ ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ ဆက္စပ္မိလာသလိုပဲ။ စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးၾကီးပဲ။ တကယ္ေတာ့ စိတ္ဆိုးတုန္းေျပာတဲ့ စကားကို မရည္ရြယ္မိပါဘူး။ ၾကာလဲၾကာခဲ့ပါျပီး။<br /><br />ဒါေပမယ့္ စိတ္မေကာင္းျခင္း မ်ားစြာ ျဖစ္မိပါတယ္။ သူ႔ကိုလဲ အမွ်ေ၀ျပီး ေကာင္းရာမြန္ရာ ေရာက္ဖို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါ့မယ္။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />သူ႔နဲ႔ ဆံုခ့ဲတဲ့အေၾကာင္းကို ကံအလွည့္ဆိုတာ ဆိုျပီး စာေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ကၽြန္ေတာ္ ဆိုက္ပရပ္စ္မွာ ေန တာ ၾကာလာတာ နဲ ့အမွ် ရခဲ့တဲ့ ဘဝေပးအေတြ ့ အႀကံဳေတြက</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">အသက္နဲ႔ မမွ်ပါလားလို႔ ေတြးမိတယ္... ေလွခါးတစ္ဆင့္ကို လွမ္းတက္တိုင္းမွာလဲ လက္တန္းမပါလို႔ ထိန္းၿပီးတက္ရတယ္... တစ္ဆင့္ေရာက္တိုင္းလဲ ႏွစ္ဆင့္သံုးဆင့္ေလာက္ကို ၿပန္ၿပဳတ္က်ေနသလို ခံစားမိတယ္...တစ္ခါတစ္ေလ အေပၚအဆင့္မွာရွိေနတဲ့သူ က ေၿခေခ်ာ္သလို သေရာ္တာခံရသလို ..ကိုယ္ေအာက္အဆင့္က သူ က ကိုယ္ေၿခကိုလွမ္းဆြဲၿပီးေခၚပါ ဆိုတာမိ်ဳးလဲရွိတယ္ေလ.... ေၾသာ္..ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ .... ဒီေလွကားက ငါတက္မွၿဖစ္မယ္ဆိုတဲ့မာန နဲ႔ ဇြဲ ေလး က်န္ေသးလို႔သာ ဆက္တက္ၿဖစ္ေနတယ္....အနည္းဆံုးေတာ့ ..ကိုယ္လွမ္းမိတဲ့ အဆင့္ကို မက်ိဳးက်ေအာင္...မၿပဳတ္က်ရေအာင္လုပ္ႏိုင္ရင္ဘဲ..အသက္ရွဴ ေခ်ာင္လွပါပီ...</span><br /><br /> <br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ငယ္ငယ္က သင္တဲ့မပုၾကြယ္နဲ႔ ခရုငယ္မွာ ခရုငယ္က ၿခံတုိင္ထိပ္ကို ေရာက္ေအာင္တက္ႏိုင္တာ ခရုငယ္မွာ သူ႔ရဲ႔ လံု႔လ အၿပင္ သဘာဝတရားက ေပးထားတဲ့ တုိင္ကို ကပ္ေနႏိုင္တဲ့ သဘာဝ အရည္ၾကည္ေၾကာင့္ လဲ ပါတယ္လို႔ေတြးမိတယ္... တစ္ခ်ိဳ႔လူေတြမွာ ဒီလို သဘာဝတရားက ေပးတာကို မရတဲ့ လူေတြလဲရွိပါတယ္.....</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">“လံု႔လနဲ႔ ႀကိဳးစားေနၾကတာပဲ ..ၿဖစ္မလာတာက ကံတရားေပါ့လို႔” ေၿပာ ၾကတဲ့လူေတြကို “ကံဆိုတာအလုပ္လို႔ ”ေၿပာၾကတဲ့ လူေတြကဘယ္လို ေၿဖရွင္းခ်က္မ်ားထပ္ေပးမွာလဲ....</span><br /><br /> <br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေလ လူဆို တာ ကိုယ့္ယံုၾကည္မွဳ႕ နဲ႔ေတာ့ကိုယ္ရွိၾကတာပဲ..ရည္မွန္းခ်က္ေတြ အနာဂတ္ေတြ ကို အၿမဲတမ္းပံုေဖာ္မွန္းဆၿပီးႀကိဳးစားေနၾကတာပဲမဟုတ္လား.... ကံဆိုတာ အလုပ္ပါဆိုတာမ်ိဳးေပါ့...</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အလုပ္ေၾကာင့္ၿဖစ္လာတဲ့ကံက အကိ်ဳးေပးတာလား.. ကံေၾကာင့္ၿဖစ္လာတဲ့အလုပ္က အက်ိဳးေပးတာလားဆိုတာေၿပာၿပခ်င္တယ္</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">လက ၾသဂုတ္လ ..</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ၾသဂုတ္လဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ ဆိုက္ပရပ္စ္မွာ အပူဆံုးလ..</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ေန ့အပူခ်ိန္က (၄၀) ဒီဂရီလို ့ေၾကၿငာေပမယ္...တကယ္က်ေတာ့ အပူခ်ိန္က အနည္းဆံုး(၄၆) ဒီဂရီ မွာရွိတယ္ေလ.. ဒါေၾကာင္ဒီႏိုင္ငံကလူေတြက ဒီလတစ္လလံုး ကို “အားလပ္ရက္”အၿဖစ္သတ္မွတ္ၿပီး အလုပ္ေတြ ေက်ာင္းေတြ အကုန္ရပ္ဆိုင္းၾကတယ္...စားေသာက္ဆိုင္ေတြကလြဲလို႔ ေပါ့...)</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ေန႔က ေသာၾကာေန႔..</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ေယာက္ေယာက္ က ကၽြန္ေတာ့္ တံခါးကိုေခါက္ေနပါလားဆိုတဲ့ အသိစိတ္ ဝင္လာၿပီးကၽြန္ေတာ္ႏိုးလားတယ္... အခိ်န္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္(၈) နာရီ.. အားလပ္ရက္မို ့ ညဥ့္နက္မွအိပ္ၿဖစ္ေတာ့ ထတာေတာင္ မူးေနာက္ေနာက္နဲ႔ အံ့ၾသမိတာက ဒီလို အခ်ိန္ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ဘယ္ဧည့္သည္မွမလာဘူးတာပဲ... လာမယ္ဆိုရင္ေတာင္ဖုန္းေလးလွမ္းေတာက္မွာ ေသခ်တာ္တယ္...</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ေတြေဝ အံ့ႀသစိတ္နဲ႔ တံခါးဖြင့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တခါမွမေတြ႔ ဘူးတဲ့သူတစ္ေယာက္ စာအိတ္တစ္လံုးကိုင္ၿပီး ရပ္ေနတာကိုေတြ႔တယ္... စာပို ့သမားနဲ႔ လဲမတူတဲ့ ဒီလူက ကၽြန္ေတာ္ကို “မင္းက စိန္လား” လို႔ ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ “ဟုတ္တယ္”လို႔ ေၿပာေၿပာခ်င္း ကၽြန္ေတာ္ကို စာအိပ္လွမ္းေပးၿပီးထြက္သြားတယ္... စာအိတ္ကိုအာရုံေရာက္ေနလို႔ စာအိတ္ေပးသူကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေတာင္မေၿပာလိုက္ရဘူး...</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ဘာေႀကာင့္လဲဆိုရင္ စာအိတ္ေပၚမွာ အဂၤလိပ္လို ေရးထားတဲ့စာေၾကာင့္ စာအိတ္ယူလာသူ ဆီကိုအာရုံမေရာက္ႏိုင္တာပါ..</span><br /><br /> <br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">စာအိတ္ေပၚမွာေရးထားတာက</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">” စိန္</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ယူရုိေငြသား (၂၅၀)</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ေကာ့စတာစ္”</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">စာအိပ္ကိုဖြင့္ရင္းကၽြန္ေတာ္ၿပံဳးမိတယ္...စိတ္ကလည္းလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္ ၾသဂုတ္လ အစဆီကို ေရာက္သြားတယ္..</span><br /><br /> <br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">........................................</span><br /><br /> <br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ၾသဂုတ္လစစခ်င္းမနက္တစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းၿမည္လာလို႔ လွမ္းကိုင္လိုက္ေတာ့သူ က ကၽြန္ေတာ္ အၿမဲ ၿခံသြားသြားရွင္းေနတဲ့ အိမ္က အိမ္ရွင္ ဝမ္းကြဲ ေမာင္ရဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ပါ... နာမည္က ေကာ့စတာစ္ပါ ... ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းနံပတ္ကို သူ႔ သူငယ္ခ်င္းဆီကရတာပါဆို ၿပီးမိတ္ဆက္တယ္..</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">အေၾကာင္းအရင္းက သူ႔အိမ္ေနာက္ေဖးက ဂုိေဒါင္ေလးကို ၿဖိဳခ်င္လို႔တဲ့… ၿပီးေတာ့ သူ ဂရိကို ေဟာ္လီးေဒး မသြားခင္လဲ ၿပီးခ်င္တယ္တဲ့ဆိုၿပီး အလုပ္တစ္ခုအပ္တယ္ေလ.. ကၽြန္ေတာ္က ဒီေရာက္ကတည္း က လုပ္ႏိုင္တဲ့ အလုပ္မွန္သမွ် ၿငင္းေလ့မရွိဘူး..ကၽြန္ေတာ္ စားေသာက္ဆိုင္မွာ အခ်ိန္ၿပည့္ အလုပ္လုပ္ေပမယ့္ အားရင္အားသလို အခိ်န္ပိုင္းအလုပ္ကို လုပ္ေနတာ ေနသားက်ေနပါၿပီး… အခုဟာကလဲ ေက်ာင္းပိတ္ရက္လည္းၿဖစ္.. ပူေတာ့လဲ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ရွားေန ခ်ိန္ဆိုေတာ့ လုပ္ဖို ့ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္… သူ ကမလုပ္ခင္တစ္ရက္ အိမ္ကိုလာၾကည့္ပါ..ဘာလို လုပ္ႏိုင္တယ္ ဘယ္ႏွရက္ၾကာမလဲ… ဘယ္ေလာက္ယူမလဲ… ဆိုတာ ေစ်းညိွခ်င္တယ္ဆို လို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္းသူလမ္းညႊန္တဲ့ လိပ္စာအတုိင္း ဆိုင္ကယ္နဲ႔ သြားခဲ့တယ္...ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ေနရာနဲ႔ (၅)ၿပန္စာေလာက္ ေဝးတဲ့ရြာေလးမွာ.. အိမ္ကိုေတာ္ေတာ္ေလး ရွာလုိက္ရတယ္.. ၿဖိဳမဲ့ ဂိုေဒါင္ေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိုေနၿပီးဆိုေပမယ့္ အုတ္တစ္ဝက္ သစ္တစ္ဝက္နဲ႔ ေဆာက္ထားတာ... ေတာ္ေတာ္ေလးၿဖိဳယူရမယ္ ေတာ္ေတာ္ေလးလဲရွင္းရမယ္ဆိုတာသိလိုက္တယ္...</span><br /><br /> <br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">က်ေရာက္ေနတဲ့ အပူခ်ိန္ကို ရင္ေလးမိေပမယ့္ အားခိ်န္မွာ နားမေနခ်င္တာေပါင္းၿပီး ဒီအလုပ္ကို လုပ္ဖို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္.. သူ ဒီအလုပ္ကိုေပးတယ္ဆိုတာကလဲ သူတို႔ ႏိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း ေခၚခိုင္းမယ္ဆိုရင္ ရက္ကၾကာမယ္… ေငြပုိေပးရမယ္... စိတ္တုိင္းက်ခိုင္းလို႔ မရႏိုင္ဘူးဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုၿမင္တာေပါ့... အမွန္ ဒီ အလုပ္က လူ ႏွစ္ေယာက္လုပ္မွ အဆင္ေၿပႏိုင္မယ့္အလုပ္မိ်ဳး… တစ္ေယာက္က ၿဖိဳ..တစ္ေယာက္က ၿဖိဳထားသမွ်ကို ”စကစ္ပ္”လို႔ ခၚတဲ့ အမွိဳက္ကားႀကီးထဲ ထည့္ရမွာ.. ဒါေပမယ့္ လူရွာရမယ္ဒုကၡရယ္..ရလာရင္လည္းကိုယ့္ကို ဆရာလာလုပ္မယ့္ အေၿခအေနရယ္ေတြးၿပီး စိတ္ေအးေအးနဲ႔ တစ္ေယာက္ဘဲလုပ္ဖို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္..</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">သူ က ဘယ္ေလာက္ယူမလဲလို႔ ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ က ဖ်က္တာက ႏွစ္ရက္ သိမ္းတာ ကသံုးရက္ ေလာက္.. တစ္ရက္ကို (၈) နာရီ ေလာက္လုပ္ (၅၀)ႏွဳန္းနဲ ့ယူရင္ (၅)ရက္ဆို (၂၅၀) ေတာင္းရင္ေကာင္းမယ္လို ့စိတ္က ေတြးၿပီး ”ငါ့့ကို(၂၅၀) ေပး ရက္ကေတာ့ အနည္းဆံုး (၅) ရက္(၆)ရက္ ေလာက္ၾကာမယ္ ဆိုေတာ့ သူ က သေဘာတူၿပီး သူ ဂရိမသြားခင္ၿပီးရင္ ေက်နပ္ေၾကာင္းေၿပာတယ္..</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ေန႔မွာဘဲ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္စတယ္.. သူ႔ကို မနက္ (၇) နာရီအလုပ္စမယ္ေၿပာထားေပမယ့္ ေနပူရင္မလုပ္ႏိုင္မွာစိုးတာနဲ႔ မနက္ (၄)နာရီ အိပ္ယာထ ..ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ဆို သူ ဆီ နာရီဝက္နီးပါး သူ႔ဆီကို (၅)နာရီမထိုးခင္ ေရာက္ေအာင္ သြားၿပီးအလုပ္စတယ္.. အလုပ္ကိုလဲ ညေန (၅) နာရီမွသိမ္း ၿပီးစားေသာက္ဆိုင္ကို အေၿပးလစ္ရတယ္.. အခိ်န္ဆြဲ နားၿပီးမလုပ္ခ်င္ဘူး … ပူမယ့္တူတူ အပူခံလုိက္မယ္.. အေမာခံလိုက္မယ္… ပင္းပန္းႏွဳံးခ်ိေနေပမယ့္ ၿပီးမွပဲေပါင္းနားေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ လုပ္တာဆိုခဲ့တာ (၃)ရက္အတြင္းကို လက္စသတ္ႏိုင္တယ္... ေမာလိုက္တာ..ပင္ပန္းတာ ေတြ အၿပင္ လက္ေတြလဲ စုတ္ၿပတ္သတ္လို႔ ေပါက္ၿပဲ လူက လည္းအပူရွိန္နဲ႔ ပိန္ေခ်ာက္ေနတဲ့ ေမ်ာက္အိုႀကီး ေနေလာင္ထားတဲ့ရုပ္ထြက္လာတယ္..ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားတဲ့ ရက္ထက္ေစာၿပီးလို႔ ကိုယ္ကို ကိုယ္ ငါတယ္လုပ္ႏိုင္ပါလား ဆိုၿပီးဂုဏ္ယူေက်နပ္မိတယ္... (ကၽြန္ေတာ့္စားေသာက္ဆိုင္က သူေဌးမိန္းမဆို သနားလို ့ငိုေသးတယ္)</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ေနာက္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ ဆီကိုသြားၿပီး ပိုက္ဆံသြားေတာင္းေတာ့သူ အိမ္မွာမရွိဘူး… ကၽြန္ေတာ္လာမယ္ ဆိုတာဖုန္းႀကိဳဆက္ၿပီးသား…ဒီခရီးက ေဝးတယ္ ၿပီးေတာ့ (၃)နာရီ္္ေက်ာ္ေက်ာ္ သူ႔ အိမ္ေရွ႔မွာထိုင္ေစာင့္ေနရတယ္… “ေရာက္လာေတာ့လဲ ခဏေစာင့္ဦး… ဘဏ္သြားၿပီးေငြထုတ္ရမယ္”ဆို လို႔ ေနာက္တစ္နာရီထပ္ေစာင့္လိုက္ရတယ္... ဖုန္းေခၚေတာ့လဲ မေၿဖၿပန္ဘူး.. ၿပန္လာေတာ့ကၽြန္ေတာ့ကို ေပးတာ က (၁၅၀)ယူရို..သူ ့မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ၿပီးေနာက္ထပ္(၁၀၀) ကိုေတာင္းေတာ့သူ က</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">“နင္လုပ္တာက (၃)ရက္ ပဲ ..နင္ေၿပာေတာ့ (၂၅၀) ကို (၅)ရက္ အခု နင္က (၃)ရက္ပဲလုပ္ေတာ့ (၁၅၀)ေပါ့...ဒီပိုက္ဆံက နင့္အတြက္မ်ားပါေသးတယ္.. နင္တို႔ဒီလို လိုလြယ္လြယ္ရလို႔ ေလာဘတက္ေနတာ..သြားသြား..ၿပန္ေတာ့” လို႔ ေၿပာတယ္ေလ... ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး ဝမ္းနည္းသြားတယ္... ပင္ပင္ပန္းပန္း ႀကိဳးစားခဲ့တာ အခုသူ က ဒီလို တြက္ၿပီးေပးတယ္... ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေန႔ စားအေနနဲ ့သေဘာတူထားတာမွမဟုတ္တာ... ပုတ္ၿပတ္ ေၿပာထားတာပဲ... ကၽြန္ေတာ္က “ဘာၿဖစ္ၿဖစ္နင္နဲ႔ငါက (၂၅၀) နဲ႔ သေဘာတူထားတာ ငါဘယ္ေလာက္ ပင္ပန္းလဲဆိုတာ နင္လဲၿမင္တယ္ေလ..နင္ငါ့ကို ေပးသင့္ပါတယ္..ငါ့မွာမိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္ နားခ်င္ေတာင္မနားပဲ ၿပီးခ်င္ေဇာနဲ႔ ႀကိဳးစားလိုက္ရတာ … နင္တၿခားလူကိုခိုင္းရင္ ငါ့ကို ေပးတာထက္နင္ပိုေပးမယ္ဆိုတာသိရက္သားနဲ႔ နင္အတြက္ဒီေငြကလည္း နင္ေပးႏိုင္လို ့သေဘာတူထားတာ” ဆိုေတာ့ သူ က“ဒါဆို နင္က ဘာလုပ္ခ်င္လဲ ရဲ ေခၚခ်င္လား ေခၚ..သတ္ခ်င္လား… လာသတ္ ငါကနင့္လိုေကာင္ကို ဂရုစိုက္မယ္ထင္လား ရီစရာႀကီး” ဆိုၿပီးရယ္ေနလိုက္တာဗ်ာ..</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">စိတ္လဲပ်က္ စိတ္လဲတို ေဒါသထြက္လာတဲ့ကၽြန္ေတာ္က“ေအး ေကာင္းၿပီး… နင့္ကို ငါဘာမွမလုပ္ဘူး..ရဲေခၚရေလာက္ေအာင္လဲ ဒီကိစၥက ေသးေသးေလး… သတ္ရေလာက္ေအာင္လဲ ေငြကမမ်ားဘူး..ဒါေပမယ့္..နင္သိထားဖို႔ က နင့္စိတ္ကိုငါသတ္ႏိုင္တယ္… နင္ငါ့ကိုအထင္ေသးတယ္… စိတ္ပ်က္စိတ္ဆိုးေအာင္လုပ္တယ္… ေရာ့ နင္ေပးတဲ့ပိုက္ဆံကိုနင္ၿပန္ယူ..နင့္အတြက္ငါၿပန္ေပးခဲ့တယ္...အမွတ္တရေပါ့..ငါလဲမလိုခ်င္ေတာ့ဘူး… ဒါေပမယ့္တေန႔ေန႔မွာ နင္က ဆိုးဆိုးရြားရြား ေဝဒနာတစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ရင္ အခက္အခက္တစ္ခု ခံစားရလိမ့္မယ္… ခံစားရတိုင္းလဲ ငါလုပ္ေနတာပါဆိုတာအမွတ္ရပါ… နင့္ကို ဒီနည္းနဲ႔ သတ္မွာ… ဒါကငါရဲ့ကလဲစားပါ... နင့္ေၾကာင့္လဲမဟုတ္ဘူး… ငါေၾကာင့္လဲမဟုတ္ဘူးေနာ္.. နင္ငါ့ကိုေပးခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာေၾကာင့္..ေက်းဇူးတင္ပါတယ္“ဆိုၿပီး သူ႔ ပိုက္ဆံကိုေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ္ၿပန္လာခဲ့တယ္..</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ကၽြန္ေတာ္ၿခံရွင္းေနက် အိမ္ရွင္ကိုေၿပာၿပေတာ့သူ က ပိုက္ဆံအစား ထုိးေပးေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္လက္မခံခဲ့ဘူး… တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့လဲ တၿခားအလုပ္ေတြနဲ႔ ပံုမွန္လည္ပတ္သြားတယ္ ဆိုေတာ့ ေမ့သြားသေလာက္ၿ ဖစ္ေနပါၿပီး..</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">စိတ္ဆိုးတုန္းမို႔ ေၿပာခ်င္ရာေၿပာခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ ကိုဘာေတြေၿပာခဲ့တယ္ဆိုတာ မမွတ္မိဘူး.. အခုဒီစာကိုဖတ္ရင္းနဲ႔ မွကၽြန္ေတာ့္သူ႔ ကို ဘာေတြေၿပာခဲ့သလဲဆိုတာ သတိၿပန္ရလာတာ..</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">သူေရးတဲ့စာက</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">”စိန္</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ေနေကာင္းရဲ ့လား....</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ငါေၿပာခဲ့သမွ်ကိုေတာင္းပန္ပါတယ္..ၿပီးရင္အခုစာအိပ္နဲ႔ ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ နင့္လုပ္အားခကို လက္ခံေပးပါ… ငါ့ကိုက်ိန္ခဲ့ တာေတြကိုလဲ ေခ်ေပး ပါ.... ငါဂရိကို ေဟာ္လီးေဒးသြား ကတည္းက စ ၿပီးဖ်ားတယ္.. ငါမရွိတုန္းအိမ္မွာလဲ လွ်ပ္စစ္မီးက ေရွာ့ၿဖစ္တယ္...ေနမေကာင္းလို႔ ၿပန္လာေတာ့လဲ ေရွာ့ၿဖစ္ထားတာမသိဘဲ မိုက္ခရုိေဝ့ကို သံုးမိလို႔ ငါမီးဖိုေခ်ာင္မီးေလာင္တယ္… တစ္ခုခ်င္းစီသာ ခ်ေၿပာရရင္ အမ်ားႀကီး… ေတာ္ေတာ္ေလး ဒုကၡေရာက္တယ္.. နင္လုပ္တာမဟုတ္ဘူး ဆိုတာသိေန ေပမယ့္ နင္ေၿပာခဲ့သလို တစ္ခုခုၿဖစ္တိုင္းမွာ နင့္ကို အမွတ္ရေနတယ္… ငါအတြက္မေကာင္းဘူး..မွားခဲ့သမွ်ေတာင္းပန္ပါတယ္… ေငြနဲ႔ စာကိုရၿပီးရင္ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ေပးၿပီး နင္ထားခဲ့တဲ့ကလဲ့စားကို ဖ်က္ေပးပါ..ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ေကာ့စတာစ္</span><br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">စာကို အႀကိမ္ေပါင္းမနည္းဖတ္မိေနတယ္..ကိုင္ထားတဲ့ပိုက္ဆံကိုလဲ လက္ထဲမွာပြတ္သတ္ေနမိတယ္… အခုကၽြန္ေတာ္ၿပံဳးေနမိတယ္… ဒါကေတာ့ သူအရင္ကတည္းက လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရသင့္ရထုိက္တာပါ… သူ႔ ကိုကၽြန္ေတာ္စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ေဒါသေရွ႔ ထားေၿပာခဲ့မိေပမယ့္ သူ႔ အတြက္ တစ္ခုခုၿပန္လုပ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္မွာ မေကာင္းတဲ့ စိတ္မထားမိခဲ့ဘူး..</span><br /><br /> <br /><br /> <br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ကၽြန္ေတာ္ စာဖတ္ၿပီး ေကာင္းေကာင္းသိလိုက္တာက ၿမတ္ဘုရားကိုယ္ေတာ္တိုင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ၿပံဳးေနမယ္ဆိုတာပါဘဲ...</span><br /><br /><br /><br />ခင္မင္ေလးစားစြာၿဖင့္<br /><br /><br /><br />ဖိုးစိန္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-683604489772093716?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-22465413534296092822011-06-30T11:25:00.000+03:002011-06-30T11:26:30.951+03:00<div style="text-align: justify;">တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေျပာျပခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ မၾကီး(မေနာ္ဟရီ)ရဲ ႔စာသားတခ်ိဳ႔ကိုပဲ ငွားျပီး တေယာက္ေယာက္ကို ေအာ္ေျပာလိုက္ခ်င္တာပဲ။ တကယ္ကိုပဲ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေျပာျပခ်င္ေနတာ။ က်ေနာ္ ေျပာေနလိုက္တာလဲ တေယာက္ေယာက္နဲ႔ တေယာက္မကေတာ့ပါဘူး။ အိမ္ကလူေတြေတာင္ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တဲ့အေၾကာင္းကို အလြတ္နီးပါးရကုန္ပါျပီး။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ထပ္ေျပာျပခ်င္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္က သူမ်ားအေၾကာင္းလဲ မေျပာတတ္ေပမယ့္ စပ္မိစပ္ရာ အေၾကာင္းေတြကိုေတာ့ တေယာက္ေယာက္ကို ေျပာျပခ်င္မိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာ ျပည့္သိပ္က်ပ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းေတြပါပဲ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေျပာျပခ်င္ေနတဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ အေၾကာင္းက ဘယ္သူပါလဲ လို႔ ေမးရင္ က်ေနာ္ရဲ ႔ တဦးတည္းေသာ သူေဌးအေၾကာင္းပါပဲ။<br /><br />သူေဌးဆိုေပမယ့္ က်ေနာ့္ထက္ အသက္လပိုင္းပဲ ၾကီးျပီး က်ေနာ္ထက္ စိတ္အမ်ားၾကီးငယ္တဲ့ သူေဌးပါပဲ။ ကေလးစိတ္ကို မကုန္ေသးတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ လုပ္သက္(၈)ႏွစ္ၾကာ Charity အလုပ္ကို လုပ္ေနေပမယ့္ စိတ္ကေတာ့ ကေလးျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ရံုးမွာ Baby Boss လို႔ ခ်စ္စႏိုးေခၚပါတယ္။ တကယ္ခ်စ္တယ္လို႔ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ သူေဌးမ်က္ႏွာၾကည့္မယ့္ အစားေခြးမ်က္ႏွာ ၾကည္လိုက္မယ့္ ဆိုတဲ့ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္တဲ့ ဆုမ်ိဳးကို သူေဌးက မေတာင္းပဲ ျပည့္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ကို ပထမေန႔ အင္တာျဗဴးတုန္းကဆိုရင္ ဘာမွ မေမးပဲ လခေတြ ေပးျပီး အလုပ္တန္းခန္႔ခဲ့ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲေမးေတာ့ ဘြဲ႔ ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိလို႔ဆိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ ရွိတဲ့ စာရြက္စာတန္းေတြကို လွန္ၾကည့္လားဆုိေတာ့ လွန္မၾကည့္ပဲ ေတာင္းသေလာက္ လစာေပး ၊ က်ေနာ့္ကိုၾကည့္ျပီး NICE ! NICE! I am happy to have you! ဆိုတာနဲ႔ ေက်ာခ်မ္းျပီး ျပန္ခဲ့ရပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာဒီသူေဌးက ပံုမွန္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ဆုိတာ သတိထားမိသလို အိမ္မွာေတာင္ ျပန္ေျပာမိပါေသးတယ္။<br /><br />ျမန္မာျပည္ျပန္လာျပီး အလုပ္တူတူလုပ္မွ သူေဌးအေၾကာင္းကို ပိုသိလာပါတယ္။မနက္မိုးလင္းလို႔ Hi လို႔ ႏွဳတ္ဆက္မိတာ က်ေနာ့္တစ္ေယာက္တည္းလို ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ ရက္ေတြမွာ က်ေနာလဲ ထပ္မဟိုင္းေတာ့ပါဘူး။ အေၾကာင္းက တခါဟိုင္းျပီး တနာရီၾကာ သူေဌးစကားကို နားေထာင္လိုက္မွာ စိုးတဲ့အတြက္ ရံုးကို သူေဌးေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ဆို ဖံုးလုကိုင္ျပီး အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာ ဖုန္းဆက္ျပၾကပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္ေမႊးနဲ႔ ျပည္စံုတဲ့သူေဌးပါ။<br /><br />သူေဌးက ဒီလိုနည္းနဲ႔ ဟိုင္းမရေတာ့ Meeting နဲ႔ ဟိုင္းျပန္တယ္။ မနက္တိုင္းလိုလို မီတင္ေခၚပါတယ္။ မီတင္ေခၚရင္ သူကိုယ္တိုင္ ၀ယ္လာတဲ့ သီးစံု လက္ဖက္ေျခာက္ရည္ကို တအိုးျပီးတအိုး ေဖ်ာ္ျပီး ရွိသမွ် ငယ္ဘ၀ေတြကို တဟီးဟီး တဟားဟားနဲ႔ ေျပာေနေပမယ့္ နားေထာင္ရတဲ့သူက တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ျပီး မီတင္ျပီးရင္ အိမ္သာမွာ လုတန္းစီဖို႔ စိုင္းျပင္ေနၾကတာပါပဲ။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ သူေဌးနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္း မဆိုင္ေအာင္ ေနၾကပါတယ္။ ေန႔လည္စာ စာတိုင္း သူေဌးက ေ၀လား ၀ါးလား သြားခ်င္ေပမယ့္ ထမင္းစားရင္ စကားက်ယ္က်ယ္ေျပာျပီး ရယ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ ဘယ္သူမွ ေနလည္စာသြားရင္ သူေဌးကို မေခၚခ်င္ပါဘူး။ သူေဌးဖုန္း လာတဲ့အခ်ိန္ကို ေရြးျပီး အလစ္ေျပးရပါတယ္။<br /><br />ရံုးမွာ သူေဌးက က်ေနာ့္ကို လန္႔ပါတယ္။ စကားေတာ္ရံုမေျပာေပမယ့္ ေျပာရင္ တလံုးတခဲတည္းမို႔ ေတာ္ရံု မေျပာရဲ ပါဘူး။ က်ေနာ္ အလုပ္စ၀င္တုန္းက Advertizing and Promotion Executive ရာထူးနဲ႔ အလုပ္၀င္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကို Officer ရာထူးတိုးျပီး Finance ကို ကိုင္ခိုင္းပါတယ္။ ျပီးေတာ့ Communication Officer ျဖစ္ျပန္တယ္။ ၾကာလာေတာ့ တင္းလာပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ခုပဲ ဆရာ၀န္လုပ္ခိုင္းလိုက္၊ ခုပဲ စစ္ထဲ၀င္ခိုင္းလိုက္၊ ေတာ္ၾကာ အျငိမ့္မင္းသမီး လုပ္ခိုင္းလိုက္ နဲ႔ သူ ကစားခ်င္သလို ကစားသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ သံုးလထဲ ရာထူးက သံုးခုေလာက္ဆိုေတာ့ က်ေနာ္လဲ တင္းျပီး အလုပ္ထြက္ပါတယ္။ အလုပ္၀င္တဲ့ ေလးလအတြင္းမွာ ထြက္စာ ႏွစ္ခါတင္ျပီး Confirm Letter ေလးခါရပါတယ္။ တခါထြက္စာတင္တိုင္း ေနာက္ေန႔ Confirm Letter ေပးတာပါပဲ။<br /><br />ပထမတခါ အလုပ္ထြက္ေတာ့ မက္ေဆ့ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးပို႔ျပီး သူ႔ကို မထားခဲ့ဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ဟမ္.. ေျပာရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲ တမ်ိဳးေတာင္ ျဖစ္လာပါတယ္။ က်ေနာ္ကလဲ အလုပ္ကုိ သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနတာထက္ ပိုက္ဆံကို ပိုသံေယာဇဥ္ ျဖစ္မိတာေၾကာင့္ မျငင္းပဲ အလုပ္ျပန္သြားခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တခါ Counselling Course ကို ေသခ်ာ မစဥ္းစားပဲ တက္ခိုင္းတဲ့ အတြက္ သူေဌးကို ေဒါသေတြ ထြက္ျပီး မသြားျပန္ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးတခါေတာ့ က်ေနာ့္နဲ႔ အလုပ္တူတူလုပ္ခိုင္းတဲ့ တေယာက္ကို က်ေနာ့္ကို အလုပ္ထုတ္ဖို႔ ေျပာခိုင္းတဲ့ အတြက္ က်ေနာ္ပါအလုပ္ထြက္ပါတယ္။ က်ေနာ့္နဲ႔ မဆိုင္ေပမယ့္ ၾကားထဲကေန လူေကာင္ေဖာ္ျပီး မေျပာရဲ ႔တဲ့ သူ႔ကို ေဒါသျဖစ္တာနဲ႔ အလုပ္ပါထြက္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ေန႔ ့ စိတ္က နည္းနည္းေျပသြားတာရယ္၊ သင္တန္းတက္ေနလက္စက မျပီးေသးတာရယ္ ေၾကာင့္ သင္တန္းသြားတက္ေတာ့ သင္တန္းအ၀မွာ ေခ်ာကလက္ တစ္ေတာင့္၊ Confirm Letter စာအိတ္နဲ႔ စတားဘတ္ ေကာ္ဖီ ဘူးေလးကိုင္ျပီး ျပံဳးစိစိနဲ႔ က်ေနာ့္ကို ေစာင့္ေနတဲ့ သူေဌးကို ေတြ႔တာပါပဲ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ပန္းစည္းမ်ားမ၀ယ္လာလို႔။ ၀ယ္လာလို႔ကေတာ့ လူေတြ ၀ိုင္းၾကည့္ပံုနဲ႔ အထင္မွားေလာက္ပါတယ္။ သင္တန္းတက္ေနေတာ့လဲ မျပန္ပဲ ႏွစ္နာရီျခားတခါ တံခါးေခါက္ျပီး ေကာ္ဖီ လာလာပို႔တယ္။ သင္တန္းနည္းျပက အဲဒါဘယ္သူလဲ လို႔ေမးေတာ့ က်ေနာ့္သူေဌးလို႔ျပန္ေျဖတာ သင္တန္းမျပီးမခ်င္း အိုး မိုင္ ေဂါ့… ကို ဘာသာစံုနဲ႔ တေနေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />ဒါေတြပဲလာ ဆုိေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ရံုးကိစၥနဲ႔ အျပင္သြားမယ္ဆိုရင္ သူက လိုက္ပို႔ခ်င္ပါတယ္။ သူ႔ကို သြားခိုင္း ရင္ေတာ့ သူမသြားပါဘူး။ အျပင္သြားတိုင္း သူဆီက ကတိေတာင္းရပါတယ္။ စကားေျပာရင္ ျငိမ္ျငိမ္ေနရမယ္၊ မေဆာ့ရဘူးဆိုတဲ့ ကတိ ရမွ သူနဲ႔ က်ေနာ္လိုက္ပါတယ္။ တခါ သူနဲ႔ Eunos က Post Office ကိုသြားပါတယ္။ က်ေနာ္မေခၚပါဘူး။ ရံုးက Poster ေတြကို စာတိုက္ကေန ပို႔ဖို႔သြားတာပါ။ သူကက်ေနာ့္ကို ကူခ်င္တယ္ဆိုျပီးလိုက္လာေတာ့ မသက္သာပဲ ေခၚခဲ့ပါတယ္။ ေကာင္တာေရာက္လို႔ ကိုယ့္အေရွ႔ ကလူေတြ တန္းစီေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူေထးက တိုကင္ နံပတ္ ထြက္တဲ့စက္ကို ႏွိပ္ျပီး တိုကင္ယူပါတယ္။ (အမွန္ေတာ့ ယူစရာမလိုပါဘူး)။ ျပီးေတာ့ ထပ္ႏွိပ္ျပန္တယ္။ ဆယ္ခါေလာက္ ႏွိပ္ကစားေတာ့ ေကာင္တာက စာေရးမက လွမ္းေအာ္ပါတယ္။ အဲဒါကစားစရာမဟုတ္ဘူး ဆုိမွ ျပံဳးျဖီးျဖီးနဲ႔ ႏွိပ္လို႔ ေကာင္းတယ္လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ၁၀ေလာက္၀ယ္တာကို ၈ က်ပ္မရရေအာင္ ဆစ္ေနတာက ကေလးတေယာက္ အေမဆီက မုန္႔ဖိုးေတာင္တာမရလို႔ စိတ္ေကာက္ေနတဲ့ကေလးလိုပါပဲ။ စိတ္မရွည္တဲ့ စာေရးမက ၅ ျပားေလာက္ စိတ္မသက္မသာနဲ႔ ေလွ်ာ့ေပးလိုက္တာကို တရံုးလံုးၾကားေအာင္ ထေအာ္ပါတယ္။ အားလံုးက သူေဌးကို ၀ိုင္းၾကည့္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို စာေရးမက တိုးတုိးေလး အဲဒါဘယ္သူလဲေမးေတာ့ သူေဌးလို႔ ေျပာတာကို ဆံလံ ဆယ္ခါျပန္ေပးသြားပါတယ္။ သူေထးပံုစံကိုလဲ ၾကည္ေလ၊ ကတံုးတံုးထားျပီး ယိုးဒယားက ၾကိဳက္လို႔ ၀ယ္လာတဲ့ ရွမ္းေဘာင္ဘီးအပြၾကီးနဲ႔ အက်ီ အပြ၊ အက်ီက က်ယ္ျပီး ျပာကေလာင္ လို တျခမ္းေစာင္းလို႔ ခဏခဏ ဆြဲတင္ရတာလဲ အေမာ ျပီးရင္ ႏွပ္က တရွဳပ္ရွဳပ္နဲ႔ ေျပာင္ေနတဲ့ကတံုးကို ခဏခဏပြတ္ေနတဲ့ သူေဌး ေအာ္ရယ္တဲ့့ပံုစံကို မ်က္စိမွာပဲ ျမင္ၾကည့္ၾကပါေတာ့။<br /><br />ခုေနာက္ပိုင္း စာရင္းေတြ လုပ္ရင္ ရံုးခန္းကို ေလာ့ခ္ ခ်ထားရတယ္။ မဟုတ္ရင္ အနားလာျပီး ႏွဳပ္တရြတ္ရြတ္နဲ႔ ေရခဲေခ်ာင္းလာစားလိုက္၊ ပင္ပန္းတယ္လို႔ ျငီးျပီး ခံုေပၚမွာ လာေမွာက္လိုက္နဲ႔ ခဏခဏ ေမာင္းထုတ္ရပါတယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္က နင္လာလို႔ ငါစာရင္းမွားရင္ နင္က ငါ့ကို အလုပ္ထုတ္မွာ၊ နင္အလုပ္မထုတ္ခင္ နင္ထြက္သြားတာ အေကာင္းဆံုးလို႔ ေျပာမွ ေခါင္းေလးတပြတ္ပြတ္နဲ႔ ထြက္သြားတတ္တဲ့ သူေထးပါ။ အခုေလာ့ခ္ ခ်ထားရင္ေတာင္မွ၊ တခါးေလးကို ေခါက္ျပီး ထြက္ေျပးလိုက္၊ အျပင္ဘက္မွန္ကေန အမ်ိဳးမ်ိဳး လာေျပာင္လိုက္နဲ႔ အေႏွာက္အယွက္ေပးတတ္ပါတယ္။ စိတ္ပ်က္လြန္းလို႔ တခါတခါ လဲ ေအာ္မိပါတယ္။ တခါတခါလည္း သူငယ္ခ်င္းလို အခန္းထဲမွာ ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာျပပါတယ္။ က်ေနာ္ေျပာရင္ သူက တေအာေအာ နဲ႔ နားေထာင္တတ္ျပီး ငါဒါေတြ ဘာလို႔ မသိတာပါလိမ့္လို႔ တအံ့တၾသနဲ႔ နားေထာင္တတ္ျပန္တယ္။<br /><br />တခါတေလ အျမင္ကတ္ပါတယ္။ တခါတေလ သနားျပန္ပါတယ္။ သူေဌးကေလးစိတ္ ဆန္ျပီး အလုပ္ျဖဳတ္လိုက္ ခန္႔လိုက္လုပ္ေနတာေၾကာင့္ သူေဌးကို သေဘာက်တဲ့သူနည္းပါတယ္။ အခုေလာေလာလတ္လတ္လည္း အလုပ္ထြက္စာတင္ထားတဲ့သူ ရွိလို႔ က်ေနာ့္မွာ ညတိုင္း သူမက္ေဆ့ပို႔ျပီး ေျပာေျပာေနတာကို ဒိုင္ခံနားေထာင္ေနရရွာတယ္။ တကယ္ေတာ့ အားလံုးအလုပ္ထြက္ၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ အလုပ္ထြက္မွာကို ေၾကာက္လို႔ သူခမ်ာ ညတိုင္း မက္ေဆ့ပို႔ေနရတာ အေမာျဖစ္ေနပါတယ္။<br /><br />တေယာက္ေယာက္ကိုေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက ဒီထက္မကပါပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ သူေဌး ရံုးမလာတုန္း သူေဌးကို သတိတရနဲ႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ အားလံုးကို ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။<br /><br />သူေဌးေဘးမွ ကင္းေ၀းၾကပါေစ။<br /><br /><br />ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္<br />ဖိုးစိန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-2246541353429609282?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-90958052987598840422011-06-20T07:19:00.001+03:002011-06-20T07:28:19.565+03:00<div style="text-align: justify;">အလုပ္စ၀င္တဲ့ ေနကေနစျပီး ေန႔တိုင္း လိုလိုပဲ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ဖုေကာက္ကိုသြားတယ္။ ဖုေကာက္ေရာက္ျပီးဆိုရင္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ရွိသမွ် ဆိုင္တခုခ်င္းစီက Menu ေတြကိုဖတ္၊ ေစ်းႏွဳန္းေတြကို လိုက္ၾကည့္တယ္။ ေန႔တိုင္း သြားလဲ ေန႔တိုင္းျပန္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ဖတ္ျပီးတိုင္း စိတ္ထဲက အလိုလို ေခါင္းခါတယ္။ အဆင္မေျပဘူး။ တခါတေလၾကေတာ့လဲ ဆိုင္တဆိုင္ေရွ ႔မွာ အၾကာၾကီး မတ္တပ္ရပ္ျပီး ဘာစားရမလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားမိျပန္တယ္။ ေရြးစရာေတြ မ်ားေနေတာ့လဲ ေခါင္းထဲမွာ ဘာစားရင္ေကာင္းမလဲ ဆုိတာ ျဖစ္ျပန္ေရာ။<br /><br /> ဒီလိုနဲ႔ ေဘးပတ္၀န္းက်င္က လူေတြ ဘာစားေနသလဲ ဆုိတာ မသိမသာ တပတ္လည့္ျပီး လိုက္ၾကည့္တယ္။ အားလံုးနီးပါးကေတာ့ ကိုယ္မွာထားတဲ့ ဟင္းလ်ာေတြကို ၾကိဳက္ၾကိဳက္ မၾကိဳက္ၾကိဳက္ စားေနၾကတဲ့ပံုပါပဲ။ သူတို႔စားေနတဲ့ ထဲကမွ ဘယ္ဟင္းကို အမ်ားဆံုးမွာစားလဲ။ ဘယ္ဟင္းက ေကာင္းမယ့္ပံုရွိလဲ ဆုိတာ ရွာၾကည့္မိတယ္။ ျပီးေတာ့ ဆိုင္က Menu ေတြကို ျပန္ဖတ္တယ္။ သက္ျပင္းရွည္ရွည္ တခ်က္ခ်ျပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ခ်တယ္။ ေဘးနားကျဖတ္သြားတဲ့ အဖြားအိုကို ေခၚျပီး အေအးတလံုးမွာလိုက္တယ္။ ၂က်ပ္တန္ေပးလိုက္တယ္။ ပိုတာအဖြားအတြက္လို႔ ေျပာလိုက္ျပီး ေန႔လည္စာ အေအးကို မိန္ရည္ရွက္ရည္ စားသံုးခဲ့တယ္။ က်ေနာ္မၾကိဳက္တဲ့ ထမင္းမာမာနဲ႔ ဟင္းကိုစားလိုက္ရတာထက္ အေအးေသာက္လိုက္ရတာက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေက်နပ္မိတာပဲ။ ဒါကေန႔တိုင္းလိုလိုျဖစ္တယ္။<br /><br />က်ေနာ္႔လို လူမ်ိဳးေတြ ရွိေသးရဲ႔လားလို႔ သိခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့စဥ္းစားမိတယ္။<br /><br />တခါတေလ အျမဲတမ္းလိုလို ပဲ လူေတြက ကိုယ့္ဘ၀ကို အလိုမက်တဲ့ အခါက်ရင္ တျခားလူေတြရဲ႔ ဘ၀ေတြကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္တတ္ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ ေတြဆီက လွပတဲ့ဘ၀ေလးကို လုိခ်င္တက္မက္ျပီး ငါသာဒီလိုဘ၀သာရရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးေတာတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဒါသေတြထြက္ျပီး ငါက်ေတာ့ ဒါေတြဘာလို႔ မပိုင္ရတာလဲ၊ ငါ့အလွည့္က်ေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြ ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ ၊ ငါဒါမ်ိဳးမလုပ္ႏိုင္တာလဲ လို႔ ေတြးမိၾကျပန္တယ္။<br />ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္တယ္။ ကိုယ္ကိုယ့္ကိုယ္ ေတာင္းဆိုတာေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားေနလဲ။ ကိုယ့္အတြက္ ဘာေတြေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြရွိေနလဲဆိုတာေတြေပါ့။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့သူေတြ ရယ္ သူတို႔မွာ ရွိသင့္သေလာက္ရွိျပီးကိုယ့္မွာ မရွိတဲ့အခါေတြမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေတာင္းဆိုမွဳေတြ ပိုမ်ားတတ္လာတယ္။ ကိုယ့္ထက္ပုိေတာ္တဲ့သူ၊ ကိုယ့္ထက္ပိုလုပ္ႏိုင္တဲ့သူ၊ ကိုယ့္ထက္ပိုေအာင္ျမင္တဲ့သူ၊ ကိုယ္ထက္ ပိုလွဴႏိုင္တဲ့သူ တေယာက္ေယာက္ အျမဲ ရွိေနဦးမယ္ဆိုေတာ့ ကိုေတာ့ ေမ့ထားလိုက္ၾကတယ္။ သူတို႔ေတြက ဘ၀စာမ်က္ႏွာေတြမွာ အျမဲရွိေနဦးမွာပဲ။<br /><br />က်ေနာ္ေမွ်ာ္လင့္မိတာကေတာ့ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ အေရအခ်င္းေတြကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္သိဖို႔နဲ႔ ကိုယ္မွာရွိတဲ့ကိုယ္ပိုင္အရည္အခ်င္းနဲ႔ ကိုယ္ဘယ္သူဆို တာ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျပသဖို႔ပါပဲ။ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းကို ထုတ္ျပခ်င္းက ၾကြား၀ါးတယ္လို႔ မထင္မိပါဘူး။ ကိုယ္ကသာ တျခားလူတေယာက္ရဲ႔ ဘ၀ထဲကို ထိုး၀င္ၾကည့္ျပီး မနာလို ၀န္တိုစိတ္ မျဖစ္ဖို႔သာ အဓိကပါ။ သူတို႔ဆီက သင္ယူျပီး ကိုယ့္အတြက္ ရိုးရွင္းစြာ အသံုးခ်တတ္ဖို႔ပါပဲ။ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ေက်နပ္စြာနဲ႔ ေအာင္ပြဲခံလိုက္ပါ။<br /><br />က်ေနာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာ စားေနတဲ့သူေတြကို ၾကည့္ျပီး သူတို႔စားတာလိုက္စားမယ္ဆိုျပီး တခါမွ မေတြးခဲ့ဖူး။ သူတို႔စားေပမယ့္ ကိုယ္မၾကိဳက္တာကို အတင္းၾကိတ္မွိတ္ျပီး မစားႏိုင္ဘူး။ လံုး၀မၾကိဳက္ရင္ လံုး၀ မစားဘူးေပါ့။ အဟာရ မျဖစ္ရင္ေနပါေစ။ ေနာက္ဆံုး စိတ္မတိုင္းမက်စြာနဲ႔ ေရြးလိုက္ရတဲ့ အေအးတခြက္က က်ေနာ့္ရင္ကိုေတာ့ အနည္းဆံုး ေအးျမသြားပါတယ္။<br /><br />ဘ၀မွာစိတ္တိုင္းမက်တာေတြ မ်ားစြာထဲက ကိုယ္တိုင္စိတ္တိုင္းက်တဲ့ အရာတခုကို ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ပါေစ။<br /><br />ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္<br /><br />ဖိုးစိန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-9095805298759884042?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-37473341758406072092011-06-15T19:53:00.002+03:002011-06-15T20:04:54.572+03:00<div style="text-align: justify;">က်ေနာ္ စဥ္းစားမိတာ တခုေပါ့။ ေန႔တိုင္း ျမင္ေနၾကားေနက်ေတြပါပဲ။<br /><br />အဲဒီေကာင္မေလးက ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာ။ ငါ အရမ္းခ်စ္တာပဲ။ သူျပံဳးေနတာကို ကခ်စ္စရာ။ သူလမ္းေလွ်ာက္ေနတာကို က သိပ္က်က္သေရ ရွိတာပဲ ဆုိျပီး မေတြ႔ဘူး မသိဘူးပဲနဲ႔ ခ်စ္စိတ္၀င္တတ္ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဲေကာင္မေလးက သြားေလးေတြ ေဖြးလို႔ ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းေပမယ့္ အနားကပ္ စကားေျပာရင္ တံေတြးေတြ အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ ထြက္ခ်င္ထြက္မယ္။ အစားစားရင္ ပက်ပ္..ပက်ပ္ နဲ႔ အသံေတြ ျမည္လိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါေရာ အဲဒီေကာင္မေလးကို ခ်စ္ဦးမွာလား။ (အက်င့္တူရင္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္တတ္ၾကမွာေပါ့ေလ။)<br /><br />တခ်ိဳ႔ၾကေတာ့ “ဟိုမသာႀကီး.. ရုပ္ကိုက က်က္သေရကို မရွိဘူး။ စကားေျပာလဲ ေဆာက္ၾကြၾကြနဲ႔..။ သူ႔လုပ္စာမ်ား ငါတို႔ ထုိင္စားေနတယ္လို႔ ထင္လား။ သူ႔ ေသာက္ရုပ္ကိုၾကည့္မယ့္ အစား ငါ ခ်ီးပံုပဲ ေျပးၾကည့္ေတာ့မယ္” ဆိုျပီး ေနရင္းထိုင္ရင္း မုန္းတတ္ၾကျပန္တယ္္။ တန္ရာတန္ရာ ၾကည့္ခ်င္တဲ့သူေတြကြ ခ်ီးပံုပဲ ၾကည့္ေပါ့။ မသာလို႔ အေခၚခံရတဲ့ သူက ခ်စ္ေမႊးမပါေပမယ့္ သူ႔မွာ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ ရွိဦးမွာပဲ။ ျဖည့္ေတြးၾကည့္ဖူးလား။ မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး ဘူးပဲ ေအာ္ေနမွာပဲ။<br /><br />ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ေရာ…. ကိုယ့္ရုပ္ကိုယ္ မွန္ထဲၾကည့္ျပီး “ဟဲ့.. ေသနာမ… နင့္ရုပ္ကိုကက်က္သေရ မရွိဘူး မုန္းဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ ၊ရြ႔ံစရာႀကီး လို႔ ေျပာဖူးလား၊ ဒါမွ မဟုတ္ “ငါအရင္ကနဲ႔ မတူဘူး၊ ေခ်ာလာသားပဲ” ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခ်စ္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚလာတတ္ဘူးလား။ မွန္ၾကည့္ျပီး မေျပာဘူးရင္ေတာင္မွ အေတြးနဲ႔ တေန႔ မဟုတ္ တေန႔ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခ်စ္ၾကည့္ မုန္းၾကည့္ၾကမွာပဲ။<br /><br />ဥပမာေပါ့…. တခါတေလ မွန္ၾကည့္ေနရင္းမွ ကိုယ့္မ်က္ခံုးေလးက ထူေနတာပဲ ၊ ကိုယ့္ႏွဳတ္ခမ္းေလးက ေဆးမထိုးပဲ ရဲ ေနတာပဲ လို႔ ေတြးရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခ်စ္စိတ္ေတြ ၀င္လာတတ္သလို၊ တခါတရံ အိမ္သာမွာ ခ်ီးညွစ္ေနရင္းနဲ႔လဲ ဘာလို႔ ငါ့က်မွ ဒီခ်ီးက လာတစ္ေနတာလဲ ဆုိျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မုန္းေနတတ္ျပန္တယ္။ တခါတရံ သူမ်ား မလုပ္ႏိုင္တဲ့ အလုပ္တခုကို လြယ္လြယ္ေလးနဲ႔ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ က်ိတ္ျပီး ခ်ီးက်ဴးမဆံုး၊ ခ်စ္လို႔ မ၀ ျဖစ္ေနတတ္သလို၊ ကိုယ္ၾကည့္မရတဲ့ သူေရွ ႔မွာ ကိုယ္ တခုခု အမွားလုပ္မိျပီး ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ၀မ္းနည္းလို႔ မဆံုး ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အျပစ္တင္လို႔ မဆံုး၊ မုန္းလို႔ မ၀ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတတ္ျပန္တယ္။<br /><br />ဒါကေတာ့ လူတိုင္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တျခားလူကို ခ်စ္ဖို႔၊ မုန္းဖို႔ မဆိုထားနဲ႔ ကိုယ္တုိင္ေတာင္ တေန႔ တေန႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ခ်စ္လိုက္၊ ျပန္မုန္းလိုက္နဲ႔ မသိမသာ သံသရာလည္ေနတတ္တာပဲေလ။<br /><br />က်ေနာ္လဲ ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ တေန႔ တေန႔ ဘယ္လို အရာေတြက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခ်စ္မိေနျပီး ဘယ္လို အရာေတြက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မုန္းေနလဲဆုိတာကိုေပါ့။<br /><br />ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ က်ိတ္ခ်စ္မိေနတတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြက<br /><br />က်ေနာ့္ကို ၾကည့္မရတဲ့သူေတြ အေရွ ႔မွာ က်ေနာ့္ကို မုန္းတဲ့သူေတြ အေရွ ႔မွာ သူတို႔ ထင္သလို သူတို႔ ေျပာသလို ခပ္ရြဲ ႔ရြဲ ႔ေလး ေနျပတတ္တာ ကို က်ေနာ္ခ်စ္တယ္။<br /><br />၀မ္းနည္းရင္ေတာင္ ျပံဳးေပ်ာ္ေနတတ္ျပီး၊ ေပ်ာ္ေနရင္းနဲ႔ ၀မ္းနည္းခ်င္ေယာင္ ဟန္ေဆာင္တတ္တဲ့ အခ်ိန္ကို က်ေနာ္ခ်စ္တယ္။<br /><br />တေယာက္ေယာက္ကို စိတ္ထဲ ရွိတိုင္း ေျပာတတ္ ဆိုတတ္ တဲ့ အက်င့္ကို ခ်စ္တယ္။<br /><br />က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို က်ေနာ္ အခ်စ္ေတြ ထုတ္ျပရဲတဲ့ အက်င့္ကို က်ေနာ္ခ်စ္တယ္။<br /><br />လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္တတ္ျပီး လုပ္ခြင့္ရေနတာကိုု ခ်စ္တယ္။<br /><br />အစားအေသာက္ ေကာင္းေကာင္းၾကိဳက္တတ္တဲ့ အက်င့္ကို ခ်စ္တယ္။<br /><br />အ၀တ္အစား အေကာင္းစားေတြမွ ၾကိဳက္တတ္တဲ့ အက်င့္ကို ခ်စ္တယ္။<br /><br />လွလွပပ ၾကြားတတ္တဲ့ အက်င့္ ရွိတာကို လဲ ခ်စ္တယ္။<br /><br />တခုခုကို လုပ္ခ်င္ျပီး ဆုိရင္ နာရီ စကၠန္႔ မျခား လုပ္တတ္တဲ့အက်င့္ကို ခ်စ္တယ္။<br /><br />စည္းကမ္းရွိတဲ့ အက်င့္ ရွိတာကို ခ်စ္တယ္။<br /><br />စပ္စပ္စုစုနဲ႔ တျခားတေယာက္ စိတ္ကို ေလ့လာတတ္တာ ကိုခ်စ္တယ္။<br /><br />တေယာက္ေယာက္ကို လွလွပပ သင္ခန္းစား ေပးတတ္တဲ့ အက်င့္ကို ခ်စ္တယ္။<br /><br />ဆရာလုပ္တတ္၊ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ လုပ္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိတာကို ခ်စ္တယ္။<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ မုန္းတာက</span><br /><br />ေခါင္းကိုက္တဲ့အခ်ိန္…<br /><br />အိမ္သာတက္ခ်င္ေပမယ့္ လူသံၾကားရင္ ခ်ီးညွစ္တိုင္း မထြက္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္<br /><br />ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို မတင္မက် ခ်ေနရတဲ့အခ်ိန္<br /><br />လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္တခုကို အဆံုးသတ္ခြင့္ မရလိုက္တဲ့ အခ်ိန္<br /><br />စိတ္မပါလက္မပါနဲ႔ အလုပ္တခုကို မျပီးျပီးေအာင္လုပ္ရတဲ့ အခ်ိန္<br /><br />ေဒါသကို ေဆာက္တည္မရစြာ ထြက္တဲ့ အခ်ိန္<br /><br />အမွားတခုလုပ္ျပီးရင္ ေနာင္တရလို႔ မဆံုးတဲ့ အခ်ိန္<br /><br />လူတေယာက္ကို သနားျပီး ခ်စ္မိျပီးဆိုရင္ အေသရရ အရွင္ရရ အသည္းအသန္ျဖစ္တတ္တဲ့ အခ်ိန္<br /><br />ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ မရွိတတ္တဲ့ အက်င့္ ေတြကို မုန္းမိတယ္။<br /><br />ဒါထက္မက ကိုယ့္မသိစိတ္က ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ ခ်စ္ေန မုန္းေနတဲ့ တာရွိခ်င္ရွိဦးမွာေပါ့။<br /><br />ေနတိုင္းေန႔တိုင္းေတာ့ အိမ္သာတက္တိုင္း မထြက္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ ေခါင္းကိုက္ေနတတ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မုန္းျပီး သေဌးကို ပညာသားပါပါ ဆရာလုပ္ခြင့္ ရျပီး အိမ္မွာ ဗိုလ္လုပ္ခြင့္ ရေနတဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ခ်စ္ေနမိတာပါပဲ။<br /><br />ကဲ…. ပိတ္သတ္ၾကီးလဲ ကိုယ့္ရဲ႔ ဘယ္စိတ္ကို ခ်စ္ျပီး ဘယ္စိတ္ကို မုန္းသလဲ ဆုိတာ ေသခ်ာစဥ္းစားရင္ မွန္ၾကည့္လိုက္ပါကုန္……။<br /><br /><br />ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္<br /><br />ဖိုးစိန္<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-3747334175840607209?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-56532079248733657932011-06-12T16:08:00.004+03:002011-06-12T16:21:50.346+03:00<div style="text-align: justify;">စကာၤပူက လူေတြ ၊ အထူးသျဖင့္ သေထးတို႔လို ၊ ေနရာ တေနရာ ရထားတဲ့သူေတြက ဖုန္းေလးေျပာ လက္မွတ္ေလးထိုး ရင္ျဖင့္ ပင္ပန္းလိုက္တာ၊ အရမ္းပင္ပန္းတဲ့ အလုပ္ကို တာ၀န္ယူထားရတာ ဆုိျပီး ညည္းေလ့ရွိတယ္။ က်ေနာ္လိုမ်ား သူတို႔ ဘ၀အစံုစံု ေနရာ အစံုစံု အလုပ္လုပ္ခဲ့ရမယ္ဆို ရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနလဲ ။<br /><br />က်ေနာ္ (၁၉၉၇) မွာ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ေအာင္တယ္။ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ေျဖျပီးကတည္းက ရန္ကုန္ကို ေျခခ်ျဖစ္တယ္။ ဘ၀အတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ႀကီးႀကီးမားမားထားလို႔ေပါ့။ ကြန္ျပဴတာသင္တန္းေတြတက္တယ္။ စာရင္းကိုင္ သင္တန္းေတြ တက္တယ္။ အဂၤလိပ္စကားေျပာ သင္တန္းေတြ တက္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ေရပန္းစားတဲ့ သင္တန္းမွန္သမွ် မတက္ဖူးတဲ့ သင္တန္းရယ္လို႔ မရွိဘူး။ သိမ္ႀကီးေစ်း က MCC ကို အလုပ္အေကၽြးျပဳတယ္။ ရိုေသသမွဳနဲ႔ အသစ္မွန္သမွ် သင္တန္းကို မရိုးတန္းတက္တယ္။<br /><br />သင္တန္းေတြ ျပီးလို႔ ဘာတတ္လဲ ေမးရင္ေတာ့ အားရစရာပဲ။ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာရမလိုပဲ။ ႀကိဳတင္ ႏွာေခါင္းမရွံဳ ႔ပါနဲ႔။ စကား ပလင္ခံတာပါ။ အခုမွ စၾကြားပါေတာ့မယ္။<br />LCCI level 3 ကို Accounting နဲ႔ ဒီပလိုမာ ရပါတယ္။ IDCS ေအာင္ပါတယ္။ IELTS ေျဖတာ overall 6 ရပါတယ္။ အႏုပညာ ကြန္ျပဴတာ ဒီပလိုမာ ရပါတယ္။ သိပ္မ်ားသြားသလား။ ေလွ်ာ့လိုက္ပ့ါမယ္။ (၁၉၉၇)ႏွစ္မွာ ျမန္မာ တႏိုင္ငံ လံုး ျမန္မာစာ ဘာသာမွာ ဒုတိယဆု ရခဲ့တာကိုေတာ့ အေရးတယူ ထည့္မေရးေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြ စဖြင့္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခား ဘာသာ တကၠသိုလ္မွာ အဂၤလိပ္စာ ေမဂ်ာရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းစတက္တဲ့ေနမွာ အငန္းလြန္ျပီး ျပင္သစ္ေမဂ်ာ ကို သြားတက္ၾကည့္မိတာ ျပင္သစ္စာပဲ သင္ေတာ့ မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ျဖစ္သြားျပီး ျပင္သစ္စာကို သံုးႏွစ္စာ သင္ယူျပီး အမိျမန္မာျပည္က ဘြဲ႔ ကို ဂုဏ္ယူစြာ ရယူခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ေက်ာင္းေတြ ျပီးေတာ့ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ သြားဖို႔ အပတ္တကုတ္ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလန္ ႏိုင္ငံမွာ စီးပြားေရး ပညာဘြဲ႔ သင္မယ္ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေပါ့။ အဂၤလန္ ဗီဇာ၀င္လို႔ reject ျဖစ္ျပီးေတာ့ တခါမွ မၾကားဖူး၊ ေျမပံုထဲမွာေတာင္ မေတြ႕ဖူးတဲ့ Cyprus ႏိုင္ငံကို မ်က္စိလည္ လမ္းမွား ျပီး ေရာက္သြားတာပါပဲ။ လမ္းမွာတယ္ ဆိုေပမယ့္ လမ္းမွန္မယ္ ထင္ျပီး ေရြးခဲ့တာပါပဲ။ ကံအက်ိဳးေပးက ဒီလို ျဖစ္လာေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူးေပါ့။ ဒီအျပင္ Cyprus မွာ သင္ရတဲ့ ေကာလိပ္မွာ စီးပြားေရးပညာ မရွိပဲ Design နဲ႔ ပတ္သက္တာေတြပဲ ရွိေတာ့ စိတ္၀င္တစား ရွိႏိုင္မယ့္ Graphic Design ကိုပဲ ေရြးခဲ့ပါတယ္။<br /><br />Cyprus ႏိုင္ငံမွာ ရပ္တည္မွဳ တခု အတြက္ ၀မ္းစာေရးေျဖရွင္းဖို႔ အတြက္ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ကေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္၊ ျခံရွင္း၊ အိမ္ရွင္းနဲ႔ ေဆးသုတ္တဲ့ အလုပ္ပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ Cyprus မွာ ၂၀၀၄ကတည္းက ဘ၀စခဲ့တာ ၂၀၀၉ ႏွစ္ကုန္တဲ့ အထိေပါ့။<br /><br />ဘ၀က ထပ္ျပီးေျပာင္းလဲခ်င္ျပန္ေတာ့ ၂၀၀၉ မွာစကာၤပူကို သံုးပတ္ တလ အလည္လာပါတယ္။ သံုးပတ္ တလကေန အလည္လြန္ျပီး စကာၤပူမွာ ေနျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အစေတာ့ အလုပ္ရွာ မရရင္ ျပန္မယ္ ဆံုး ျဖတ္ျပီးကာမွ မျပန္ေစခ်င္တဲ့သူေတြနဲ႔ ၊ မျပန္ခ်င္ေသးတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းအပ္ခဲ့ပါတယ္။ Cypurs မွာ သင္ခဲ့တာနဲ႔ နည္းနည္းနီးစပ္တဲ့ Design ပညာကိုပဲ ထပ္သင္ခဲ့ပါတယ္။ တႏွစ္ျပည္လို႔ ေက်ာင္းျပီးခါနီးမွာ အလုပ္ထပ္ရွာပါတယ္။ အလုပ္မရရင္ ဆိုက္ပရပ္စ္ ျပန္ေတာ့မယ္ ဆိုျပီး ဆံုး ျဖတ္ျပီးကာမွာ ေကာက္ကာငင္ကာ အလုပ္အင္တာျဗဴးရပါတယ္။<br /><br />ဆိုက္ပရပ္စ္မွာ ပင္ပန္းေပမယ့္ ပိုက္ဆံရတယ္။ ေနရထိုင္ရတာ ဒီထက္သာတယ္လို႔ သာသာေလး ပိုေတြးခ်င္ပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ အဲယားကြန္းခန္းမွာ ထိုင္ျပီး စိတ္ဖိစီးမွဳေတြနဲ႔ ေပါင္းမွ ပိုက္ဆံရပါတယ္။ ဆိုက္ပရပ္စ္မွာက် ကာယအားနဲ႔ ရင္းျပီးမွ ပိုက္ဆံရပါတယ္။ စိတ္ဖိစီးမွဳ မရွိပဲ ပိုက္ဆံပိုရပါတယ္။ အထီးက်န္ပါတယ္။ ဘယ္အရာမဆုိေတာ့ အေကာင္းနဲ႔ အဆိုး ရွိတာပါပဲ။<br /><br />ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္တုန္းက အလုပ္အင္တာျဗဴးေတြ သံုးေလး ငါးခု ရလို႔ သြားခဲ့ေပမယ့္ သေထးနဲ႔ စကားမ်ားခဲ့တာရယ္၊ က်ေနာ္က သေဘာမက်တာရယ္၊ သူတို႔ဘက္က မႀကိဳက္တာရယ္ အဆင္မေျပခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး သြားခဲ့တဲ့ အင္တာျဗဴးက ဘာမွ မေမးပဲ အလုပ္တန္းခန္႔ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ရတဲ့ အလုပ္က Charity Organization ပါ။ မိဘမဲ့ ကေလးေတြနဲ႔ ေက်ာင္းမတက္ႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြကို ေက်ာင္းစရိတ္ ေထာက္ပံ့ေပး၊ ဆိုးတဲ့ကေလးေတြကို ထိန္းသိမ္းေပးတဲ့ လုပ္ငန္းတခုပါ။ က်ေနာ္ တက္ခဲ့တဲ့ Design ပညာနဲ႔ ဘာမွ သိပ္မဆက္စပ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီအလုပ္မွာ Website ေလးခုကို ထိန္းသိမ္းဖို႔နဲ႔ တလ တခါ ရွိတတ္တဲ့ Event ေလးေတြကို ပိုစတာထုတ္ဖို႔ အတြက္ေခၚတာပါပဲ။ ဘာမွ သိပ္လုပ္စရာမလိုတဲ့ အလုပ္တခုပါ။ က်ေနာ္သင္ခဲ့တဲ့ ဒီဇိုင္းပညာကို အျပည့္အ၀ အသံုးခ်လို႔ မရတဲ့ ေနရာေပါ့။ ေနာက္ျပီး က်ေနာ္နဲ႔ သိပ္ဆက္စပ္မွဳ မရွိတဲ့ (သိပ္ျပီးလဲ မသင္ခ်င္ခဲ့တဲ့) website ေတြကို လုပ္ရတာပါပဲ။<br /><br />သိပ္ျပီး အလုပ္မမ်ားတတ္တဲ့က်ေနာ့္ကို သေထးက Finance ရာထူးကိုပါ တိုးေပးလိုက္ပါတယ္။ Organization ကို၀င္သမွ် အလွဴေငြေတြ ၊ တြက္သမွ် အသံုးစရိတ္ေတြကို မွတ္၊တြက္၊ရတဲ့ စာရင္းအလုပ္ေပါ့။ ဒါကလဲ အရင္က ရခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီပလိုမာေႀကာင့္ေပါ့။ ေနာက္မဟုတ္ရင္ အလုပ္ျပဳတ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။<br /><br />အဓိက ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဘ၀ ဆုိတာ မထင္မွတ္ပဲနဲ႔ ေျပာင္းလဲလြန္းတယ္။ တျခားလူေတြ အတြက္ မဟုတ္ေပမယ့္ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အျမဲေျပာင္းလဲေနတယ္။ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္ ကိုက္တယ္ဆိုတာ နည္းလြန္းတယ္။ ဒါလုပ္ေပမယ့္ တျခား အရာ ျဖစ္သြားတာက မ်ားတယ္။ ဒီေတာ့ ေနာက္ပိုင္း သိပ္ျပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မထားမိေတာ့ဘူး။ က်တဲ့ေနရာမွာ က်သလို သရုပ္ေဆာင္လိုက္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သိပ္ေပ်ာ္ေနလားေမးရင္ေတာ့ မွားမယ္။<br /><br />လမ္းတခုကို ေသခ်ာ လိုက္ပါလားလို႔ ေမးရင္ တလမ္းတည္းကို သိပ္သြားခ်င္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္က အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္ သီသီေလးလြဲလို႔ အီေမဂ်ာ ေရာက္ခဲ့ရသလိုေပါ့။ အဂၤလန္သြားခ်င္ေပမယ့္လည္း ဆိုက္ပရပ္စ္ ေရာက္ခဲ့သလိုေပါ့။ တခုခုကို စူးစိုက္ျပီး အာရံုထားလုပ္ရင္ ရပါတယ္လို႔ ေျပာၾကမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ တခါတေလ အေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါက ေျပာင္းလဲသြားျပန္ေရာ။ ကိုယ့္အမွားလဲ ပါသလို ဘ၀ေပး ကုသိုလ္ လဲပါတာပဲေလ။ မလုပ္မျဖစ္တဲ့ အေျခအေနက် လုပ္လိုက္ရတာပဲ။ ဒါကို အမွားလို႔ ေျပာရင္လဲ ခံရံုေပါ့။<br /><br />အခုဒီအလုပ္ေလးမွာ လုပ္သက္လပိုင္းေလး ရလာေတာ့ အလုပ္ကေန ေက်ာင္းတက္ဖို႔ Offer လုပ္ပါတယ္။ ဘြဲ႔ ရထားတဲ့ က်ေနာ့္ကို မာစတာ တခုခုတက္ဖို႔ ေျပာပါတယ္။ အစိုးရနဲ႔ ေပါင္းထားတဲ့ အဖြဲ႔ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္ေက်ာင္းတက္ရင္လဲ Organization က ပိုက္ဆံမကုန္ပါဘူး။ အစိုးရကေန ေထာက္ပ့ံေပးတာပါတဲ့။ က်ေနာ္လဲ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ က်ေနာ္ စိတ္၀င္စားတဲ့ Course ေတြ ေရြးပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ တလမ္းတည္းလိုက္ေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ Design နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ Course ေတြ ေက်ာင္းေတြကို ရွာပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ေန႔ ရံုးတက္လို႔ သူေထးကို က်ေနာ္တက္ခ်င္တဲ့ Course ေတြ ေက်ာင္းေတြကို ျပပါတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ သူေထးက ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ က်ေနာ္က Youth Organization မွာ လုပ္တာ၊ ဒါကို အစိုးရက ေထာက္ပံ့ေပးတာ၊ ဒီ Organization မွာ လုပ္တဲ့သူေတြက ဒီအလုပ္ကို အေထာက္အပံ့ေပးမယ့္ ေက်ာင္းေတြကိုပဲ တက္ရမယ္ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ အစိုးရက ဖြင့္ထားေပးတဲ့ ဒီေက်ာင္းေတြကို တက္မွ က်ေနာ္က တက္ရင္ ပိုက္ဆံမေပးရမယ့္ အေၾကာင္း၊ က်ေနာ္ တက္ခ်င္တဲ့ေက်ာင္းကို တက္ရင္ က်ေနာ္ပိုက္ဆံေပးရမယ့္ အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။<br /><br />သူေထးကိုယ္တိုင္ က်ေနာ့္ကို တက္ေစခ်င္တဲ့ Course ကေတာ့<br />(1) Master In Counseling Psychology<br />(2) Master In Counseling &amp; Guidance<br />(3) Master In Social Work<br />(4) Master In Applied Psychology ( For Youth)<br /><br />ကဲ…. က်ေနာ္ ဒီ Organization မွာ မျဖစ္မေန အလုပ္ဆက္လုပ္ရေတာ့မယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဒီထဲက Course တခုခုကို က်ေနာ္ ေသခ်ာေပါက္တက္ရေတာ့မယ္ေလ။ ဒါမွ မဟုတ္ အလုပ္ပဲ ေျပာင္းရမလား။ လက္ရွိလုပ္တဲ့ အလုပ္က အမွန္ေျပာရရင္ က်ေနာ့္ အတြက္ က အဆင္ေျပတယ္။ က်ေနာ္တက္ခ်င္တဲ့ ေက်ာင္းတက္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ပိုက္ဆံကိုယ္ေပးတက္ရမွာပဲ။ ဘ၀ဆိုတာ ဒီလိုပဲ လား …။<br /><br />အေဖေျပာသလိုပဲ…။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာ။ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ ရေတာ့ အဂၤလိပ္စာ ေမဂ်ာ။<br /><br />တကယ္တမ္း သင္ေတာ့ ျပင္သစ္စာ၊ သြားခ်င္တာက အဂၤလန္၊ ေရာက္ခဲ့တာ ဂရိႏိုင္ငံ။<br /><br />ေက်ာင္းတက္ျပန္ေတာ့ ဒီဇိုင္းပညာ၊ အလုပ္ရေတာ့ Charity Organization မွာ။<br /><br />တကယ္အမ်ားဆံုး တာ၀န္ယူ လုပ္ရတာ Finance အပိုင္းမွာ။<br /><br />အခု ေက်ာင္းတက္ခြင့္ ေလးရျပန္ေတာ့ Counseling for youth တဲ့။<br /><br />တကယ္ စိတ္ထဲမွာ လုပ္ခ်င္တာက စားေသာက္ဆိုင္ေလး ဖြင့္ခ်င္တာ။<br /><br />အခုေတာ့ တခုျပီး တခု ေျပာင္းလဲေနတာပဲ။ ေနာင္လဲ ဘာေတြ ေျပာင္းလဲျပီး ဘာအလုပ္ေတြလုပ္၊ ဘယ္ႏိုင္ငံေရာက္မလဲ ဆိုတာ မသိေသးတာပဲ။ ေသျခာတာက ျမန္မာျပန္မွာ အေျခမခ်ဘူး ဆိုတာပဲ။ က်ေနာ့္အိမ္က ဘယ္မွာရွိလဲေမးရင္ ဆိုက္ပရပ္စ္မွာ လို႔ပဲ ေျပာမယ္။ အခ်ိန္တန္လို႔ ျပန္ရမယ္ဆိုရင္ ဆိုက္ပရပ္စ္ ကိုပဲ ျပန္မယ္။<br /><br />အခုေတာ့ လူဘ၀ ဇာတ္ခံုႀကီးမွာ က်ရာေနရာက ဆက္ကလိုက္ပါဦးမယ္။<br /><br />ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္<br /><br /><br />ဖိုးစိန္<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-5653207924873365793?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-63530551052093532312011-06-05T12:49:00.001+03:002011-06-05T12:51:14.282+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-4aptbkIxDl8/TetRh3YtjeI/AAAAAAAABJY/m5__YRXACE0/s1600/photo%25281%2529.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 379px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-4aptbkIxDl8/TetRh3YtjeI/AAAAAAAABJY/m5__YRXACE0/s400/photo%25281%2529.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5614671002692586978" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><br />ဒီမနက္ ဇြန္လရဲ႔ မိုးျခိမ္းသံေတြက အရမ္းကို ေၾကာက္စရာေကာင္းပါတယ္။ မိုးကလဲ မနက္ေစာေစာကို အျငိဳးတႀကီးနဲ႔ ရြာေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီမိုးေတြကို အံတုျပီး က်ေနာ္တို႔ ညီအကို ေမာင္ႏွမေလးေယာက္ ေသြးသြားလွဴခဲ့ပါတယ္။ ဒီတခါေသြးသြားလွဴေတြ woodland က HSA မွာ ပထမဆံုး အႀကိမ္လွဴ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေလးေယာက္လံုးက ဒီတခါ လွဴတာပါ ေပါင္းရင္ ၅ႀကိမ္ တိတိ ရွိျပီးဆုိေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အမွတ္တရ (၅)ႀကိမ္ လွဴျပီးေၾကာင္း အမွတ္တရ တံဆိပ္ေလးေတြ ရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ အမွတ္တရက အဲဒီေသြးလွဴဘဏ္မွာ ေဆးစစ္တဲ့ ျမန္မာ ဆရာ၀န္မက က်ေနာ္ကို ပထမဆံုး ေသြးလွဴခြင့္ရေအာင္ ကူညီေပးတဲ့ ဆရာမပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသြးသြားလွဴတိုင္းလဲ သူ႔နဲ႔ ဆံုပါတယ္။ ဒီတေခါက္လဲ မထင္မွတ္ထားပဲ ျပန္ဆံုခြင့္ ရလို႔ ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ေသြးလွဴခြင့္ရေအာင္ ကူညီတယ္ ဆုိတာက မႏွစ္က ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူးမွာ က်ေနာ္တို႔ ညီအကိုေတြ ပထမဆံုး အေနနဲ႔ အမွတ္တရေသြး သြားလွဴပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္က ဆိုက္ပရပ္စ္က ေရာက္တာ သိပ္မၾကာေသးတဲ့ အတြက္ ဥေရာပက လာတဲ့သူေတြက ေသြးလွဴခြင့္ မရဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ အဂၤလန္တို႔ ဂ်ာမနီတို႔ကေနလာတဲ့ သူေတြက ေသြးလွဴခြင့္မရွိပါဘူး။ သူတို႔ဆီက ေဒါင့္သန္းေရာဂါပိုး ပါလာႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုျပီး ေသြးလွဴဘဏ္က လက္မခံပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္လာတဲ့ ႏိုင္ငံက သူတို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံထဲမွာ မပါတဲ့ ဆိုက္ပရပ္စ္က ဆိုလို႔ က်ေနာ့္ကို ေသြးလွဴခြင့္ ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲလိုလွဴခြင့္ ရေအာင္ ျမန္မာဆရာ၀န္ အမက ၀ိုင္းေျပာေပးလို႔ က်ေနာ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ လွဴခ်င္တဲ့ ဆႏၵျပည့္၀ခဲ့ပါတယ္။ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /><br />ေသြးလွဴတာက စကာၤပူေရာက္မွ ပထမဆံုးအၾကိမ္ လွဴ ျဖစ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဆယ္တန္းေအာင္စကတည္းက ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေသြးအရမ္းလိုတဲ့ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ကို သနားျပီး လွဴခဲ့ပါတယ္။ သံုးလတခါ လိုတဲ့ ေသြးကို က်ေနာ္လွဴခဲ့ပါတယ္။ ခုအဲဒီေကာင္မေလးက ေနေကာင္းလို႔ ဒီတေခါက္ျပန္တဲ့ အခ်ိန္ အိမ္ေထာင္က်ေနပါျပီး။ က်ေနာ့္ ဆီက ေသြးပဲ ယူျဖစ္ခဲ့လို႔ က်ေနာ္လိုပဲ စိတ္ႀကီးတယ္လို႔ေတာ့ ဆိုပါတယ္။<br /><br />ဆိုက္ပရပ္စ္ေရာက္ေတာ့လည္း မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ့္ အလုပ္ရွင္သေထး ကိုေသြးလွဴခဲ့ပါတယ္။ မထင္မွတ္တဲ့ တညမွာ သေထးက ရုတ္တရက္ အစာအိမ္ေပါက္တာလား၊ သည္းေျခေပါက္တာလားမသိပဲ ဗိုက္တခုလံုး မဲလာျပီး ေသြးေတြ အန္လို႔ သေထးမိန္းမနဲ႔ က်ေနာ္ သေထးကို ေဆးရံုတင္လိုက္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္က ေသြးအေလာတႀကီးလိုအပ္တယ္ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ကလွဴမယ္ေျပာပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ က်ေနာ့္ေသြးကို စစ္ပါတယ္။ သေထးကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်ေနာ့္နဲ႔ ေသြးခ်င္တူတာရယ္၊ ေသြးလွဴလို႔ရတဲ့ အေနအထားရွိတာရယ္၊ က်ေနာ္ဆီက ရသေလာက္ေသြးကိုယူခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ သူတို႔ဆီမွာ ရွိတဲ့ ေသြးနဲ႔ က်ေနာ့္ဆီက ယူတာနဲ႔ သေထးက ေနျပန္ေကာင္းသြားပါတယ္။ က်ေနာ့္ဆီက ရႏိုင္သေလာက္ ယူလိုက္တာဆုိေတာ့ အဲဒီတညလံုး က်ေနာ္ အားေဆးျပန္သြင္းျပီး မထႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ေနလည္ေလာက္က်ေတာ့ သေထးက က်ေနာ့္ကုတင္ကို လာျပီး က်ေနာ္ေနေကာင္းလား သတင္းလာေမးရတဲ့ အဆင့္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ၀မ္းလဲသာတယ္။ ပီတိလဲ ျဖစ္ရပါတယ္။ အမွတ္တရလဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ခုလဲ စကာၤပူေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးမွာ ေသြးလွဴခဲ့တာ ငါးႀကိမ္ရွိပါျပီး။ ငါးႀကိမ္ဆိုေတာ့ေသြးလွဴဘဏ္က ေျပာတဲ့ စကားနဲ႔ ဆို (၁၅)ေယာက္ကို အသက္ကို ကယ္ႏိုင္ခဲ့ျပီးေပါ့။ ပီတိျဖစ္ပါတယ္။ ဂုဏ္ယူပါတယ္။<br /><br />အကိုဆရာ၀န္ တေယာက္ကေတာ့ ေသြးလွဴတာ အားမေပးဘူး။ ေသမယ့္လူနာကို ပိုခံစားရေအာင္ လုပ္သလိုပဲ လို႔ ဖဘမွာ ေရးထားတာ ေတြ႔လိုက္ဖူးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေသြးေတြက အဲဒီလို ေသခါနီး ေသေတာ့မယ့္ လူနာေတြ ဆီေရာက္သြားရင္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာေပါ့။ သူတို႔ အတြက္ အသံုး မတည့္ဘူး၊ သူတို႔ကို ႏွိပ္စက္သလို ျဖစ္ေနတဲ့ အလွဴမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ တကယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ေသြးတစက္ေၾကာင့္ တေယာက္ယာက္က ေလာကႀကီးမွာ အသက္ဆက္ရွင္ခြင့္ရမယ္၊ သူလုပ္ခ်င္တာေတြ ဆက္လုပ္ခြင့္ ေလးရသြားမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္တို႔ လွဴခဲ့တဲ့ ေသြးက တကယ္လိုအပ္တဲ့ သူေတြ ဆီေရာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ တေယာက္ေယာက္ က်န္းမာလာတာ ၊ သူတို႔ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵတခု ျဖည့္ဆီးေပးႏိုင္ တာကို ဂုဏ္ယူလိုက္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ထပ္လဲ က်ေနာ္အသက္ရွင္ေနသ၍ လိုအပ္တဲ့သူေတြအတြက္ က်ေနာ္လွဴသြားပါဦးမယ္။ ဒီေန႔ က်ေနာ္နဲ႔ အတူ ငါးႀကိမ္တိုင္တိုင္ အမွတ္တရ တူတူလွဴခဲ့ၾကသူေတြက ေတာင္ေပၚ၊ သက္ႏိုင္ နဲ႔ မိုးခါးတို႔ပါ။က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေသြးစက္ေတြနဲ႔ တကယ္လိုအပ္တဲ့ လူနာရွင္ေတြကို လွဴဒါန္း ကယ္တင္ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း….<br /><br />ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္<br /><br />ဖိုးစိန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-6353055105209353231?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-24373991449689113872011-06-03T19:22:00.003+03:002011-06-03T19:47:58.076+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-xOX48CNOlzs/TekQLkAHHII/AAAAAAAABJQ/Nm_Qp990Z3Y/s1600/photo.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 299px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-xOX48CNOlzs/TekQLkAHHII/AAAAAAAABJQ/Nm_Qp990Z3Y/s400/photo.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5614036201322781826" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-US</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]--> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;" > </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" ><br /></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;" >ခုႏွစ္ႏွစ္တာ ခြဲေနရတဲ့ က်ေနာ့္ အေဖကို ျပန္ေတြ႔ရတဲ့ အခ်ိန္ က်ေနာ့္ အတြက္ေတာ့ မေန႔ တေန႔က အတိုင္းပဲ။ အေဖက သိပ္ျပီး မေျပာင္းလဲပါဘူး။ မဲ ေနတဲ့ အသားေလး ပိုမဲသြားတာရယ္။ ဗိုက္ေလးပိုရႊဲလာတာရယ္ ကလြဲျပီး အရင္လို သန္မာတုန္းပါပဲ။ အေဖနဲ႔ က်ေနာ္က အဂၤါနဲ႔ စေနဆိုတဲ့ အတိုင္းပဲ။ ေတြ႕ တုန္း ခဏေတာ့ လံုးေထြး ခ်စ္ၾကေပမယ့္ နာရီ၀က္မၾကာဘူး စကားႏိုင္လု ရန္ျဖစ္ စိတ္ေကာက္ၾကတယ္။ ဒါလဲ မေျပာင္းလဲ ပါဘူး။ စိတ္ေကာက္တယ္ ေျပာတဲ့ေနရာမွာ က်ေနာ္ ကပဲ အရင္ဦးေအာင္ ေကာက္တာပါ။ စကားႏိုင္လုရင္လဲ က်ေနာ္ကပဲ အရင္ ေအာ္ဟစ္ ဆူပူျပီး ေဒါသထြက္လိုက္တာပဲ။ အေဖကသာ မ်က္လံုးေလး ကလယ္ ကလယ္နဲ႔ အဲ…အေဖလဲ ဘာမွမေျပာရေသးဘူး.. ဆိုျပီး မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ က်န္တတ္တာပါ။ အေဖပဲ ဒီေလာက္ေတာ့ သားသမီးအေပၚ နားလည္ေပးရမွာေပါ့လို႔ က်ေနာ္က အေဖဘက္ကေန အျမဲ ျဖည့္ေတြးေပးပါတယ္။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;" > </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;" >တကယ္တမ္းက် က်ေနာ္ ျမန္မာျပန္ ျပန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ အေပ်ာ္ဆံုးလူကို ေမးပါဆိုရင္ က်ေနာ့္ အေဖထိပ္ဆံုးက ပါမယ္လို႔ ယံုုၾကည္ပါတယ္။ အေဖက အေမထက္ ပိုလြမ္းတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ဆိုက္ပရပ္စ္မွာ ေနတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက အေဖက အေမမသိေအာင္ က်ေနာ့္ကို ဖုန္းလွမ္းလွမ္းခိုးဆက္ပါတယ္။ ခုိးဆက္တယ္ ဆိုတာက အေမ သိေအာင္ ဆက္တဲ့ အခ်ိန္အျပင္ က်ေနာ့္ကို ဘီယာဆိုင္ကေန ခဏခဏဆက္လို႔ပါပဲ။ ခုစကာၤပူမွာ ေနေတာ့လဲ အေဖကပဲ ဆက္တာပါ။ အေမသိေအာင္ အေမနဲ႔ တူတူ ေခၚသလို အေမမသိေအာင္လဲ ေခၚပါတယ္။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;" >က်ေနာ့္ကိုလာႀကိဳတဲ့ မနက္ကဆို အေဖမ်က္ႏွာျပံဳးေပ်ာ္ေနတာ တားဆီးလို႔ မရေပါ့။ က်ေနာ္ ျပန္သြားေတာ့ အေဖ့အတြက္ အေဖႀကိဳက္တတ္တဲ့ ေခါင္းလိမ္းဆီ၊ ဆံပင္ေပ်ာ့ေဆးနဲ႔ အက်ီၤေတြ၀ယ္သြားပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေရာက္ ခ်င္း အက်ီ ၤေတြကို အေဖ့အတြက္ ထုတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အေဖလဲ အားရ၀မ္းသာ အကုန္သယ္ျပီး အေဖ့ အခန္းထဲ၀င္သြားပါတယ္။ က်ေနာ္လဲ ခြဲတမ္းေတြ ခြဲျပီးေတာ့ အျပင္သြားမယ္ ဆုိျပီး ေရခ်ိဳး ပါတယ္။ စေန အဂၤါ ဇာတ္လမ္းကဒီမွာ စပါတယ္။ က်ေနာ္ ေရခ်ိဳးျပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ အေဖက က်ေနာ့္ အခန္းထဲမွာ<span style="mso-spacerun:yes"> </span>က်ေနာ့္ အက်ီ ၤအသစ္ ဆိုဒ္ အေသးကို<span style="mso-spacerun:yes"> </span>မရမက စြတ္ထားတာ ရင္သား ေရာ ဗိုက္သားပါ အထုတ္လိုက္ အထည္လိုက္ အစ္ထုတ္ထြက္ေနတာ အတိုင္းသား ျမင္ရေတာ့ ၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ ရုပ္ဆိုးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ <span style="mso-spacerun:yes"> </span>အက်ီ ၤအသစ္က က်ေနာ္ ေနာက္ထပ္ ၀တ္လို႔ မရေအာင္ လံုး၀ က်ယ္သြားပါျပီး။ ျပီးေတာ့ က်ေနာ့္ မ်က္မွန္ ကို ယူတတ္ထားတာ သူ႔ မ်က္ႏွာ အႀကီးႀကီးနဲ႔ မဆံ့ ပဲ မ်က္မွန္ကိုင္းက က်ယ္ထြက္သြားပါတယ္။ အေဖ့ကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ ငယ္သြားတယ္ ထင္တာေပါ့။ က်ေနာ့္ မ်က္စိထဲမွာေတာ့ ရယ္ခ်င္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို ၾကည့္ရရုပ္ဆိုးပါတယ္။ <span style="mso-spacerun:yes"> </span>က်ေနာ္ကျမင္ေတာ့ ေအာ္ဟစ္ ေသာင္းက်န္းျပီး အတင္းခၽြတ္ခိုင္း ရတယ္။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ မ်က္လံုး ေလးကလည္ကလည္နဲ႔ အက်ီေတြ မ်က္မွန္ေတြ ျပန္ခၽြတ္သြားပါတယ္။ ဒါေတာင္ က်ေနာ္ ပတ္တဲ့ နာရီကို က်ေနာ္ မသိေအာင္ ယူျပီး တရက္ ပတ္လိုက္ေသးတယ္။ အေဖ့အတြက္ က ၀ယ္ေပးျပီးသား။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ဘာသံုးသံုး အေဖသေဘာ က်တတ္တာ ငယ္ငယ္ကတည္းကပါပဲ။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;" >ေနာက္ေန႔ မနက္ အေဖ့ အခန္းထဲ ၀င္ေတာ့ အေဖက ေခါင္းျဖီးျပီး ဆံပင္ေထာင္ေနတာ ေတြ႕ေတာ့ က်ေနာ္ သေဘာတက်နဲ႔ အေဖ့နားသြားပါတယ္။ အေဖ့နားေရာက္ေတာ့ စိတ္ထဲက မယံုသကာၤ ျဖစ္လာတာနဲ႔ အေဖ့ေခါင္းကို ယူနမ္းမိပါတယ္။ အေဖ့ေခါင္းမွာ က်ေနာ္သံုးေနက် မ်က္နွာသစ္ေဆးအနံ႕ ရေတာ့ မယံုသကာၤ ျဖစ္တာနဲ႔ အေဖ့ကို ဘာလိမ္းထားလဲ ေမးေတာ့ အေဖက ျပံဳးစိစိနဲ႔ သား ေခါင္းလိမ္းဂ်ယ္လ္ ေတြ ယူလိမ္းတာပါ ဆိုျပီး သူလိမ္းတဲ့ဗူးကို ျပတာ က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာသစ္ေဆးပါ။ က်ေနာ္လဲ ေနာက္ထပ္တခါ ေအာ္ဟစ္ျပီး ေခါင္းေလွ်ာ္ခိုင္းရပါတယ္။ ပထမေန႔က က်ေနာ္ လိမ္းတဲ့ ဂ်ယ္လ္ ထင္ျပီး က်ေနာ့္ အခန္းထဲ၀င္ မွားယူသြားတာ။ က်ေနာ္ေအာ္ေတာ့လဲ အေဖက မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ သူမဟုတ္တဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ အေဖက အသစ္အဆန္းျမင္တိုင္း ဟုတ္ဟုတ္မဟုတ္ဟုတ္ စမ္းသပ္သံုးခ်င္တဲ့ အက်င့္ရွိပါတယ္။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;" >အေမကိုေျပာေတာ့ အေမကလဲ က်ေနာ္ ကိုျပန္တိုင္တယ္။ အေမရန္ကုန္သြားတုန္းက အသားရည္ မေျခာက္ေသြ႔တဲ့ ခရမ္ခ္ေတြကို ေစ်းႀကီးေပး၀ယ္လာပါတယ္။ ေစ်းႀကီးေတာ့ အေမ့ ခမ်ာ ေခၽြတာျပီး နည္းနည္း ဆီလိမ္းပါတယ္တဲ့။ တေန႔ အေဖကေတြ႔ေတာ့ အေမ့ကို အဲဒါဘာႀကီးလဲ။ ဘယ္ေလာက္လဲ ေမးပါတယ္တဲ့။ အေမကလဲ အသားရည္ လွတဲ့ဆီပါ။ တဗူးမွတစ္ေထာင္ပါလို႔ လြယ္လြယ္ပဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တေန႔ အေမျပန္လာေတာ့ အေဖက အခန္းထဲမွာ အေမ့ရဲ႕ အသားရည္လွတဲ့ ခရမ္ခ္ေတြကို သူ႔ ေျခသလံုးေမႊးထူထူနဲ႔ ေျခသလံုးကို တဗူးလံုးကုန္ေအာင္ လိမ္းထားေတာ့ အေမ့မွာ ငါးမိနစ္ေလာက္ အသက္ရွဴ ရပ္သြားတယ္ ဆိုပါတယ္။ အေမတားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဗူးမွာ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ပါဘူး။ အေဖက အေမႊးထူထူ ေျခသလံုး ႏွစ္ဖက္လံုးကို ပယ္ပယ္ နယ္နယ္ လိမ္းထားျပီးပါျပီး။ အေမေအာ္ေတာ့မွ ျပံဳးစိစိနဲ႔ အေဖက ေျခသလံုးေတြ မဲေနလို႔ လိမ္းတာပါတဲ့။ အေမ့ခမ်ာ ေစ်းႀကီးေပး ၀ယ္ထားရတဲ့ ခရင္မ္ ေတြ ကုန္သြားလို႔ ထမင္းႏွစ္ပတ္ေလာက္ မစားႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆုိေတာ့ က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာသစ္ေဆး လိမ္းတာေလာက္ မဆိုးေသးဘူးလို႔ပဲ တြက္လိုက္ပါတယ္။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;" > </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;" >ညေရာက္ေတာ့လဲ က်ေနာ့္ အိပ္တဲ့ ေနရာနားမွာ ေခါင္းအံုးေလးပိုက္ျပီး တ၀ဲလည္လည္ပါ။ အေဖက က်ေနာ္နဲ႔ အိပ္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က အေဖေဟာက္တာ မခံႏိုင္တာရယ္၊ အေဖက ညအိပ္ရင္ အသက္ရွဴ မ၀ေအာင္ ဖက္အိပ္တတ္ေတာ့ က်ေနာ္က အေဖလာအိပ္ခ်င္တာကို မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ျပီး ေနပါတယ္။ <span style="mso-spacerun:yes"> </span>က်ေနာ္ အိပ္ေပ်ာ္မွ ေယာင္လည္လည္နဲ႔ အေဖ လာအိပ္ပါတယ္။ အေဖ့ေဟာက္သံေၾကာင့္ က်ေနာ္လန္႔ႏိုးေတာ့ အေဖ့ကို ႏွိဳးျပီး ေမာင္းထုတ္ပါတယ္။ အေဖ့မွာ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ေခါင္းအံုးပိုက္ျပီး အေမ့အခန္းထဲျပန္သြားပါတယ္။ မနက္က်ရင္ အေဖ့အေၾကာင္းျပခ်က္က မင္းအေမ အီးဗုံးကို မခံႏိုင္လို႔တဲ့။ က်ေနာ္မလာခင္ကေတာ့ အေမ့အီးဗံုးၾကားမွာ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနျပီး က်ေနာ္ခဏျပန္လာမွ အေမ့ အီးဗံုးကို မခံႏိုင္ဘူး ေျပာတဲ့ အေဖ့ကို အေမကလဲ ေတာ္ေတာ္ ေပါက္ကြဲျပီး မေက်နပ္ခ်က္နဲ႔ ညညတိုင္း ဗံုးထုေတာ့တာပါပဲ။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;" >က်ေနာ္ျပန္တဲ့ ညေတြတိုင္း အေဖနဲ႔ ဘီယာေသာက္ျဖစ္ပါတယ္။ အေဖက က်ေနာ္နဲ႔ ဘီယာေသာက္ရတဲ့ အခ်ိန္ကို ေပ်ာ္ပါတယ္။ အရင္ကဆို သားအဖႏွစ္ေယာက္ တူတူေသာက္ျပီး စကားႏိုင္လု ျပီး စိတ္ဆိုး စိတ္ေကာက္ႀကပါတယ္။ က်ေနာ္ မႏိုင္တဲ့ အခါက်ရင္ အေဖ့ကို က်ေနာ္စကားမေျပာေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအခါက် အေဖက မေနႏိုင္ပဲ အရွံဴးေပးပါတယ္။ အခုတေခါက္ေသာက္ ျဖစ္ေတာ့လဲ အေဖက အရင္က စကားမ်ား စိတ္ေကာက္တာကို အမွတ္တရေျပာပါတယ္။ အမ်ားဆံုး ေျပာျဖစ္တာက က်ေနာ့္ကို မိန္းမယူခိုင္းတာပဲ။ ညတိုင္းလိုလို မိန္းမယူဖို႔ နဲ႔ ေျမးခ်ီခ်င္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ အရင္ထားခဲ့တဲ့ ရည္းစားဆီေတြလဲ အေဖကိုယ္တိုင္ ဖုန္းေခၚေပးပါတယ္။ အေဖက က်ေနာ့္ကုိ က်ေနာ့္ရဲ႕ အရင္ရည္းစားေတြရဲ ႔ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းေတြကို ေပးပါတယ္။ ဘယ္သူက ဘယ္ေရာက္ေနလဲ။ ဘယ္သူဖုန္းနံပတ္က ဘာေပါ့။ အေမ့ကုိ ျပန္တိုင္ေတာ့ အေမက အေဖ့ကို ဒဏ္ေပးတဲ့ အေနနဲ႔ အခန္းျပင္ထုတ္ပါတယ္။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;" >က်ေနာ္အိမ္ျပန္တဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္အိမ္မွာ Prison Break စာတန္းထိုးေခြက နာမည္ႀကီးေနပါတယ္။ အဲဒီထဲက စကုိးလ္ဖီးကို အေဖကႀကိဳက္ေတာ့ ညီမေလးက အေဖ့ကို စကုိးလ္ဖီးေကနဲ႔ တူေအာင္ ညွပ္ေပးမယ္ ေျပာလို႔ က်ေနာ္တို႔ အေဖကို ေျမွာက္ေပးျပီး ညီမေလးကို ညွပ္ခိုင္းလိုက္တာ စကုိးလ္ဖီးေက မျဖစ္ပဲ ကတံုးဆံပင္ေပါက္ေက ျဖစ္သြားပါတယ္။ အေဖက အိမ္မွာ လူေကာင္ႀကီးေပမယ့္ မိန္းမနဲ႔ သားသမီးေတြ ျပဳသမွ် ႏုရတဲ့သူျဖစ္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ အေဖ့ကို မိန္းမလို ဆင္၊ အေမ့ကုိ ရဲေပးလုပ္ျပီး ရုပ္ရွင္ရိုက္တမ္း ကစားခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ေတြးေတြး သေဘာက် ျပံဳးလို႔ မဆံုး ျဖစ္မိပါတယ္။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" >ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခဏတာ ျပန္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေဖနဲ႔ ဘီယာတူတူ ေသာက္ခဲ့ရတာ၊ အေဖ ေျပာတဲ့ ဘ၀အေႀကာင္းေတြကို နားေထာင္ခဲ့ရတာ၊ အေဖ့ကို ေအာ္ဟစ္ ရန္ျဖစ္ခြင့္ ရခဲ့တာေတြအတြက္ ျပန္ခဲ့ရတဲ့ ခရီးကို ေပ်ာ္ရြင္မိပါတယ္။ အေဖ့ကိုလဲ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ဒီအသက္အရြယ္ထိ က်မ္းက်မ္းမာမာနဲ႔ သားသမီးနဲ႔ မိန္းမကို မျငီးမျငဴ အခုထိ လုပ္ေကၽြးေနတဲ့ အေဖ့ကို ေလးစား ဦးညြတ္ရင္း….</span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br /></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br /></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" >ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္</span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br /></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br /></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;font-family:&quot;;" >ဖိုးစိန္<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-2437399144968911387?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-38921302515438744652011-05-29T18:58:00.000+03:002011-05-29T18:59:22.245+03:00<div style="text-align: justify;"><br />ဒီႏွစ္ထဲမွာ ဖိုးစိန္ က်မ္းမာေရးသိပ္မေကာင္းဘူး။ ညညေတြဆို မ်က္စိမွိတ္မွ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။ မ်က္စိမွိတ္ျပန္ေတာ့လဲ ဘာမွ မျမင္ရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အရမ္းသနားမိတယ္။ ဘာလို႔မ်ား ဒီလိုေရာဂါဆိုးႀကီးဆို ခံစားေနရပါလိမ့္။ ေလာက၀ဋ္ေၾကြးေတြ မေက်မခ်င္းေတာ့ ဆပ္ရမွာပဲ။ မတတ္ႏို္င္ဘူးေလ။ ဒီေရာဂါေတြခံစားရေတာ့ သိပ္ျပီး မစားႏိုင္ မေသာက္ႏိုင္ျဖစ္ျပန္တယ္။ တခါတည္း မ်ိဳခ် မစားႏိုင္လို႔ ခဏခဏ ခြဲစားရတယ္။ ဒီလို ခဏခဏ စားတာလဲ ခႏၵာကိုယ္ႀကီး အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေအာင္ အာဟာရ ျဖစ္ေအာင္သာ စားပါတယ္။ အာဟာရ ျပည့္မွ က်မ္းမာေရးေကာင္းမွာ မဟုတ္လား။<br /><br />ဒါက စကားျဖစ္ေျပာတာပါ။ တကယ္တမ္းေတာ့ က်မ္းမာေရးမေကာင္းဘူး။ ခုတေလာ ေခါင္းေတြ ခဏခဏကိုက္တယ္။ ေခါင္းကိုက္ျပီးရင္ တရက္ႏွစ္ရက္နဲ႔ မေပ်ာက္ျပန္ဘူး။ အလုပ္မွာ စိတ္ဖိအား မ်ားလို႔ ေခါင္းကိုက္တာလား ေမးရေအာင္လဲ အလုပ္က ဘာစိတ္ဖိစီးမွဳမွမရွိဘူး။ ကိုယ္က သာ သေထးကို တခ်ိန္လံုး စိတ္ေကာက္ ေအာ္ဟစ္ျပီး သူ႔ကို စကားမေျပာတာက မ်ားတယ္။ ကိုယ္က ေခါင္းကိုက္ရင္ ေအာ္တတ္တယ္၊ ေဒါသထြက္လြယ္ ႀကိဳ ေျပာထားတယ္ ဆိုေတာ့ သူေထးက ရံုးေရာက္ရင္ စိန္ေခါင္းကိုက္ေနလား လို႔ အရင္ေမးတယ္။ ကိုယ္က အင္းလို႔ ေန႔တိုင္းေျပာျဖစ္ေတာ့ သေထး ရံုးမလာတာေတာင္မ်ားတယ္။<br /><br />ဒီႏွစ္ထဲ အလုပ္လုပ္ေတာ့မွ လူမွဳေရးေတြ ပ်က္ကြက္သလိုခံစားရတယ္။ မႏွစ္ကဆို ကိုယ့္ ညီ၊ အကို၊ ညီမေတြကို ေမြးေန႔လုပ္ေပးျဖစ္တယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ အလုပ္တဖက္နဲ႔ မအားသလို ျဖစ္သလို ေခါင္းကလဲ တခ်ိန္လံုးကိုက္ေနေတာ့ စိတ္မႀကည္တာမ်ားတယ္။ ဒါနဲ႔ သူတို႔ ေမြးေန႔ကို ဒီလိုပဲ ျပီးလိုက္ရတယ္။ စိတ္ေတာ့မေကာင္းဘူး။ သူတို႔ကေတာ့ ဘာမွ မေျပာၾကပါဘူး။ တာ၀န္မေက်သလို၊ အကို တေယာက္ မပီသသလိုေတာ့ ခံစားမိတယ္။ ဒီအထဲမွာ အငယ္ဆံုး အကိုႀကီးက ပိုဆိုးတယ္။ အားလံုးထဲမွာ အႀကီး ဒါေပမယ့္ အိမ္မွာ အငယ္ဆံုး၊ အလုိလိုက္ခံခ်င္ဆံုး၊ ကေလးအဆန္းဆံုး။ သူတို႔ နဲ႔ တူတူေနေတာ့ သူတို႔ေတြကို သံေယာဇဥ္ ျဖစ္တယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတြကို ခဏခဏ ေရးေတာ့လဲ စာဖတ္သူေတြက အံတို သြားသလို ခံစားရမယ္။ အိမ္လာဖူးတဲ့ သူေတြေတာ့ ဒီအိမ္က ခ်ီးေပါက္ စစ္တိုက္ တဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြ အတြက္ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရြင္တဲ့ အရသာ ခံစားဖူးမယ္။<br /><br />အခု ေလာေလာဆယ္ ညီႏွစ္ေယာက္ အကိုတေယာက္ ညီမတေယာက္ ေမြးေန႔ ျပီးသြားျပီး။ ဘာမွ မလုပ္ေပးလိုက္ရဘူး။ စေနမွာ ညီအကိုလို ခင္ရတဲ့သူ မဂၤေဆာင္ သြားတယ္။ သြားမယ္လို႔ ႀကိဳတင္လဲ အားခဲထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သြားမယ့္ ရက္မွ အႀကီးအက်ယ္ ေခါင္းကိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ သြားခဲ့တယ္။ စားခ်င္တာေတြကို ထိုင္ႀကည့္ျပီး မစားႏိုင္ပဲ ျပန္ခဲ့ရတယ္။ အိမ္ေပၚကို ဘယ္လို ျပန္ေရာက္မွန္းမသိေလာက္ေအာင္ ကို ေခါင္းက ထိန္းမရသိမ္းမရ ကိုက္တယ္။ ကိုယ္သာ ေနေကာင္း ထိုင္ေကာင္းဆို အဲဒီမွာ ပြဲစည္ဦးမယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ခင္တဲ့သူေတြကို ဘူးသီး လုပ္ႏိုင္ဦးမယ္။ ဒါေတာင္ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ ခဏတာပဲ ဘူးသီး လုပ္လိုက္ရတယ္။ တနဂၤေႏြမွာ အကုိႀကီး ေမြးေန႔။ ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဧည့္ခံေကၽြးတာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ လက္ေဆာင္ကိုယ္စီနဲ႔ လာေတာ့ မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္း ေပ်ာ္မဆံုး တျပံဳးျပံဳးနဲ႔။ ခုလဲ အျပင္မွာ စျမံဳ႕ ျပန္ေနေသးတယ္။ က်ေနာ္ဘာမွ သိပ္မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူး။ သူေပ်ာ္တာကိုပဲ အျမင္ကတ္စြာ ပီတိ ျဖစ္မိပါတယ္။ ခုရွိတဲ့ သူေတြ အားလံုးကို ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ အေၾကြးတင္ေနပါတယ္။ လာမယ္။ ၾကာမယ္ေပါ့။<br /><br />သူမ်ား မဂၤလာေဆာင္ေတာ့လဲ ကိုယ္လဲ ေဆာင္ခ်င္သား။ မဂၤလာ၀တ္စံုနဲ႔ သူမ်ားေတြလို ရိုက္ခ်င္သား၊ အဲလို ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္သလို၊ မဂၤလာလဲအတည္ ေဆာင္ႀကည့္ခ်င္တယ္။ ဘယ္လို ခံစားရလဲေပါ့။ က်ေနာ္မဂၤလာေဆာင္ရင္ေတာ့ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြ၊ လိုခ်င္တဲ့ ပစၥည္းေတြကို စာရင္း နဲ႔ ေရးျပီး ဖိတ္စာထဲ တခါတည္းထည့္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတယ္။ ဒါမွ လက္ဖြဲ႔ ေပးတဲ့လူေတြ စဥ္းစားလို႔ လြယ္ေအာင္ေပါ့။ ဒါကလဲ ေရလတ္ရည္မွန္းခ်က္ထဲ ပါပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူမ်ားေဆာင္တာ ျမင္လို႔ အားက် တာပဲ ရွိတာ။ မနာလို မျဖစ္ေသးဘူး။ အားက် မနာလို ျဖစ္လာတဲ့ အခါက်မွာ ေဆာင္ျပစ္မယ္။ တခါေဆာင္လို႔ ေပ်ာ္တယ္ ဆိုရင္ ခဏခဏ ေဆာင္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားတယ္။ လက္ဖြဲ႔ လဲ ခဏခဏ ရမယ္ေပါ့။ ဒါက ေရရွည္ ရည္မွန္းခ်က္ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ ခု မဂၤလာေဆာင္ျပီးသြားတဲ့ ညီကိုလဲ ဒီရည္မွန္းခ်က္ေတြ ရွိေစခ်င္ပါတယ္လို႔ မတိုက္တြန္းေတာ့ ပါဘူး။<br /><br /><br /><br />ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္တည္းေန တစိတ္ထဲ ထားလို႔ မရေသးပါဘူး။ စုေပါင္းေနျပီး တစိတ္ထဲ ထားေနရတာ ပိုႀကိဳက္ေနပါတယ္။ လက္ရွိေနရတဲ့ အခ်ိန္ေလးကို သေဘာက်ပါတယ္။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ စာမေရးျဖစ္ေတာ့ က်ေနာ့္ အမာခံ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြက ေမးႀကပါတယ္။ စာေရးနားလိုက္တာလို႔ ေမးႀကပါတယ္။ ဒီလိုေမးေတာ့ စာျပန္ေရးခ်င္စိတ္ ျပန္ျဖစ္ျပန္တယ္။ ဓာတ္တိုင္ အေႀကာင္းကိုလဲ ဆက္ေရးပါမယ့္။ ဖိုးစိန္ စာေရးမွာကို ေစာင့္ေနႀကသူမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /><br /><br /><br /><br />ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္<br /><br />ဖိုးစိန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-3892130251543874465?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-47697066714561869462011-03-27T15:59:00.003+03:002011-03-27T16:04:54.574+03:00<div style="text-align: justify;">ကိုယ္ျမန္မာျပည္ျပန္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္မိသားစု အားလံုးကို က်မ္းက်မ္းမာမာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ့ ျမင္ရတဲ့အတြက္ ကိုယ္ အရမ္းေက်နပ္တယ္။ ၾကည္ႏူးရတယ္။ ကိုယ္ သူတို႔နဲ႔ေ၀းတဲ့ (၇)ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလအတြင္းမွာ ကိုယ္အလိုခ်င္ဆံုးနဲ႔ ဆႏၵနဲ႔ ကိုယ့္ အျမင္ခ်င္ဆံုး ျမင္ကြင္းတခုေပါ့။ အဲဒီအတြက္ သူတို႔ကို ေက်းဇူးတင္တယ္။<br /><br />ပထမဦးဆံုးကေတာ့ မန္နီး ကင္ဆာရွိတတ္တဲ့ ကိုယ့္အေမကို ဖ်တ္ဖ်တ္လတ္လတ္ ေက်ာ့ေက်ာ့ ေမာ့ေမာ့ မိတ္ကပ္အေဖြးသား၊ ႏွဳတ္ခမ္းနီ ရဲရဲနဲ႔ ျမင္ရတာ အရမ္းစိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို ျမင္ေတာ့ အရင္ကထက္ ငါးဆေလာက္ပိုျပီး လန္းဆန္းလာတယ္လို႔ အေဖက ေျပာပါတယ္။ ကိုယ္ျပန္ေရာက္တဲ့ေန႔ကတည္းက ကိုယ့္ အနားကမခြာဘူး။ ကိုယ္ေနာက္ေဖးသြားလဲ လိုက္။ အိမ္ေရွ႔ထြက္လဲ လိုက္ေပါ့။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေရာက္တဲ့ မနက္ကေတာ့ ကိုယ့္အနားမကပ္ပါဘူး။ ကိုယ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ျခင္း ကိုယ္စားခ်င္တဲ့ ပုစြန္ထုတ္ သြား၀ယ္မယ္ဆိုျပီး ေစ်းသြားလိုက္တာ ကိုယ္အဲဒီေန႔က ငါးေျခာက္ဖုတ္နဲ႔ ထမင္းေရဆမ္း စားလိုက္ရတယ္။ ကိုယ့္အေမျပန္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္က ေန႔လည္ (၁)နာရီေက်ာ္မွပါ။ ကိုယ့္အေမျပန္ေရာက္လာေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ အေၾကာင္းျပတာက သားကို ပုစြန္လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ စားေစခ်င္လို႔ ပုစြန္ဒိုင္မွာ ပုစြန္ေလွ၀င္လာတာကို ေစာင့္ေနတာတဲ့ေလ။ ကိုယ့္အေမနဲ႔ တူတူပါသြားတဲ့ ကိုယ့္ညီမိန္းမ တိုးတုိးေလ ေျပာတာေတာ့ ေစ်းထဲက သိတဲ့သူမွန္သမွ်ကို အကိုျပန္ေရာက္ေၾကာင္း လိုက္ၾကြားေနတာတဲ့။ ပုစြန္က အေစာကတည္းက ၀ယ္ျပီးသားတဲ့ေလ။ ၀ယ္လာတဲ့ပုစြန္က ကိုယ့္တေယာက္စာထဲ။ တေကာင္တဲ့….။ ကိုယ္ေလယာဥ္ေပၚက အေဒၚႀကီး သူ႔သမီးအေၾကာင္းၾကြားတာကို ျပန္ေျပာင္ခဲ့သမွ် ကိုယ္၀ဋ္လည္တယ္ထင္တာပဲ။ ကိုယ့္အေမဆိုေတာ့ သူဘာေျပာေျပာေပါ့။ ကိုယ့္အေမေျပာတာ ေလယာဥ္ေပၚက အေဒၚႀကီးေလာက္ ဆိုးမယ္ မထင္ပါဘူးလို႔ စိတ္ထဲကထင္ေပမယ့္ ကိုယ့္ခယ္မက “ အာလားလား… ကိုၾကီးရယ္… ေမေမေျပာခ်က္ကေတာ့ လန္ထြက္ေနတာပဲတဲ့…မသိရင္ ကိုႀကီးက နတ္ျပည္ကပဲ က်လာသလိုလို… ျဗဟၼာ ျပည္ကပဲ လာသလိုလို” လို႔ ဆက္မေျပာခင္ ကိုယ္တားလိုက္ရတယ္။ ကိုယ့္အေမအေၾကာင္းကိုယ္သိသြားၿပီးေလ..။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလဲ အၾကြားၾကီးတယ္ဆိုေတာ့… ကိုယ့္အေမလဲ……..<br /><br />ေနာက္ထပ္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာျမင္ကြင္းတခုက ကိုယ့္အေမ မိုးမလင္းခင္ အိမ္ေရွ႔က သရက္ပင္ေတြ ေအာက္မွာ အားကစား လုပ္တာပဲ။ ညအိပ္၀တ္ေဘာင္းဘီကို အေပၚကဂါ၀န္တထပ္ အေႏြးထည္ ထူထူ တစ္ထည္ကို ၀တ္ျပီး မနက္မနက္ ၀ါးလံုးတေခ်ာင္းနဲ႔ အားကစားလုပ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ကားလမ္းေပၚက ျဖတ္သြား ျဖတ္လာ ဆိုင္ကယ္ တကၠစီ သမားေတြက ကိုယ့္ ညီကိုေမးၾကပါတယ္။ မင္းအေမ၀ူွရွဴး၀ါးသိုင္း က်င့္ေနတာ မေအာင္ေသးဘူးလားတဲ့။ ကိုယ့္ညီက အေမ့ကို ျပန္ေျပာျပေတာ့ ေနာက္ေန႔ မနက္ေတြမွာ ကိုယ့္ေမေမက ကားလမ္းမေပၚမွာ ၀ါးလံုးကို ေထာင့္ေထာက္ျပီး ဆိုင္ကယ္တကၠစီသမားေတြကို သိုင္းက်မ္း ေအာင္ေၾကာင္းေျပာဖို႔ ေစာင့္ေနေတာ့ တကၠစီသမားေတြက ေမေမ့သိုင္းစြမ္းကို ေၾကာက္ၿပီး အိမ္ေရွ႔လမ္းမ ကေနခပ္ခြာခြာ ေမာင္းေျပးၾကပါတယ္။ ကုိယ္အိမ္ျပန္တဲ့ထိ တကၠစီသမားေတြက အိမ္ေရွ႕မွာ ရပ္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ေၾကာက္ၾကပါတယ္။ ကိုယ့္အေမသိုင္းစြမ္းက သိပ္ထက္တာကိုး။<br /><br />မနက္သိုင္းက်င့္(အဲေလ) အားကစားလုပ္ျပီးတဲ့ အေမဟာ အိမ္ထဲေရာက္ရင္ အားကစားစက္ဘီးကို နာရီ၀က္ နင္းပါတယ္။ ေခၽြးထြက္ေတာ့ ေရခ်ိဳးျပီး အလွျပင္ပါေတာ့တယ္။ အခ်ိန္တစ္နာရီၾကာၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ မိတ္ကပ္ အေဖြးသား၊ ႏွဳတ္ခမ္းနီ အရဲသား ေစ်းသြားဖို႔အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနပါျပီး။ ကိုယ္ေရာက္တဲ့ ေန႔ကေနစၿပီး ကိုယ့္ေမေမေစ်းသြားခ်ိန္ တနာရီခြဲပိုၾကာပါတယ္။ေစ်းထဲမွာ ကိုယ္ဘယ္ႏိုင္ငံကျပန္လာေၾကာင္း၊ ကိုယ္ဘယ္လို ေခ်ာလာေၾကာင္း(ဒါကေတာ့ ကိုယ္လိုရာဆြဲေတြးေပးလိုက္တာ)ကို နားေထာင္မေထာင္ ေျပာေနမယ့္ကိုယ့္ေမေမကို မ်က္လံုးထဲ ျမင္ျပီးသားပါ။ တကယ္တမ္းက်ကိုယ့္အေမ ဘာေျပာေျပာ ကိုယ္ေက်နပ္လို႔။အဲဒီအခါက်မွ ေလယာဥ္ေပၚက အေဒၚၾကီးကို ကိုယ္ခ်င္းစားမိသြားသလိုလုိ ျဖစ္သြားပါတယ္။<br /><br />အဓိက ကိုယ့္ေမေမရဲ႔ က်န္းမာေရးကို ေျပာင္းလဲေပးလိုက္တာက ခု ကိုယ့္ေမေမကစားေနတဲ့ သူ႔အေခၚ ေအရုိးဗစ္ သင္တန္းဆိုတဲ့ ကိုယ္ကာယ ႀကံ႕ခိုင္မွဳသင္တန္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမေမ အဲဒီသင္တန္း စတက္တဲ့ ေနကေနစၿပီး က်န္းမာလာလိုက္တာ ဒီေန႔ထိပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ မ်ားလာတယ္။ အစားအေသာက္ကို ဆင္ျခင္စားတတ္လာျပီး အားကစားေန႔တိုင္းလုပ္ျဖစ္တဲ့ အက်င့္ပါျဖစ္လာပါတယ္။ ကိုယ္အရမ္းေက်နပ္မိပါတယ္။ သင္တန္းတခုလံုးကေမေမ့ကို (၁၆)ႏွစ္မ လို႔ေခၚပါတယ္။ သင္တန္းမွာေမေမအသက္အႀကီးဆံုးပါ။ သင္တန္းမွာေမေမ့နာမည္ေမးရင္ သိခ်င္မွသိမယ္။ (၁၆)ႏွစ္မ ဆိုရင္ မသိသူမရွိပါဘူး။ ကုိယ္ေမေမ့ကို သင္တန္းမွာ သြားရွာတဲ့ရက္က ကိုယ့္ေမေမတို႔က Justin Biber ရဲ႕ Baby..baby ဆိုတဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ကေနတာပါ။ ကိုယ္က ကိုယ့္အေမကို လိုက္ရွာတာေတြတဲ့သူက သားက (၁၆)ႏွစ္မရဲ႕သားလာတဲ့။ သားလာတာသိလို႔ ေျပးထြက္လာတဲ့ကိုယ့္အေမကို ႀကည့္လိုက္ေတာ့ ေဘာင္းဘီတို အက်ပ္နဲ႔ေျပးထြက္လာတဲ့ကိုယ့္ေမေမ… တကယ့္ကို(၁၆)ႏွစ္မပါပဲဗ်ာ။ ကိုယ့္ေမေမက်န္းမာတာကိုု ျမင္ေတာ့ အရမ္းကိုပီတိျဖစ္ရပါတယ္။<br /><br />ကိုယ္အိမ္မွာရွိတဲ့ ညတိုင္းမွာ ကိုယ့္ေမေမက ကိုယ့္အနားမွာ ရွိေနတတ္ျပီး ကိုယ့္အေဖ ညည အျပင္ထြက္ျပီး ေမွာင္မွျပန္လာတဲ့အေၾကာင္း၊ကိုယ့္ညီမ ဆိုးေၾကာင္း၊ကိုယ့္ညီက မုန္႔ဖိုးပိုေတာင္းေႀကာင္း၊ကိုယ့္ညီမိန္းမကေစ်းဖိုးေတြ ဘတ္ေၾကာင္း တအိမ္လံုးမွာ သူကသာအားလံုးကို စိတ္ပူရေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ဓာတ္တိုင္ကိုယ့္ကို တိုင္ေတာပါေတာ့တယ္။<br />ကိုယ့္အေမဘက္ကႀကည့္ေတာ့ ကိုယ့္အေမေျပာစကားေတြက အကုန္မွန္ေၾကာင္း ကိုယ္ေခါင္းညိတ္ ေထာက္ခံလိုက္ပါတယ္။<br /><br />ကိုယ့္အေမအတြက္ ကိုယ္ကကိုယ့္အေမရဲ႔ ညညဓာတ္တိုင္ပါပဲ….။<br /><br />ကိုယ့္အေဖအတြက္ကိုယ္က ကိုယ့္အေဖရဲ႕ လမ္းေဘးဓာတ္တိုင္ဆိုတာ…<br /><br /><br />ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာၿဖင့္<br /><br />ဖိုးစိန္<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-4769706671456186946?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-47666941589010676712011-03-20T07:49:00.004+02:002011-03-20T07:55:15.579+02:00<div style="text-align: justify;"> က်ေနာ္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ဘေလာ့ဘက္ကို မလွည့္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ေရးစရာ အစရွာမရတာရယ္၊ အလုပ္မရွိပဲ အလုပ္မ်ားေနတာရယ္၊ ဘေလာ့ေလး ၀ဲစြဲသြားတာရယ္ ၊ ေဖ့ဘြတ္မွာပဲ စာေတြတင္ျဖစ္မိတယ္။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ (၇)ႏွစ္လံုးလံုး မျပန္ျဖစ္တဲ့ အမိေျမကိုျပန္ အလြမ္းျပီး ျပန္လာေတာ့လည္း မျပီးဆံုးတဲ့ မရွိအလုပ္ေတြနဲ႔ ရွဳပ္ေနျပန္တယ္။ အခုေတာ့ စာျပန္ေရးဖို႔ စိတ္ကူးမိပါတယ္။ အခုလဲ ၀ဲကင္းမကင္း ဒီစာေလးနဲ႔ ပိုစ့္လုပ္လိုက္ပါတယ္။<br /><br /><br />ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္<br /><br /><br />ဖိုးစိန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-4766694158901067671?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-79065945758454801212011-01-12T19:34:00.002+02:002011-01-12T19:41:10.992+02:00<div style="text-align: justify;">တႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္က နာရီလက္တံ (၁၂)ကေန တပတ္ေရြ႕ၿပီး ၿပန္ေရာက္လာသလိုပဲ။ ခဏေလး။ အခ်ိန္ကုန္ၿမန္လိုက္တာ။ ဘာလုိလိုနဲ႔ ဆိုက္ပရပ္စ္ ကေန စကာၤပူေရာက္ၿပီး ေက်ာင္းတတ္တမ္း ကစားလိုက္တာ တႏွစ္ၿပည့္ေပါ့။ အလုပ္ရွာတမ္းလဲ ကစားပါတယ္။ အင္တာၿဗဴးေတြရပါတယ္။ မရတာက အလုပ္လို႔ ေၿပာရမလိုပဲ။ ကိုယ့္နဲ႔ ကစားခ်င္တဲ့ သေထးမရွိသလို ကိုယ္ကစားခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္တိုင္းက်တဲ့သေထးကိုလဲ မေတြ႕ေသးဘူး ၿဖစ္ေနတယ္။ တေန႔ေတာ့ ၿဖစ္လာမွာပါဆုိၿပီး ကိုယ့္နဲ႔ ကစားမယ့္သေထးကို ေစာင့္ရဦးမယ္။ ကိုယ္ကပဲ ေဂ်းမ်ားေနတာလား ၊ သူတို႔ကပဲ ကိုယ့္ကိုမ်က္စိေနာက္ေနသလား မသိဘူး။ ခုထိ ကိုယ့္နဲ႔ အဆင္ေၿပမယ့္သူ မေတြ႔ေသးဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ထမင္းဟင္းခ်က္တမ္းကစားလို႔ ရေအာင္ ထမင္းဆိုင္ပဲ ဖြင့္ရင္ေကာင္းမလားဆိုတာ စဥ္းစားမိၿပန္တယ္။ အႀကံကုန္ ေမ်ာက္ထမင္းခ်က္ေပါ့။<br /><br />ကုိယ္ေက်ာင္းတက္တုန္းက ေၿမာက္ဒဂံုက သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေဘးမွာ ေကာင္မေလးတေယာက္ရွိတယ္။ အဲဒီကေလးမေလးက ကိုယ္ အဲသူငယ္ခ်င္းအိမ္ေရာက္ရင္ ေယာင္လည္လည္နဲ႔ အိမ္ကိုလာတတ္တယ္။ သနားၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးမို႔ ေက်ာင္းစရိတ္ေထာက္ပံ့ေပးတယ္။ အိမ္ေခၚစာသင္ေပးတယ္။ ကိုယ္ေက်ာင္းထားေပးတဲ့ ကေလးမကို အားရပါးရ သမီးႀကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲေမးေတာ့ ေသခ်ာ က်က် နန စဥ္းစားၿပီး <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">တမင္းဂ်က္မယ္</span> ဆိုၿပီး စကားမပီတဲ့ ေလသံနဲ႔ ေၿပာတယ္။ ကိုယ္ေတြက ရိုက္ရခက္ ရယ္ရခက္။ ကိုယ္ေက်ာင္းထားေပးတဲ့ ေကာင္မေလးက ရည္ရြယ္ခ်က္ႀကီးစြာနဲ႔ ႀကီးလာရင္ ထမင္းခ်က္မယ္ ေၿဖတာကိုး။ အင္းေလး အေမလုပ္သူက အိမ္တကာလည္ အ၀တ္ေလွ်ာ္၊မီးပူတိုက္ အလွဴတကာ ထမင္းခ်က္ဆိုေတာ့ သူလဲ ႀကီးလာရင္ ဒါလုပ္မယ္ ဆိုၿပီးေၿဖတာေပါ့။ တၿခားအလုပ္လုပ္ မလုပ္ရင္ ရိုက္မယ္ ဘာမယ္ ခ်ိန္းေၿခာက္ေတာ့မွ ၿပန္စဥ္းစားၿပီး ဒက္ဒက္မိုးဥ လုပ္မယ္ ၿဖစ္သြားတာ။ ကိုယ္လဲ ဒီလိုပဲ။ ပညာသင္တမ္းကစားၿပီးေတာ့ ခုခ်ိန္ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီး ေမးလုိ႔ ေၿဖရရင္ တမင္းဂ်က္မယ္ ေၿပာရမလို ၿဖစ္ေနတယ္။<br /><br />ငယ္ငယ္ကဆို ႀကီးလာရင္ ရွပ္အက်ီ လက္ရွည္၀တ္၊ စတိုင္ပင္နဲ႔ ရွဴးဖိနပ္ နက္နက္ ေၿပာင္ေၿပာင္ကို စီးၿပီး လက္ကိုင္အိတ္ကိုဆြဲ အလုပ္သြားခ်င္ခဲ့တာ။ ရံုးေရာက္ရင္ ကိုယ့္လက္မွတ္ကို လိုခ်င္လို႔ေစာင့္ေနတဲ့သူ ေတြကို ကိုယ့္စားပြဲ နားမွာ စာရြက္ေတြ တေပြ႔တပိုက္နဲ႔ ၿမင္ခ်င္တာ။ ကိုယ့္မွာ အဲဒီကံ မပါဘူး။ ခုခ်ိန္ထိ ကိုယ္လုပ္ခဲ့ရတဲ့အလုပ္က အကင္ေစာ္နံတဲ့အက်ီနဲ႔ ေဘာင္းဘီကို၀တ္ၿပီး ေရစိုခံတဲ့ ဖိနပ္အစုတ္ကိုစီးေနရတာ။ ကိုင္ရတာက ဓားနဲ႔ မီးညွပ္။ ကိုယ့္ကို ေစာင့္ေနတဲ့သူေတြကေတာ့ ငါးနဲ႔ ပုစြန္ေတြ။ ရွင္းဖို႔၊ခုတ္ဖို႔။ (အဲလို ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို အေကာင္ထည္ေဖာ္ႏိုင္တာ)။ ခု ဆိုက္ပရပ္စ္ကို ၿပန္လဲ ဒါေတြက မကင္းပါဘူး။ ဒါေတြကိုပဲ ၿပန္လုပ္ရမွာပဲ။ ကိုယ့္ငယ္ငယ္က စိတ္ကူးယဥ္ ၀တ္စံုေလးနဲ႔ ရံုးတက္ရတာ ေမွ်ာ္တိုင္းေ၀းေပါ့။ ႀကည့္ဖူးတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားတခုလို ေပါ့။ ႀကာလာရင္ ယဥ္ယဥ္ေလးရူးသြားမလားပဲ။ စားေသာက္ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ၿပီးၿပန္လာရင္ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ရွပ္အက်ီေတြ စတိုင္ပင္ေတြ ရွဴးဖိနပ္ေတြ၀တ္ ၿပီးရင္ တညလံုးထိုင္ၿပီး စားပြဲေပၚကစာရြက္ေတြကို လက္မွတ္မ်ားထိုးေပးေနမလား ဆိုၿပီး ကိုယ္ကိုကိုယ္ စိတ္ကူးနဲ႔ရူးႀကည့္လိုက္ေသးတယ္။ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ ၿဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ ရူးဖို႔ ေၿပာတာပါ။<br /><br />ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဘယ္မွာပဲ အေၿခခ်ခ် ဒီႏွစ္ေတာ့ အိမ္ကိုခဏၿပန္ဦးမယ္။ ေၿခာက္ႏွစ္လံုးလံုး မေတြ႔ရတဲ့ မိဘႏွစ္ပါးနဲ႔ ညီနဲ႔ ညီမနဲ႔ကိုသြားေတြ႕ပါဦးမယ္။ အိမ္ၿပန္ရင္ မိဘနဲ႔ သားသမီး ၿပန္ဆံုတဲ့ ထံုးစံအတိုင္း အလြမ္းဇာတ္ခင္းဖို႔ စဥ္းစားထားတယ္။ အိမ္ေပၚ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဘယ္သီခ်င္းဆိုရမလဲ မသိေသးဘူး။ အိမ္ေပၚတက္တက္ခ်င္း <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);"> အိမ္ၿပန္ခ်င္တဲ့ဟူး…. အေႏြးေထြးဆံုး အေမ့အိမ္</span> သီခ်င္္းကို ဆိုရင္ အေဖက ကန္ခ်မွာ ေသခ်ာတယ္။ ေမးမွာေပါ့ ေၿခာက္ႏွစ္လံုးလံုး ဘယ္မွာေအးခဲေသေနလဲ ဆုိတာ။ ဒါမွမဟုတ္ <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">အသဲကြဲခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ႕သား ၿပန္လာၿပီး .. ၆ႏွစ္ေလာက္ အေမ့ဆီ မၿပန္တဲ့ အေမ့ရဲ႔သားလူမိုက္ဟာ …</span> သီခ်င္းဆိုရင္ ေကာင္းမလား။ အဲဒါဆိုရင္ အေမက မငုိပဲ ရယ္မွာ။ သားမွာ ကြဲစရာ အသဲမေၿပာနဲ႔ ထားစရာ ရီးစားေတာင္ မရွိဘူး ဆုိၿပီး ကိုယ္ခင္းခ်င္တဲ့ အလြမ္းဇာတ္ကေန ဟာသ ဇာတ္ၿဖစ္သြားပါဦးမယ္။<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘာမွၿဖစ္မလာေသးတဲ့ ကိုယ္က ေလာကႀကီးကို ပံုခ်ၿပီး ထူးအိမ္သင္ရဲ႔ <span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">လူရယ္ေခၚစဥ္ အဆံုးအစ မရွိတဲ့ လမ္းကို ေၿခခ်ရင္း မရည္ရြယ္တာေတြ ၿဖစ္တတ္မွန္းလဲ မသိႏိုင္ခဲ့ဘူးအေမ… အေ၀းေရာက္သူ သားဘ၀ ႀကံဳေတြ႔ရ အၿဖစ္အပ်က္မ်ား ..ခါးသီးစြာ ရင္ဆိုင္လို႔ ၿဖတ္ေက်ာ္ရင္းသာ….</span> ဒီသီခ်င္းေလး မဆိုးဘူး လြမ္းလို႔ေကာင္းတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းနဲ႔သာ အင္ထရို၀င္ရင္ အိမ္က မိဘေတြ မ်က္ရည္လည္ေလာက္တယ္။ ကိုယ္လဲ ေခါင္းေလးတိုးၿပီး ပိုက္ဆံေတာင္း လို႔ေကာင္းမယ္ထင္တာပဲ။ မိဘေပးတဲ့မုန္႔ဖိုးကို ၿပန္ယူရမယ္။<br /><br />ေၿပာသာေၿပာရတယ္။ ကိုယ္အိမ္ၿပန္မယ္လို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္တာ ကိုယ့္အိမ္က ဘယ္မွာမွန္းမသိဘူး။ အိမ္အသစ္ကိုေၿပာင္းထားႀကေတာ့ အိမ္လိပ္စာကိုယ့္မွာမရွိဘူး။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ေရာက္ရင္ ဘယ္မွာေနရမလဲ မသိဘူး။ ကိုယ္မရွိတာ ႀကာလဲႀကာေတာ့ ကိုယ့္အတြက္အခန္းမ်ား ရွိပါ့မလားဆိုတာ စိတ္ပူရေသးတယ္။ ေတာ္ႀကာ အထုတ္ပိုက္ၿပီး တည္းခိုခန္းမ်ားလိုက္ရွာရမလား၊ေဆြမ်ိဳးအိမ္မ်ားသြားအိပ္ရမလား စိတ္ပူရေသးတယ္။ အိမ္ကို မေၿပာပဲ ၿပန္မွာဆိုေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ ၿပင္ဆင္မွဳေတြ သူတို႔မွာ ရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ အဓိကက ကိုယ္က အိမ္ေရွ႔ ေရာက္ၿပီးမွ အေဖ အေမ.. က်ေနာ္ အေဖတို႔သားေလ… စိန္ေလ…လို႔ေၿပာရင္ ေတာင္မွ မွတ္မိရင္ကံေကာင္း။ မေၿပာပဲနဲ႔ ၿပန္တာ ၀မ္းသာခ်င္လို႔ ဆုိေပမယ့္ စိတ္ပူရေသးတယ္။ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္ မကိုက္မွာ စိုးတာ။<br /><br />ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ေၿခာက္ႏွစ္လံုးလံုး မၿပန္ခဲ့ပဲ အခုခ်ိန္ၿပန္မယ္လို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ေတာ့ ရင္ေတာ့ခုန္တယ္။ ၿပန္ရင္ လုပ္စရာေတြကို စဥ္းစားမိတယ္။ ကိုယ္ဆိုက္ပရပ္စ္ကို ၿပန္သြားၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္ ၿပန္လာဖို႔ ဆိုတာ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ခ်ီမလားပဲ။ ကိုယ္ေသခ်ာမသိဘူး။ ကိုယ့္မိသားစုနဲ႔ ဘုရားဖူးထြက္မယ္။ ဘုရားဖူးထြက္မယ္။ ကိုယ္အိမ္ၿပန္တဲ့ အခ်ိန္က တပို႔တြဲ လၿပည့္ မွီတယ္။ လၿပည့္မွာ ထမင္းနဲ ထိုးၿပီး ေ၀မယ္။ မနက္ကို ဆြမ္းကပ္မယ္။ ကိုယ္ႏွစ္တိုင္း လုပ္ၿဖစ္တဲ့ ပင္းယက မိဘမဲ့ကေလးေတြကို ထမင္းသြားေကၽြးမယ္။ ေၿမာက္ဒဂံုက ၄၁ ရပ္ကြက္ (တမင္းဂ်က္မယ္ေၿပာတဲ့ေကာင္မေလး ေနတဲ့ေနရာ) မွာ စတုဒီသာ ေကၽြးမယ္။ ကိုယ္ေနတဲ့ ေမာ္လၿမိဳင္အိမ္မွာစတုဒီသာေကၽြးမယ္။ အင္း ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာက မ်ားမ်ားရယ္။ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္ခဲ့မွာပါ။ ေလာေလာဆယ္ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္က မန္းနီးကင္ဆာ ကို နံပတ္၃ အဆင့္ေလာက္ခံစားေနရတာဆုိေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ခ်င့္ခ်ိန္ရမယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ကူးနဲ႔ ကုသိုလ္ယူတာပါပဲ။ လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ကကုသိုလ္ရမွာပါ။ ဒီလိုပဲ ေၿဖပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204); font-style: italic;">ဘယ္ေနရာပဲ ေရာက္ေရာက္ က်ေနာ္က ရြက္က်ပင္ေပါက္ဆုိေတာ့ကာ…. အဂၤလန္ဆိုၿပီး ေၿခာက္လ ဆိုက္ပရပ္စ္ကို ထရန္စစ္ သေဘာ၀င္လိုက္တာ ဆိုက္ပရပ္စ္မွာ ငါးႏွစ္ႀကာသြားတယ္။ တခါ ဆိုက္ပရပ္စ္ကေန စကာၤပူကို ၃ ပတ္ဆိုၿပီး လာလိုက္တာ တႏွစ္ၿပည့္သြားတယ္။ ခုတခါ ၿမန္မာၿပည္ ခဏ ၿပန္လည္မယ္ဆိုေတာ့ မေၿပာေကာင္း မဆုိေကာင္း ဖူးစာရွင္ သံုးေလးေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ၿပီး ကိုကိုရယ္… ေမာင္ရယ္…. ဟန္နီရယ္ နဲ႔ သာယာၿပီး အိမ္ ေထာင္ေတြ… ဘာေတြမ်ား က်မလားးးး လို႔…. စိတ္ကူးယဥ္ႀကည့္ရင္း…..</span><br /><br /><br />ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာၿဖင့္<br /><br />ဖိုးစိန္<br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">(ၿပည္ေတာ္ၿပန္ရင္ေတာ့ ေၿခာက္ႏွစ္တာ ခြဲခြာခဲ့ရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ေရးၿဖစ္သြားမယ္ ထင္ပါတယ္။)</span><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-7906594575845480121?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-5205680423820294342010-12-16T13:09:00.003+02:002010-12-16T14:10:34.182+02:00<div style="text-align: justify;">ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ<br /><br />သားဒီစာနဲ႔ ရိုေသစြာ ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ အၿမဲတမ္း က်မ္းမာ ေပ်ာ္ရြင္ေစဖို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။<br /><br />ေမေမ<br /><br />ေမေမ့ကို ေနေကာင္းလားလို႔ မေမးေတာ့ဘူးဗ်ာ။ အသက္ႀကီးလာတာနဲ႔ အမွ် ကိုယ့္က်မ္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ဖို႔ပဲ ေၿပာခ်င္ပါတယ္။ ခုကုေနတဲ့ အစာအိမ္ေရာဂါကို ေပ်ာက္ကင္းဖို႔ ပိုၿပီးဂရုစိုက္ေပါ့။ သားက ေဆးကုေပးႏိုင္တာကလြဲၿပီး ဘာမွမလုပ္ေပးႏိုင္ဘူးေမေမ။ သားေၿပာလိုက္တဲ့ စကားတိုင္းက ေမေမ့အတြက္ အားေဆးၿဖစ္ဖို႔ေတာ့ အၿမဲရည္ရြယ္ပါတယ္။ တခါတေလ သားစဥ္းစားတယ္ေမေမ။ ဒီေရာဂါေတြက ေမေမ့ဆီမွာပဲ လာလာၿဖစ္ရလား။ ဒီေလာက္ လူေတြေပါမ်ားေနတာဆုိၿပီးေတာ့ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေမေမ့ကုသိုလ္ေပါ့ဗ်ာ။ ေရာဂါေတြစံုေအာင္ ရေနေပမယ့္ ခုခ်ိန္ထိ လွလွပပ နဲ႔ အသက္ရွည္ရွည္ေနႏိုင္တာလဲ ေမေမ့ကုသိုလ္ေပါ့။ ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ က်မ္းမာေရးေတာ့ဂရုစိုက္ပါဗ်ာ။ ေမေမဘာၿဖစ္ၿဖစ္ ေမေမ့ကို ေကာင္းေအာင္ကုေပးႏိုင္ မယ့္ ဆရာ၀န္ရွိပါေစလို႔ အၿမဲ ဆုေတာင္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေမေမကုသမွ် ကုန္သမွ်ကို ေပးႏိုင္တဲ့သားရွိတယ္ ဆိုတာ ေမေမ အၿမဲ သတိသြင္းထားရင္ ေမေမအားရွိမွာပါ။<br /><br />ေဖေဖ<br /><br />အေဖက သန္ပါတယ္ဆိုေပမယ့္ ညေနညေန ဘီယာေသာက္ၿပီးလို႔ ညအိပ္ရင္ အက်ီေတာ့၀တ္အိပ္ေပါ့။ ဘယ္ေလာက္သန္မာတဲ့သူပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ အခန္႔မသင့္ရင္ မသင့္သလို ၿဖစ္တတ္တာပဲ။ သားသမီးေတြက ပိုက္ဆံ ရွာလို႔တတ္ေနၿပီး ပူပင္စရာမလိုေတာ့ဘူး ဆိုၿပီး ေနခ်င္သလိုေနေပမယ့္ သားသမီးေတြ အတြက္ အေဖဆိုတာ အၿမဲတမ္း ေရႊေတာင္ႀကီးပါေဖေဖ။ သားတို႔မွာ မိဘ ရွိေနေသးတယ္ ဆိုတာနဲ႔တင္ အလိုလို အားၿဖစ္ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ အလုပ္ေလွ်ာ့လုပ္ၿပီး က်မ္းမာေရးဂရုစို္က္ပါေဖေဖ။ ေမေမကိုလဲ ဂရုစိုက္ေပါ့။<br /><br />သားကေတာ့ ေခါင္းအသဲသန္ကိုက္တာက လြဲရင္ ဘာေရာဂါမွ ေထြေထြထူးထူး မရွိပါဘူး။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ စကာၤပူမွာေက်ာင္းတက္ေနတယ္။ ေက်ာင္းက ၿပီးသေလာက္ ရွိေနၿပီးဆုိေတာ့ အလုပ္ရွာေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ အဆင္ေၿပလားေမးရင္ ေနရထိုင္ရ အဆင္ေၿပေပမယ့္ အလုပ္မရေသးတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ေတာ့ ရွိတာေပါ့။ အခ်ိန္တစ္ႏွစ္ရင္းခဲ့တယ္။ ဒီက ေက်ာင္းၿပီးရင္ အလုပ္ရႏိုင္တယ္ လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး ေက်ာင္းတက္ခဲ့တာပဲ။ အခုအလုပ္စေလွ်ာက္ေတာ့ ထင္သေလာက္ ေမွ်ာ္မွန္းထားသေလာက္ အဆင္မေၿပဘူးလို႔ပဲ ေၿပာရမွာပဲေလ။ အခုေတာ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ထိ အခ်ိန္ႏွစ္လ ေလာက္ အလုပ္ရွာလို႔ ရပါေသးတယ္။ အဲဒီအတြင္း အလုပ္ရရင္ အဆင္ေၿပသြားေပမယ့္ အလုပ္မရခဲ့ရင္ေတာ့ ဆိုက္ပရပ္စ္ကို ၿပန္ရမွာေပါ့။ ေခါင္းကိုက္ေရာဂါေလးရွိေတာ့ ဒီမွာ ရံုးအလုပ္ေလး ရရင္ အရင္ေလာက္ပိုက္ဆံ မရေပမယ့္ ေအးေဆးေနႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး ဒီမွာတႏွစ္ အခ်ိန္ေပးခဲ့ပါတယ္ ေဖေဖ။<br /><br />သားကိုယ္တိုင္က ကံမဆိုးမေပမယ့္ ကံမေကာင္းတဲ့ထဲမွာပါတယ္။ သူမ်ားေတြ ရံုးတက္တဲ့အခါ ယူနီေဖာင္းနဲ႔ သန္႔သန္႔ၿပန္႔ၿပန္႔နဲ႔ စားပြဲေပၚမွာ ကြန္ၿပဴတာေရွ႔မွာ ထိုင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရကို အားက်ခဲ့ေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ဒီအလုပ္မ်ိဳး လုပ္ဖို႔ အခြင့္မရေသးဘူးေပါ့။ ရႏိုင္ဖို႔ရွိေသးလား လို႔ေတာင္ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိတယ္။ ကံ ကိုယ္က ဒီအလုပ္နဲ႔ အက်ိဳးမေပးပဲ စားေသာက္ဆိုင္တို႔လို၊ ေဆးသုတ္၊ ၿခံရွင္းတာေတြက ပိုအက်ိဳးေပးသလားလို႔ေတာင္ ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။ ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ဒီမွာ အလုပ္မရလို႔ ဆိုက္ပရပ္စ္ကို ၿပန္သြားၿပီး ဒီအလုပ္ေတြ ၿပန္လုပ္ရလဲ စိတ္အားေတာ့မငယ္ပါဘူး။ သားအေၿခအေန တခုထိ ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့တာပါေလ။ ကံေပါ့။ ဟိုၿပန္ေရာက္လို႔ အလုပ္လုပ္ရရင္လဲ ပိုက္ဆံပို ရတယ္လို႔ပဲ မွတ္ပါတယ္။ စကာၤပူမွာေတာ့ တႏွစ္ အခ်ိန္ေပးၿပီးၿပီးေပါ့။ အခ်ိန္က စကားေၿပာသြားပါလိမ့္မယ္။ တနည္းေၿပာရရင္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ အစိုင္အခဲ တခုခု ၿဖစ္ေနတယ္ ေဖေဖ။<br /><br />ဒီအေႀကာင္းေတြကို ေၿပာဖို႔ တသက္လံုး စိတ္မကူးေပမယ့္ ေဖေဖတို႔က ခဏခဏ ေမးေမးေနေတာ့ ေၿပာလိုက္ရတာပဲ။ သားစိတ္ထဲမွာလဲ ရွင္းတယ္ေဖေဖ။ ေဖေဖတို႔ သိထားဖို႔က ေဖေဖတို႔ လိုအပ္တာကို ေၿပာ။ သားဘက္က အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေၿဖ႔ဆည္းေပးမယ္ ဆိုတာကိုပါ။ တခါတေလ ေဖေဖတို႔ အားက်တတ္တဲ့ ဘယ္သူ႔သားကေတာ့ တလကို သိန္းႏွစ္ဆယ္ပို႔တယ္၊ ဘယ္သူ႔သမီးကေတာ့ ဘာ၀ယ္ပို႔တယ္ ဆုိတဲ့ သားသမီး အမ်ိဳး အၿဖစ္ ေဖေဖတို႔ကို ဂုဏ္ယူေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဖေဖ..။ ကံခ်င္းမတူဘူး၊ဥာဏ္ခ်င္းမတူဘူး ေဖေဖ။ သားဘက္ကေတာ့ တတ္ႏိုင္သေလာက္ၿဖည့္ဆည္းေပးမယ္ ဆိုတာကုိေတာ့ သိေနေစခ်င္တယ္ ေဖေဖ။ အဲလိုပို႔ ႏိုင္တဲ့သားသမီးေတြရွိသလို သားလို ခံစားေနရတဲ့သားေတြ သမီးေတြလဲ ရွိေနမွာပဲ ဆိုတာ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္ ေဖေဖ။<br /><br />ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ သားအလုပ္အတြက္ စိတ္မေကာင္းလဲ မၿဖစ္နဲ႔။ မ်က္ရည္လဲမက်နဲ႔။ စိတ္လဲမပူနဲ႔။ သားစိတ္ထဲမွာ မြန္းက်ပ္တိုင္း ငါမိဘေတြကို ငါလုပ္ေကၽြးေနတာပဲ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ အားၿပန္ၿဖစ္ပါတယ္။ သားကိုယ္တိုင္အတြက္ ထမင္းတနပ္ ေနဖို႔စားဖို႔ မပူရပါဘူး။ ေနတတ္ထိုင္တတ္ပါတယ္။ အခုလုပ္ေနတာလဲ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ ရွိေနေသးလို႔ ဆိုတာ အမွတ္ရေပးပါ။<br /><br />ညီ..<br /><br />ခုခ်ိန္ေၿခေထာက္က သန္မာလာၿပီး ဆုိေပမယ့္ မေပါ့နဲ႔ေပါ့။ ညီလဲ ကုသိုလ္ကံေကာင္းတာပဲ။ ေသကံမေရာက္ဘူး ဒုကၡိတ မၿဖစ္ခဲ့ဘူးမဟုတ္လား။ ဒါက သတိတခ်က္လြတ္သြားတာရယ္၊ ကံမေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ဆံုလို႔ မိုးရြာေနတဲ့အခ်ိန္ဓာတ္ႀကိဳးၿပတ္ၿပီး ေၿခေထာက္ကို လာမွန္တားကို။ ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ အခုမေကာင္းတာေတြ ေက်ာ္သြားၿပီး ေကာင္းတာပဲ ၿဖစ္လာေတာ့မယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ မွတ္ေပါ့။ ကိုႀကီးထက္စာရင္ ညီက ကုသိုလ္ပိုရမွာပါ။ မိဘကို ခုထိ အနားမွာၿပဳစုေစာက္ေရွာက္ခြင့္ ရေနတာပဲေလ။ ညီမိန္းမကိုလဲ ခ်စ္ခင္ႀကင္နာပါ။ တခုခုကို စိတ္ဆိုးမယ္လုပ္တိုင္း ညီေနမေကာင္းတုန္း မထႏိုင္တုန္းက ၿပဳစုခဲ့တာေလးကို သတိရၿပီး ခ်စ္ခင္လိုက္ပါ။ ညီက လူဆိုးေပမယ့္ လိမ္မာၿပီးသားပါ။ တခုခုဆို အကိုႀကီး ကအေနာက္မွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာ သိထားပါ။<br /><br />ညီမေလးေရ… မလွ်ံေရ…<br /><br />ကိုယ့္က်မ္းမာေရးကိုလဲ ဂရုစိုက္ေပါ့။ ညီမေလးက မလိမၼာေပမယ့္ မဆိုးပါဘူး။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို လဲ ေစာင့္ေရွာက္ပါ။ လုပ္ခ်င္တာကိုလဲ ၿဖစ္ေအာင္လုပ္ေပါ့။ ကိုႀကီးတို႔က ၿဖစ္ၿဖစ္ မၿဖစ္ၿဖစ္ ပံ့ပိုးေပးႏိုင္တာပဲ ရွိမယ္။ ဒါကလဲ မိသားစု တခုအတြက္ အတိုင္းအတာ တခုထိ ပံ့ပိုးေပးႏိုင္တာမ်ိဳး ၿဖစ္ပါေစေပါ့။ လုပ္ခ်င္တာကိုလုပ္ပါ။ ၿဖစ္ခ်င္တာကိုေတာ့ ရေအာင္ယူပါ။ ညီမေလးက ကိုႀကီးစကားဆို နားေထာင္တယ္ ဆုိတာ ယံုၿပီးသားေပါ့။<br /><br />ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ မိသားစုေတြ တေန႔ ၿပန္ဆံုမယ္ေပါ့။ ၿပန္ဆံုတဲ့အခါ happy ending ေလးပဲ ၿဖစ္ခ်င္တာပါ။ Drama ေတြ၊ Fiction ေတြ မလိုပါဘူး။ အခုေတာ့ အိမ္မၿပန္တာ ေၿခာက္ႏွစ္တိတိရွိၿပီး ၿဖစ္တဲ့ အေ၀းေရာက္သားက ဒီစာနဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို စိတ္ထဲကေန ရိုေသစြာ ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္။<br /><br />ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာၿဖင့္<br /><br />ဖိုးစိန္<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1023337999887554815-520568042382029434?l=phoesein.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးစိန္http://www.blogger.com/profile/12992803621124775717noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1023337999887554815.post-82147546092356384012010-12-14T00:00:00.003+02:002010-12-14T00:00:02.220+02:00<div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 204);">၁၄ ဒီဇင္ဘာ ဆုေတာင္း</span><br /></div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(204, 51, 204); font-style: italic;">ဘယ္လို အရာေတြက<br /><br />ငါ့ဘဝမွာ လာေရာက္ယိမ္းထိုးကခုန္ ေနတာလဲ…<br /><br />အၿမဲတမ္း မေကာင္းတတ္တဲ့ ကံႀကမၼာက<br /><br />ငါနဲ႔မွ… တိတိပပ.. သက္ဆိုင္သတဲ့လား…<br /><br />တရားသၿဖင့္ ေက်ေအးလိုက္ရေအာင္ကလဲ…<br /><br />ငါက…<br /><br />ပစ္ေပါက္ခံထားရတဲ့ ဓားခ်က္မ်ား<br /><br />အၿမဲလို အသင့္ၿဖစ္ေနတဲ့ လက္ညိွဳးမ်ားနဲ႔<br /><br />ဓားစာခံ သက္သက္ အေကာင္ပါ…။<br /><br /><br />ကိုယ္က်င့္တရား အမွားမ်ား<br /><br />က်နစြာစုပံု ေအးခဲသြားေသာအခါ<br /><br />အေရာ္အစားႀကီးမားလြန္းေသာ<br /><br />ဒီသံသရာ<br /><br />ဒီဝဋ္ေႀကြး<br /><br />ဒီကံႀကမၼာ<br /><br />ဒီကမၻာမွာ…<br /><br />မၿမင္ႏိုင္ေသာ အနာဂတ္ ေန႔ရက္မ်ားကို<br /><br />ရွဴရွိဳက္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း…<br /><br />သကၠရာဇ္ေတြ ၿဖိဳခဲ့ေနတာေတာ့ ေသခ်ာေနခဲ့တယ္…။<br /><br /><br />ငါ… ေႀကကြဲမွဳေတြကို မုန္းတတ္ပါတယ္…။<br /><br /><br />အတိတ္၊ ပစၥဳပန္ ၊ အနာဂတ္<br /><br />ကာလသံုးပါးကုိ မဖတ္ရွဳတတ္တဲ့…<br /><br />မစိၦယ မ်ားရဲ႕ ၿခံဳခိုတိုက္ခိုက္ၿခင္း ကင္းေဝးတဲ့<br /><br />ေကာသလမင္းႀကီး အိမ္မက္ မမက္ခင္ည<br /><br />ေလထဲမွာ ေၿမာက္တက္ ႀကန္႔ႀကာေနတဲ့<br /><br />အံစာတုန္း ေၿမေပၚမက်ခင္<br /><br />အရွံဳးနဲ႔ မပတ္သက္ေသာ အလံၿဖဴကိုလႊင့္<br /><br />မစိုက္ထူ ခ်င္ခဲ့ေသာ မ်က္ရည္ႏွင္းၿဖဴေတြႀကားကေန<br /><br />(၁၄) ဒီဇင္ဘာ အတြက္ ၿပင္ဆင္ခ်က္ တစ္ခုခု ေတာ့ေပးခဲ့ပါ…။<br /><br />မေနာ္ဟရီ(မႀကီး)<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဒီကဗ်ာက မႀကီး မေနာ္ဟရီ ရဲ႕ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ကို ၿပန္ေရးထားတာပါ။ </span><br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">မႏွစ္က အမတစ္ေယာက္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအမက လူတစ္မ်ိဳး .......<br />ကိုယ္ေပါင္းခ်င္တဲ့သူ မွေပါင္းတတ္တာ… ကိုယ္စိတ္မပါတဲ့ေနရာမ်ားဆို ေၿခဦးေတာင္မလွည့္ဘူး… ကိုယ္တိုင္က စကားသိပ္မေၿပာေပမယ့္ ရင္ဘတ္ခ်င္း တူတဲ့သူေတြနဲ႔က်.. ဆူလို႔ညံလို႔.. တေမ့တေမာ ေၿပာတတ္တာ…။ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔မေတြ႕လို႔ကေတာ့ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ ၿပံဳးၿပလိုက္ဖို႔ေတာင္ ၀န္ေလးတတ္သူေလ..။လူေတြမ်ားတဲ့ ေနရာေတြကိုေ႐ွာင္တတ္ၿပီး ..ထိုင္ေနတဲ့၀ိုင္းက လူငါးေယာက္ေလာက္ ထက္ပိုလာရင္ ထထြက္သြားခ်င္တတ္ေသးတယ္။ သူတင္ကိုယ္တင္ ေၿပာၾကေၾကးဆို ေ၀ါဟာရေတြမ်ားသေလာက္ ၿပန္ေၿပာဖို႔ တံု႔ဆိုင္းေနတတ္တဲ့ အတြက္… ေသခ်ာေပါက္ ခံခဲ့ရၿပီးသားဆိုတဲ့ထဲက…။ ဒီလိုစိတ္ဓာတ္ေတြ ပိုင္ဆိုင္တဲ့အမ...<br /><br />အဲလိုလူက ခုက်ေတာ့…ခပ္တည္တည္နဲ႔ လူေတြကိုအသက္ပါပါမပါပါ ရယ္ၿပတတ္ေနၿပီ..ခၽြင္းခ်က္ကေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ၾကည့္မရေလာက္ေအာင္ ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ေတာ့မၿဖစ္ဖို႔လိုတာေပါ့…။ စိတ္ထဲကပါပါမပါပါ..စကားေတြ ေၿပာတတ္ေနၿပီ… ဘယ္လိုလူဆို ဘယ္လိုစကားေလာက္ပဲေၿပာ.. ဆိုတာေတြလည္း အေတာ္နားလည္လာၿပီ..အရင္ကဆို ဘာသာေဗဒမတူလို႔ကေတာ့ တာ့တာ ပဲ.။<br /><br />ခုဆို..ဒီလူကၿဖင့္ ရာသီဥတုအေၾကာင္းေလာက္ပဲ ေၿပာလို႔ရတဲ့သူ..ဒီလူကၿဖင့္စာအေၾကာင္းေပအေၾကာင္းဆိုရင္ …ဘယ္နားေလာက္ထိပဲ ေၿပာလို႔ရတယ္.. ဒီလူကဆိုဘယ္ထိေၿပာလို႔ရတယ္..ဆိုတဲ့ေဒတာေတြလည္း သိုမွီးေလ့လာထားၿပီးသား…..။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ..ကိုယ့္ကိုယ္ကိုၿပန္ၿမင္ေနရတာက ကိုငွက္သီခ်င္းထဲကလို.. ငါဟာငါမဟုတ္ဘူး..ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့…။ တဲ့...။<br /><br /><br />ဒီေန႔ဟာ ကိုယ္ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ အမတစ္ေယာက္အတြက္ အၿမဲတမ္း အမွတ္တရ ၿဖစ္ေနမယ့္ ေန႔တေန႔ ၿဖစ္တယ္။ ဒီအမဟာ ကိုယ္ေတြအတြက္ အမႀကီး အမိရာပဲ။ အေနေ၀းေနေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ အၿမဲတမ္း ရွိေနခဲ့တယ္။ ၀မ္းသာတိုင္းသတိရသလို ၀မ္းနည္းမွဳရွိတိုင္းလဲ အမကို ေတာင့္တမိတယ္။ မွ်ေ၀ေပးခ်င္တယ္။ ဒီအမကို ေလးစားတယ္။ ခ်စ္တယ္။ အမေပ်ာ္ေနတာကို ၿမင္ေနခ်င္တယ္။ သူ စိတ္မေကာင္း၊ ေနမေကာင္းရင္ ကိုယ္ေတြကိုယ္တိုင္ ရင္ဘတ္ႀကီးက ေလးလာသလို ခံစားရတယ္။ ဒီေန႔ က အမႀကီးအတြက္ အၿမဲ အမွတ္တရၿဖစ္ေနမယ့္ေန႔ေလး။ ဒီေန႔ေလးမွာ အမႀကီး တစ္သက္လံုး စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်မ္းမာနဲ႔ သားေတြ ေမာင္ေတြနဲ႔ တူတူ တသက္လံုးေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ေနႏိုင္ပါေစလို႔ စိတ္ထဲ ရင္ထဲကေနဆုေတာင္းေပးရင္း အေ၀းကေန ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္။<br /><br /><br />မႀကီးေမြးေန႔မွာ ေနေကာင္