က်ေနာ္တို႔ျမန္မာျပည္ ၀န္ေဆာင္မွဳလုပ္ငန္းမ်ား (၁)

 အေရာင္းစင္တာ ႏွင့္ သူ၏မာယာမ်ား

 

ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ့ အေရာင္းျပခန္းေတြ၊ စတိုးဆိုင္ေတြ၊ စူပါမားကတ္ေတြမွာ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရင္ ကိုယ္ျဖဳန္းခ်င္တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏကို တိုင္းတာျပီး ၀ယ္ယူသံုးစြဲလို႔ရတယ္။ ေမာ္ေတာ္ကား က အစ ပင္အပ္အဆံုး ေရာင္းသူရမဲဲ့ အျမတ္တန္ဖိုးကို တြက္ဆက္ခ်က္ျပီး ေစ်းႏွဳန္းေတြကို ကပ္ထားတတ္ၾကတယ္။ ေစ်းႏွဳန္းမကပ္တာဆိုလို႔ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ ကို ဆြဲေဆာင္ေရာင္းရတဲ့ လမ္းေဘးေရာင္း အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြက လြဲလို႔ က်န္တဲ့ အေရာင္းပစၥည္းေတြမွာ ေစ်းႏွဳန္းကပ္ထားေလ့ရွိပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေစ်းႏွဳန္းကပ္ေစ်းမဟုတ္ပါဘူး။ ပါးစပ္ေစ်းနဲ႔ လူၾကည့္ျပီး တည့္သလို ေရာင္းေနၾကတာပါ။

ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဖလက္တီဗီြ တလံုး၀ယ္ခ်င္လို႔ ရန္ကုန္က အေရာင္းစင္တာေတြ ဆီသြားပါတယ္။ ဒီလို လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ မရင္းႏွီးတဲ့ က်ေနာ္က အေရာင္းျပခန္းေရာက္ေတာ့ အမ်ိဳးအစားနဲ႔ အပ္တူဒိတ္ေတြရဲ့ ေစ်းႏွဳန္းကြာဟမွဳ ေတြကို ေမးပါတယ္။ ေရာင္းတဲ့ သူေတြက ပါးစပ္ေလးနဲ႔ အလ်င္အျမန္ရွင္းျပ ေပးမယ့္ က်ေနာ္ နားမလည္ပါဘူး။ က်ေနာ္ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းေတြကိုလဲ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ မေျဖခ်င္သလို က်ေနာ္ ေမးတာေတြကိုလဲ သူတို႔ မသိၾကပါဘူး။ ဒါေတာင္ အေရာင္းမန္ေနဂ်ာ နဲ႔ေတြ႕တာပါ။ ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ေခၚျပီးဘယ္အမ်ိဳးအစားက ေကာင္းတယ္ ဆိုတာ လွမ္းေမးရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေျပာေတာ့မွ အဲဆိုင္မွာ ပစၥည္းအမ်ိဳးအစားနဲ႔ ေမာ္ဒယ္နံပတ္ျပ ျပီးေတာ့ ေစ်းေမးပါတယ္။ မန္ေနဂ်ာကိုယ္တိုင္ က်ေနာ့္ကို ၾကည့္ျပီး ေစ်းကို တင္လိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ပထမဆိုင္ကေနလွည့္ထြက္ခဲ့တယ္။

ဒုတိယဆိုင္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ ပစၥည္းအမ်ိဳးအစားေတြကို ထပ္ေမး မေနေတာ့ပဲ ဆိုင္တပတ္ လွည့္ၾကည့္ျပီး ေစ်းႏွဳန္းမ်ား ကပ္ထားမလားလို႔ရွာမိပါတယ္။မေတြ႕ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ အကို ဘာကူညီရမလဲလို႔ ေမးလာတဲ့ ေရာင္းသူကို က်ေနာ္ဒီပစၥည္းလိုခ်င္ပါတယ္လို႔ ေမာ္ဒယ္နံပတ္ ျပလိုက္ေတာ့ မန္ေနဂ်ာ ထိုင္တဲ့ ေကာင္တာဆီေခၚသြားပါတယ္။ မန္ေနဂ်ာက က်ေနာ့္ကို “အကိုဘယ္ေလာက္ ေပးခ်င္လဲ”ေမးေတာ့ က်ေနာ္က “တစ္က်ပ္” လို႔ ေျဖတာကို မန္ေနဂ်ာက “ ခင္ဗ်ားေနာက္မေနနဲ႔.. ခင္ဗ်ားမွာ ရွိတဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔ ညွိျပီး ေစတနာနဲ႔ ေရာင္းေပးမလို႔” လို႔ ေျပာပါတယ္။ ၀ါးလံုးကြဲ ရယ္ခ်င္တဲ့စိတ္ကို မ်ိဳသိပ္ျပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ “ခင္ဗ်ားတို႔ေရာင္းႏိုင္တဲ့ ေစ်းေျပာပါ” လို႔ေျပာေတာ့ ပထမဆိုင္ထက္ ေသာင္းဂဏန္း ကြာျပီး ေစ်း ေျပာပါတယ္။ ေစ်းစကားမဆံုးဘူး က်ေနာ္လွည့္ထြက္ေတာ့ အေနာက္ကေန မန္ေနဂ်ာက သူ႔အေရာင္းသမားေတြကို ေျပာတာက အစကတည္းက “ရုပ္ၾကည့္ျပီး မ၀ယ္ႏိုင္ဘူး ဆိုတာ သိျပီးသားမို႔ တမင္ေစ်းေျပာ လိုက္တာ” ဆုိတဲ့ အသံကို ၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္ ျပန္လည့္ျပီး အိတ္ထဲက ပိုက္ဆံထုတ္ေတြကို ထုတ္ျပျပီး ၾကြားျဖစ္ေအာင္ ၾကြားလိုက္မိေသးတယ္။

မထူးပါဘူး ဆိုျပီး ပန္းဆိုးတန္းထဲက ဆိုနီ အေရာင္းျပခန္းကို သြားေတာ့ “အကို ဘာယူမလဲ..၀င္ၾကည့္သြားလို႔ရတယ္ေနာ္. ပစၥည္းမွန္ ေစ်းမွန္တယ္” ဆုိတဲ့ ေခၚသံေတြက ထိုင္ရာ က မထပဲ အိပ္ငိုက္သံေတြနဲ႔ ေခၚေနတာပါပဲ။ ဆိုင္ထဲ ၀င္သြားရင္ေတာ့ ယင္ေတြလို အံုလာျပီး ၀ယ္တဲ့သူ ေအးေဆး လွည့္ပတ္ၾကည့္လို႔ မရေအာင္ အေနာက္ကေန တေကာက္ေကာက္လိုက္တဲ့အတြက္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္မိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ၀ယ္ခ်င္ေအာင္ ပစၥည္းေတြကို လိုက္ရွင္းျပတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္အေနာက္ကေန လိုက္ျပီး သူတို႔ေျပာေနတဲ့စကားလက္စေတြကို ဆက္ေျပာေနၾကတာပါ။  ေစ်းေမးရင္လဲ အေရာင္းျပခန္းက သတ္မွတ္ထားျပီးသား ေစ်းမဟုတ္ပဲ ပါးစပ္တဲ့ ရွိတဲ့ ေစ်းေတြနဲ႔ တေယာက္တေပါက္ ဆိုသလုိျဖစ္ေနပါတယ္။ အေရာင္းျပခန္း ဆိုေပမယ့္ ေစ်းႏွဳန္းမပါပါဘူး။ ဒါေတာင္ တရုတ္ကလာတဲ့ ပစၥည္းနဲ႔ ယိုးဒယားက လာတဲ့ ပစၥည္းဆိုျပီး ေရာေရာင္းတာ ခံရေသးတယ္ ဆုိတာ လဲရွိေသးတယ္။

 က်ေနာ္လိုခ်င္တဲ့ပစၥည္းနဲ႔ ေမာ္ဒယ္နံပတ္ေပး ေမးေတာ့လဲ ပထမဆိုင္ႏွစ္ဆိုင္ထက္ မ်ားေနျပန္ေတာ့ ဘာမွ မ၀ယ္ေတာ့ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး တိတ္တိတ္ေလးပဲ လွည့္ျပန္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ေနာက္က က်ေနာ့္ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ျပီး ၀ယ္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိျပီးသားပါဆိုတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို ေက်ာခိုင္းရင္းနဲ႔ေပါ့..

ကိုင္းကၽြန္းမွီ ကၽြန္းကိုင္းမွီ ( သို႔ )အိမ္အျပန္လမ္း

က်ေနာ္ ေမြးရပ္ဇာတိ ေျမကို မျပန္ျဖစ္တာ ႏွစ္ႏွစ္ နီးပါး ရွိခဲ့ျပီ။ အခု အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အိမ္ခဏျပန္ဖို႔ အခြင့္ ၾကံဳခဲ့ရတယ္။ က်ေနာ့္ အက်င့္အတိုင္း အိမ္ျပန္ရင္ မေျပာပဲ အိမ္က လူေတြ အံ့ၾသ၀မ္းသာေအာင္ ျပန္ခ်င္ေပမယ့္ က်ေနာ့္အိမ္ ဘယ္မွာလဲ ဆုိတာ က်ေနာ္ မသိဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္ေရာက္ျခင္း က်ေနာ္ျပန္ေရာက္ေနတယ္လို႔ ဖုန္းမဆက္ပဲ ဒီတိုင္း ေနခဲ့တ
ယ္။ ဖုန္းဆက္ခဲ့ရင္ ေမတို႔ေဖတို႔က ေမွ်ာ္ေနၾကမွာ။ စိတ္ေမာ စိတ္ပူေနၾကရမွာ ကို စိုးတာနဲ႔ ေနျပည္ေတာ္ကေန ေမာ္လျမိဳင္ ကားလက္မွတ္၀ယ္ျပီးမွ အေဖေရ… သားကို မနက္ဖန္ ကားဂိတ္မွာ လာၾကိဳပါလို႔ ဖုန္းဆက္ရတယ္။ အဲဒီအခါမွ အိမ္က က်ေနာ္ျပန္လာမွန္းသိၾကတယ္။

တကယ္ဆို က်ေနာ္ တိတ္တိတ္ကေလး ခိုးျပန္ခ်င္တာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အခု ေျပာင္းထားတဲ့အိမ္က က်ေနာ္ အရင္တခါေရာက္တဲ့ အိမ္မဟုတ္သလို အဲ့ဒီအိမ္အသစ္က ဘယ္ေနရာမွန္းကို မသိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ အေဖ့ကို ဖုန္းဆက္ျပီးလာၾကိဳခိုင္းရတယ္။

ေနျပည္ေတာ္ ေမာ္လျမိဳင္ ခရီးက ရွည္ၾကာပါတယ္။ ခရီးထြက္ရတဲ့ထဲမွာ လမ္းမွာ အေပါ့အပါးသြားတာေလာက္ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းတာမရွိဘူး။ ကားေကာင္းပါတယ္ဆိုတဲ့ မႏၱလာမင္း ကားၾကီးကို စီးျပီးျပန္လာရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကားက ထင္သေလာက္ မေကာင္းပါဘူး။ က်ေနာ့္ေဘးနားတဲ့သူက ဒူးေထာင္ေပါင္ကားျပီး အိပ္တဲ့အတြက္ ကားသမားကို ေျပာျပေတာ့ ေဘးကလူကစိတ္ေတြဆိုးျပီး ခံုအလႊတ္ရွိတဲ့ ေနရာ သြားအိပ္ေတာ့မွ က်ေနာ္ သက္သာရာ ရေတာ့တယ္။
ည၈နာရီခြဲကေန ေနျပည္ေတာ္က ထြက္တဲ့ကားက မနက္ ၄ခြဲ ကို ေမာ္လျမိဳင္ေရာက္ပါတယ္။ လမ္းမွာ ႏွစ္ေနရာ ရပ္နားပါတယ္။ တခါရပ္ရင္နာရီ၀က္ၾကာပါတယ္။ ကားဂိတ္ထဲ ကား၀င္လာတာနဲ႔ အေဖနဲ႔ ညီနဲ႔ ေခါင္းေလးေထာင္ျပီး လိုက္ရွာေနတာကို ေတြ႕လိုက္တယ္။ မနက္ ေစာေစာ ကိုယ့္မိသားစု မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရတာ က်က္သေရ အရွိဆံုးေပါ့ေလ။

ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ တခါမွ မေရာက္ဘူးတဲ့ အိမ္အသစ္ဆီကို ေခၚလာပါတယ္။ လမ္းမွာလဲ အေဖနဲ႔ ညီနဲ႔ လုေမးတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို အင္ . ဟင္အင့္နဲ႔ ေျဖလာတာ ေမာရပါတယ္။ ေမးခြန္းေတြက တရစပ္ေပါ့..။

ေရာက္ပါျပီး။ က်ေနာ္ တို႔အိမ္အသစ္ကို ေရာက္ပါျပီး။ ဒီအိမ္အသစ္ကို အေဖနဲ႔ အေမစကာၤပူကေနျပန္လာျပီးတဲ့ အခ်ိန္က စေဆာက္တာပါ။ အိမ္ကိုေတာင္ စကာၤပူစတုိင္ ေဆာက္ထားပါတယ္လို႔ အေဖက၀မ္းသာ အားရေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္လဲ အ့ံအားသင့္စြာနဲ႔ အိမ္ကုိ ၾကည့္ေတာ့ ဘယ္ေနရာ စကာၤပူစတိုင္ ျဖစ္ေနလဲ ဆုိတာ ေျပာလို႔မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီဇိုင္နာလဲ အေဖ. ပန္းရံ ဆရာလဲ အေဖ. လက္သမားလဲ အေဖဆိုေတာ့ အိမ္တခုလံုးက စိတ္တိုင္းက် အေဖ ေရာသမ ေမႊထားတဲ့ စကာၤပူ စတိုင္ ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္ေတာင္ မနည္း ျပန္စဥ္းစားရတယ္။ စကာၤပူစတိုင္ ဆိုေတာ့ အေဖဘယ္နားက အိမ္ကို ျမင္သြားျပီး စကာၤပူစတိုင္ ေျပာတာပါလိမ့္လို႔.. ။ မ်က္စိထဲမွာေတာ့ ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ့ အေဖ့စတိုင္အိမ္ပံုစံပဲ ျမင္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ အိမ္ထဲလွမ္း၀င္လိုက္ေတာ့ ဘုရားတရပါတယ္။ အိမ္အတြင္းကို လဲစကာၤပူစတိုင္တဲ့.။ သုတ္ထားတဲ့ ေဆးက အနီရဲရဲ.. ဒီအေရာက္ကို အေဖက ေရြးတာပါတဲ့ေလ။ အဲ့အနီေရာင္ကို အေမက မၾကိဳက္လို႔ အ၀ါရဲရဲ ထပ္သုတ္ လိုက္ပါတယ္။ ကဲ..။ အနီေပၚ အ၀ါ ဖုန္းေနတဲ့ ရဲ ရဲ ေတာက္ အေရာင္ၾကီးကို မ်က္စိထဲပဲ ျမင္ၾကည့္ပါ။ ဒါတင္ မျပီးေသးဘူး။ ညီနဲ႔ ညီမက သူတို႔ ကိုယ္ပိုင္အေရာင္ေတြကို သူ႔တို႔ပိုင္တဲ့ အခန္းအတြင္း အျပင္ထပ္သုတ္လိုက္ေတာ့ အိမ္က ေလးေယာက္ေလးေရာင္နဲ႔ စကာၤပူ စတိုင္နဲ႔ မတူပဲ အိႏိၵယ အိမ္နဲ႔တူေနလို႔ ေဆး အေရာင္ေရြးခဲ့ေပးရတယ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အေမက ထြက္ျပီး ၾကိဳေနပါတယ္။ နည္းနည္းပိန္သြားတာက လြဲလို႔ က်မ္းက်မ္းမာမာနဲ႔ ျပန္ေတြရေတာ့ အရမ္းကို ပီတိျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ သူ႔အခန္းထဲက သူ႔ကတင္ေပၚကို ေခၚျပီး အတင္းအိပ္ခိုင္းပါတယ္။ ခရီးပန္းလို႔ ခဏအိပ္လိုက္ဆိုပါတယ္။ အေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အေမ့ကုတင္ေပၚသြားေတာ့ အိမ္က ညီမေရာ ညီေရာ. အေဖေရာ အေမ့ ကုတင္ေပၚတက္လာျပီး သိခ်င္တဲ့ေမးခြန္းေတြကို ေမးေတာ့တာပဲ။ က်ေနာ့္ အိမ္အတြက္ ဘာပစၥည္းမွ မ၀ယ္သြားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ အိတ္ကို ေမႊျပီး ညီနဲ႔ ညီမက အိုင္ပက္ကို အေမြခဲြပါတယ္။ အေဖကလဲ နင္တို႔ေတြ ဒါမ်ိဳးကိုင္တတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ အေဖစကာၤပူသြားတုန္းက ဒါေတြ ႏွိပ္တတ္ေအာင္ သင္ခဲ့တာပါဆိုျပီး အတင္းလုပါတယ္။ အေဖစကာၤပူ သြားခဲ့တာဟာ အေဖ့အတြက္ တပန္းသာပါတယ္။ နည္းနည္းျဖင့္ စကာၤပူ မွာတုန္းက နဲ႔ ကိုင္ေပါက္လို႔ ညီ့ခမ်ာ လူးလူးလွိမ့္လွိမ့္ ခံရပါတယ္။

အဲလို လုေနတုန္း အေမ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အေမအိမ္သာမ်ားတက္ေနလား ဆိုျပီး သတိရလို႔ ေမးေတာ့ အေမက မွန္တင္ခံုမွာ အလွျပင္ေနပါတယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း လိုင္ဒါေတြ ဆိုး ႏွဳတ္ခမ္းနီေတြ ဆုိးျပီး သိပ္လွေနပါတယ္။ ေဆးရံု ၂ လ တက္ျပီး ၁ လ အၾကာမွာ အေမအလွျပင္တာ ဒီေန႔ ပထမဆံုး ဆုိေတာ့ အေဖက သိပ္ေပ်ာ္ေနပါတယ္။ ငါ့မိန္းမ ဒီေန႔ အရမ္းကို လန္းေနေတာ့တာပဲ ဆုိျပီး အေမ့၀တ္ဖို႔ အက်ီေတြ သြားေရြးေပးပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ မိသားစုေတြ အေမ့စိတ္တိုင္းက် အျပင္ထြက္ျပီး မနက္စာ စားျပီးေတာ့ အမအိမ္ခဏသြားခဲ့ၾကပါတယ္။

အိမ္က ေဆာက္လက္စ တန္းလန္းၾကီးဆုိေတာ့ ေန႔ဘက္ အလုပ္သမားေတြနဲ႔ ရွဳတ္ေနပါတယ္။ အေဖကိုယ္တိုင္ ညီနဲ႔ မ်က္ႏွာက်က္ရိုက္ပါတယ္။ ျခံစည္းရိုးကို ေတာ့ အလုပ္သမားေတြငွားျပီးခတ္ပါတယ္။ တအိမ္လံုး သူ႔ေနရာ သူမက်ေသးဘူးဆုိေတာ့ က်ေနာ္ ေနရခက္ပါတယ္။ ဟိုအခန္း၀င္ အနီ ဒီအခန္းထြက္ အ၀ါနဲ႔ မ်က္စိလဲ ေနာက္ရပါတယ္။ အမေတြ ညီမေတြကေတာ့ က်ေနာ္ျပန္လာေတာ့ က်ေနာ္ၾကိဳက္တဲ့ဟင္းေတြ ေရြးခ်က္ေပးပါတယ္။

ညဘက္ေရာက္ေတာ့ အေဖက ညီနဲ႔က်ေနာ့္ကို သူ႔နဲ႔ ဘီယာေသာက္ဖို႔ ေခၚပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဘီယာဆိုင္သြားျပီး ဘီယာနဲ႔ အကင္နဲ႔စားၾက ေသာက္ၾက စကားေျပာၾကပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ စကားစပ္ျပီး အရင္ ေနခဲ့တဲ့ အိမ္အေၾကာင္းေမးမိပါတယ္။ အဲဒီမွာ ျပသနာစတာပဲ။ အေဖက အဲဒီအိမ္ကို ေရာင္းမယ္။ သိန္းဘယ္ေလာက္ရရင္ျပန္ေရာင္းမယ္ဆိုေတာ့ ညီက ကိုၾကီးအဲ့ဒီအိမ္ကို ၀ယ္လိုက္ပါလား ဆုိျပီး ၾကားကေနပြဲစားလုပ္ပါတယ္။ အိမ္ကဘယ္လို ေကာင္းေၾကာင္း. ေနာက္ဆိုရင္အဲ့ဒီစက္မွံဳဇုန္က ဘယ္လို စည္ကားသြားမယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း. ဒီမွာမေနရတာက အေမေဆးခန္းသြားေနရလို႔ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း. ဒီအိမ္ အေဖနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္ရင္ သူ႔ကို ဆယ္သိန္း ေပးပါဆိုျပီး တခါတည္း ေစ်းျဖတ္ပါတယ္။

ေရာင္းရမယ့္သူ ရွားလို႔ ညီက အကို႔ကို ျပန္ေရာင္းတယ္။ အေဖကလဲ သား၀ယ္မယ္ဆိုရင္ ေစ်းခ်ေပးမယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း. သူမ်ား၀ယ္တဲ့ေစ်းထက္ ပိုခ်ေပးမွာ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း ၀ယ္ျပီးသြားရင္ ေရာင္းေစ်းထက္ ေလွ်ာ့ျပီး မိန္းမကို ျပန္အပ္ ပိုက္ဆံနည္းနည္းကို သူယူထားမယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပန္တယ္။ အင္း.. အေဖနဲ႔ ညီနဲ႔က ကတံုးေပၚ ထိပ္ကြက္ အကြက္ေတြ နင္းျပီး သားျဖစ္သူကို အခ်ဥ္ထည့္ေနတာနဲ႔ တူပါတယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ စဥ္းစားမယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ ညီ ရမယ့္ ပြဲခထဲက အေဖက ႏွစ္သိန္း ျပန္ ေခါင္းပံု ျဖတ္ေနေသးတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါေတြက ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ့ အေဖတို႔အတြက္ ေစ်းကြက္စီးပြားေရး စနစ္ေပါ့ေလ.။ ဘာေျပာေျပာ အေဖနဲ႔ ညီနဲ႔ က်ေနာ့္ကို အိမ္လုေရာင္းျပီး ပြဲစားခ ေတာင္းတာကို သေဘာက်ပါတယ္။

ေနာက္ေန႔ ေရာက္ေတာ့ သတင္းကဘယ္လို ေပါက္ၾကားသလဲ မသိဘူး။ အေမ့နားထဲ ျပန္ေရာက္ပါတယ္။ အေမကလဲ ဒီအိမ္ကို သား၀ယ္ရင္ ပြဲခရတာ အေမပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္တဲ့။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ အဲဒီအိမ္မွာ သားၾကိဳက္တဲ့ အိမ္သာခြက္ကို အေမပိုက္ဆံအကုန္ခံျပီး၀ယ္ထားရလို႔ပါတဲ့။ ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိတဲ့ အေရာင္းအ၀ယ္နဲ႔ သားအမိေတြ ေ၀စုခြဲေနတာ။

ညီမကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ ဒီလို မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ နည္းနဲ႔ သူပိုက္ဆံ မယူခ်င္ပါဘူးတဲ့။ က်ေနာ့္ကို သူအခန္းထဲ ေခၚထည့္ျပီး ပံုးထဲက စာရြက္ေတြ စာအုပ္ေတြကို သြန္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ဒီထဲက ကိုၾကီးၾကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ စာမူေတြ ယူသြားပါတဲ့။ ျပီးေတာ့ ကိုၾကီးနာမည္နဲ႔ ေရးခ်င္ ေရာင္းခ်င္လဲ ရတယ္တဲ့။ အခု သူအႏွစ္ႏွစ္ အလလက စုထား ေရးထားတဲ့ သီခ်င္းေတြပါတဲ့..။ ၾကိဳက္တာယူ။ ညီမအေနနဲ႔ အလုပ္မျဖစ္မယ့္တူတူ အကိုၾကီးကို ပုတ္ျပတ္ ေရာင္းခ်င္လို႔ပါတဲ့။ ညီမ စာေတြ သီခ်င္းေတြနဲ႔ ကိုၾကီးဘ၀ တခုလံုး သာယာလွပသြားမွာပါ ဆုိျပီး ႏွစ္ေဆြး ကဗ်ာေတြ စာေတြ သီခ်င္းေတြကို ေရာင္းပါေတာ့တယ္။ အဲဒါကို ေစ်းျဖတ္လိုက္တာ ငါးသိန္းတဲ့.။အဆစ္အေနနဲ႔ လက္တန္းသီခ်င္းႏွစ္ပုစ္ကို ေတာင္ လက္ေဆာင္ေရးေပးဦးမွာ ဆုိျပီး ငါးသိန္းနဲ႔ ေစ်းျဖတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္လဲ ညီမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္၀ယ္လိုက္ပါတယ္။

အဲလို ၀ယ္လိုက္တာကို ညီက သိေတာ့ သူ႔အရင္ကရီးစားဓာတ္ပံုေတြ ရီးစားစာေတြ ေက်ာင္းစာအုပ္အေဟာင္းေတြကို ရွာထုတ္လာျပီး က်ေနာ့္ကို တသိန္းခြဲနဲ႔ ေစ်းလာျဖတ္ျပန္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ၀ယ္ရျပန္တယ္။ ဒါတင္မျပီးေသးဘူး။ အေမေရာ.အေဖေရာ သူတို႔ မွာ ရွိတဲ့ စာေတြ လာေရာင္းျပန္တယ္။ တေနကုန္ အေရာင္းအ၀ယ္ ကိစၥနဲ႔ တအိမ္လံုး ဆူညံေနတယ္။ သူကပိုရသင့္တယ္။ ငါကပိုရသင့္တယ္နဲ႔ေပါ့။

ဒါနဲ႔ သူတို႔ကိုေစ်းျဖတ္ျပီးေတာ့ ပိုက္ဆံလာေတာင္းပါတယ္။ ဒါနဲ႔က်ေနာ္က စကာၤပူျပန္ေရာက္ရင္ လႊဲေပးလိုက္မယ္ အခုေတာ့မပါဘူးဆုိေတာ့ သူတို႔က “ကိုၾကီး ျပန္လိုက္ေတာ့ သြားလိုက္ေတာ့ “ လို႔ စိတ္ေတြ ဆိုးျပီး သူတို႔ေလလံပစၥည္းေတြ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ျပန္သိမ္းျပီး ပါးစပ္က ပြစိပြစိေျပာပါေတာ့တယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ သူတို႔ကို ၾကည့္ျပီး သေဘာေတြက်ေနပါေတာ့တယ္။ ဒီတေခါက္ျပန္ေတာ့ အေဖက ကိုင္းကၽြန္းမွီ ကၽြန္းကိုင္းမွီ ဆိုတဲ့ အဓိပါယ္ေလးကို ျပန္ေျပာျပတယ္။ အေဖေျပာတဲ့ မိသားစု ဆိုတာ ရွိအတူ မရွိအတူ ကိုင္းကၽြန္းမွီ ကၽြန္းကိုင္းမွီ ဆုိတာ မွန္ပါတယ္။ အခုခ်ိန္ထိ အေဖေျပာသလို မိစံု ဖစံုနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြ စုစုရံုးရံုး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနရတာကို က အေဖတို႔အေမတို႔အတြက္ မဂၤလာ တပါး ဆိုသလိုပဲ က်ေနာ္တို႔အတြက္လဲ မိဘေတြ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနေသးတဲ့အတြက္ ဂုဏ္ယူစရာပါပဲေလ။

ေမာ္လျမိဳင္ကို တညအိပ္ႏွစ္ရက္ခရီးနဲ႔ မိသားစုေတြကို ျပန္ေတြ႕ရတာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အတိုင္းမသိတဲ့ၾကည္ႏူး၀မ္းသာ ေက်နပ္မွဳ တခုပါပဲ။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

ေမွ်ာ္လင့္မထားေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတာ့ထားပါ..။

သား …. အေမတို႔ အေဖတို႔ရာ.. သားစိတ္မေကာင္းပါဘူး. ခုခ်ိန္ထိ သားဘာမွ မလုပ္ေပးႏိုင္ေသးဘူး..သားကိုသားလဲ ေတာ္ေတာ့ကို စိတ္ပ်က္တယ္.

မိဘ… ဘာစိတ္ပ်က္စရာရွိလုိ႔လဲ သားရယ္..

သား…. ဟုတ္တယ္ေလ.။ အားလံုးေပါ့..။ ဟိုေမေမ့သူငယ္ခ်င္း သား ဆရာ၀န္လိုင္းရတာ.။ ေဖေဖ သူငယ္ခ်င္းသမီး အမွတ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေအာင္တာ ေတြ..။သားက်ေတာ့ အေမတို႔ အေဖတို႔ ထင္သလို မျဖစ္လာဘူးေလ.။ အဲဒါေၾကာင့္ သားကိုယ္သား စိတ္ပ်က္တယ္လို႔ ေျပာတာပါ။

မိဘ.. မဟုတ္ေသးဘူးသားရဲ႔..။ ဒါဒီလို ထင္ရင္ သားပင္ပန္းမွာေပါ့။ လူဆိုတာ. အထူးသျဖင့္ မိဘဆိုတာ သားသမီးကို ျဖစ္ေစခ်င္တာ တတ္ေစခ်င္တာ သိေစခ်င္တာ..။ ဒါက မိဘတိုင္း က သားသမီးကို ေမွ်ာ္လင့္တာ..။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္လာမယ္ မျဖစ္လာဘူးဆိုတာက ကံတရားေပၚ မူတည္တယ္ေလ။ မိဘအေနနဲ႔ ကိုယ့္သားသမီးအေပၚေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခု ေတာ့ထားရမွာပဲ..။

သား.. မဟုတ္ေသးဘူး ေမေမ..။ သားခံစားရတယ္။ သားခံရခက္တယ္။

အခ်ိန္တိုင္းမွာ ေမေမတို႔ ေဖေဖတုိ႔က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးတခုထားျပီး ေမွ်ာ္လင့္ေနေတာ့ ဒါေတြက ျဖစ္မလာတဲ့အခါ သားတေယာက္အေနနဲ႔ ခံစားရတာပါပဲ။ နာက်င္ရတာပါပဲ။ ဘာေတြပဲ ေမေမတို႔က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားထား မထားထား. သားအေနနဲ႔က သားလုပ္ႏိုင္တာထက္ပိုျပီး ဘမွ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ တခါတေလသာ ေမေမတို႔ကို သားက ဘယ္သူပါ ဘာပဲလုပ္ႏိုင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ကိုယ့္သားတေယာက္ရဲ ႔အရည္အခ်င္းစစ္စစ္ကိုပဲ သိျမင္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ မထားရင္ေပါ့….

ဒီလိုမိဘနဲ႔သားသမီး အျပန္အလွန္စကားေတြက ငယ္ငယ္က ၾကည့္ဖူးတဲ့ရုပ္ရွင္ကား တကားကို မွတ္မိေနတာပါ။ အဲတုန္းက ကိုယ္လဲ မင္းသားေနရာက၀င္ျပီး ငါလဲ သူလို႔ပဲ ဘယ္တုန္းကမွ ေကာင္းတာေတြ မျဖစ္ခဲ့ဘူး.။ ငါ့မိဘေတြေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုပဲ ျဖစ္မလာဘူး။ ငါ့ကိုယ္ငါလဲ ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ အတူ ရုပ္ရွင္မွာ နစ္ေမ်ာ ခံစားခဲ့ဖူးတယ္။

တခါတေလက်ေတာ့ စဥ္းစားမိတယ္။ ဒီေလာကၾကီးမွာ ဘယ္ႏွေယာက္ေလာက္မ်ား ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘ၀င္မက်. စိတ္တိုင္းမက်တဲ့ စိတ္ဖိစီးမွဳ မ်ိဳး ခံစားေနရသလဲ။ ဒီစိတ္ဖိစီး ဘ၀င္မက်မွဳက တျခားတေယာက္ရဲ ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခုေၾကာင့္လား အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြျခား နစ္မြန္းျပီး ကိုယ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မျျဖစ္လာသလားဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ ဒါေတြကလဲ လူေတြမွာ ငါမျပည့္စံုဘူးဆိုတဲ့စိတ္ကို စြဲစြဲ ျမဲျမဲ ကိုင္စြဲျပီး မသိစိတ္ေတြက တေနတျခားနဲ႔ ၾကီးထြားရင့္က်က္လာရင္းနဲ႔ ေလာကၾကီးကို

ေၾကာက္ရြံေနတတ္လာတာပဲဲ ျဖစ္မယ္္ ။

တကယ္ေတာ့ လူဆိုတာ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ဖန္တီးေနၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ တျခားသူတေယာက္ရဲ ႔ အသိအမွတ္ျပဳ ခံရျခင္းကို ရွာေဖြမိေနၾကတယ္။ အမ်ားစုက ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့ သူေတြရဲ ႔ အေလးေပးမွဳ အသိအမွတ္ျပဳမွဳကို မသိစိတ္က လိုလိုလားလား ေတာင့္တ တတ္ၾကတယ္။ လူေတြေၾကာက္ရြ႕ံမိတာက ငါတို႔က သူတို႔ စိတ္နဲ႔ မတိုက္ဆိုင္ရင္ သူတို႔ထင္သလို ျဖစ္မလာရင္ သူတို႔ငါကို မခ်စ္ေတာ့ဘူး. မခင္ေတာ့ဘူး. စြန္႔ခြာသြားမွာ ။ အဲဒီအခါ ငါသူတို႔ဆီက ငါလိုခ်င္တဲ့ ေပ်ာ္ရြင္မွဳေတြ.ၾကင္နာမွဳေတြ မရေတာ့ဘူး ဆိုျပီး

ဒါေၾကာင့္ လူအမ်ားစုက ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခု ကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးထားရင္း ျဖစ္မလာေတာ့တဲ့အခါ စိတ္ဓာတ္အၾကီးအက်ယ္ က်ဆင္း ကိုယ့္တိုင္က မျပည့္စံုတဲ့ဘ၀က်ိန္စာ ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္ၾကတာပါပဲ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တန္ဖိုးမရွိဘူးလို႔ ယူဆတဲ့အခါ.. ကိုယ္တိုင္က ဘ၀မွာ ဘာမွမျပည့္စံုဘူးလို႔ ယူဆတဲ့အခါ..ဘာေတြ ေတြးျပီး ဘာလုပ္မိသလဲ။ စိတ္ဓာတ္ေတြ အၾကီးအက်ယ္ က်မိသလား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသေၾကာင္းၾကံမိမလား။ တကယ္ေတာ့ ဒါကလူ႔အဖြဲ႔အစည္းပဲ။ ဒီလို ျဖစ္လာေအာင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက တြန္းအားေတြေပးေနတာပါ။ ဒါကို ကိုယ္တိုင္က ေနတတ္ေအာင္ မၾကိဳးစာရင္း ကိုယ့္အတြက္ ဒီလူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ ေနစရာရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး.လို႔ပဲ ျဖည့္ေတြးရမယ္။

တကယ္တမ္းျပန္ေတြးရမွာက ကုိယ္တန္ဖိုးမရွိဘူးလို႔ ယူဆတာဟာ ကိုယ္က တျခားတေယာက္ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ထိ ျဖစ္မလာေသးလို႔။ ဘ၀မွာ မျပည့္စံုဘူးလို႔ ေတြးထင္လိုက္တိုင္းမွာ ကိုယ္ထက္ျပည့္စံုေနတဲ့သူေတြ ကို မသိစိတ္က ျပိဳင္ဆိုင္ေမွ်ာ္လင့္မိေနလို႔ ဆိုတာ သတိထားမိရမယ္။ အဓိက က ေတာ့ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့လူက ကိုယ့္အတြက္ ဘယ္လို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားလဲ. ကိုယ္က သူတို႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားတာကို ဘာလို႔ စိုးရိမ္တၾကီး လိုက္ျဖည့္ခ်င္ေနတာလဲ ထက္ ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ဘာလဲ ဆုိတာ ကိုယ္တိုင္ သိထားႏိုင္ဖို႔ ပါပဲ။

ဒီအခ်ိန္ဟာ ကိုယ္ဘယ္သူဆိုတာ သူမ်ားလက္ခံဖို႔ ၾကိဳးစားေနတယ္ဆိုရင္ သူမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းေနဦးမွာပဲ။

ဒီအခ်ိန္ဟာ ကိုယ္ဘယ္သူဆိုတာ ကိုယ္လက္ခံႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနရင္ ကိုယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ နဲ႔ ကိုယ္ဆက္ရွင္သန္ေနဦးမွာပဲ။

ဒီအခ်ိန္မွာ သူမ်ားေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ကိုယ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို အလြန္အကၽြံ စားသံုးထားျပီးျပီး ဆိုရင္ေတာ့… ကိုယ္ဟာ ဘ၀ရဲ႔ မျပည္စံုမွဳ က်ိန္စာ ကို ေကာင္းေကာင္းၾကီးမိေနေလာက္ျပီး။

ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ေနာက္ဆံုးအေမလုပ္သူေျပာလိုက္တာက.

အေမ.. ဒါက သားကိုယ္သား ျပန္ႏွိပ္စက္တာပဲ။ လူတိုင္းက အေကာင္းဆံုးကို ေမွ်ာ္လင့္တယ္ေလ သားရဲ ႔။ သားကိုယ္တိုင္ေတာင္ မိဘကို အေကာင္းဆံုးေပးဆပ္ႏိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္းနဲ႔ မျဖစ္လာတဲ့အခါ သားက စိတ္ပ်က္ျပီး သားဘယ္သူဆိုတာ လက္ခံေပးဖို႔ ေျပာေနေသးတာပဲ။ ဒီလိုေတာ့ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ပ်က္မွဳေနာက္လိုက္ျပီး ဘ၀မွာ မျပည့္စံုဘူးဆုိတဲ့ အေတြးေလး မ၀င္သြားဖို႔ပဲ သားရယ္။

ေမွ်ာ္လင့္မထားေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတာ့ထားပါ..။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Filial Piety

ႏွလံုးသားခ်င္းကို ႏွလံုးသားနဲ႔ ရင္းမယ္။ အေရးၾကီးရင္ ေသြးနီးမယ္။ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ႏွလံုးသား ခ်င္းနားလည္မယ္ ဆိုတာ က မိဘနဲ႔ သားသမီးပါပဲ။

အဲဒီႏွလံုးသားခ်င္း နီးဖို႔ မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကားမွာ ဘာလိုလဲ အေျခခံက်က် ရွာရင္ သားသမီးက မိဘအေပၚ ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳပဲ..။

ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳ ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကားမွာ အေရးၾကီးတဲ့ ဆက္သြယ္မွဳ တခုဲ။ သားသမီးက မိဘအေပၚ ရိုေသမွဳရွိမွ မိသားစု ျပသနာ ေလွ်ာ့နည္းမွာ အမွန္ပဲ။ ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳက ဘာေတြကို ယူေဆာင္ေပးသလဲဆုိရင္ စိတ္ခံစားမွဳေတြ၊ အိမ္တြင္းေရး ျပသနာေတြ၊ စီးပြားေရး ျပသနာေတြ ကို မိဘနဲ႔ သားသမီး တူတူ ေျဖရွင္း လို႔ရမယ္။ မိဘအေပၚ ယံုၾကည္မွဳေတြ ရွိမယ္။ မိဘကလဲ သားသမီးကို တဖက္တလမ္းက အားကိုးလို႔ရမယ္ေပါ့။

ဒီလို မိသားစု အဆင္ေျပမွ သားမီးေတြက သူတို႔ရဲ ႔ပညာေရးနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေရးရာေတြ ျမင့္လာမွာ အမွန္ပဲ။

ခုေနာက္ပိုင္း ဘာေတြ ေတြ႕လာလဲ ဆိုရင္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြက သူတို႔ မိဘေတြ သူတို႔ အတြက္ ဘာလုပ္ေပးတယ္။ ဘယ္လို လုပ္ေပးတယ္ဆိုတာကို သူတို႔ အသိအမွတ္မျပဳေတာ့ဘူး။ သူတို႔က မိဘပဲ. မိဘတာ၀န္ ယူတတ္ရမွာေပါ့။ ေက်ာင္းထားေပးရမွာေပါ့။ လိုခ်င္တာ ၀ယ္ေပးရမွာေပါ့.. စသျဖင့္ မိဘေတြကို ခုေခတ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ ျမင္လာတယ္။ အထူးသျဖင့္ အိမ္မွာ မိမစံု ဖမစံုနဲ႔ ေနရတဲ့သူေတြ အေဖတျခား အေမတျခားေနရတဲ့သူေတြနဲ႔ မိဆိုးဖဆိုးနဲ႔ ေနရတဲ့သူေတြ ၾကား ပိုမ်ားတယ္။

အထူးသျဖင့္ ကိုယ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ Clients ေတြက အေမနဲ႔ အေဖနဲ႔ ကြဲေနတာမ်ိဳး၊ အိမ္မွာ အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔ အဆင္မေျပတာမ်ိဳးေတြမ်ားျပီး အဆင္ေျပျပန္ေတာ့ မိဘက သားသမီးကုိ Take Care မလုပ္ႏိုင္တာေတြ ေတြ႕တယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အရမ္းလိမ္မာတယ္ ဒီႏွစ္အတြင္းမွာမွ ေျပာင္းလဲသြားတယ္ဆိုျပီး Clients မိဘေတြ ေျပာေျပာေနတာၾကားေနရတယ္။ အဲဒါဘာလိုအပ္လဲဆိုရင္ မိဘေတြရဲ ႔ေႏြးေထြးမွဳ အေနအထား၊ သားသမီး ၾကီးလာတာနဲ႔ အမွ် ေျပာင္းလဲ လာတဲ့ မိဘေတြရဲ ႔ဆက္ဆံမွဳေၾကာင့္ သားသမီးေတြရဲ ႔ရိုေသမွဳေတြ ေလွ်ာ့နည္းလာျပီး မိဘေတြ နဲ႔ အတိုက္အခံ ျဖစ္လာေတာ့တာပဲ။

သားသမီးေတြ အေနနဲ႔ မိဘကို ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳ ျမဲေနဖို႔အတြက္ မိဘေတြ အေနနဲ႔ သားသမီးေတြကို ဆက္ဆံ ဆံုးမတဲ့အခါမွာ သားသမီးရဲ ႔အျပဳအမူအေပၚ မူတည္ျပီး စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ ဆံုးမတတ္ရမယ္။ အရြယ္ေရာက္လာတာနဲ႔ အမွ် ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သားသမီးေတြ ေျပာင္းလဲလာတာကို လက္မခံႏိုင္ရင္ေတာင္မွ အသိအမွတ္ျပဳမွဳ တခုေပးထားရမယ္။ ဒါမွ သားသမီးေတြက သူတို႔ကို လက္ခံနားလည္ေပးႏိုင္တဲ့ မိဘအေပၚ ယံုၾကည္ကိုးစားျပီး ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းလာလိမ့္မယ္။

တခါတေလ မိဘေတြက သားမီးေတြဆီက ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့စကားကို ၾကားခ်င္သလို သားသမီးေတြကလဲ မိဘေတြဆီက သူတို႔လုပ္ခ်င္တဲ့ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ တခုခုကို အသိအမွတ္ျပဳ လက္ခံတာကို ေပၚေပၚထင္ထင္ ေတာင္းသလို ပါးစပ္က ထုတ္မေျပာပဲ စိတ္ကေန တိတ္တခိုးၾကိတ္မွိတ္ ေမွ်ာ္လင့္တတ္တာမ်ဳိးေတြ ရွိတတ္တယ္ ဆိုတာ မိဘေတြ အေနနဲ႔ မေမ့သင့္ဘူး။ အဲလို တခုခုမွ လႊဲေခ်ာ္သြားရင္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ အေနနဲ႔ မိဘေတြ အေပၚ အေတြးအျမင္ ေျပာင္းလဲျပီး ရိုေသမွဳ ေလွ်ာ့နည္းလာတာကို ေတြ႔ရတာပဲ..။

ဒီလိုအခ်ိန္မွာ မိဘေတြက ငါ့ သားသမီးေတြက ငယ္ငယ္ကလိမ္မာပါတယ္. ဒီႏွစ္ထဲမွာမွ ေျပာင္းလဲသြားတာဆိုတာ ခဏခဏ ေျပာတယ္။ မိဘေတြက သားသမီးေတြ ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ် ၾကီးလာတဲ့အေပၚ လက္မခံပဲ အရင္လို ကေလးလို႔ ျမင္ေနတာရာကေန သူတို႔ လက္ခံထားတဲ့ ေျပာသမွ် နားေထာင္တဲ့ အရြယ္ကို ပဲ ျပန္လိုခ်င္ေနၾကျပီး ေျပာင္းလဲ လာတာကို လက္မခံ။ သားသမီးေတြကလဲ မိဘေတြအေပၚ အျမင္ေျပာင္းျပီး ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳေတြ ကုန္လြန္သြားတာပါပဲ။ အဲဒီမွာ နားလည္မွဳေတြလြဲ. အေနေ၀း ေသြးေအး သြားၾကတာ. ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သံုးဆယ္ေရာက္.မိဘလဲ ေနရာေပ်ာက္ ျဖစ္သြားၾကတာပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ သားသမီးေတြ မိဘကို ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းတတ္ေအာင္ ေခတ္နဲ႔ အညီ လမ္းညႊန္ ျပဳျပင္ ဆံုးမတတ္ပါေစ။ မိဘေတြ အေနနဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ သားသမီးေတြကို မဆံုးမ တတ္ရင္ ၾကားခံ တေယာက္ကို အလည္ထားျပီး သားသမီးေတြ ဆီက ရိုေသမွဳကို လိမ္မာပါးနပ္စြာ ယူပါလို႔…။

ဒီေန႔ CASE GROUP WORK တခု လုပ္ျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ Clients ေတြပါပဲ။ သူတို႔ကို ပစၥည္း သံုးခု ျပတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေမနဲ႔ သမီး ခ်စ္ၾကတဲ့ပံု၊ ျပီးေတာ့ အေမက သမီးအတြက္ ဆုေတာင္းစာေရးထားတဲ့ ေမြးေန႔ကဒ္၊ သမီးက အေမ့ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ စာရြက္တရြက္.။ ဒါေတြကို Clients ေတြ ကို ခ်ျပတယ္ ျပီးေတာ့ သူတို႔ကို(Role) ရာထူးေပးလိုက္တယ္။ ဥပမာ တေယာက္ကို Youth Counselor ေနာက္တေယာက္ကို Family Therapist ျပီးေတာ့ psychiatrist ဆိုျပီး Role ေပးတယ္။ အဲပစၥည္းသံုးခုလံုးက အေမနဲ႔ သမီး ေမတၱာကို ျပတယ္ ဆိုေတာ့ အခုခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေတြက အဲဒီအေမနဲ႔ သမီးေနရာမွာ သရုပ္ေဆာင္ျပီး အဆင္မေျပတဲ့ ျပသနာေတြ နဲ႔ စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ ေစတယ္။ အဲဒီျပသနာေတြကို Clients ေတြက သူတို႔ အေနနဲ႔ အေမနဲ႔ သမီး ေနရာ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ သူေတြကို အင္တာျဗဴး လုပ္ျပီး ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းခိုင္းတာ.။

အဓိကက သူတို႔ လို ဆယ္ေက်ာ္သက္အေနနဲ႔ မိဘေနရာ ကေန မိဘကို သူတို႔ ဘယ္လို ျမင္သလဲ ဆုိတာ သိခ်င္လို႔ သူတို႔လို ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ အေနနဲ႔ ဒီလို ျပသနာေတြ ၾကံဳလာတဲ့ အခါ သူတို႔က မိဘေတြကို ဘယ္လို ေတာင္းဆုိသလဲ ဆုိတာ သိခ်င္လို႔ Drama Therapy ကို သံုးျပီး Filial Piety Workshop တခု လုပ္ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ ဆီက မိဘအေနနဲ႔ ခံစားေပးတတ္တဲ့သူေတြ သားသမီးဘက္က ခံစားေပးတတ္တဲ့သူေတြ ထြက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ေတြရဲ ႔ self awareness ေတြကို လက္ေတြ႔ သိလိုက္ရတာပါပဲ။ အဲဒါကို အေျခခံျပီး ဒီပိုစ့္ေလးကို ေရးမိတာပါ.။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

အေမ နဲ႔ သူ၏ စိတၱဇ

က်ေနာ္ငယ္ငယ္ သိတတ္စ ကတည္းက အေမက က်မ္းမာေရးမေကာင္းဘူး။ အထူးသျဖင့္ ညီမအငယ္ဆံုးကို ေမြးျပီးေတာ့ ျဖစ္လိုက္တဲ့ ေရာဂါေတြက ဆက္တိုက္.. ဆက္တိုက္။ က်ေနာ့္နဲ႔ အငယ္ေကာင္ကို ေမြးျပီးတဲ့ ခ်ိန္ထိ အေမက ျမ၀တီ.. ေကာ့ကရိတ္.. ေမာ္လျမိဳင္..မဲေဆာက္တက္ျပီး ေစ်းေရာင္းေစ်း၀ယ္(ဟိုတုန္းကအေခၚ ေမွာင္ခို) လုပ္ေနတုန္း။ သြားတယ္။ လာတယ္။ စားတယ္။ သန္မာတယ္။ က်မ္းမာေရးေကာင္းတယ္။ ညီမအငယ္ဆံုးကုိလဲ ေမြးျပီးေရာ အေမ ျဖစ္လိုက္တဲ့ ေရာဂါေတြက ၉၆ပါး တရာ့ႏွစ္ပါး မ်ိဳးစံုပါပဲ။

ညီမကိုဗိုက္ခြဲေမြးတယ္။ ျပီးေတာ သိပ္မၾကာဘူး..့ သားအိမ္ကင္ဆာျဖစ္ျပီး ရန္ကုန္မွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေဆးထိုး ေဆးစား ဓာတ္ကင္နဲ႔ ေ၀ဒနာခံစားရတယ္။ ကင္ဆာ လံုးလံုးရွင္းရွင္းေပ်ာက္လို႔ ေမာ္လျမိဳင္ျပန္လာေတာ ေနာက္ေရာဂါ့ စျဖစ္တယ္။ အသည္းေရာင္ အသား၀ါတဲ့…။ အဲဒီကတည္းက အိပ္ယာထဲကေနမထေတာ့ဘူး။ တေန႔ တေန႔ အေမဘယ္ေန႔ ဆံုးမလဲဆုိတာ ေက်ာင္းကေနျပန္လာတိုင္း ရင္တမမနဲ႔ေပါ့။

ငါေက်ာင္းကေန ျပန္ရင္ ငါ့အိမ္ေရွ႔မွာ အိုးသံုးလံုးမ်ား စီရီထားမလဲ။ အိမ္ေပၚ မတက္ခင္ အေမ့ကို လာၾကည့္တဲ့သူမ်ားေနရင္ ဒုန္းကနဲ ဆို ႏွလံုးခုန္ျပီး ငါ့အေမ ဆံုးလို႔ လူမ်ားတာလားဆိုျပီး အိမ္ကို မျပန္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ က်ေနာ္ ငါးတန္းတက္လို႔ ေျခာက္တန္း ႏွစ္ေရာက္ျပီးေပါ့။ အေဖက အဲဒီတုန္းက အစိုးရ ၀န္ထမ္း ဆုိေတာ့ အေမ့ကို တေနကုန္ မၾကည့္ႏိုင္ဘူး။ အေမ့ရဲ႕ အေမအဖြားကပဲ အေမ့ကို ျပဳစုေပါ့။ အေမက အေပါ့အေလးသြား အိပ္ယာထဲမွာပဲ။ အဲဒါကို အိမ္ေရာက္ရင္ အဖြားနဲ႔ အတူ အေမ့ကို အ၀တ္အစား လဲေပးရတယ္။

အဖြားတေယာက္တည္းကလဲ အေမ့ကို မ မႏိုင္။ အေမ့အသားကို မထိရဘူး။ ထိလိုက္ ကိုင္လိုက္ရင္ လက္ရာၾကီး အတိုင္း နာရီ အေတာ္ၾကာေအာင္ က်န္ရစ္ေနတာ။ လက္ေလးနဲ႔ အသားကို ဖိလိုက္ရင္ ျပန္မတက္လာေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ရင္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ က အေမ့ထမိန္ တပံုကိုေလွ်ာ္ရင္း အေမေနေကာင္းပါေစလို႔ မ်က္ရည္စမ္းစမ္းနဲ႔ ဆုေတာင္းရတာအေမာ။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းေတာင္ မေနခ်င္တဲ့ဘ၀။ အေမက တခ်ိန္လံုး ေဆးရံုနဲ႔ အိမ္နဲ႔..။ ေဆးရံုမွာ ေနရတဲ့ရက္က ပိုမ်ားသလိုပဲ။ အေမ့မ်က္ႏွာကလဲ မမွတ္မိေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ မ်က္ႏွာ တခုလံုး၀ါထိန္ျပီး မ်က္တြင္းကေဟာက္ပက္။ မ်က္လံုးက ျပဴးျပီး၀ါေနသေယာင္။ ဗုိက္ကလဲပူ.ဘာမွာလဲမစားႏိုင္။ တမွိဳင္မွိဳင္နဲ႔ အေမ့ကို အစာေကၽြးတိုင္း ပါးစပ္ကေန ျပန္အမ္တာကို ၾကည့္ျပီး အစားအေသာက္ပ်က္ရတယ္။

အဲဒီလို ရွိသမွ်စည္းစိမ္ေတြပံုေအာျပီး သကာလ အေမ့ကုသိုလ္ကံက ေကာင္းေတာ့ အေမ အသည္းေရာင္ အသား၀ါ ေပ်ာက္သြားတယ္။ နဂိုမူလအတိုင္း က်မ္းမာလာတယ္။ အဲဒီမွာ စရတဲ့ ေရာဂါက မန္းနီးကင္ဆာပဲ။ ပိုက္ဆံရွိမွ ေဆးကုလို႔ရတယ္။ ပိုက္ဆံမရွိရင္ ဘာမွလုပ္လို႔ မရဘူး ဆုိျပီး အေမ့ခမ်ာ စိတၱဇ ၀င္သြားတယ္။ လက္ထဲမွာ ေငြအလံုအေလာက္မရွိေတာ့ရင္ ငါေရာဂါမကုႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ငါေသရေတာ့မယ္ဆိုျပီး အျမဲညည္းေလ့ရွိတယ္။ အေမညည္းေတာ့ အေဖေရာ သားသမီးေတြေရာ မေနႏိုင္ဘူး။ အေမကံေကာင္းခ်က္က တကယ့္ကို ၾကင္နာ သနားတတ္တဲ့ ေယာက်ားေကာင္း ရထားလို႔ပဲ။

ဆိုက္ပရပ္စ္မွာ ေနတုန္းက အေမ့သားအိမ္ ကင္ဆာထပ္ျဖစ္တယ္ လို႔ လကၡဏာ ျပေတာ့ အေမစိတ္ဓာတ္ေတြ အၾကီးအက်ယ္ က်တယ္။ အဲအခ်ိန္တုန္းက ဆရာ၀န္ကလဲ ဒီမွာ ကုလို႔ မေပ်ာက္ဘူး. ႏိုင္ငံျခားမွာကုမွ ရမယ္လို႔ေျပာတဲ့ ေန႔ကစျပီး အိပ္မေပ်ာ္ စားမ၀င္. တသသ နဲ႔ ႏိုင္ငံျခားမွာ ကုဖို ႔စြဲလန္းေနတာ။ ျပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္က ဆရာ၀န္ကို ေပ်ာက္ေအာင္ မကုႏိုင္ဘူး ဆိုျပီး သြားမျပေတာ့ပဲ သူ႔မွာ ကုဖို႔ ပိုက္ဆံအလံုအေလာက္မရွိမွာကိုလဲ စိတ္ပူျပီးေတာ့ အိပ္ယာထဲက ေနမထႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ကိုယ္က မပူနဲ႔ အကုန္တာ၀န္ယူတယ္. ေပ်ာက္သြားေအာင္သာကု လို႔ ေျပာရတယ္။ အဲဒီအခါမွ သားက ကုေပးမယ္ဆိုတဲ့ အားေတြ ျပန္တက္ျပီး ေနာက္ဆရာ၀န္ဆီျပန္သြား ေဆးျပန္စစ္ေတာ့ အေျခအေနေကာင္းတယ္။ဒီမွာကုလို႔ရတယ္လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ အေမခမ်ာ ေနျပန္ေကာင္းသြားတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာကုလဲ ေတာ္ေတာ္ကုန္တာပဲ။ တကယ္လို႔မ်ား အေမသာ ႏိုင္ငံျခားမွာ ကုခဲ့ရရင္ က်ေနာ္လဲ ခုေလာက္ဆို အေၾကြးပတ္လည္၀ိုင္းေနမွာပဲ။ အေမသိပ္ကံေကာင္းတယ္။

ေနာက္ပိုင္း အေမက ေခါင္းမူးျပီးဆိုရင္လဲ ဆိုက္ကို ၀င္ျပီး ေဆးခန္းျပရမွာ ေနသာထိုင္သာ ရွိတဲ့ သူ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေဆးခန္းသြားရမွ. ေဆးေသာက္ရမွ။ တခါတေလ ကိုယ္က သူေဆးေတြကို သၾကားလံုး ပဲေလွာ္စားသလိုမ်ိဳး ထမင္းစားျပီးတိုင္း စားစားေနတာ ျမင္ေတာ့ အေမရယ္ မလိုအပ္ရင္ ေဆးခန္းမသြားပါနဲ႔ လို႔ တားလိုက္ရင္ ကိုယ္က ကပ္စည္းနည္းျပီး ေပးမသြားခ်င္ ျဖစ္မွာ စိုးျပီး မတားရဲဘူး။ သူက ကိုယ္က မသြားနဲ႔လို႔ေျပာရင္ မသြားပဲေနေပမယ့္ သူစိတ္မေကာင္း ျဖစ္ျဖစ္ေနတာ. ေဆးခန္းမသြားလိုက္ရလို႔ စိတၱဇ ေတြ ျဖစ္ျပီး ေနမေကာင္းပိုျဖစ္တာကို ေတြ႕ဖူးတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ဘာမွ မေျပာေတာ့ဘူး။ သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေဆးခန္းျပေစတယ္။ သူလိုအပ္တဲ့ ေဆးဖိုး၀ါးခ မပူပါနဲ႔ အေမ့သားက ေထာက္ပ့ံပါတယ္လို႔ ေျပာရတယ္။ ခုဆိုရင္ အေမက တခုခုဆို ကိုယ့္ကိုပဲ ေျပာေတာ့ အေဖသက္သာသြားတယ္။ အခုဆိုရင္ အေဖက အေမ့အတြက္ ပင္တိုင္ ဆရာ၀န္ ထားထားရတယ္။ အေမတခုခုဆို ခ်က္ျခင္း ပို႔ရတယ္။ ေနာက္က်ရင္ အေမျဖစ္ေနတာထက္ ေဆးခန္းမသြားရလို႔ ပိုျဖစ္တတ္တယ္။

ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္လတုန္းက အေမဒီကိုလာဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတုန္း ေမာ္လျမိဳင္မွာ ဆိုင္ကယ္ေပၚကျပဳတ္က်တယ္။ ညီမေနာက္ကေနလိုက္စီးျပီး ေခါင္းေတြမူးလို႔ လဲက်သြားတာ။ အရွိန္မရွိေပမယ့္ အသက္ၾကီးေတာ့ ေခါင္းကြဲသြားတယ္။ အုပ္ဆက္ ပြင့္သြားတယ္ ဟသြားတယ္ ဆုိလားပဲ။ ေသခ်ာမသိဘူး။ ဆရာ၀န္ေတြ စိတ္ပူတာက အေမ ဦးေႏွာက္က မသိမသာ ေသြးယိုမယ္ဆိုတာကိုပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ေဆးရံုမွာ တလခြဲေလာက္ ေနလိုက္ရတယ္။ အဲဒီမွာ အေမက စိတၱဇ ၀င္ျပန္တယ္။ သူ႔ကြဲေနတဲ့ ေခါင္းက ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မဆက္ရင္ ဟဟ နဲ႔ အျမဲေနရမွာေပါ့ဆိုျပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တယ္။ ဖုန္းေခၚရင္ငိုတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အေမေပ်ာက္ေအာင္ကု ဟေနတာကို ဆက္ေအာင္ကု သားတာ၀န္ယူတယ္ ေျပာမွ သူစိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစိတၱဇက မေပ်ာက္ဘူး အေဖက သူကားနဲ႔မပို႔ေပးရလို႔ သူ႔ကုိယ္သူ အျပစ္တင္လို႔ မဆံုး။

ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က စကာၤပူက ဆရာ၀န္ၾကီးေတြ ျမန္မာျပည္(ရန္ကုန္)မွာ လူနာအခမဲ့ ၾကည့္ေပးတယ္ လို႔သတင္းၾကားေတာ့ အေမကသြားခ်င္တယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္ေတြက ေရာဂါအေျခအေနရ စကာၤပူထိ တက္ကု ရမယ္ဆိုရင္ ပိုက္ဆံကုန္မွာ သြားကု ရမလား သြားမကု ရဘူးလား ဆိုျပီးဖုန္းဆက္လာေတာ့ အေမေရ.. သြားျပ.. ေပ်ာက္ေအာင္ကု.. ဟေနတယ္ထင္တဲ့ ေခါင္းကိုလဲ ဆရာ၀န္ေတြ အၾကံေပးခ်က္အတိုင္း ကုလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ အေမခမ်ာ ၀မ္းေတြသာျပီး ရန္ကုန္ကို ဆင္းလာျပတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဆရာ၀န္က စိတ္ပူစရာ မလိုတဲ့ အေၾကာင္း၊ ေခါင္းကလဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဆက္ေနျပီး ဆိုတဲ့အေၾကာင္း.ေဆးေတြ ဆက္ေသာက္ဖို႔ ၊ အစားအေသာက္ဆင္ျခင္ဖို႔ ေျပာျပီးျပန္လႊတ္လိုက္တယ္။ အေမတေယာက္ ေမာ္လျမိဳင္ကို ေပ်ာ္ျပီး ျပန္သြားတယ္။ မျပန္ခင္ ဖုန္းဆက္တယ္။ သူ႔ေခါင္းက စကာၤပူက ဆရာ၀န္ၾကီးနဲ႔ ျပလိုက္မွ ေကာင္းသြားျပီးတဲ့.။ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသားပါတယ္။

အေမ့ကို အျမဲက်မ္းမာေပ်ာ္ရႊင္တာ ျမင္ခ်င္ပါတယ္။ (အိုင္ပက္နဲ႔ ေ၀းခ်င္ေ၀းေပါ့))))))))

အေမ့ကိုသတိရစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္