Wednesday, 30 November 2011

သူတို႔ေရာက္ျပီ (၃)


သူတို႔ေရာက္ျပီ (၁)

သူတို႔ေရာက္ျပီ (၂)



ဒီေန႔ မနက္ အလုပ္လာေတာ့ အေဖနဲ႔ အေမက တေယာက္ကို တေယာက္ အေျပာက္မခံပဲ စိတ္ေကာက္ေနၾကတယ္။ မနက္က အေမအိပ္ယာထျပီးတာနဲ႔ အီၾကာေကြးသြား၀ယ္မယ္ဆိုျပီး ထြက္သြားတယ္။ အေဖ့ကို လံုး၀ေခၚမသြားဘုူး။ တေယာက္တည္း ေကာ့ေကာ့ ေကာ့ေကာ့နဲ႔ ထြက္သြားတယ္။ ပါးစပ္ကလဲ မေက်နပ္ေၾကာင္းေတြ တတြတ္တြတ္ ေျပာေနတယ္။ ကိုယ္ မနက္ေကာ္ဖီ ေသာက္ေနတဲ့ ခ်ိန္ထိ " စကားနားမေထာင္တဲ့ မိန္းမ တေယာက္တည္း သြားပါေစ... လမ္းမွားမွ ေယာက်ၤားေကာင္းမွန္ သိမယ္ဆိုျပီး ၾကိမ္း၀ါးေနတာ.။မၾကာဘူး ကိုယ္ အလုပ္သြားဖို႔ တိုက္ေအာက္ဆင္းေတာ့ အေဖ အေမ့ကို ရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ပါေလေရာ။ ကိုယ္က အေဖဘယ္လဲ ေမးေတာ့ ျပံဳးစိစိနဲ႔ ဟိုဘက္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္မယ္ ဆိုျပီး လိုက္ရွာတာ.။ ဒါမ်ိဳးေတြ ရိုးေနျပီး။ အေဖ ႏွစ္ည ရွိျပီး အျပင္ထြက္အိပ္ရတယ္။ သူတို႔ အသံတိတ္ တိုက္ပြဲ ဆင္ႏႊဲ တာ သိသာတယ္။ တေယာက္အမွားကို တေယာက္ေဖာ္..။ ျပီးေတာ့ ရွိတဲ့သူေတြကို ေျပာျပျပီးတိုင္တယ္။ ကဲ..။ သူတို႔ စိတ္ေကာက္ေနၾကတယ္။

ဇာတ္လမ္းက မေန႔ ကမနက္က စတယ္။ အျပင္ထြက္လမ္းေလွ်ာက္မယ္ ဆိုျပီး မိန္းမကို ဆရာလုပ္ေခၚသြားတဲ့ အေဖ ဘယ္ေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္း မသိ ေလွ်ာက္ေလ ေ၀းေလ ျဖစ္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ဒီလမ္းက အမွန္ ဟိုလမ္းက အမွန္နဲ႔ လမ္းလုေရြးတာ ဘယ္လမ္းမွ မမွန္ဘူး။ ဒီေတာ့ အနီးအနားမွာ ရွိတဲ့သူေတြကို လိုက္ေမးတယ္။ အေဖမွတ္မိသေလာက္ လမ္းေမးတာ တိုပါးရိုး စကူးတဲ့။ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။ အေမက စိတ္တိုတယ္။ တိုပါးရိုးမွာ ဒီေလာက္စကူးေတြ မ်ားတာ သူတို႔ ဘယ္သိပါ့မလဲ ဆုိျပီး အေဖ့ကို ဆရာလုပ္တယ္။ အေဖက လက္မခံဘူး.။ေမးျမဲ ေလွ်ာက္ဆဲ..။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ လမ္းမွာ လူတေယာက္နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ သူ႔ကို အေဖက အဂၤလိပ္လိုေတြ ၾကိဳးစားျပီး WHERE တိုပါးရိုး စကူး ဆိုျပီးေမးလိုက္တယ္။ ဟိုလူကလဲ THIS WAY , THAT WAY , GO ဆိုျပီး ညႊန္ခ်င္တာ ညြန္တယ္တဲ့။ အေမက "သြားေမးမေနနဲ႔ .. သူလဲ သိတာ မဟုတ္ဘူး.. အဂၤလိပ္လိုေတာင္ ႏွစ္လံုး သံုးလံုးပဲေျပာတတ္တာ "လို႔ အေဖ့ကို စိတ္တုိတုိနဲ႔ လွမ္းေျပာမွ အဲဒီလူက ျပံဳးစိစိနဲ႔ "သြားလိုက္ပါဦးမယ္" ဆိုျပီး ျမန္မာလို ႏွဳတ္ဆက္သြားတယ္တဲ့။ အေဖက ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ဘိုလို မွဳတ္ျပီး ျပန္လာတာ။ ဒီလိုနဲ႔ တရုတ္ၾကီး တေယာက္ကိုေတြ႕ေတာ့ လမ္းေမးျပန္ေရာ.. တရုတ္ၾကီးက စိတ္မရွည္ပဲ COME , TOGETHER ဆိုျပီး ဆြဲေခၚလာမွ.. အိမ္ကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။

အေမက လမ္းအမ်ားၾကီး ေလွ်ာက္လိုက္ရလို႔ အေဖ့ကို ဆႏၵျပတဲ့ အေနနဲ႔ ဖိနပ္ကို မစီးပဲ လက္ႏွစ္ဖက္ထဲ ထိုးျပီး လမ္းေလွ်ာက္လာတယ္။ လမ္းမွာ အေဖက ေကာ္ဖီဆိုင္၀င္ေသာက္ ခ်င္တာကို ပိုက္ဆံ မရွိဘူး ဆုိျပီး ေပကပ္ကပ္နဲ႔ ဘာမွ မစားပဲ ျပန္လာတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ မနက္ အလုပ္သြားတဲ့ အခ်ိန္ထိ အေဖေရာ အေမေရာ မေရာက္ေသးလို႔ စိတ္ပူေနတာ။ ညေနျပန္ေရာက္ေတာ့ အိတ္ေတာင္ မခ်ရေသးဘူး.. သူထက္ငါ ဦးေအာင္တိုင္ျပီး တေယာက္ အျပစ္တေယာက္ေဖာ္ၾကတယ္။ အဲဒီေန႔က အေမနည္းနည္း တင္းသြားတယ္။ အေဖ ညထြက္အိပ္ရတယ္။ အဲဒီေန႔က ကိုယ္ေပးထားတဲ့ပိုက္ဆံ တစ္ရာ စရင္းမရွိ ကုန္သြားလို႔ သူတို႔လဲ အျပင္မထြက္လို္က္ရဘူးတဲ့..။ ကိုယ္လဲ ထပ္ေပးခဲ့ဖို႔ေမ့သြားတယ္။

ေနာက္တေန႔ မနက္ေရာက္ေတာ့ အေဖေရာ အေမေရာ အေစာၾကီး ေရခ်ိဳး အ၀တ္အစားလဲ ထားျပီးျပီး။ သူတို႔က အမ္အာတီ ေျမပံုစာရြက္ေလးေတြကိုင္ျပီး ကိုယ္နဲ႔ ဒါမွ မဟုတ္ ကိုဘို ေနာက္လိုက္ျပီး ကားလိုက္စီးမယ္။ ျပီးမွ လည္မယ္ ပတ္မယ္.ကားစီးျပန္မယ္ေပါ့။ ကိုယ္ကစိတ္မခ်ဘူး။ ကိုယ္အလုပ္လုပ္တဲ့ဘက္မွာလဲ ဘာ ေရွာ့ပင္းေမာမွ မရွိဘူး။ ကိုဘို အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာကလည္း ကားတဆင့္ ၊ အမ္အာတီ တဆင့္ ဆိုေတာ့ ေသခ်ာေပါက္လမ္းေပ်ာက္မွာပဲ။ ဒီေတာ့ သၾကၤန္ ညီမေလးကပဲ ၅၇ ကားကို ပတ္စီးမယ္။ ျပီးရင္ သူ႔ေက်ာင္းကို လိုက္ခဲ့ဆိုျပီး ေခၚသြားတယ္။ အေဖေရာ အေမေရာ ႏွစ္ထပ္ကားစီးခ်င္ေနတာ။ ကံမေကာင္းခ်င္ေတာ့ သူတို႔ စီးတိုင္း တထပ္ကားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေနေသးတယ္။ ကိုယ္လဲ အလုပ္ကို စိတ္မေျဖာင့္စြာနဲ႔ပဲ လာရတယ္။ ၁၁ ေက်ာ္ေလာက္ၾကေတာ့ ဖုန္းဆက္တယ္။ သူတို႔ ေတြ ပြေပါက္တိုးေနတယ္။ ေရွာ့ပင္းေမာ တခုမွာ ဒစ္စေကာင့္ေတြ ခ်ေနတယ္။ တထည္ေလးက်ပ္ တန္တယ္ဆိုျပိး ၀ယ္ေနတာ။ အေဖက ထိပ္ဆံုးပဲ။ အေဖ သူ၀တ္ခ်င္တဲ့ အက်ီေတြ ထည့္လိုက္တာ တြန္းလွည္းအျပည့္ပဲ။ အေမက မ်က္ေစာင္းတထိုးထိုးေပါ့။

အိမ္ျပန္လာေတာ့ အေဖ့ အ၀တ္အစားေတြက အမ်ားဆံုးပဲ။ ၾကည့္တုန္းကေတာ့ တထည္ေလးက်ပ္။ပိုက္ဆံရွင္းေတာ့မွ ေလးက်ပ္တန္က တထည္ပဲ ပါတယ္။ "ကဲ.. ၾကိဳက္ေလအုံးဟဲ့.. ေလးက်ပ္တန္ ဆုိျပီး အေမက မ်က္ေစာင္းထိုးပါေလေရာ..။" အဲမွာ အေမထပ္တင္းတယ္။

ညေနေစာင္းကို ကိုယ္က သင္တန္းရွိေတာ့ ေအာ့ခ်က္ကိုလာခဲ့ ေအာ့ခ်က္မွာ ဆံုမယ္ဆိုျပီး ခ်ိန္းလိုက္တယ္။ ကိုယ္သင္တန္းဆင္းတဲ့ အခ်ိန္က ၉ခြဲ ေက်ာ္ဆိုေတာ့ သူတို႔ကို ေစ်းပတ္ေနဖို႔မွာလိုက္တယ္။ မမျပာနဲ႔ သၾကၤန္႔ညီမေလးနဲ႔ထြက္လာၾကတာ။ ကိုဘိုကလဲ အဲဒီမွာ လာဆံုေပါ့။ သူတို႔ ကိုယ့္ကို ေစာင့္ရင္ ေရွာ့ပင္ထြက္ၾကျပန္တယ္။ အေမက ဖန္စီ ဆိုင္ေတြေတာ့ ဖန္စီ လက္ေကာက္ ကြင္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ့ဒီဇိုင္းကို ၾကိဳက္ျပီး ၀ယ္ခ်င္တယ္။ အေဖက ဒါေတြ ေစ်းၾကီးတယ္ မ၀ယ္ရဘူး ဆုိျပီးတားတယ္။ ေနာက္တခါ ဂါ၀န္ ဆိုင္မွာ ဂါ၀န္ ၀ယ္မယ္လုပ္ေတာ့ ၀ယ္ျပန္ျပီး" ညီမတို႔က ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ဆိုျပီး ခ်ီးေပါက္ျပန္တယ္။ " အေမေတာ္ေတာ္တင္းေနျပီး။

Uniqo လဲ ေရာက္ေရာ.. အေဖက Buno mars ေဆာင္းတဲ့ ဦးထုပ္ ေလးဆယ္တန္ကို အားၾကိဳးမာန္တက္ ၀ယ္လိုက္ေတာ့ အေမေျပာဖို႔ အကြက္ရသြားတယ္။ တလမ္းလံုး ေျပာမဆံုးေတာ့ဘူး။ ျပီးေတာ့ စကားမ်ားတယ္။ ညီမက ဘာျဖစ္တယ္။ အကုိက ဘာျဖစ္တယ္နဲ႔ စိတ္ေကာက္ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ တေယာက္ ေျပာက္သြားရင္ တေယာက္ လိုက္ရွာေနေရာ..။ ပိုက္ဆံကေတာ့ အိတ္ထဲ အျပည့္ထည့္ျပီး သြားရတဲ့ အရသာကို ႏွစ္ေယာက္လံုး သေဘာေတြ႕က်ေနတယ္။ ကိုယ့္မွာေတာ့ ရင္တမမနဲ႔။ လိုအပ္တာ ၀ယ္တာ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ အေမတို႔က ဘာေတြ႔ေတြ႕ ၀ယ္ခ်င္ေနတာ။ ေအာ္... ရယ္... ရယ္ရတယ္။ အေမက ကေလးပိုဆန္လာသလိုပဲ။ အေဖကေတာ့ ဆရာၾကီး အထာနဲ႔ေပါ့..။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တေယာက္ တလွည့္ တိုင္တာ ၾကားျပီး ကိုယ့္ခမ်ာ အူတက္မတတ္ရယ္ရတယ္။ သူတို႔ စိတ္ခ်မ္းသာတဲ့ပံုေပၚတယ္။

အေမက သားျပန္လာရင္ စားဖို႔ ဆိုျပီး ဟင္းေတြ ခ်က္ထားေပးတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ငယ္ငယ္က အက်င့္တိုင္း ကြန္ပလိန္းတက္တုန္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ စားတာေတာ့ စားတယ္။ အေဖ့က အတို႔ အေထာင္။ ကိုယ္ကြန္ပလိန္းမတက္ခင္ ညီမဟင္းေတြက ညီမသား စားမရဘူး ဆုိျပီး ေထာင္တယ္။ တခါတေလ သူတို႔ စိတ္ေကာက္ေနၾကတာ ေမ့ေနၾကတယ္။ ျပီးမွ သတိ၀င္လာျပီး ဆက္ေကာက္ၾကတယ္။

ကဲ.... ေနာက္ထပ္ ဘာေတြ ထပ္ျဖစ္ဦးမလဲ.. အခုေလာက္ဆို စိတ္ေကာက္ေျပျပီထင္ပါတယ္။ ဟိုေန႔က လမ္းမွားျပီးကတည္းက အေမ အေဖနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ဖို႔ ေၾကာက္သြားပံုရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ေကာက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာေနမွာ.. :P




ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္



Tuesday, 29 November 2011

Monday, 28 November 2011

သူတို႔ေရာက္ျပီ (၂)


သူတို႔ေရာက္ျပီ (၁)



တနဂၤေႏြ မနက္(၂၆.၁၁.၂၀၁၁) က အေဖတို႔ကို တိုပါရိုး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ပို႔ေပးတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ အေဖတို႔နဲ႔တူတူ လမ္းေလွ်ာက္သြားတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမက သိပ္တက္ၾကြတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္မယ္ ဆိုတာခ်ည္းပဲ။ အေမ့ကို ၾကည့္ရတာ ကေလးတေယာက္နဲ႔ တူတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းနဲ႔ေတာင္ သိပ္ေပ်ာ္ေနတာ။ အေနာက္ကေန ၾကည့္ျပီး သေဘာက်မိတယ္။ အေဖကေတာ့ အရမ္းစူးစမ္းေလ့လာတယ္။ ဘယ္ေရာက္ေရာက္ သူသိတဲ့ အဂၤလိပ္စကားလံုးေတြကို မွတ္ထားတယ္။ ျမိဳ႔တပတ္ ရထားလိုက္စီးမယ္ဆိုတဲ့ အၾကံနဲ႔ေပါ့။

ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဘုရားဖူးျပီးေတာ့ တိုပါးရိုး စင္တာကို လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာၾကတယ္။ အေဖက အက်ီနဲ႔ ဖိနပ္ အရမ္း၀ယ္ခ်င္ေနတာ။ အေမက ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ ပိုက္ဆံေတြထည့္ျပီး လိုက္ရွင္းရတာ ၀ါသနာက ပါေသးတယ္။ ေရာက္ေရာက္ျခင္း ေဖတို႔ ေမတို႔ လဲလာတဲ့ ေငြေတြကို ေတာင္းျပီး ဘဏ္ထဲ ျပန္ထည့္ရတယ္။ မဟုတ္ရင္ ဟိုတရြက္ဒီတရြက္ ဘာမွန္းမသိ ၀ယ္မွာစိုးလို႔။ ေရာက္တဲ့ေန႔က တိုးပါရိုးစင္တာထဲမွာ အေပ့ါခဏ၀င္သြားတာ ပလက္တီနမ္ ဆုိင္၀င္ျပီး ဆြဲၾကိဳးတကံုး အတင္းသြား၀ယ္ေနတယ္။ ျပန္ထြက္လာတာျမန္လို႔။ ေစ်းလဲ မေမးတတ္.. ပစၥည္းၾကည့္ျပီး ၾကိဳက္တာနဲ႔ လက္ညွိဳးထိုး၀ယ္တဲ့ အေမနဲ႔ ေစ်းေရာင္းတဲ့သူက အံကိုက္ျဖစ္ေနတယ္။ ပိုက္ဆံေပးခါနီးမွာ ကိုယ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ အေမ့ကို ေခ်ာ့ေျပာရတယ္။ အေမ ေနာက္လထဲ ဒစ္စေကာင့္ခ်တာရယ္. ပစၥည္းမွန္တဲ့ဆိုင္မွာ ၀ယ္ေပးမယ္ဆိုျပီး ေျပာရတယ္။ အေမကေတာ့ ေရာင္းတဲ့သူကို အားနာတဲ့ပံုနဲ႔ ကိုယ္ကလဲ ရွင္းျပလိုက္ရတယ္။ မဟုတ္ရင္ သံုးရာေက်ာ္ေလာက္ပါသြားမယ္။ ႏွေျမာလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္တန္ဖိုးရွိတာကို ေပးခ်င္တာပါ။ (အေမ့ကိုဒီလိုပဲ ေခ်ာ့ေျပာရတာေပါ့).

အေဖ့အေၾကာင္းကို ဆက္ေျပာဦးမယ္။ တိုပါးရိုးေရာက္ေတာ့ အေဖက ဖိနပ္ဆိုင္ေတြကို ၀င္ၾကည့္တယ္။ ဆိုင္တဆိုင္ ေရာက္ေတာ့ အေဖက သူ႔ အၾကိဳက္ဖိနပ္ေတြ႕လို ထင္ပါတယ္။ ေစ်း၀င္ေမးေတာ့ သၾကၤန္ညီမေလးက လိုက္၀င္ျပီး ကူမယ္လုပ္ေတာ့ ကိုယ္က တားလိုက္ပါတယ္။ အေဖက ခပ္တည္တည္ပဲ သူၾကိဳက္တဲ့ ဖိနပ္ကို ကိုင္. ေကာင္တာထဲ သြားျပီး “I want 4၆ ေပးပါ “လို႔ ျမန္မာအဂၤလိပ္ ႏွစ္ဘာသာနဲ႔ ဆိုင္ရွင္ကိုသြားေျပာပါတယ္။ ကိုယ္လဲ အသာေနျပီး အေ၀းကေန ၾကည့္ပါတယ္။ ဆိုင္ရွင္လဲ 46 ရွာတာ မရလို႔ထင္ပါတယ္။ 45 ဆိုဒ္ကို လာေပးေတာ့ အေဖက “Big ေပးပါ. ဒါနဲ႔ မရဘူးလို႔ “ ျပန္ေျပာပါတယ္။ ဆိုင္ရွင္ကလဲ သေဘာေပါက္ဟန္တူပါတယ္။ ထပ္ရွာေပးပါတယ္။ ရေတာ့ အေဖက “How much ဒီဖိနပ္ “ဆိုျပီး ဖိနပ္ေစ်းကို ေမးၾကည့္တယ္။ ၁၉ ေဒၚလာ ဆုိေတာ့ အေဖက ျမန္မာေငြနဲ႔ ျပန္တြက္ေနတယ္။ ကိုယ္က ေငြေစ်းဘယ္ေလာက္ ရွိမွန္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမသိတဲ့ အတြက္ ကိုယ္တြက္ေပးလိုက္တာ က အမွား။ သူတြက္တာက အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အေဖ့ကို ေကာင္းေကာင္းေလး စီးေစခ်င္လို႔ အေဖရယ္ ဒီမွာက အတုေတြ မ၀ယ္နဲ႔. Bata ဖိနပ္ဆိုင္မွာ ဖိနပ္ေတြ ပိုမ်ားပါတယ္။ အေဖ့အၾကိဳက္ေရြးပါဆုိေတာ့ အေဖက ဆိုင္ရွင္ကို လက္ျပျပီး “GoBak သြားလိုက္ပါဦးမယ္” လို႔ ႏွဳတ္ဆက္ေတာ့ ဆုိင္ရွင္ သေဘာက်ျပီး ရယ္က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္ ညီမလဲ မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ပဲ မ်က္ရည္က်မတတ္ ရယ္မိပါတယ္။ အေဖကေတာ့ သူ႔ေျပာတဲ့ အီးကို တရုတ္ၾကီး နားလည္တယ္ဆိုေတာ့ သေဘာေတြ က်ေနေလရဲ ႔။ သူလိုခ်င္တဲ့ ဖိနပ္မ၀ယ္ခဲ့ရလို႔လဲ ဖိနပ္ဆိုင္ကို ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္နဲ႔။ (ညေနေရာက္ေတာ့ Bata မွာလိုခ်င္တဲ့ ဖိနပ္ပံုစံမ်ိဳး ၀ယ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေစ်းက မနက္က ေစ်းထက္ပိုၾကီးေနေတာ့ အေဖက ယူရမွာ အားနာေနျပန္တယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ သူၾကိဳက္တာ ေတြ႔ေတာ့ ေစ်းမဆစ္နဲ႔ ေပးတာယူ လို႔ နည္းနည္း မာန္လိုက္မွ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးယူခဲ့ပါတယ္)

အေမကေတာ့ တိုပါးရိုးက ေပါင္ေပၚ ေဘာင္းဘီတို ႏွစ္ထည္ ၀ယ္ခဲ့ပါတယ္။ ေျပာပါေသးတယ္။ ေနာက္တခါလာရင္ တရုတ္စာပဲ သင္ခဲ့မယ္။ အင္းဂလိပ္က ခက္တယ္။ သူ႔ အသက္အရြယ္နဲ႔ သင္လို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး တဲ့။ အေဖကေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္ကတည္းက အိမ္က ညီေတြ ဆီက Dictionary အဂၤလိပ္ ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာ စာအုပ္ကို ေတာင္းျပီး ေလ့လာေနလိုက္တာ ငါးမိနစ္ၾကေတာ့ ေဟာက္သံပါၾကားရပါေလေရာ..။ အျပန္ ကားေပၚက ဆင္းေတာ့ TAG လုပ္ဖို႔ ေမ့တဲ့ အေမကုိ ကိုယ္က စပါတယ္။ ေမေမ ေနာက္တခါ ကားစီးလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ရဲ ကေတြ႕ရင္ ဖမ္းေတာ့မွာ လို႔ ေျပာေတာ့ အေမက ရဲလာရင္ ပိုက္ဆံ ၅၀ ထုတ္ေပးလိုက္မယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အေမေျပာတာကို သေဘာက်လို႔ အိမ္မွာ ရယ္ရေသးတယ္။ :D

ညေနေရာက္ေတာ့ အိမ္က ညီေတြ ညီမေတြ အမေတြနဲ႔ စစ္တီးေဟာကို ခ်ီတက္. အေဖလိုခ်င္တဲ့ ဖိနပ္ကို Bata မွာ၀ယ္ေပး။ အင္းေလးမွာ ထမင္းစား. ဘီယာေသာက္ျပီး ငါးျခေသၤ့ ရုပ္ၾကီးဆီ ခ်ီတက္ၾကပါတယ္။ အေမေရာ အေဖေရာ. တအံ့တၾသနဲ႔ ေပ်ာ္ေနပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့လဲ ဓာတ္ပံုေတြ ၾကည့္ျပီး ၾကည္ႏူးေနျပန္တယ္။

အေဖက အိမ္မွာ ရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ညီေတြ ညီမေတြ စုစုရံုးရံုးနဲ႔ စားလိုက္. ေသာက္လိုက္. သြားလိုက္. ခ်ီးေပါက္လိုက္ ေနတာကို အရမ္းသေဘာက်ပါတယ္။ ေရာက္ေတာ့လဲ ဒီလိုဘယ္ေတာ့မွ မခြဲဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ကိုယ့္ ဒီညီေတြ ညီမေတြကို ခ်က္ေကၽြးတာကိုလဲ သိပ္သေဘာက်ပါတယ္။ ကိုယ္ေက်ာင္းတက္တဲ့အရြယ္ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ အိမ္မွာ ေနတတ္တဲ့ အက်င့္ေတြကို လဲ အေဖက ျပန္ေဖာက္သည္ခ်ပါတယ္။ သူ႔ ခံစားခ်က္ တခ်ိဳ႔ကိုလည္း ညီေတြကို ရွယ္ပါေသးတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သူ႔ ေျပာတာ မွားေနရင္ ကိုယ္က ျပန္ျပင္ေပးရင္း သူကလဲျငင္း . ကိုယ္ကလဲ ျငင္းနဲ႔ စကားမ်ားတတ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ သူေျပာသမွ် ကိုယ္နားေထာင္. ကိုယ္ေျပာခ်င္တာကို ေခ်ာ့ေျပာနဲ႔ ေနရပါတယ္။ အေဖက ေျပာပါတယ္.. အခုသားမွာ ကေလးေတြ အမ်ားၾကီး နဲ႔ .. ဒီလိုျမင္ရေတာ့ အေဖစိတ္ခ်မ္းသာလိုက္တာ ေျပာပါတယ္။ ကိုယ္လဲ ျပန္ေျပာပါတယ္။ အရင္ ခေလးေတြ အမ်ားၾကီးထဲမွာ အခု ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေယာက္ပိုလာျပီးလို႔.။ အရင္က ကေလးဆိုးၾကီးက ကိုဘုိ. နဲ႔ မမျပာ . အခု ကေလး ဆိုးၾကီးထက္ ဆိုးတဲ့ အေဖနဲ႔ အေမေရာက္လာတယ္လို႔ ေျပာေတာ့ သေဘာကို က်လို႔..။

ဒီနက္ ရံုးသြားအိပ္ယာထေတာ့ အေဖေရာ အေမေရာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္သြားၾကပါတယ္။ အေဖ့ကို ကိုယ့္လိပ္စာကဒ္ေလးေပးထားတယ္။ စာရြက္တရြက္မွာလဲစာေရးေပးထားတယ္။ ငါ့အေဖလမ္းေပ်ာက္လို႔ ဒီစာရြက္ျပျပီး အကူအညီေတာင္းရင္း ငါ့ကို လွမ္းေခၚပါ။ ဒါမွ မဟုတ္ နီးစပ္ရာ တက္စီနဲ႔ အိမ္ျပန္ပို႔ေပးပါဆိုျပီး ရံုးလိပ္စာေရာ အိမ္လိပ္စာပါ ေပးထားခဲ့ပါတယ္။ အေဖကေတာ့ ရထားပတ္စီးျပီး ျမိဳ႔ပတ္မယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ။ ရံုးသာလာရတာ ကိုယ္ရံုးထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္အထိ အိမ္ျပန္မေရာက္ေတာ့ စိတ္ကပူတယ္။ ရံုးေရာက္ျပီး ဖုန္းဆက္မွ ေစ်း၀ယ္ျပီး ျပန္လာတယ္ ဆိုမွ စိတ္ေအးရတယ္။ ရထားပတ္စီးဖို႔ကို တားထားရေသးတယ္။ နည္းနည္းလူလယ္က်မွ စီးလို႔ ေျပာထားရတယ္။ အခုေတာ့ အိမ္မွာ ထမင္းဟင္း ခ်က္စားေနေလရဲ ႔။

ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ZOO ပို႔လွည့္ျပန္.. စစ္တီးေဟာ. တိုပါးရိုး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းနဲ႔ ဒူးရင္းသီးေရွ႔က ငါးျခေသၤ့ ဆီကိုပဲ ပို႔ရပါေသးတယ္။ ကိုယ္ကလဲ ေက်ာင္းတဖက္နဲ႔ ရံုးကလဲ ေနာက္အပတ္ေလာက္မွ နားရမွာဆုိေတာ့ ခုရက္ပိုင္းေတာ့ အေဖတို႔ အိမ္မွာပ်င္းေနမယ္ ထင္တာပါပဲ။

ေနာက္ရက္ေတြ အတြက္ အစီအစဥ္ေလးထပ္ဆြဲလိုက္ပါဦးမယ္။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Saturday, 26 November 2011

သူတို႔ေရာက္ျပီ.... (၁)

မေန႔ (၂၅.၁၁.၁၁) မွာ အေဖတို႔ ေရာက္မယ္ဆိုေတာ့ အလုပ္ကေန ၃ နာရီ ရံုးဆင္းျပီး ေလဆိပ္ကို အေရာက္သြားၾကိဳခဲ့တယ္.။ ကိုယ္နဲ႔ အတူ ေမာင္ေဆာင္းရယ္.. ကိုဘိုရယ္.. သၾကၤန္ညီမေလးရယ္.. ေလးေယာက္ေပါ့။ ေလယာဥ္ဆိုက္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ္က နဂိုကတည္းက စိုးရိမ္စိတ္ၾကီးတတ္ေတာ့ ေလယာဥ္ဆိုက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ ဟိုေလွ်ာက္ ဒီေလွ်ာက္နဲ႔ ဂဏာ မျငိမ္ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ အလွ်ိဳလွ်ိဳ ထြက္လာၾကတဲ့ လူေတြကို ေငးရင္း.. ေျခဖ်ားေထာက္လွမ္းၾကည့္ရင္းနဲ႔ နာရီ၀က္ေလာက္ကုန္သြားတယ္။ ကိုယ့္လူေတြ တေယာက္မွာ မျမင္ရေသးဘူး။ ေခါင္းက ဒသဂီရိ ေခါင္းဆယ္လံုးထက္မကၾကီးသြားတယ္.။ စိတ္ထဲမွာလဲ ကိုယ္စိတ္ပူတဲ့ အတိုင္းျဖစ္ေနျပီးလားလို႔ ေတြးေနရင္း ကိုယ့္ အေဖရယ္. အေမရယ္. ညီမရယ္ သံုးေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ဟင္းကနဲ႔ သက္ပ်င္းခ်... ေပ်ာ္သြားတယ္။ သူတို႔ မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ေတာ့ ေယာင္လည္လည္နဲ႔ မမျပာကို လိုက္ရွာေနတဲ့ပံု..။



ကိုယ္ကေတာ့ အလိုလို သိလိုက္တယ္.. မမတစ္ေယာက္မွာလိုက္တဲ့ အရက္၀ယ္ေနေလာက္ျပီးလို႔..။ ဒီလိုနဲ႔ မမကို ေစာင့္ေနရင္း ဆယ္မိနစ္.. ဆယ့္ငါးမိနစ္..။ တခ်ိဳ႔ေတြက ထြက္လာၾကျပီးဆုိေတာ့ မမက ဘာလို႔ အရက္၀ယ္တာ ဒီေလာက္ၾကာေနလဲလို႔ ေတြးရင္း စိုးရိမ္စိတ္က ၀င္မိျပန္တယ္။ အထုတ္ေတြကို ဒီအတိုင္းဆြဲခ်ထားတဲ့ ကိုယ့္အေဖနဲ႔ အေမက ခဏၾကာေတာ့ ေကာ့ေကာ့နဲ႔ ဆိုင္ထဲ၀င္ျပီး အရက္တလံုး၀ယ္ေနတာကို ျမင္ေနရတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့.. အဲလဲ့...ဟုတ္ေပသားပဲေပါ့လို႔ စိတ္ထဲက ေတြးရင္ မမကို ေမွ်ာ္ေနမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အထုတ္ေတြ ဒီအတိုင္းဆြဲခ်ထားတာကို ျမင္ေတာ့ အထဲက ရဲ ကို အကူအညီေတာင္းျပီး သူတို႔ လွည္းမဆြဲတတ္ဘူး။ ဆြဲေပးလိုက္ပါ။ သူတို႔ အီးလိုလဲ မရဘူးလို႔ ေျပာေတာ့ ရဲ ကကူညီရွာတယ္။ လွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ အေဖ့ကိုလဲ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ လွည္းေပၚကို ပစၥည္းတင္လိုက္ဖို႔ ေျပာပါတယ္။ အေဖလွည္းေပၚပစၥည္းတင္ျပီးေတာ့ သူက လာရာလမ္းေၾကာင္းလွည့္ျပီး မမကိုသြားရွာလို႔ စိုင္းျပင္ေနတာကို ကိုယ္သိလိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အေဖ့ကို လက္ဟန္ေျခဟန္ျပျပီး မသြားဖို႔တား။ ျပီးေတာ့ အထုတ္ေတြကုန္ရင္ ထြက္လာလိုက္လို႔ မွန္ၾကားထဲကေနၾကားေအာင္ ေျပာေတာ့ အထုတ္လွည္းေလးကို တြန္းျပီးထြက္လာပါတယ္။



ဒါေပမယ့္ မမ ရဲ ႔အရိပ္အေယာင္ကိုေတာင္ မျမင္ရေသးပါဘူး။ အေဖတို႔ကို ေမးေတာ့ အေဖက ပထမ ညီမေလးကို ေခၚတယ္. ျပီးေတာ့ျပန္လႊတ္ျပီး မမကို ေခၚသြားတယ္ေျပာေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္စိတ္ပူသြားတယ္။ ဘုရား..ဘုရား.. မမကိုမ်ား ခဏခဏလာလြန္းလို႔ ဖမ္းထားျပီး ျပန္ပို႔လိုက္ရင္ ဒုကၡလို႔ ေတြးရင္ ဟိုေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္.. ကိုဘိုေရာ.. ေမာင္ေဆာင္းေရာ.. မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္.. ။ ကိုယ္က ရံုးကိုဖုန္းေခၚ... ငါ့ကို ရံုးက ၾကိဳတင္လုပ္ထားတဲ့ ေထာက္ခံစာ (စိတ္ပူစြာနဲ႔ လုပ္ထားတာ) ကို ေမးလ္ထဲလွမ္းပို႔ခိုင္းရတယ္။ ျပီးေတာ့ မွန္အ၀မွာကိုေနျပီး မမကို ေမွ်ာ္ေနတာ..။ နာရီ၀က္... ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္.. ကိုယ့္မိဘကိုေတာင္ ဖက္လွဲတကင္း မႏွဳတ္ဆက္ႏိုင္ပဲ ထိုင္ခိုင္းထားျပီး မမအတြက္ စိတ္ပူေနတာ ေခါင္းထဲမွာ အထြက္အထိတ္..။ တနာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေစာင့္ျပီးမွ.. မင္းသမီးေခ်ာ န၀ရတ္ျပာျပာက ေကာ့ေကာ့ နဲ႔ ထြက္လာတာ ကိုယ္ ထီဆုေပါက္တာထက္ေတာင္ ၀မ္းသာျပီး ဟင္းကနဲ သက္ျပင္းခ်..။ ကိုယ့္မိဘ အနားျပန္ကပ္ႏိုင္ေတာ့တယ္။



အိမ္ကိုတက္စီနဲ႔ အိမ္ျပန္လာေတာ့ တလမ္းလံုး အေမက ေလယာဥ္ စီးမ၀ေသးဘူး. ထပ္စီးခ်င္ေသးတယ္ပဲ တဖြဖြေျပာေနတယ္။ အေဖကေတာ့ သူေလယာဥ္ေပၚမွာ ဘီယာေတာင္းေသာက္တာ ထမင္း စားျပီးမွ ဘီယာလာေပးတယ္။ ဘီယာလဲ ေပးေရာ.. ေလယာဥ္ဆုိက္ေရာဆိုျပီး မခဲမေက်စြာ ေတာက္တေခါက္ေခါက္နဲ႔ ျဖစ္ေနတာကို ၾကည့္ျပီး သေဘာက်မိပါတယ္။



အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ အင္မီဂေရးရွင္း အေတြ႕အၾကံဳကို ေမးရတယ္။ ျဖစ္ပံုက အရင္ဆံုး၀င္တဲ့ ညီမကို ရဲ ကေခၚသြားတယ္။ အဲဒါကို မမျပာက အေနာက္ကေနလိုက္ရွင္းဖို႔ သြားတာကို ရဲမ ကို ေမာင္းထုတ္တယ္။ မမကလဲ မသြားပဲ ေပကပ္ကပ္နဲ႔.. ညီမက အဂၤလိပ္လိုမရေတာ့ အဆင္မေျပမွာကို စိုးရိမ္ျပီး အတင္းေပကပ္ကပ္သြားရပ္ေနေတာ့ ရဲမ က ေမာင္းထုတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သမီးအတြက္ စိတ္ပူရွာတဲ့ အေဖက ရဲ တေယာက္အနားသြားျပီး သူ႔ သမီးကို ျပန္လႊတ္ဖို႔ ေျပာပါတယ္တဲ့။ ကိုယ္က အေဖအဲဒီရဲ ကိုဘယ္လိုေျပာသလဲဆိုတာ ျပန္ေျပာျပဆုိေတာ့.. အေဖက ရဲ အနားသြားျပီး.." ဆရာ.. ဆရာ.." လို႔ ေခၚေတာ့ ရဲ က လွည့္ၾကည့္ပါတယ္တဲ့..။ ျပီးေတာ့ အေဖက " This My Wife " ဆိုျပီး သူ႔ မိန္းမကို အရင္မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မိုင္ ေဒါတာ... လို႔ေျပာျပီး ဖမ္းသြားတာကို အီးလို မေျပာတတ္ေတာ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ပူးျပလိုက္ပါတယ္။ ရဲ က အဂၤလိပ္လိုေျပာဆုိေတာ့ သူက အားရပါးရပဲ ဖမ္းသြားတာလို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္တဲ့။ အဲဒီအခါ ရဲ က သေဘာေပါက္ျပီး သူ႔ကို လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ မပူပါနဲ႔ လက္ေဗြႏွိပ္ျပီး ျပန္လႊတ္ေပးမွာပါလို႔ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ အေဖက ေအာင္ႏိုင္သူၾကီး အထာနဲ႔ သူေျပာလိုက္လို႔ သူ႔ သမီးထြက္လာရတယ္ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ညီမ ကထြက္လာျပီး မမအလွည့္က်မွ မမကို ဆြဲစိျပီး တမင္ အျမင္ကတ္ပုဒ္မနဲ႔ အခန္းထဲ တနာရီၾကာ ေခၚထားလိုက္တာပါပဲေလ.။ အိမ္မွာ အေဖက သူရဲ ကို ဘယ္လိုေျပာခဲ့လဲဆုိတာ ျပန္ေျပာရင္း တ၀ါး၀ါးနဲ႔ ရယ္ရပါေလေရာ..။



အဲဒီညက ပင္ပန္းလို႔ သူ၀ယ္လာတဲ့ ဘလက္ေလဗယ္ေလးေသာက္ဖို႔ အျမည္းလုပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ တေနကုန္ကိုက္ထားတဲ့ေခါင္းကို အေဖ့ကို ႏွိပ္ခိုင္းပါတယ္။ အေမက ေခါင္းအျမဲကိုက္တတ္တဲ့သားအတြက္ ေဆး၀ယ္လာပါတယ္။ ေသာက္ေဆးမဟုတ္ပါဘူး။ ဒံုးက်ဥ္ေဆးတဲ့..။ အဲဒါ ဟိုမစင္၀ထဲကို ထဲ့ရတယ္ဆိုပဲ။ အေမက ေရာက္ကတည္းက အဲဒါကို ထည့္ေပးမယ္ဆိုလို႔ ပတ္ေျပးေနရတာ အေမာပါပဲေလ။ သူမထည့္ခင္ကတည္းက ကိုယ္က ၾကိမ္းႏွင့္ေနသူပါ. :P



ဒီေန႔ မနက္ေရာက္ေတာ့ အရင္ ကတည္းက စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္း တရိစၦာန္ရံုကိုသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အေဖတို႔ကို လိုင္းကားစီးတတ္ေအာင္ ဆိုျပီး ကဒ္ေတြေပးျပီး ဘယ္လို စီးရလဲ ဆုိတာ ျပပါတယ္။ အတက္တုန္းကေတာ့ ျပထားေပးေတာ့ အေဖက မွန္ပါတယ္။ ကားေပၚကလဲ ဆင္းေရာ.. သူက သူ႔ကဒ္နဲ႔ ျဖတ္ျပီး ဆင္းလာပါတယ္။ အဲဒါကို ကားသမားက အေဖ့ကို လွမ္းေခၚေတာ့ အေဖက ခပ္တည္တည္နဲ႔ သူ႔ကဒ္ကို ျဖတ္ျပီးေၾကာင္း ကားသမားကုိ ၀င့္၀င့္ၾကြားၾကြားလွမ္းျပပါတယ္။ အသံလဲ ျမည္ပါတယ္ဆုိတာ လွမ္းေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူျဖတ္ခဲ့တဲ့ကဒ္က မေန႔ညက အိမ္ကိုဖုန္းဆက္တဲ့ 1818 ကဒ္ပါ.။ကိုယ္က အဲဒီကဒ္မဟုတ္ဘူး ဆုိမွ ေဘာင္းဘီအိတ္ကို ျပဴးျပဴးျပာျပာ ျပန္ႏွိဳက္ျပီး သြားျပန္ျဖတ္ပါတယ္။ အေဖေျပာေတာ့ ဘယ္နဲ႔ ညာ ေဘာင္းဘီအိတ္ အႏွိဳက္မွားသြားလို႔ပါတဲ့ေလ.။ ျဖစ္ရေလ.. အေဖရယ္..။ :D



ဒီလိုနဲ႔ ဘေလာ့ဂါ ညီ(ေတာင္ေပၚ)ရဲ ႔ အခ်ိန္းအဆက္နဲ႔ တရိစၦာန္ ရံုနဲ႔ နီးတဲ့ ၀ုလန္း ကို ရထားစီးသြားပါတယ္။ သိပ္နီးပါတယ္။ :D ညီ(သက္ႏိုင္)က အာမိုကီယိုမွာ ဆင္းျပီး အဲဒီကို ေရာက္တဲ့ တစီးတည္းေသာကားကို စီးပါဆိုေပမယ့္ ၀ုလန္းကို အားသန္ျပီး ၀ုလန္းမွာလူစုၾကပါတယ္။ အဲဒီက တစီးတည္းေသာ ကားကို ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ေစာင့္ျပီး သကာလ အဲဒီကားက တနဂၤေႏြမွ ထြက္တယ္ဆိုတာကို သိရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တျခားကားေျပာင္းစီးမယ္ေျပာျပီး မွတ္တိုင္ေတြကို ေတြ႕ပါတယ္။ အနီးဆံုး ၉၆၀ ဆုိတာလဲ ေတြ႕ေရာ.. အဲဒီကားကို လွမ္းျမင္တဲ့ ညီေတာင္ေပၚက ေရွ႔ကေနေျပးလို္က္ေတာ့ ေနာက္က အားလံုးလဲ ဘာမွန္းမသိ ညာမွန္းမသိ ေျပးလိုက္ၾကပါတယ္။ ကဲ.. လိုက္ေလ ေ၀းေလ.. ကားက မရပ္ပါဘူး။ မရပ္ဘူးဆုိတာက အဲဒီကားကလဲ သူ႔ဂိတ္မဟုတ္ေတာ့ ကိုယ္ေတြ ေျပးလဲ မရပ္ေပးပါဘူး။ ကိုယ့္အေမနဲ႔ အေဖလဲ ေျပးလိုက္ရပါတယ္။ေ၀းသထက္ေ၀းသြားတဲ့ ကားကို ၾကည့္ျပီး အရွက္ေျပ ရပ္.. ျပီးေတာ့ ဆရာေတာင္ေပၚရဲ ႔ အစီအစဥ္နဲ႔ ေနာက္ဆံုး ၉၅၀ ကိုပဲစီးေတာ့မယ္ဆုိျပီး အဲဒီမွတ္တိုင္ကို ျပန္သြားျပန္တယ္။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ေစာင့္ျပီး ဆရာ ေတာင္ေပၚက တက္စီ စီးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ျပန္ေတာ့ ကိုယ့္အေမနဲ႔ အေဖလည္း ေယာင္လည္လည္နဲ႔ အေနာက္ကလိုက္ျပန္ေလေရာ.။ တက္စီ စီးမယ့္ေနရာေရာက္ေတာ့လဲ ထမင္းစားခ်ိန္ မို႔ ဘယ္တက္စီမွ မရပါဘူး။ မိုးေတြကလဲ သဲသဲမဲမဲ..။



ေနာက္ဆံုး တက္စီတစီးလာလို႔ ကိုယ္တို႔မိသားစု အရင္သြားႏွင့္ပါတယ္။ မိုးေတြက သည္းေနေတာ့ ZOO အ၀မွာ ငုတ္တုတ္ေလး ေနာက္က လူေတြကို ထိုင္ေစာင့္ပါတယ္။ ေနာက္ကလူေတြလဲ ေရာက္ေရာ.. မိုးေတြကလဲ သဲေရာ..။ အဲဒီေတာ့ တခုခုစားမယ္ဆိုျပီး KFC မွာ မွာစားၾကပါတယ္။ မိုးေတြက မတိတ္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ျပီး လွည့္ျပန္ပါတယ္။ အေဖတို႔ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အ၀င္အ၀မွာ ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အေမ့ကို သၾကားမုန္႔ တခု၀ယ္ေကၽြးလိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ တပ္ဆုတ္ျပီး သကာလ ကားဂိတ္ဆီသို႔ လမ္းေလွ်ာက္လာပါတယ္။ အေမကေတာ့ ေနာက္တခါေတာ့ ပို႔ေပးဦးေနာ္.. ဆိုျပီး ကတိေတြ အထပ္ထပ္ေတာင္းေနပါတယ္။ ကားဂိတ္လဲ ျပန္ေရာက္ေရာ... ေနပူလိုက္တာမွ ျခစ္ျခစ္ကို ေတာက္လို႔..။



ညီေတြက ဦး အထဲျပန္၀င္မလာေမးေတာ့ အေဖ စိတ္နာစြာနဲ႔ ပဲ.. ေတာ္ျပီးငါ့ေကာင္... စိတ္လံုး၀ နာသြားျပီးလို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ အေမကေတာ့ ျပန္သြားမယ္ တကဲကဲ လုပ္ေနေတာ့ မနည္း အိမ္ျပန္ေရာက္ေအာင္ ျပန္ဆြဲေခၚခဲ့ပါတယ္။ အေဖတို႔ကို ပထမဆံုး ပို႔ေပးတဲ့ zoo လည္း မထူးစြားနဲ႔ လွည့္ျပန္ခဲ့ရပါတယ္။ ေအာ္ .. ရယ္.... အေဖနဲ႔ အေမရယ္... ၾကက္ရိုးျပဳတ္ျပီး နားေလေပးပါ... .. :P





အေဖနဲ႔ အေမက ေတာ္ေတာ္ တက္ၾကြေနပါေသးတယ္။ ကိုယ္ အလုပ္ျပန္တက္တဲ့ ေန႕ကို ေမွ်ာ္ေနတယ္။ အခန္းထဲမွ အေမနဲ႔ တိုင္ပင္ေနတာ ၾကားရတယ္။ သားရံုးတက္တဲ့ေန႔ ဘယ္သူမွ မရွိတဲ့ေန႔က်ရင္ အေဖက အေမ့ကို ေခၚျပီး ရထား အစအဆံုး လိုက္ၾကည့္မယ္ လို႔ ညွိေနပါတယ္။ အေမကေတာ့ ရဲ ဖမ္း ခံရမွာ ေၾကာက္လို႔ မသြားဘူးခ်ည္းေျပာေနတာပါတယ္။ အေဖကေတာ့ ဒီေန႔ တရက္နဲ႔တင္ သူလမ္းေတြ အကုန္မွတ္မိသြားျပီးလို႔ ေျပာပါတယ္။ သူတို႔ ေျပာေနတာနဲ႔ တင္ ကိုယ္ ရံုးျပန္တက္ရမွာေတာင္ ခပ္လန္႔လန္႔ရယ္ေလ..။ ေအာ္...ရယ္..။



အိမ္မွာ လူစံု တက္စံုနဲ႔ အျမဲ ဆူညံစြာေနတတ္တဲ့ ညီေတြ ညီမေတြ အမေတြကို ျမင္ေတာ့ သူတို႔ ပိုေပ်ာ္ပါတယ္။ လူစည္တဲ့ ကိုယ့္အိမ္ေလးကို အရမ္းသေဘာက်ေနပါတယ္။ ကိုယ့္ညီအရင္း ညီမအရင္းလို ခ်စ္ရတဲ့ (ဘေလာ့ဂါ) ညီေတြ ညီမေတြက ကိုယ့္အေဖအေမကို အေရးတယူနဲ႔ သူတို႔ မိဘေတြ လို သေဘာထားျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လုိက္ပို႔ေပးတာကို ျမင္ေတာ့ အရမ္း၀မ္းသာမိတယ္။ ဒီအတြက္ ဒီညီေတြ .. ညီမေတြ ရွိရတာ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ ေက်းဇူးလဲ တင္ပါတယ္။ ဒီလူေတြ ေၾကာင့္လဲ အေဖတို႔ ဒီလို လာႏိုင္တယ္။ ဒီလူေတြ ေၾကာင့္လဲ အေဖတို႔ ကားဂိတ္ မွာ ေျပးလိုက္လႊားလိုက္ ကားစီးလိုက္ရပါတယ္။ ဒီညေတာ့ ZOO တခုလံုးကို အျပင္ကေန ၾကည့္ခြင့္ရလိုက္တာ ပင္းပန္းျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားပါျပီးခင္ဗ်ာ..။ ေနာက္ရက္ေတြမွာ..ဘယ္သူေတြ.. ဘယ္ကိုပို႔ျပီး ဘာျဖစ္ဦးမလဲ ဆုိတာ.. ေတြးရင္းးးး





ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္



ဖိုးစိန္

Sunday, 13 November 2011

အိပ္မရျခင္းမ်ား

ခုရက္ပိုင္းအတြင္း စိတ္ေတြ အရမ္းလွဳပ္ရွားတယ္။ တေနကုန္ေတြးတယ္။ ညအိပ္လဲ အိပ္မက္ေတြမက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ခရီးေတြထြက္တယ္။ မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာေတြသြားတယ္။ ကိုယ္မၾကားဖူးတဲ့ စကားေတြ ၾကားရတယ္။ မိုးလင္းေတာ့လဲ ေတြးရင္း အလုပ္သြား၊ အလုပ္နားတဲ့ အခ်ိန္ေတြးတယ္။ လမ္းမွာလဲ ဖုန္းေလးနဲ႔ ဂူဂယ္တယ္။ ရွာတယ္ ေဖြတယ္။ ေမးတယ္။ ျမန္းတယ္။ ေန႔နဲ႔ ညနဲ႔ ညနဲ႔ ေန႔နဲ႔ စိတ္မအား စိတ္မနားရပါဘူး။

အဓိက အေၾကာင္းအရင္းက ကိုယ့္မိဘေတြ ဒီကိုလာမွာျဖစ္လို႔ပဲ။ တျခားလူေတြ အတြက္ေတာ့ မသိဘူး။ တျခားလူေတြ သူတို႔ မိဘေတြကို ေခၚတုန္းကေတာ့ ဘယ္လို ေနမလဲ မသိဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ ရင္ခုန္တယ္။ ဒီကိုေရာက္လာရင္ သူတို႔ကို ဘယ္လိုထား၊ ဘယ္ကိုပုိ႔ ရမလဲ ဆုိတာ အျမဲေတြးတယ္။ ေခၚမယ္လို႔ လုပ္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္က စျပီး ေခါင္းထဲမွာ ဘယ္ကိုေခၚသြားမလဲ။ ဘာလုပ္ရမလဲ ဆုိတာ မ်ိဳး အျမဲေတြးတယ္။ သူတို႔ကိုဘယ္လို ေပ်ာ္ႏိုင္ထားရမလဲ ဆုိတာေတြးတယ္။ ေရာက္ေနတဲ့ ခဏေလးမွာ သားကို စိတ္ေကာက္ စိတ္ဆိုးျပီး မျပန္သြားေစခ်င္ဘူး။ သူတို႔ မေရာက္ဘူးတဲ့ ေနရာေတြ လိုက္ပို႔ေပးခ်င္တယ္။ ကိုယ္က ေဒါသၾကီး စိတ္ဆတ္၊ ေခါင္းကိုက္ရင္ စိတ္က မထိန္းႏိုင္ ဘူး ဆုိတာ မိဘေတြ က နားလည္ထားေပးမယ့္ သူတို႔ ရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ သူတို႔ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မယ့္ စကား မ်ိဳး ၊ ေဒါသထြက္မိတာမ်ိဳး မျဖစ္ဖို႔ ခုကတည္းက ေလ့က်င့္ရတယ္။ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ျပီး ျပန္သြားရင္ အကုန္လံုးက သဲထဲေရသြန္။ ကိုယ့္ လဲ ေနာင္တ ရလို႔ ဆံုးမွာ မဟုတ္။ ေခါင္းမကိုက္၊ ေဒါသမထြက္ဖို႔ ဆုေတာင္းတယ္။ မျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ ဒီလိုမ်ိဳးက အစ ၾကိဳေတြ မိတယ္။ စိတ္ေမာတယ္။

ကိုယ့္ အေမက ေတာသူမ၊ အေဖက ဆင္းရဲသား ဘ၀ကေနတက္လာတဲ့သူဆုိေတာ့ အဂၤလိပ္စကား ကို Yes No ေခါင္းညိတ္ပဲ တတ္လိမ့္မယ္။ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုး ကိုယ့္ အမ ျပာျပာ လုိက္ပါ အကုန္စီစဥ္ထားေပမယ့္ ငါ့အေမကိုမ်ား တေယာက္ေယာက္ က အဂၤလိပ္လို ေမးလိုက္ရင္ ေၾကာက္ျပီး မ်က္ရည္၀ဲ သြားမလား၊ မေတာ္လို႔ ငါ့အေဖကို ေမးရင္ သူမ်က္ႏွာငယ္သြားမလား...ေတြးမိတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ သြားမၾကိဳႏိုင္ဘူး။ အလုပ္ေတြက ပိေနတုန္း။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ အဆင္ေျပႏိုင္ပါတယ္ စဥ္းစားျပီး စိတ္ေျဖတယ္။ စိန္ရယ္ ျဖစ္သြားမွာပါလို႔ မမျပာ ေျပာေပမယ့္ စိတ္ထဲ စိုးရိမ္စိတ္က အလိုလို ၀င္တာပါပဲ။

ဒီႏွစ္ ႏွစ္လပိုင္းက ျမန္မာျပည္ျပန္လည္တုန္းက အေမ့ကို စကာၤပူ ေခၚလည္မယ္ ေျပာလို္က္ေတာ့ အေမက ေန႔ေရာ ညေရာ အေနာက္တေကာက္ေကာက္လိုက္ျပီး သားေျပာတာ ေသခ်ာလား၊ အေမတို႔ကို ေခၚမွာလား၊ အေမတို႔က တကယ္သြားရမွာလားဆုိတာ.. သတိရတိုင္းေမးေတာ့တာပဲ။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ကို အိပ္မက္ေပးျပီး ဆုိက္ပရပ္စ္ ျပန္သြားမွာကိုက စိုးရိမ္ေသးတယ္။ သူတို႔သားဆုိေတာ့ စိတ္မထင္ရင္ မထင္တဲ့ေနရာမွာ စတည္းခ်တတ္တဲ့ အက်င့္ကို သိျပီးသား။ အေမကေတာ့ ကိုယ္ေျပာထားတဲ့ စကား တခြန္းနဲ႔ ကိုယ္မေခၚမခ်င္း ေန႔ေန႔ ညည လည္တဆန္႔ဆန္႔ နဲ႔ ကိုယ့္ေခၚမိန္႔ကို ေစာင့္ေနမယ္ဆုိတာ ကိုယ့္ရင္ထဲက သိျပီးသား။

ကိုယ့္အေဖကေတာ့ ကိုယ္စကာၤပူကို ေခၚလည္မယ္ေျပာေတာ့ ဘာမေျပာ ညာမေျပာပဲ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ အျပင္ထြက္သြားတယ္။ ကိုယ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ ကိုယ့္အေဖ လံုး၀ စိတ္မ၀င္စားဘူးေပါ့။ ကိုယ္က ေခၚမယ္ဆုိျပီး မေခၚျဖစ္ဘူးဆုိတဲ့ စိတ္၀င္ေနလို႔လားေပါ့။ ကိုယ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ ညေနေစာင္း ျပန္လာေတာ့ အားရ၀မ္းသားပဲ သားစိန္.. အေဖစံုစမ္းျပီးသြားျပီး.. ဒီကေန စကာၤပူကို သေဘာၤနဲ႔ သြားလို႔ရတယ္။ မင္တို႔ ငါ့ပတ္စပိုစ့္ယူသြား ငါ့ကိုစကာၤပူ သေဘာၤဆိပ္ကေနေစာင့္တဲ့။ ကိုယ္ကလဲ ဘာျဖစ္လို႔လဲ လို႔ ေသခ်ာေမးေတာ့ မွ အေဖက ေလယာဥ္ပံ် ၾကီး စီးရမွာ ေၾကာက္သတဲ့။ အေဖရယ္ အေဖ့ကိုယ္လံုးၾကီးမွ အားမနာ. အသည္းငယ္တတ္လိုက္တာ...။ အေမကေတာ့ ေအာင္ႏိုင္သူ အျပံဳးနဲ႔ ဟားးဟားး ညီမေတာင္ စီးရဲ ေသးတာ အကိုက ငေၾကာက္လုပ္ေနတယ္ ဆုိျပီး အေဖ့ကိုေတာင္ မ်က္စပစ္ စေနတာ။ မ်က္စိထဲမွာ အေဖ အားရ၀မ္းသာနဲ႔ သေဘာၤစီးမယ္ ဆုိတဲ့ ပံုစံကို ခုထိ မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္တုန္း။

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အေဖေရာ အေမပါ ေပ်ာ္ေနၾကမယ္ထင္ရဲ ႔။ ကိုယ္ သူတို႔ အတြက္ ပတ္စပိုစ့္ လုပ္ျပီးကတည္းက အေမကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ သူ႔ ေယာက်ားအေၾကာင္းကို အတင္းအုပ္ေသးတယ္။ ညည္းအေဖက ပတ္စပိုစ့္ ရတာနဲ႔ သူယူသြားမယ္ အက်ီေတြ စုေနျပီးတဲ့။ ကိုယ္က ဒါဆုိ အေမက မထည့္ေသးဘူးလားေမးေတာ့...အိုး.... သားေခၚမယ္ ေျပာထားကတည္းက အေမအထုတ္က ခရီးထြက္ဖို႔ အဆင္သင့္ ဆုိပဲ...။ ခုေလာက္ဆို အေမေရာ အေဖပါ စိတ္လွဳပ္ရွာေနေရာေပါ့။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ပထမဆံုး ႏိုင္ငံျခားထြက္တုန္းက ဒီေလာက္စိတ္လွဳပ္ရွားေနရင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာင္ အသစ္အဆန္းျဖစ္ေနတဲ့ သူတို႔ အဖို႔ ပိုျပီးစိတ္လွဳပ္ရွားမွာပဲ။

ကိုယ္လဲ စိတ္လွဳပ္ရွားတာပဲ.။ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုးမွာ မမျပာ ပါလာေပမယ့္ အေဖနဲ႔ အေမ ဘယ္လို အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျဖစ္ႏိုင္မလဲ၊ ဒီေရာက္ရင္ ဘာေတြ လြဲႏိုင္မလဲ ဆုိတာ စဥ္းစားရင္း ေတြးေပ်ာ္သလို ရင္လဲခုန္ရဲ ႔..။ ကိုယ့္မိဘေတြ မ်က္ႏွာကို ျမင္ရဦးမွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္လည္း ၾကည္ႏူးမိပါရဲ ႔။

ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အစစအရာရာ အဆင္ေျပပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေနပါတယ္။ ညညလဲ အိပ္မေပ်ာ္ပါဘူး။ သူတို႔ ေရာက္မွပဲ စိတ္ေအးရမယ္။ ေနာက္မဟုတ္ရင္ ေန႔တိုင္း သြားလဲ ဒီစိတ္၊ စားလဲ ဒီစိတ္..။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုယ္လဲ စကာၤပူေရာက္တာ ဒီဇင္ဘာဆို ႏွစ္ႏွစ္ ျပည့္ပါျပီး။ အလည္သေဘာနဲ႔ လာလိုက္တာ. အလုပ္ေကာင္း အကိုင္ေကာင္း အေပါင္းအသင္းေကာင္းေတြ ေတြ႕ျပီး တရြာတက်ီ ေဆာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္ႏွစ္ႏွစ္ ျပည့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ မိဘနဲ႔အတူ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြ စံုစံု ညီညီ ျပန္ေတြ႕ရမွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္လည္း ပိုစိတ္လွဳပ္ရွားပါတယ္။ မၾကာခင္ အိမ္ရဲ ႔ BBC ေကာင္းကင္ျပာ ျပန္လာေတာ့မယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ေပါက္ေပါက္လဲ ျပန္လာေတာ့မယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို တေနရာတည္းမွာ တခ်ိန္တည္း ျပန္ေတြ႕ ရေတာ့မယ္။ အေတြးနဲ႔တင္ ေပ်ာ္မိတယ္။ စိတ္လွဳပ္ရွားတယ္။ အေၾကာင္းအရင္းခံေတာ့ ညညက အိပ္မရဘူး။ အနားမွာ ခ်စ္သူေလးရွိရင္ေတာ့ သူေခ်ာ့သိပ့္မွာပဲ (ဟမ္.. ဘာမွလဲ မဆိုင္ဘူး :D)

ဒီဇင္ဘာမွာ ကိုယ္ အရမ္းခ်စ္ အရမ္းေလးစား လို႔ ကိုယ့္ bully လုပ္လုပ္မိတဲ့ ကိုယ့္ခ်စ္အမႏွစ္ေယာက္ေမြးေန႔ရွိတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ေႏြးေထြးမယ့္ ဒီဇင္ဘာ တခုျဖစ္မယ္။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Tuesday, 20 September 2011

အလုပ္+ အလုပ္ = နားခ်ိန္

အခုရက္ပိုင္း စိတ္ေရာ လူေရာ မနားရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ သင္တန္းက တဖက္၊ ေက်ာင္းက တဖက္နဲ႔ အလုပ္က တဖက္နဲ႔ ကေလးက လွည့္ထိန္းလိုက္ေသးတယ္။ ဒီၾကားထဲ ပတ္တိုင္း ကလုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္ေသးတယ္။ တခါတေလ ညည အိပ္ေပ်ာ္ေနရင္းနဲ႔ အိပ္မက္ထဲမွာ အီးေမးလ္ေတြ ျပန္ေနတယ္။ ဖုန္းဆက္ရင္ ဘယ္သူ႔ကို ဘယ္လို စကားမ်ိဳး ေျပာရမလဲ ဆုိျပီး အိပ္မက္ထဲမွာ အလုပ္ရွဳပ္ေနတယ္။ အိပ္ယာႏိုးလာေတာ့လဲ ဖုန္းေကာက္ကိုင္ျပီး ရံုးက အီးေမလ္ကို ေကာက္ေကာက္စစ္တာ အက်င့္ျဖစ္ေနျပီး။ ဒီၾကားထဲ တေရးႏိုး ထၾကည့္လို႔ အေရးၾကီးတဲ့ ေမးလ္၀င္ေနရင္ ျပန္အိပ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ အလုပ္ကို ေတာ္ေတာ္ စြဲ ေနျပီး။ ဘိန္းစြဲသလိုကို စြဲေနတာ။ ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ကေနာက္က်ေနျပီး။

ငယ္ငယ္က အေဖေျပာတာကို သတိရတယ္။ တေရးႏိုးတိုင္း ညအခ်ိန္မေတာ္ အေဖအလုပ္လုပ္ေနတာကို ျမင္တိုင္း အေဖ့ကို ဒါလုပ္လို႔ မခ်မ္းသာ သြားဘူးလို႔ ေျပာရင္ အေဖက မင္းတို႔ အသက္ၾကီးလို႔ မိန္းမရရင္ သိလိမ့္မယ္လို႔ေျပာတယ္။ အခုေတာ့ မိန္းမမရခင္ သိေနျပီး။ အေဖ့ကို ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္သြားျပီး။ အေဖေျပာသလို ကၽြန္ဇာတာ ပါတယ္ပဲ ေျပာရမယ္။ အလုပ္မရွိရင္ကို မေနတတ္တာ။ အခု အလုပ္မ်ားတဲ့ ေနရာမွာေနရေတာ့ အလုပ္မ်ားတယ္ဆိုျပီး ညည္းျပတာက လြဲလို႔ အလုပ္လုပ္ေနရတာကို ေပ်ာ္ေနေတာ့တာ။ အလုပ္မ်ားတာကို က ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနတာ။ အလုပ္မရွိရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပ်င္းစရာ ေကာင္းလိုက္မလဲ။

ဒီမွာ အဲယားကြန္းခန္းထဲမွာထိုင္ျပီး ေဘာပင္ကိုင္၊ ဖုန္းကိုင္ျပီး အလုပ္မ်ားရတယ္။ ဆိုက္ပရက္စ္ မွာတုန္းက ေပါက္တူးကိုင္ ေဆးသုတ္တံ ကိုင္ႏိုင္ဖို႔ေတာင္ အိမ္ေပါက္ေစ့ ေၾကာ္ျငာလိုက္ကပ္ႏိုင္မွ အလုပ္မ်ားတယ္။ ကာယအားကိုး ျပီး ရတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ ဥာဏအားကိုး ျပီး ရတဲ့ ပိုက္ဆံယွဥ္လိုက္ရင္ ကာယအားနဲ႔ ရတဲ့ ပိုက္ဆံကို ပိုျပီး ႏွေျမာတယ္။ မသံုးရက္ဘူး။ ဒီမွာက ကံေကာင္းလို႔ အခ်က္ပိုင္ရင္ အလုပ္ေကာင္း၊ ၀င္ေငြေကာင္းျပီး။ အထက္က အဆူအပူခံရတာ ကလြဲလို႔ ေပါက္တူးေျပးမကိုင္ရဘူး။ ေဆးသုတ္တံ မရွာရဘူး။ ဘယ္ေလာက္ညည္းညည္း စိတ္ပင္ပန္းေပမယ့္ လူမပင္ပန္းဘူး။ ဒီေတာ့ အရင္ အလုပ္ထက္စာရင္ အခုလက္ရွိ လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ကို ပိုေလးစားတန္ဖိုးထားမိတယ္။ လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေပၚမွာလဲ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး၊ ကိုယ့္စိတ္ေကာင္းေလးကို ႏွစ္ျပီးလုပ္လိုက္တယ္။ ကိုယ့္မွာ အရင္က အေတြ႕ အၾကံဳ ရွိျပီးသား။ ယွဥ္လိုက္ရင္ လံုး၀ကြာျခားတာကို သိေနတယ္။ (ဒီေတာ့ စကာၤပူမွာ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း နဲ႔ ၀င္ေငြေလးရွိေနတာကို သိပ္မညည္းၾကပါနဲ႔။ လက္ရွိမွာ အေကာင္းဆံုးကိုပဲ လုပ္ပါ လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္)။

မနက္ ရံုးသြားလို႔ ကားေပၚကေန အက်ီဆင္တူ၀တ္ျပီး ေဆးပံုေတြေပၚ ငိုက္ျပီး ကားသယ္ေဆာင္ရာပါသြားတဲ့ ကားေနာက္က လူေတြကို ေတြ႕တိုင္း ကိုယ့္ ဆိုက္ပရပ္စ္က ဘ၀ကို သတိရတယ္။ ကိုယ္လဲ ဒီလိုပဲ ဘ၀ကိုစခဲ့ရတယ္။ ေရာက္ခါစက အလုပ္လိုခ်င္လို႔ မနက္ဆိုရင္ အေစာၾကီးထ၊ ထမင္းဗူးေလးျပင္၊ အက်ီေဘာင္းဘီ အပိုထည့္ျပီး ကား၀င္းအ၀ိုင္းထဲကို သြားရတယ္။ သူလို ကိုယ့္လို အလုပ္လိုခ်င္လို႔ လာတဲ့သူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး။ ကားတစီး၀င္လာျပီး ဆုိရင္ ဘုရားစာရြတ္ရတယ္။ ငါ့ကို ျမင္ျပီးေခၚပါလို႔ စိတ္ထဲက ေနအၾကိမ္ၾကိမ္ ဆုေတာင္းရတယ္။ ၀င္လာတဲ့ ကားေတြက ေဆာက္လုပ္ေရး အတြက္ အုတ္သယ္၊ခဲသယ္ လူအပိုလာေခၚတဲ့ကား နဲ႔ ေဆးသုတ္ရင္ သိမ္းဖို႔ လူအပိုလာေခၚတဲ့ကားေတြ။ ကားတစီးက ကိုယ့္ ေဘးက လူကိုေခၚျပီးထြက္သြားရင္ ကိုယ္စိတ္မေကာင္း ျခင္းၾကီးစြာ က်န္ခဲ့တတ္တယ္။ ကိုယ့္ က ပိန္ေတာ့ ေဆာက္လုပ္ေရးက လက္ေၾကာတင္းမယ့္ပံု မေပၚလို႔ ဆုိျပီး လုပ္ခ်င္တာေတာင္ ခိုင္းဖို႔ မေခၚဘူး။ ကံေကာင္းတဲ့ေန႔က ေဆးသုတ္တဲ့ကားနဲ႔ ပါတဲ့ေန႔ပဲ။ ကားေနာက္ခန္းကေန ထိုင္လိုက္ျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္ေခၚျပီး ဘာခိုင္းမွန္းမသိပဲ လိုက္သြားရတယ္။ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ သူတို႔ ခိုင္းတာ ေတြကို တတ္တတ္ မတတ္တတ္ လုပ္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့လဲ ျမင္ရ ၾကားရတာနဲ႔ တတ္သြားတာပဲ။

ခုဒီမွာ အလုပ္ရွာရတာ မနက္ သတင္းစာေလး ဆင္း၀ယ္၊ ေကာ္ဖီတခြက္ေဖ်ာ္ျပီး ကြန္ျပဴတာေရွ႔ ခ်က္ရင္း၊ ဖဘ၀င္ရင္း အလုပ္ေလွ်ာက္၊ ဖုန္းေလးထိုင္ေမွ်ာ္ေနရံုပဲ။ အခ်က္သင့္ရင္ တခါတည္းနဲ႔ အလုပ္တန္းရ၊ ပတ္စ္က် ဘ၀က ျငိမ္းတယ္။ အဲလို အလုပ္ရတဲ့သူက ပင္ပန္းတယ္၊ စိတ္မသက္သာဘူး ညည္းတိုင္း က်ေနာ္ဆိုက္ပရပ္စ္မွာ အလုပ္ပင္ပန္းတာကို ခဏေလာက္ေခၚျပခ်င္တယ္။ အလုပ္ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္း၊ စေန၊တနဂၤေႏြဆို ပင္ပန္းတာေပ်ာက္တာပဲ။ ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့နဲ႔ အလုပ္ေလးလုပ္၊ ကြန္ျပဴတာေရွ႔ထိုင္ရင္း ညည္းရင္း လကုန္မွန္းမသိကုန္၊ ပိုက္ဆံေလးရ သံုးလိုက္ ကုန္လိုက္နဲ႔ သံသရာ လည္သြားတာပဲ။

က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အလုပ္+ အလုပ္ = နားခ်ိန္(ေမသူမ မဟုတ္ပါဘူး)ပါပဲ။ ဘာလို႔လဲ ဆုိေတာ့ ခု မအားတဲ့ ၾကားထဲက ပတ္တိုင္း လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကို ဆံုးျဖတ္ထားလို႔ပါပဲ။

အားလံုး အလုပ္အကိုင္ အဆင္ေျပပါေစ။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Monday, 22 August 2011

အဖိုးရယ္ အဖြားရယ္ အေဖရယ္…


အိမ္က ေဖေဖ့အေၾကာင္း ေမေမ့ အေၾကာင္းေတြ ေရးတာမ်ားလာေတာ့ တျခား အမ်ိဳးေတြ အေၾကာင္း ေရးရဦးမယ္။ ေဖေဖ့ အေၾကာင္းက ထပ္ေရးရင္ ေရးစရာေတြမွ အမ်ားၾကီး။ အခု ေဖ့ အေၾကာင္းေရးဖို႔ ေဖ့ အေဖ အေမအေၾကာင္းကို အရင္ေရးရမွာပဲ။ ေဖေဖ သတိတရ ေျပာေျပာ ျပေနတဲ့ ေဖ့ မိဘအေၾကာင္းရယ္ ငယ္ငယ္က မွတ္မိတာရယ္ ေပါင္းျပီး သတိတရ ေရးမယ္။

ေဖ့ အေဖက ဦးခ်စ္ေအာင္ ေဖ့ အေမက ေဒၚစန္းေငြတဲ့။ က်ေနာ္တို႔ အဖိုးနဲ႔ အဖြားေပါ့။ အဖြားက အဖိုးက ဦးခ်စ္ၾကီးလို႔ ေခၚျပီး ဦးခ်စ္ၾကီးက အဖြားကို မိေငြခင္တဲ့။ (အေဖေျပာတာက အဖြားက အဖိုးထက္ ေငြကို ပိုခင္ ပိုခ်စ္္လို႔ အဖိုးက အရြဲ႔ တိုက္ျပီး ေခၚရင္း က်င့္သားရသြားပါသတဲ့)။ က်ေနာ္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြက ေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ငပိအဖိုးနဲ႔ ငပိ အဖြားလို႔ ေခၚတယ္။ အဖိုးနဲ႔ အဖြားက ငပိ ေရာင္းတာကိုး။ အဖိုးနဲ႔ အဖြားအိမ္ကုိလည္း သြားမလည္ဘူး။ ငပိနံ႕ နံလို႔ပါ။ အဖိုးအိမ္ေရွ႔ကို ျဖတ္ရင္းလည္း မ်က္စိကိုမိွတ္ အသက္မရွဳပဲ ဖိနပ္ကို လက္ႏွစ္ဖက္တည္းထိုးျပီး ထြက္ေျပးတာ။ ငပိနံ႔ ကူးမွာေၾကာက္တာပါ။

အဖိုးအိမ္လာလည္ရင္ေတာင္မွ အနားမကပ္ပဲ မရတဲ့ အနံ႕ ကို နံတယ္ နံတယ္ စြတ္ေအာ္တတ္တာက က်ေနာ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဖြားအနားေတာ့ ကပ္ပါတယ္။ အဖြားလုပ္တဲ့ မုန္႔ေတြ ၾကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ႏွဳတ္က်ိဳးေနတာက ငပိ အဖိုးနဲ႔ ငပိအဖြားလို႔ပဲ ႏွဳတ္က်ိဳးေနတဲ့ အတြက္ သူတို႔ ဆံုးတဲ့ ထိ အဲဒီနာမည္ပဲ ေခၚျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဖိုးေရာ အဖြားေရာ အေဖေရာ ဒီလို မေခၚရဘူးလို႔ တခြန္းမွ မေျပာဖူးဘူး။ အဲလို ေခၚေနရင္ သူတို႔က သေဘာတက် ရယ္ေမာေနပါေသးတယ္။

ေဖေဖတို႔ ငယ္ငယ္က မိသားစုက ဆင္းရဲပါတယ္။ ေဖတို႔ ေနတဲ့ အိမ္က ေခ်ာင္းေဘးနားမွာ ကပ္ေဆာက္ထားတဲ့ ေျခတံရွည္ အိမ္ေလးပါ။ အဖိုးနဲ႔ အဖြားမွာ ပိုင္တာ ေရလယ္ကၽြန္းက အုန္းေတာေလးရယ္၊ ေလွသံုးစင္းရယ္၊ ငပိအိုးေတြရယ္၊ ငါးတင္တဲ့ လွည္းရယ္၊ ဖိုးတို႔ ဖြားတို႔ ေနတဲ့ ေျခတံရွည္အိမ္ေလးပါပဲ။

အဖိုးက ဒီေရတက္တဲ့ ေန႔ေတြမွာ ေလွတစီးနဲ႔ ငါးေတြကို လိုက္၀ယ္ပါသတဲ့။ တခ်ိဳ႕ေလွနဲ႔ မတင္ႏိုင္တဲ့ အခါက်ရင္ အေဖ့က ကမ္းနားဆိပ္ေတြမွာ အဖိုးနဲ႔ တူတူ ငါးလွည္းကို သြားတြန္းရပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖက ဘာမွ မျဖစ္ေပမယ့္ လူပ်ိဳ အရြယ္ ေရာက္ေတာ့ ရွက္တတ္လာပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ အေဖက ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတြ႕ရင္ စမွာ ေၾကာက္လို႔ ငါးတင္တဲ့ လွည္းတြန္းရင္ စတြန္းတဲ့ ေနရာကေန အိမ္ေရာက္တဲ့ အထိ ေခါင္းကို မေမာ့ေတာ့ပါဘူး။ တလမ္းလံုးေခါင္းငိုက္စိုက္ျပီး လွည္းကို တြန္းပါတယ္။ ေက်ာင္းသြားတဲ့အခါေရာ လွည္းတြန္းတဲ့ အခါပါ စီးစရာ ဖိနပ္ တစ္ရံ ထဲ ရွိတဲ့ အတြက္ အေဖ့ ျမန္မာျပည္ျဖစ္ ရာဘာဖိနပ္ အနီေလးက ေျခဖေနာင့္ ေနရာမွာ ဂဂယ္ပံုသဏာန္ ေကြးေနျပီး ရာဘာအသားမရွိပဲ အေဖ့ ေျခဖေနာင့္က ေျမၾကီးနဲ႔ ထိလို႔ အျမဲတမ္း ပြမ္းပဲ ရွနာ ျဖစ္ရပါတယ္။ အဲဒီဖိနပ္ကို ၅တန္းေလာက္ကတည္းကေန ခုႏွစ္တန္းထိ စီးခဲ့ရပါတယ္တဲ့ေလ။ အဖိုးတို႔က ပညာေရးကို အားမေပးဘူး။ ေက်ာင္းသြားရင္ေတာင္ အလုပ္လုပ္ခ်ိန္မရွိလို႔ ေက်ာင္းကို ေပးမသြားေပမယ့္ အဖြားေၾကာင့္ အေဖဆယ္တန္းေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။

အဖြားကေတာ့ မနက္ ပ်ံက်ေစ်းမွာ အဖြားအိမ္ထြက္ ငါးငပိေတြကို ဗ်က္ထိုးခင္းေရာင္းရပါတယ္။ ေနရာဆိုင္ခန္းရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ေနရာေစာေစာသြားျပီး လူစည္ေလာက္တဲ့ ေနရာေတြမွာ ဆိုင္ခင္းေရာင္းရပါတယ္။ အေဖကေတာ့ အဖြားေစ်းထြက္တဲ့ မနက္ေစာေစာတိုင္း ငါးငပိေတာင္းေတြကို လွည္းတင္ျပီးလိုက္ပို႔ ေန႔လည္ ေစ်းကြဲ ခ်ိန္သြားၾကိဳ လုပ္ရပါတယ္။ အေဖက တဦးတည္းေသာ သားဆုိေတာ့ အေဖ့တေယာက္ပဲ လုပ္ရပါတယ္။ တခါတေလ ေစ်းေရာင္းေကာင္းသလို၊ တခါတေလ ေစ်းဦးေတာင္ မေပါက္တဲ့ ေန႔ေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီေန႔ေတြမွာ အဖြား တမွိဳင္မိွဳင္နဲ႔ ေဆးလိပ္သာ ထိုင္ဖြာ ေနတတ္တယ္။ အေဖ ေက်ာင္းက ျပန္လာလို႔ အိမ္ေရွ႔ ကြမ္းပ်စ္မွာ အဖြားေဆးလိပ္ထိုင္ဖြာျပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ စကားမေျပာရင္ အဲဒီေန႔က ေစ်းဦး မေပါက္တဲ့ ေန႔လို႔ အေဖက အလိုလို သိျပီး အပို၀င္ေငြ ရေအာင္ အေဖက ေရးပံုနဲ႔ တပိုးကို အလိုက္သတိ ကိုင္ရေတာ့တာပဲ။

အေဖဘ၀မွာ အမွတ္ရစရာ တခု ရွိေနပါေသးတယ္။ တေန႔ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္မွာ အဖြားေစ်းေရာင္းတဲ့ ေနရာသြားျပီး အေဖက မုန္႔ဖိုးေတာင္းပါသတဲ့။ အဖြားက ေစ်းဦး မေပါက္လို႔ တျပားမွ မေပးလိုက္ေတာ့ အေဖက အဖြားကို စိတ္ေတြဆုိးျပီး ေစ်းေရာင္း မေကာင္းပါေစနဲ႔လို႔ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆုိခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႔က အေဖအိမ္ျပန္လာေတာ့ အဖြား ေစ်းဦးေတာင္ မေပါက္ခဲ့ဘူးဆုိတာ သိလဲသိေရာ အေဖ တပတ္တိတိ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျပီး ထမင္းမစားႏိုင္ အိပ္လဲမရျဖစ္ခဲ့ရသလို ခုထိလဲ အဖြားကို သတိရတိုင္း မ်က္ရည္၀ဲျပီးေျပာတုန္းပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ကိုလဲ အေဖေျပာပါတယ္။ စိတ္ထဲက ပါလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မပါလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိဘကို မက်ိန္ပါနဲ႔တဲ့။ ျပီးရင္ ဘာမဟုတ္တဲ့ စကားတခြန္းနဲ႔ တသက္လံုး ေနာင္တရလို႔ ဆံုးမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး လို႔ ဆံုးမပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အေဖ အဖြားဆီက မုန္႔ဖိုး လံုး၀ မေတာင္းေတာ့ပါဘူး။

တခါတေလက်ေတာ့ ေဖက အဖိုးနဲ႔ အုန္းေတာ လိုက္သြားျပီး ဇရစ္ရြက္ေတြ၊ သျဗဳသီး ေတြ ခူးလာျပီး အဖြားကို ေရာင္းခိုင္းပါတယ္။ ရတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ စာအုပ္၊ ခဲတံ ၀ယ္ရပါတယ္။ အေဖ ခုႏွစ္တန္း ႏွစ္မွာ ေရထမ္းေရာင္းေနပါျပီး။

ေန႔လည္ ေနခင္းဆုိရင္ေတာ့ တမိသားစုလံုး ငါးေထာင္သူကေထာင္း၊ အိုးသိပ္သူက သိပ္၊ တအိုးနဲ႔ တအိုး ေျပာင္းသူက ေျပာင္းနဲ႔ တမိသားစုလံုး လုပ္ရပါတယ္။ အဲဒီငပိလုပ္ငန္းကို အဖိုးအဖြား မရွိတဲ့ ေနာက္ပိုင္း အေဖ့ အမအၾကီးဆံုးပဲ ဆက္လုပ္ပါတယ္။ စီးပြားျဖစ္ မဟုတ္ပါဘူး။ အေဖရာ အေဖ့အမ အငယ္ပါ ဒီအလုပ္ကို မလုပ္ၾကပါဘူး။

အဲဒီလို စီးပြားေရးေၾကာင့္ အေဖ့အမ အငယ္က အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေယာက္ခမအိမ္ လိုက္ေနတာ အဖိုးနဲ႔ အဖြားအိမ္ကုိ ေျခဦးေတာင္ မလွည့္ေတာ့ပါဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ အေဖ့ေယာက္ဖက အေဖ့အတြက္ ယိုးဒယားျဖစ္ စင္ၾကယ္ ဖိနပ္တစ္ရံ ၀ယ္ေပးပါတယ္။ အေဖ့ခမ်ာ သူအရမ္းလိုခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွာရလို႔ ခုထိ မွတ္မွတ္ရရ ေယာက္ဖကိုေတြ႕တိုင္း သတိတရ ေက်းဇူးတင္ စကားေျပာတုန္းပါ။

အေဖ့မွာ ခုႏွစ္တန္းထိ ေက်ာင္းစိမ္းေဘာင္းဘီ ႏွစ္ထည္ပဲ ရွိပါတယ္။ အစိမ္းပုပ္ေရာင္လို႔ ေျပာလို႔ရေလာက္ေအာင္ ညိဳညစ္မြဲျပာေနျပီး ေဘာင္းဘီ ခြမွာ ခ်ဳပ္ရိုးအထပ္ထပ္နဲ႔ပါ။ ရွစ္တန္းမွာ တထည္တည္းေသာ ေက်ာင္းစိမ္လံုခ်ည္ကို တႏွစ္လံုးလံုး ၀တ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေလွ်ာ္ျပီး မေျခာက္လဲ စိုလက္စေလးနဲ႔ ေက်ာင္းသြား၀တ္ခဲ့ရပါတယ္။

အဖြားက အေဖ့ကို ခ်စ္လို႔ ငပိေရာင္းရတဲ့ ပိုက္ဆံေလးေတြ ခိုးခိုးစုျပီး အေဖ့ကို ေၾကးနန္းၾကိဳးေလာက္ ရွိတဲ့ ေရႊဆြဲၾကိဳး ေသးေသးေလး တကံုးလုပ္ေပးပါတယ္။ မနက္လို အဖြား၀ယ္ခဲ့ျပီး ညေနလို အဖိုးအစာအိမ္ျဖစ္ျပီး ေဆးရံုတက္ရေတာ့ ျပန္ေရာင္းလိုက္ရပါတယ္။ ၅နာရီ ၾကာမခံပဲ ၀တ္လိုက္ရတဲ့ ေရႊဆြဲၾကိဳးကို စိတ္နာျပီး ခုထိ ေရႊကို မ၀တ္ေတာ့ပါဘူး။

ငပိအလုပ္မလုပ္ခ်င္တဲ့ အေဖဟာ ကိုးတန္းေက်ာင္းပိတ္ကတည္းက ၀ပ္ေရွာ႔မွာ ပိုက္ဆံမရပဲ သြားကူျပီး ပညာသင္ေနပါတယ္။ အရြယ္တူေတြ းေဘာလံုးကန္ ၊ ျခင္းခတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အေဖ အဖိုးနဲ႔ တူတူ ငါးလွည္းတြန္း ၊ ေရတြန္းေရာင္းေနပါတယ္။ မနက္ ၄နာရီ သူမ်ားအိပ္ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေဖ ေရပံုးနဲ႔ တံပိုးကို ယူျပီး တံုကင္မွာ ေရလွဳပ္ ျပီး အိမ္ေပါက္ေစ့ ေရလိုက္ထည့္ေနပါျပီး။ မနက္ အာရံုက်င္းတာနဲ႔ အဖြားကို ေစ်း၀ိုင္းခင္းေနပါျပီး။

ငယ္ငယ္က အေဖ့ဘ၀မွာ ဆင္းဆင္းရဲရဲ နဲ႔ ျပည့္ျပည့္စံုစံု မေနရေပမယ့္ အေဖျပည့္ျပည့္စံုစံု ေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေဖ့ အဖိုးနဲ႔ အဖြားက အေဖ့ အရိပ္ေအာက္မွာ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ ေနရပါတယ္။ အေဖ့ငယ္ငယ္က ဒုကၡေတြ တနစ္တပိုးခံရေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ငယ္ဘ၀မွာ လိုေလးေသးမရွိ သုခခ်မ္းသာေတြသာေပးခဲ့ပါတယ္။

အေဖ့ဘ၀ ဘယ္လိုပဲ ေျပာင္းလဲခဲ့ေပမယ့္ ခုထိ ငယ္ငယ္က ဆင္းရဲခဲ့ပံုကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတစြာ ေျပာတုန္း။ အေဖ အလုပ္အကိုင္ေတြ အဆင္ေျပခ်ိန္မွာ အဖိုးေတြ အဖြားေတြ ဆံုးသြားတဲ့ အတြက္ ဒီထက္မက ျပဳစုခြင့္ မရလိုက္တာကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာေနတုန္း။ ခုထိလဲ အလုပ္နဲ႔ လက္နဲ႔ မျပတ္ မိန္းမနဲ႔ သားသမီးကို လုပ္ေကၽြးေနတုန္း။ အေဖ့ကိုယ္တိုင္ကလဲ မလုပ္ရ မေနႏိုင္တဲ့ အတြက္ဘ၀မွာ ကၽြန္ဇာတာ ပါလာပါတယ္လို႔ ေျပာေနတုန္းပါပဲ။

ခုခ်ိန္ အေဖနဲ႔မ်ားေတြ႔လို႔ ဘီယာ၀ိုင္းကေလးဖြဲ႔လိုက္ရင္ က်ေနာ္ ခုေရးေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ထပ္တူ ထပ္မွ် အေဖတစ္ေထာင့္ တည ပံုျပင္ေျပာျပေတာ့မယ္ဆုိတာ က်ေနာ္ေဗဒင္ မေဟာေတာ့ပါဘူး။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Sunday, 31 July 2011

ေက်နပ္စြာ ခ်စ္တတ္သူ....

ခ်စ္သူ ဆုိတာ.. သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ခ်စ္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ မခ်စ္ေပမယ့္ ကိုယ္ ခ်စ္ေနရင္ သူဟာ ကိုယ့္ရဲ ႔ ခ်စ္သူပါပဲ…။ သူကိုယ့္ကို ခ်စ္ေနဖို႔ လိုေကာင္းလိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ကိုယ့္အခ်စ္ကို အသိအမွတ္ျပဳရင္ပဲ ကိုယ္ေနတတ္ ေက်နပ္ေနပါတယ္ေလ..။

ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ဘယ္အခ်ိန္ သတိရလဲ လြမ္းလဲ ေမးရင္း သတိရတယ္.. လြမ္းတယ္ ဆိုတာ တိုက္ဆိုင္မွဳ တခု ရွိသြား မွ လြမး္ရမွာလား….

ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ကို လြမ္းရမွာထက္ စာရင္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ တကူးတက က်က် နန ထည့္ထားမိခဲ့တာ…။

သူ႔ အသံေလး ကိုၾကားရဖို႔ အတြက္ ကိုယ္သူ႔ ဖုန္းသံကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေမွ်ာ္လင့္မိတတ္တယ္။ သူ႔ကိုယ္ ကိုယ့္စိတ္ကူးထဲမွာ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာေနေပမယ့္ သူဖုန္းေခၚတဲ့ အခါ သူ႔ အသံေတြၾကားမွာ ကိုယ္ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ဆြံ႔ အံ့ခဲ့ရတာ…။

ကိုယ့္ သူ႔အတြက္ ခံစားတဲ့ စာေတြ စကားလံုးေတြ အမ်ားၾကီး နဲ႔ ကိုယ္ယဥ္ပါးခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ ဆီက စကားလံုးတလံုးေလးကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကိုယ္ေရရႊတ္ေနမိခဲ့ရတာ…။

သူ႔ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ မရွိဘူး။ ဘာမွမလုပ္ေပးႏိုင္ဘူး ေျပာတုန္းက ကိုယ္က သူ႔အတြက္ ဘာမဆို လုပ္ေပးဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတာကို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ၾကိတ္ ေပ်ာ္ေနခဲ့ဘူးတာ..။

သူ႔ ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခါ သူ႔ ျပံဳးေပ်ာ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို မက္မက္ ေမာေမာ ၾကည့္ခြင့္ရတဲ့အခါ… သူ စိတ္ညစ္ အားငယ္ေနတဲ့အခါ ကိုယ္ အားေပးစကားတခြန္းေျပာခြင့္ ရတဲ့အခါ… သူ စိတ္ထဲမွာ လိုခ်င္တာ ျဖစ္ခ်င္တာ တခုကို ကိုယ္က်က်နန လုပ္ေပးခြင့္ရတဲ့အခါ… ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ နစ္နစ္နဲနဲ ေပ်ာ္ရြင္ေက်နပ္မွဳေတြ အတိုင္းမသိ..။

သူ ဥေပကၡာျပဳ ေမ့ထားတဲ့အခါ…. သူ ကိုယ့္ကို အျမင္မၾကည္လင္တဲ့အခါ ကိုယ္ အလိုက္သင့္ မသိဘာသာ ေနေပးလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ နာက်င္မွဳေတြ အတိုင္းမသိ။

တူတူ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးရယ္… တူတူထိုင္ျပီး စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလးတခုရယ္… သူ ၾကိဳက္တတ္တဲ့ ပစၥည္းေလးေတြ ရွိတတ္တဲ့ ေနရာေလးရယ္… သူ သံုးေနက် ပစၥည္းေလးေတြရယ္.. အျဖဴေရာင္ တိမ္တိုက္ေတြရယ္….. တခါတည္း ခ်စ္ခ်င္လို႔ပါ ဆိုတဲ့ ခ်မ္းခ်မ္းရဲ ႔သီခ်င္းေလးရယ္… ရခဲ့ဖူးတဲ့ အနမ္း တခုရယ္… ႏွစ္လိုစြာ ေခၚခဲ့ ဖူးတဲ့ နာမည္ေလး တလံုးရယ္… အရာရာတိုင္းက ကိုယ့္အတြက္ မေျပာင္းလဲဘဲ မေန႔ တေန႔ကလို ေႏြးေထြး အသက္၀င္ေနဆဲ…။

ကိုယ့္ရင္ထဲ ေဆာက္ထားတဲ့ အခ်စ္အိမ္ကေလးမွာ သူ႔ အတြက္ ၾကင္နာမွဳမ်ား အျပည့္ရွိသည္။ ကိုယ့္ရင္ထဲ ္မွာ သူ႔ကို က်က် နန ခ်စ္မိသြားေလာက္ေအာင္ ကိုယ္ ေနတတ္သြားျပီး။ ကိုယ္လြမ္ဆြတ္ ေနတဲ့ အခ်ိန္တိုင္း သူ ကိုယ့္ကိုယ္ သတိရေနမလားလို႔ မေတြးမိေအာင္ ေတြးတတ္သြားျပီး။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အရာအားလံုးဟာ သူပဲ ဆုိတာ ကို ေသခ်ာသြားျပီး။

ထို အရာအားလံုးသည္ ၿပီးၿပည့္စံု သည္မဟုတ္ေသာ္လည္း တစ္ခု မဟုတ္ တစ္ခု လိုအပ္ေနျမဲျဖစ္၏။ထိုထိုေသာ အရာအားလံုးၿဖင့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ သူ႔ကို ႀကင္နာစြာ စြဲစြဲ ျမဲျမဲခ်စ္မိ၏။ အၿပစ္ရွိသည္ မထင္ ေသာ္လည္း မွားလွ်င္ခံႏိုင္၏။ သို႔ေသာ္ တၿခားသူမ်ားမွလြဲ၍ ထိုသူ၏ ဥေပကၡာၿပဳထားသြားၿခင္း တစိုးတစိမွ် အလိုမရွိၿပီး..။

ခ်စ္တယ္ဆိုေသာ တီးတိုးစကားသည္ ရြာခ်လာေသာ မိုးေရစက္ ပမာဏႏွင့္ ညီမွ်၏။ ပူေလာင္ၿခင္းမပါ ေႏြးေထြးသက္ဝင္ေနဆဲ အရာအားလံုးသည္ ထိုမ်က္ရည္မိုးမ်ား ေအာက္တြင္ ေအးခ်မ္းေနေလေတာ့သည္။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Thursday, 28 July 2011

ပါမုန္႔

က်ေနာ့္ နာမည္ ဖိုးခြား ။ က်ေနာ့္ ေနတာက ေမာ္လျမိဳင္ျမိဳ႔ ျပင္ရဲ ႔ေတာ မက် ျမိဳ႔ မက် ေနရာေလးပါ။ ေမာ္လျမိဳင္ ျမိဳ႔ေပၚကို ေရာက္ဖို႔ ေထာ္လာဂ်ီ နဲ႔ သြားရပါတယ္။ ဒါကို ေတာက်တာေပါ့ လို႔ မေျပာပါနဲ႔။ ျမိဳ႔မွာ ေနတဲ့သူေတြထက္ သာေအာင္ ေနႏိုင္ပါတယ္။ အိမ္တိုင္းမွာ ယိုးဒယားျဖစ္ ေနာက္ဆံုးေပၚ ကက္ဆက္ အၾကီးၾကီးေတြ၊ ေနာက္ဆံုးေပၚ တီဗီြေတြ ရွိတယ္။ အရြယ္ေရာက္ျပီးတဲ့ လူရြယ္တိုင္းက ယိုးဒယားျပန္ေတြ။ ႏိုင္ငံျခားျပန္ ဆုိေတာ့ ေနတာထိုင္တာ အဆင့္ျမင့္တယ္။

အဆင္ျမင့္တယ္ဆို ေျခတံရွည္ အိမ္နဲ႔ ေနလို႔။ သံလြင္ျမစ္ေရရဲ႕ ေရတက္ ေရက်ဆုိေတာ့ အိမ္ကို ျမင့္ျမင့္ေေဆာက္တာ။ ယိုးဒယားက ျပန္လာတဲ့ လူရြယ္တိုင္း ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္ က်တယ္။ ၀ါကၽြတ္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္က စလို႔ တန္ေဆာင္းမုန္း ၊ နတ္ေတာ္ ေလာက္ထိ ဖိုးခြားတို႔ အေမ ထမင္း မခ်က္ဘူး။ ရပ္ကြက္ထဲ လွည့္ျပီး မဂၤလာဆြမ္းေတြကို ဖိုးခြားတို႔ ေမာင္ႏွမလက္ဆြဲ ျပီး တအိမ္တက္ တအိမ္ဆင္း သြားစားတယ္။

ဖိုးခြားလဲ အားက်တယ္။ ဖိုးခြား အရြယ္ေရာက္ရင္ ယိုးဒယားမွာ အလုပ္လုပ္မယ္။ ေဘးအိမ္က မိေပါက္ကို ယူမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတယ္။ ခုထိေတာ့ ဖိုးခြားက ၁၂ ပဲ ရွိေသးတယ္။ ဖိုးခြားအေမက ၁၇ႏွစ္ ျပည့္ရင္ ထိုင္းကိုပို႔မယ္ေျပာထားေတာ့ ဖိုးခြား မိေပါက္ကို ယူဖို႔ ၅ ႏွစ္ေတာင္ ေစာင့္ရဦးမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ မိေပါက္လဲ ႏွပ္ခ်ီးတြဲေလာင္း မဟုတ္ေတာ့ပဲ ခုမဂၤလာေဆာင္တဲ့ အမၾကီးလို ေခ်ာမယ္လို႔ ထင္တာပဲ။

ဖိုးခြားတို႔ အေဖကလဲ ယိုးဒယားျပန္ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဖိုးခြားတို႔ အိမ္မွာ ကက္ဆက္ အၾကီးၾကီးရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တအိမ္ေက်ာ္ကလို ေနာက္ဆံုးေပၚ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တျခားအိမ္က ကက္ဆက္ဖြင့္တာထက္ စာရင္ ဖိုးခြားတို႔ အိမ္က နည္းနည္းတိုးဖြင့္တယ္။ အက်ယ္ဆံုး ဖြင့္တဲ့ အိမ္က ေနာက္ဆံုးေပၚ ကက္ဆက္ ရွိတဲ့ အိမ္ဆိုတာ ကက္ဆက္သံၾကားတာနဲ႔ တရပ္ကြက္လံုးသိတယ္။ အျပိဳင္ဖြင့္ၾကျပီးဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီႏွစ္အိမ္လံုး ယိုးဒယားက ျပန္ေရာက္တာ မၾကာေသးဘူးဆိုတာ ခန္႔မွန္းလို႔ ရတယ္။ ေတာ္ၾကာ အျပိဳင္ဖြင့္မွဳနဲ႔ တအိမ္နဲ႔ တအိမ္ ေအာ္ဆဲၾကေတာ့မယ္။ ေအာ္ျပီး အျပိဳင္ၾကြားေတာ့မယ္။ မႏိုင္ရင္ လံုခ်ည္ေတြ ထမိန္ေတြ လွန္ျပီး ရွိတာေလးေတြ ထုတ္ၾကြား ၾကေတာ့မယ္။ ဖိုးခြားတို႔ကေတာ့ အဲလို ရန္ျဖစ္သံၾကားရင္ ထစ္ခနဲ ဆုိေရာက္သြားျပီး။ ဒါမွ သူတို႔ ထုတ္ၾကြားတာေလးေတြ ျမင္ရမွာ။ ဖိုးခြားတို႔က ကေလးဆုိေတာ့ ေခြးႏွစ္ေကာင္ ကိုက္လဲ ၾကည့္တတ္တာပဲေလ။ ဖိုးခြားကို အျပစ္မတင္ပါနဲ႔။ တကယ္က ဖိုးခြား ကေလးပဲ ရွိေသးတယ္။ စုစု ရံုးရံုး ျမင္ရင္ ကေလးသဘာ၀ စပ္စုတတ္တာ တခုပဲေပါ့။

ဖိုးခြားတို႔ လမ္းထိပ္မွာေတာ့ ဦးေခြးကုန္စံု ဆုိင္ရွိတယ္။ ဦးေခြး ကလဲ ယိုးဒယားျပန္ပဲ။ ျပီးေတာ့ ဦးေခြးက ယိုးဒယားက ပစၥည္းမွန္သမွ်၊ ေမာ္လျမိဳင္ ျမိဳ႔ေပၚက ထြက္သမွ်၊ ရုပ္ျမင္သံၾကားက ထက္ထက္မိုးဥတို႔ ခိုင္သင္းၾကည္တို႔ ေၾကာ္ျငာတာ မွန္သမွ် ဦးေခြး ဆုိင္မွာ မရွိဘူး ဆုိတာ မရွိဘူး။ တရပ္ကြက္လံုးလဲ ဦးေခြးဆိုင္မွာပဲ ၀ယ္ရေတာ့ ဦးေခြးဆိုင္က အျမဲစည္ကားတယ္။ ျမိဳ႔က အသစ္အဆန္းေရာက္ျပီး ဆုိျပီး တဆင့္စကား တဆင့္နားနဲ႔ ၀ယ္၀ယ္ မ၀ယ္၀ယ္ လူစည္ေရာပဲ။

ဒါနဲ႔ ဖိုးခြားမွာ အမ ၃ ေယာက္ အကို ၁ ေယာက ္ရွိတယ္။ ႏွစ္ေယာက္က ဖိုးခြားအေမ ညီမ သမီးနဲ႔ သား။ တ၀မ္းကြဲ ညီမေတြေပါ့။ ဖိုးခြား မွာ တကယ္ရွိတာက အမတေယာက္တည္း။ ဒီေတာ့ ဖိုးခြားနဲ႔ ဖိုးခြားအကို ဖိုးေထာင္က အမ ၃ ေယာက္ရဲ ႔ ခိုင္းဖတ္ေတြ ျဖစ္ေရာ။ ေက်ာင္းသြားလဲ တူတူ။ ေနတာလဲ ေနာက္ေဖး အိမ္ေရွ႔ ဆိုေတာ့ ကစားလဲ ဒီေမာင္ႏွမေတြပဲ။ ရန္ျဖစ္လိုက္ ၊ ျပန္ခ်စ္လိုက္ ၊ သတ္လိုက္ ပုတ္လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ကုန္တာပဲ။ ခိုင္းစရာရွိရင္ေတာ့ အမေတြက ျပန္တည့္တယ္။ ျပီးရင္ ဦးေခြးဆိုင္က တခုျပီးတခု ၀ယ္ခိုင္းတယ္။ ဖိုးခြားသိတယ္။ မိန္းမေတြက စားဖို႔၊ လွဖို႔ နဲ႔ ခိုင္းဖို႔ပဲ သိတယ္။

ဖိုးခြား မသိတာ တခုေတာ့ရွိတယ္။ ဖိုးခြားအမေတြက အနာစိမ္း ေပါက္ရင္ ဖိုးခြားတို႔နဲ႔ လာမကစားေတာ့ဘူး။ ဖိုးခြား အမအရင္း တေယာက္ပဲ လာကစားတယ္။ အနာစိမ္းကလဲ လတိုင္းေပါက္တယ္ ဆုိတာ ဖိုးခြားသိတယ္။ ဖိုးခြားက ကိုယ့္အမအရင္း ကို နင္ေရာ အနာစိမ္း မေပါက္ဘူးလား ဆုိေတာ့ ဟဲ့ ငါကသန္႔တယ္။ မသန္႔တဲ့ သူေတြမွ အနာစိမ္းေပါက္တာလို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ သူတို႔ အနာစိမ္း ေပါက္သလို ဖိုးခြားလဲ မေပါက္၊ ဖိုးခြားအကိုလဲ မေပါက္ ေတာ့ မိေပါက္ကို သြားေမးတယ္။ နင္ေရာ လတုိင္း အနာစိမ္းေပါက္လား ဆုိေတာ့ မိေပါက္ က ေခါင္းခါတယ္။ သူလဲ သိပံုမေပၚပါဘူး။

အမေတြက အနာစိမ္းေပါက္ရင္ ဖိုးခြားတို႔ အနားမကပ္ေပမယ့္ ဖိုးခြားကိုေတာ့ ဦးေခြးဆိုင္က ေစ်း၀ယ္ခိုင္းတတ္တယ္။ သူတို႔ မွာတာက အီဗာ ပါမုန္႔တဲ့။ ဦးေခြးက ဖိုးခြားသြားတိုင္း အဲဒီပါမုန္႔ေတြကို ေသခ်ာ သတင္းစာနဲ႔ ထုတ္ျပီးေပးလိုက္တယ္။ ဖိုးခြား လမ္းမွာ ခိုးစားမယ္ မ်ားထင္ေနလား မသိဘူး။ ဖိုးခြား အရမ္းစိတ္ဆိုးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖုိးခြား က ေစ်း၀ယ္ခ ရျပီးသား ဆုိေတာ့ ဖိုးခြား ဖဲ့စား ႏွိဳက္စားဖို႔ မလုပ္ေတာ့ပဲ ဘာပါမုန္႔လဲ ဆုိတာပဲ သတင္းစာကို မဟ တဟျဖဲၾကည့္တယ္။

ဖိုးခြားသိတယ္။ ဒီတံဆိပ္ကို။ ေၾကာ္ျငာမွာ ျမင္ဖူးေနတာ။ ဘာတဲ့။ အီဗာနဲ႔ ဆုိ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လံုျခံဳမွဳ ရွိတယ္ ဆုိတာ။ ဟမ္… ဒီပါမုန္႔ စားတာနဲ႔ အနာစိမ္းနဲ႔ လံု ျခံဳတာနဲ႔ ဖိုးခြား အေတြးနက္တယ္။ မေတြးခ်င္ဘူး။ စားလဲ မစားခ်င္ဘူး။ ဒါကို ဖိုးခြား သိတာက အနာစိမ္းပါမုန္႔။ ထက္ထက္မိုးဦး ေၾကာ္ျငာတဲ့ ကာယားပါမုန္႔၊ ပဲ ပါမုန္႔ မဟုတ္ေတာ့ ဖိုးခြား စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး။

တေန႔ ဖိုးခြားတို႔ အေမနဲ႔ အေဖ ျမိဳ႕တက္အလွဴသြားတယ္။ တညအိပ္တဲ့။ အဲဒါ ဖိုးခြားတို႔ အေဖအမ အၾကီးဆံုး အပ်ိဳၾကီး ကို အိမ္ေစာင့္ ထားခဲ့တယ္။ တညအိပ္ ႏွစ္ရက္ ခရီးဆုိေတာ့ ဖိုးခြားတုိ႔လဲ လြတ္လပ္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဖိုးခြား အမကို ၾကည့္ေတာ့ သိပ္ေနေကာင္းပံု မေပၚဘူး။ ညေနေစာင္း အသားကုန္ ကစားျပီးအိမ္ျပန္ေရာက္လာလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ အမက ရွက္တဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ အနာစိမ္း ေပါက္ေနလို႔တဲ့။ ဖိုးခြား ရယ္တာေပါ့။ ခုေတာ့ ဖိုးခြား အမလဲ ညစ္ပတ္တဲ့ စာရင္း၀င္သြားတာေပါ့။ ေနာက္ျပီး အီဗာ ပါမုန္႔ သြား၀ယ္ေပးတဲ့ အတြက္ အလကားေနရင္း အမဆီက မုန္႔ဖိုးထပ္ရေတာ့မယ္ ဆုိျပီး ဖိုးခြား အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။

ညေနေစာင္းေတာ့ ဂ်ီးေဒၚ အဖြားၾကီးက ဖိုးခြားကို ပါမုန္႔သြား၀ယ္ခိုင္းတယ္။ ဖိုးခြားကိုလဲ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာဖို႔ တိုးတိုးတိတ္တိတ္မွာေသးတယ္။ ဖုိးခြားကေတာ့ စဥ္းစားမိတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ အနာစိမ္းေပါက္တဲ့ မိန္းမေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ ညစ္တီး ညစ္ပတ္ႏိုင္တဲ့ မိန္းခေလးေတြ။ ဖိုးခြားတို႔လို ရပ္ကြက္တကာ လွည့္ျပီး ဖုန္တလူးလူး ေဆာ့တာၾကေတာ့ ဘာအနာစိမ္းမွ မေပါက္ဘူးေပါ့။

ဖိုးခြား အျမန္ႏွဳန္းနဲ႔ ပံုဂံလံုးစီးျပီး အီဗာပါမုန္႔ သြား၀ယ္တယ္။ ဂ်ီးေဒၚလက္ထဲ အပ္တယ္။ ဖိုးခြား ဒီဂ်ီးေဒၚကို သိပ္စိတ္မခ်ဘူး။ ေတာ္ၾကာ ဖိုးခြား အမဆီက လုစား ျဖတ္စားဆုိ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ဒါနဲ႔ ခ်က္ျခင္း အျပင္ျပန္မထြက္ပဲ ဖုိးခြား မသိမသာ နားစြင့္ေနတယ္။ ဂ်ီးေဒၚၾကီးက ဖိုးခြား အမကို ေခ်ာ့ေကၽြးေနပံုရသလို အမက ျငင္းေနပံုရတယ္။ ဟာဗ်ာ ေပ်ာက္မယ့္ ကိစၥၾကီးကို စားလိုက္ပါလား အမရာလို႔ အားမလို အားမရျဖစ္မိတယ္။

အမက ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ မသိဘူး လို႔ ဂ်ီးေဒၚကိုေမးတယ္။ ဂ်ီးေဒၚကလဲ ငါလဲ မသိဘူးေအ။ ဒီလိုပဲ အထုတ္ေဖာက္ျပီး ဘာညာ ဆုိတာ အရမ္းတုိးတယ္။ ဖိုးခြား မၾကားရေတာ့ဘူး။ ပါမုန္႔က ဘယ္ေလာက္မွ မ်ားတာ မဟုတ္ဘူး အိုက္တင္ခံတဲ့ အမဆုိျပီး ဖိုးခြား အားမလို အားမရ ျဖစ္မိတယ္။

ဆယ္မိနစ္ေလာက္လဲ ၾကာေရာ………… ဖိုးခြား အမရဲ႕ ေအာင္မေလး… ေသပါျပီးေတာ့… ခြာလို႔ မရေတာ့ဘူး။ နာလိုက္တာ ေသေတာ့မယ္ ဂ်ီးေဒၚရဲ ႔ လို႔ ေအာ္လို႔ အမကိုစိုးရိမ္ျပီး ၀င္တာ ဂ်ီးေဒၚက ေမာင္းထုတ္တယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ေဖးက အမေတြကို ဖိုးခြား အသားကုန္ ေအာ္ေခၚေတာ့တာေပါ့။

အမေတြ ေရာက္လာေတာ့မွ ေၾကာက္လန႔္တၾကား ေအာ္ေနတဲ့ အမလဲ မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ ရွက္တာေတြ နာတာေတြ ေပ်ာက္ျပီး တခစ္ခစ္ရယ္ေနေလရဲ႕။ ျပီးေတာ့ တတြတ္တြတ္နဲ႔ ဖိုးခြား တစြန္းတစ ၾကားတာကေတာ့

“နင္ကလဲ ေျပာင္းျပန္ကပ္ရတယ္လို႔…. အဲဒီေတာ့ နာမွာေပါ့…” တတ္လဲ တတ္ႏိုင္တဲ့ မိန္းမေတြပါလား။ ပါမုန္႔ကို ေျပာင္းျပန္စားရတယ္လို႔။ ဒီေလာက္ေတာင္ တံုးတဲ့ အမ ေနာက္ေန႕ၾကမွ စဦးမယ္ လို႔ ဖိုးခြား ေတးထားလိုက္တယ္။

ေနာက္ေန႔ ဖိုးခြား မေနႏိုင္ဘူး။ မိုးလင္းတာနဲ႔ အမကို ေမးတာပဲ။ နင္ကလဲ တင္မိုးလြင္ ေၾကာ္ျငာမွာေတာ့ အီဗာနဲ႔ ဆုိ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳ ရွိတယ္ဆို။ နင္က ယံုယံုၾကည္ၾကည္ မစားဘူးလား။ နင္အနာစိမ္းေပ်ာက္ဖို႔ပဲ ဟာကို။ နင္က်ေတာ့ ေအာ္လိုက္တာ လန္ျပဲေနတာပဲလို႔ ဖိုးခြာေျပာေတာ့ ့ အမက မ်က္ေစာင္းထိုးျပီး ဟဲ့..ငါလဲ ေပ်ာက္ခ်င္လို႔ စားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ငါက အေမွာင္ထဲမွာ စားမိေတာ့ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ျပီး ခြာမရေအာင္ ကပ္ေနလို႔ နာတာေသေတာ့မယ္ဟဲ့ ဆုိျပီး ေဆာက္ေဆာက္ ေအာက္ေအာက္နဲ႔ ထြက္သြားေတာ့တယ္။

ဖိုးခြား စဥ္းစားမိတယ္။ အီဗာ ပါမုန္႔က တင္မိုးလြင္နဲ႔ပဲ တည့္ျပီး ငါ့အမက်ေတာ့ အီဗာ ပါမုန္႔ေၾကာင့္ လန္ထြက္ေနေအာင္ အသားကုန္ ေအာ္ရတာတယ္။ ဒီအီဗာ မေကာင္းဘူး။

အီဗာကို စိတ္နာသြားတယ္။ အဲဒီေန႔ကေနစျပီး ဖိုးခြား အီဗာ ပါမုန္႔ ဆို သြား၀ယ္ေပးဖို႔ ျငင္းတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အီဗာထက္ ေကာင္းတဲ့ ပါမုန္႔ေတြ ထပ္ထြက္လာတယ္ ဆုိပဲ။ ဖိုးခြား လူပ်ိဳ မျဖစ္ခင္ထိ ဖိုးခြားအမတြက္ ၀ယ္ေပးျဖစ္တာက…. အုိး… ဘာတဲ့…. ညေမႊ႔းပန္း ဆုိလား… ပဲ…။ ေၾကာ္ျငာမွာေလ.. ေကာင္မေလးေတြ လွည္းစီးျပလိုက္… ေျပးျပလိုက္… တိုင္လံုးဖက္ျပလိုက္… အိပ္ယာထဲ အိပ္ျပလိုက္နဲ႔….

အဲေၾကာ္ျငာၾကည့္ျပီး တိုင္း ဖိုးခြား စဥ္းစားမိတယ္။ ဒီေကာင္မေလးေတြေရာ ပါမုန္႔ကို ေကာင္းေကာင္းစားတတ္ရဲ႕လား…။ ဖိုးခြားအမလိုမ်ား ေျပာင္းျပန္စားဖူးၾကလား ဆုိတာကိုေပါ့…။

မွတ္ခ်က္ ဖိုးခြားသည္ ဖိုးစိန္ မဟုတ္သလို၊ ဖိုးခြား အမသည္ ဖိုးစိန္ ညီမ မဟုတ္ပါေၾကာင္း အသိေပးပါသည္။ :P

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Thursday, 21 July 2011

ေျပာင္းလဲမွဳ ၃ တစ္

ဘာလိုလိုနဲ႔ အသက္(၃၀)ေက်ာ္သြားျပန္ျပီး။ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ စိန္႔ အသက္ ဘယ္ေလာက္လဲေမးရင္ သံုးဆယ္ေက်ာ္လို႔ ေနာက္ထပ္ ၉ႏွစ္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ထပ္ေျဖလို႔ရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းက ကိုယ့္ကိုယ္ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ထင္ေနတာ။ ဒါလဲ ဘုရားေပးတဲ့ကုသိုလ္.. ကိုယ့္ကုသိုလ္ေပါ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ဆန္းစစ္ရင္ေတာ့ အသက္ရလာေလ ပိုေခ်ာ ပိုခန္႔လာေလလို႔ ခံစားရတယ္။ ဘယ္သူေျပာေျပာ မေျပာေျပာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ မွန္ၾကည့္ျပီး အျမဲေျပာေလ့ရွိတယ္။ အဓိကက ကိုယ္တိုင္စိတ္ခ်မ္းသာေနဖို႔ပဲ မဟုတ္လား။


အသက္(၃၀)မွာ ဘာေတြ မယ္မယ္ရရ လုပ္ျဖစ္သလဲေမးရင္ လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘ၀မ်ိဳးစံု၊ အေတြ႕ အၾကံဳမ်ိဳးစံုနဲ႔ တျခားလူ မၾကံဳဖူးတာ အကုန္ၾကံဳရ လုပ္ရပါတယ္။ မင္းသားမင္းသမီးေတြက ရုပ္ရွင္ေတြ၊ ျပဇာတ္ေတြထဲမွာပဲ သရုပ္ေဆာင္ရတယ္။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခုထိ လုပ္ခဲ့ရတဲ့ အလုပ္ အစံုပါပဲ။ စားပြဲထိုး၊ ျခံရွင္း၊ အိမ္ရွင္း၊ ေဆးသုတ္၊ ျမက္ႏွဳတ္၊ ခ်က္ျပဳတ္၊ လူအိုၾကည့္၊ ရံုးတက္၊ အုတ္ဂူရွင္း စတဲ့ စသျဖင့္ အလုပ္ေတြကို လက္မလည္ေအာင္ ဘ၀စံုေအာင္ လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ အေတြ႕ အၾကံဳ ရသလို ဘ၀လဲ နာခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလိုဘ၀နာတိုင္း မွန္ၾကည့္ျပီး ခဏခဏ ငိုရတာလဲ အေမာ။ မွန္ၾကည့္ ငိုတယ္ဆိုတာကလည့္ ကိုယ့္ကို သနားမယ့္သူ မရွိလို႔ ကိုယ္ငိုတာကိုယ္ၾကည့္ျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္သနားတာပါ။


ဘာျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ေတြက လက္ခ်လ္မီး မ်ိဳးဆက္လို႔ ေျပာရေအာင္ လက္မလည္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဘာေတြ အဖတ္တင္လဲ ေမးရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လူေမြး သူေမြး ေျပာင္ေအာင္ ေနႏိုင္ေနေသးတာ အဖတ္တင္ပါတယ္။ ဖြားဖက္ေတာ္ကို မေပၚရံု လံုေအာင္ ဖံုးႏိုင္ရံုတင္မကဘူး၊ တန္ဆာအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ဆင္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဘယ္လို တန္ဆာလဲ ဆိုတာေတာ့ စိတ္၀င္စားေအာင္ ေျပာလို႔မရဘူး။ ေတာ္ၾကာ အျမစ္ပါ ျဖဳတ္ယူသြားမယ္ သူေတြ ရွိေနလို႔ပါ။


က်န္းမာေရး အားျဖင့္ေတာ့ ငါးရံ႕ ငါးခူ ေရာင္းတဲ့ ငါးစိမ္သည္ ၀င္စားသူပီပီ ဒီဘ၀မွာ ခံေနရတဲ့ ေခါင္းကိုက္ေ၀ဒနာကေတာ့ တခါတခါ ငါးေျပးမ ဆားထိသလို တြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြးေနေအာင္ ကိုက္တတ္ပါတယ္။ ဒီေ၀ဒနာေတြနဲ႔ ကိုယ္တိုင္တတ္ေျမာက္ထားတဲ့ မၾကားမျမင္ ရမ္းသန္းေဗဒင္အရ အသက္(၃၅)ႏွစ္မွာ ေသႏိုင္တယ္လို႔ လူၾကားသူၾကား တြက္ခ်က္မိေတာ့ ၀မ္းနည္းပက္လက္နဲ႔ အ၀တ္အစားလုတဲ့သူေတြ၊ အေမြလုတဲ့သူေတြနဲ႔ ခ်က္ျခင္းစည္းကားသြားတဲ့ အျပင္ မရေသးတာကို အေ၀မတည့္တာနဲ႔ စကားမ်ား စိတ္ေကာက္ၾကတာကိုလဲ ဆံုရျပန္တယ္။ ကိုယ္ေဆာ့မိတဲ့ ပါးစပ္နဲ႔ အသက္(၃၅)ႏွစ္မွာ ေသမယ္ေျပာမိလို႔ ကိုယ့္ကိုယူမယ္လို႔ ေျပာထားတဲ့ ခ်စ္သူလဲ ကေလးတြဲေလာင္းနဲ႔ မုဆိုးအျဖစ္မခံႏိုင္ဘူးဆုိျပီး အေၾကာက္အကန္ ျငင္းတာကုိလဲ ခံလိုက္ရပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တေန႔ တျခားေခ်ာလာတယ္ ေျပာမိေတာ့လဲ အားရပါးရေထာက္ခံၾကျပန္ေသးတယ္။ “ေသပန္း ပြင့္တာပါတဲ့ “။ ကဲ….


ဆိုက္ပရပ္စ္ ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ စကာၤပူေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ကို ႏွိဳင္းယွဥ္လိုက္ရင္ေတာ့ ဒီႏွစ္က ကိုယ့္အတြက္ေကာင္းပါတယ္။ ရံုးတက္ ကေလး(သူေဌး) ထိန္း ရတာက လြဲလို႔ေပါ့။ ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ရတယ္။ ကိုယ္ရံုးတက္ခ်င္တဲ့ပံုစံ အတိုင္းတက္ရတယ္။ ကိုယ့္နားမွာ ကိုယ့္ကို အားေပးမယ္သူရွိတယ္။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တဲ့သူေတြရွိတယ္။ အျမင္ကတ္တာေရာ၊ အျမင္မကတ္တာေရာေပါ့။ ကိုယ့္ကိုေဖးမမယ္သူရွိတယ္။ကိုယ္ဘယ္လို ရန္ရွာရွာ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တဲ့သူရွိတယ္။ ရံုးေရာက္ေတာ့လဲ ကိုယ့္နဲ႔ တူတူအလုပ္လုပ္တဲ့ သူေတြက ကိုယ့္ကို ခ်စ္ၾကတယ္။ အေရးေပးၾကတယ္။ ခင္ၾကတယ္။ ကိုယ္ေျပာရင္ျပီးတယ္။ အဟမ္း.. ရံုးမွာက ကိုယ္အပါအ၀င္ ေလးေယာက္ပဲ ရွိတာပါ။


ဒီအတြက္ စကၤာပူကို အလည္ေခၚတဲ့သူေရာ၊ စကာၤပူမွာ ေနေအာင္ အတင္းတိုက္တြန္းခဲ့တဲ့ ေမာင္ႏွမေတြ ေရာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ စကၤာပူမွာ ေနရတာ ေက်နပ္တဲ့ထဲမွာ ဒါလဲပါတယ္။ မဟုတ္တာလဲ မလုပ္။ ဟုတ္တာလဲ မလုပ္။ လုပ္တာေတြလဲ တခု မွ မဟုတ္ဘဲ တႏွစ္နဲ႔ တႏွစ္ အေျပာင္းအလဲမွာေတာ့ ဒီႏွစ္က ေက်နပ္စရာေကာင္းပါတယ္။


ဒီႏွစ္အတြက္ အခ်စ္ေရးလား… ကိုယ့္က(၃၅)ႏွစ္မွာ ေသမယ္ေျပာလို႔ ကိုယ့္ရည္းစားက ယူဖို႔ကို ရီဂ်က္လုပ္ထားတယ္။ ငါမရွိတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ငါ့အစားထိုးေပးမယ္ လို ဒစ္စေကာင့္ ေပးျပီး သေဘာထား ၾကီးျပတာေတာင္ ဘူး ဆုိတာခ်ည္းပဲ။ ကဲ.. ေတာ္ပါျပီး… အပီလက္တာ မတင္ေတာ့ဘူး။ သူလဲ ဒိတ္ေအာက္ေနျပီး။ ႏွစ္လဲ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာေနျပီး။ ဒီေလာက္ဆို ေတာ္သင့္ျပီးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လဲ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ္ ရီဂ်က္လုပ္တာေတြလဲ နည္းနည္းေနာေနာ မဟုတ္ဘူး။ လမ္းေတြ႔တိုင္း စိတ္နဲ႔ မေတြ႕ရင္ ခေရာ့စ္ ပဲ။ ဒီေတာ့ ဒီႏွစ္ထဲမွာ အသစ္ကေလးနဲ႔ လွဳပ္ရွားမယ္ စိတ္ကူးတယ္။ နီးနီးနားနား ရံုးက တေယာက္ကို ေရလာေျမာင္းေပးလုပ္ထားတယ္။ သူက ေျမာင္းက ေဖာက္ေနျပီး။ ကိုယ့္ေရက နည္းေနေသးတယ္။ ဒီလိုေျပာရတာကလဲ ေတာ္ၾကာ ဒီအရြယ္ ရီးစားမရွိလို႔ ကိုယ့္ကို လူပ်ိဳၾကီးလို႔ လာေခၚမွာ ေၾကာက္လို႔ ကိုယ့္နည္းကုိယ္ဟန္နဲ႔ ဟန္ကို႔ဖို႔ ဆုိတာမ်ိဳး ရွင္းျပရေသးတယ္။ ဒါကလဲ လူပ်ိဳၾကီးစရင္း ၀င္သူတိုင္း ေပးေနက် အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ေရက ထြက္လို႔ကို မရေသးတာ။


ဒီႏွစ္ေမြးေန႔မွာ ဘာလိုခ်င္လဲ ေမးရင္ေတာ့ လက္ေရာ ေျခေရာ ခ်ိဳးလို႔ မေလာက္ပါဘူး။ အနည္းဆံုးလိုခ်င္တာေလးေတြ ဖဘနဲ႔ ဂ်ီေတာ့မွာ တင္လိုက္မွပဲ မိတ္ပ်က္သြားတယ္။ ေတာ္ရံုတန္ရံု ေကာ့မန္႔ေရး လုိက္ခ္ လုပ္တဲ့ သူေတြေတာင္ လုပ္ခ်င္ရက္ လက္တို႔နဲ႔ ျပန္သြားၾကတယ္။ ဒါကလည္း ေစတနာပါ။ ေတာ္ၾကာ ေပးခ်င္ရက္နဲ႔ ဘာေပးရေကာင္းမလဲ၊ စိန္ဘာၾကိဳက္တတ္မွန္းမသိလို႔ ဆုိတာမ်ိဳး ဆင္ေျခမေပးႏိုင္ ရေအာင္ ၾကိဳက္တတ္တာေလးေတြ တင္လိုက္တာပဲ။ ေပးတာမေပးတာကေတာ့ ေပးသူအပိုင္း။ လိုခ်င္တာေျပာတာနဲ႔ ေမွ်ာ္ တာကေတာ့ ေမြးေန႔ ရွင္အပိုင္း။ ဒီေတာ့ကာ ခုထိေတာ့ လိုခ်င္တာ မရေသး။


ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကို ခ်စ္မၾကီးေနာ္ ဆီက ရပါတယ္။ မပံု႔ (DOZO) ဒီဇိုင္နာရဲ႔ အက်ီပါ။ ဒုတိယ လက္ေဆာင္က ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ငလင္းဆီက အက်ီပါ။ ရရခ်င္း ရံုး၀တ္သြားလို႔ သူေဌး ေဖာအင္လပ္ ျဖစ္သြားတဲ့ အက်ီပါ။ လူကိုမဟုတ္ဘူးေနာ္။ အက်ီ။ တတိယ လက္ေဆာင္က ကဗ်ာဆရာမ ေခ်ာေခ်ာလွလွ မမဒါ ရဲ႕ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ပါ။ LEVI’S ေဘာင္းဘီပါ။ ေလာေလာဆယ္ ဆိုင္မွာပဲ ရွိပါေသးတယ္။ က်န္တဲ့လက္ေဆာင္ေတြကိုလဲ ေမွ်ာ္ေနပါေသးတယ္။ ဘယ္သူမ်ားဘာမ်ားေပးမလဲ လို႔ပါ။ ရရမရရ ရင္ခုန္ရတာကိုက အျမတ္ေပါ့။

ဒီေန႔ေတာ့ ရံုးမွာ သူေဌးက ေမြးေန႔ စပရိုက္ ဆဲဗင္းအပ္ လုပ္ပါတယ္။ ေန႔လည္ကိုယ့္ကို အျပင္ခိုင္းပါတယ္။ သူေဌးကေတာ့ ရံုးေနာက္ခန္းမွာ ကိတ္မုန္႔ေတြျပင္ ၀ိုင္ေတြျပင္ျပီး ကိုယ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ တံခါး၀မွာ ကိတ္မုန္႔ေလးကိုင္ျပီး ေစာင့္ေနပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ၀ိုင္ေသာက္ျပီး စကားေျပာတယ္။ သူေဌးက သီခ်င္းဆိုျပီး ကျပပါတယ္။ ၀ိုင္တခြက္ေလာက္နဲ႔ မ်က္ႏွာတခုလံုး ပန္းသီးၾကီးလို နီတြတ္ေနပါတယ္။ ျပီးတာ့ ကြန္ဖန္ေမးရွင္းလက္တာ ထပ္ေပးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ ရီဆိုင္းတင္ထားတာေတာင္ ေမ့ေနတာ။ ဒီေန႔ေတာ့ ေပ်ာ္ေနတဲ့ သူေဌးကို ၾကည့္ျပီး အားနာ သနားမိပါတယ္။ အလုပ္ဆက္လုပ္မယ္ ဆုိတာလဲ ေမြးေန႔ စကားေျပာလိုက္ပါတယ္။ ရံုးက၀န္ထမ္းေတြ ကိုယ့္ကိုခ်စ္ၾကတဲ့ အတြက္ အရမ္းကို ေက်နပ္ပါတယ္။


ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီႏွစ္က အရင္ႏွစ္ထက္စာရင္ ေက်နပ္စရာေကာင္းပါတယ္။ အမိေျမကိုျပန္ရတယ္။ လုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္လုပ္ရတယ္။ မိဘေတြ ေမာင္ႏွမေတြကို က်မ္းက်မ္းမာမာနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ကိုယ့္အနားမွာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ႔ ေနရတယ္။ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ အိမ္အက်ယ္ၾကီးမွာ ခ်စ္တဲ့ ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ခ်ီးေပါက္သံေတြၾကား ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနရတယ္။ ရံုးကလူေတြနဲ႔ တြဲလုပ္ရတာေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ လိုေနတာ…ကေတာ့…. ၁၅၀၀ အခ်စ္ေပါ့။


လာဘ္၀င္တဲ့ ႏွစ္မွာ စုတ္လဲ ၀င္ပါေစလို႔ ဘုရားမွာ ဖင္ဘူးေတာင္း ေထာင္ေအာင္ ဆုေတာင္းရင္း…

အားလံုးက်မ္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစလို႔။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္


Monday, 18 July 2011

က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္ထဲမွာဗ်ာ..

လင္းအာရုဏ္ကုိပင္ မေဆာင္က်င္းႏုိင္ေလာက္ေအာင္ မုိးက တစိမ့္စိမ့္ႏုိင္လွသည္။ တေဝါေဝါ ျမည္ဟည္းေနသည့္ ရထားသံ၊ တုန္ခါမႈဒဏ္ကို ထီမထင္ဟန္ျပဳေနေသာ ဖရုိဖရဲ ထရံကာ ဓနိမိုး က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္ေလးမွာ မိုးစက္မ်ားေအာက္တြင္ အိပ္ေမာက်ေနသည္။ ထုိရပ္ကြက္ကို စင္ကာပူ က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္ဟု သမုတ္ၾက၏္။ ထိုက်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္တြင္ နာမည္ၾကီး အိမ္ယာမဲ့ မိသားစု တစု ရွိသည္။ ေလာင္းေက်ာ္သည္။ ေမ်ာက္ရွံဳးသည္။

က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္ထဲက ေမာင္ႏွမမ်ားတဲ့ မိသားစု၀င္ မိန္းမသား မ်ားက အလုပ္မရွိ အလုပ္ရွာလုပ္ၾကသည္။ ေစ်းေရာင္း၊ပြဲစား၊ ျခံစိုက္ စသည့္ အလုပ္မ်ားအဓိကလုပ္သည္။ ေယာက်ားေလးမ်ားက ေဘာပြဲေလာင္းသည္။ အသည္းကြဲရင္ အရက္ဆိုင္ထိုင္သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ျပီး သိသမွ် ကမၻာ့ေရးရာကို မွန္မွန္ မမွန္မွန္ မ်က္စိမွိတ္ ေလကန္သည္။ ပြားသည္။ ျငင္းသည္။ ေေလပြားသျဖင့္ တံေတြးစင္သည္။ သို႔ေသာ္ တေယာက္ကို တေယာက္လည္း အကာအကြယ္ေပးၾကျပန္သည္။ တေန႔လုပ္ တေန႔စားမ်ားျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ျပႆနာကလည္း မကင္း ၊ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ ရန္ျဖစ္သည္။ ေတာ္ၾကာ ျပန္ခ်စ္ၾကျပန္သည္။ ရပ္ကြက္သူ၊ ရပ္ကြက္သားမ်ားက ေဗဒင္ အရမ္းယံုၾကည္သည္။

က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္တြင္ ေဗဒင္ဆရာ သိဒၵိဆရာစိန္ ဆို မသိသူ မရွိ။ ေဗဒင္တြက္သည္။ ရုပ္ၾကည့္ လဏၡာေဟာသည္။ မမွန္သည္ ဟူ၍ မရွိေစရ။ ေသြးထြက္ ေသးထြက္ေအာင္ မွန္သည္။ လာတြက္သည့္ သူတိုင္း ပါးစပ္ေလး တဟဟ ၊ လက္ေလးတဖ်ဖ်နဲ႔ ပုတ္သင္ညိဳ ထက္ မက အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ေခါင္းညိတ္ေထာက္ခံသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ရပ္ကြက္ထဲမွ အလုပ္ၾကီး အကိုင္ၾကီး လုပ္သူမိန္းမမ်ား ခဏခဏ လဏၡာၾကည့္သည္။ လာၾကည့္တိုင္း မွန္သည္ ေျပာသည္။ ေဗဒင္ဆရာ နာမည္ၾကီးသည္။ ဆရာစိန္ ဆို မသိသူမရွိ။ တြက္မည့္သူမ်ား တန္းစီေနသည္။

ေဗဒင္ဆရာတြင္ ညီမတေယာက္ရွိသည္။ နာမည္က မိေအး။ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ အတိုးေခ်းစားသည္။ ရပ္ကြက္တကာ လွည့္ သိသမွ် မွတ္သမွ် အတင္းကို တအိမ္တက္ တအိမ္ဆင္း ေဖာက္သည္ခ်သည္။ ရယ္စရာေတြ ေျပာသည္။ လူခ်စ္လူခင္ေပါသည္။ မိေအးထံမွ ပိုက္ဆံေခ်းၾကသည္။ အတိုးေပးခါနီး ၾကမွ မိေအးကို ေရွာင္ၾကသည္။ မိေအးက မရ ေတြ႕ရာသခ်ိဳင္း ဓားမဆိုင္း၊ အတိုးမရလွ်င္ ပိုက္ဆံေခ်းေသာ အိမ္ေပၚကေနမဆင္း။ တေနကုန္ တေနခန္း ထိုင္ေတာင္းသည္။ ေနာက္ဆံုးမရလွ်င္ ထိုအိမ္မွ သံုးစရာ ပစၥည္းတခု မလာတတ္သည္။ ညေရာက္လွ်င္ အကိုျဖစ္သူကို ရပ္ကြက္သတင္း ကုန္စင္ေအာင္ ေျပာသည္။ ထိုရရွိေသာသတင္းမ်ားျဖင့္ ဆရာစိန္ တေယာက္ ေဗဒင္ေဟာလွ်င္ ေသးထြက္ေအာင္ မွန္ေလသတည္း။

ရပ္ကြက္ထိပ္ ေညာင္ပင္ေအာက္တြင္ ကြမ္းယာဆိုင္ တဆိုင္ရွိသည္။ ရွိသမွ် လူပ်ိဳ ၊ လူအို မ်ား ထို ကြမ္းယာဆိုင္ႏွင့္မကင္း။ သတင္းလိုခ်င္လား၊ ကြမ္းယာဆိုင္သြား။ ျပိဳင္ျငင္းမလား ၊ ကြမ္းယာဆိုင္သြား။ ကြမ္းယာတဗူး၀ယ္ရင္ ရွိသမွ် ရပ္ကြက္ အေၾကာင္းကို ေမးေမး ၊ မေမးေမး အာေပါင္ အာရင္းသန္သန္ ေျပာမည့္ ကြမ္းစား မိျပာ ရွိသည္။ ကြမ္းစားမိျပာကေတာ့ ေဗဒင္ဆရာစိန္ နဲ႔ မိေအးတို႔ရဲ႔ အမအၾကီးဆံုး။ မ်ိဳးႏွင့္ ရိုးႏွင့္လာသည္။ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ သိခ်င္သမွ် မိျပာကိုေမး။ မိျပာမသိတာမရွိ။ ဒါေပမယ့္ကြမ္း ေတာ့၀ယ္ရသည္။ အေၾကြးစားရင္ မိေအးလက္နဲ႔ လြတ္ေအာင္ေျပး။ မိသားစု အဲလို စည္းလံုးသည္။

ဒါပဲလား။ မဟုတ္ေသးဘူး မိျပာ နဲ႔ ႏွစ္ၾကီးႏွစ္ငယ္ အကိုတေယာက္ရွိေသးတယ္။ ရိုးတယ္။ အတယ္။ လက္ထိုးေပး မကိုက္ဘူး။ သြား မေကာင္းလို႔။ မဆိုစေလာက္ေလး ထိပ္ေျပာင္တယ္။ ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပေတာ့ မ်ားလွတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြကို ဒိုင္ခံထိန္းတယ္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ၀ါသနာပါတဲ့ စာတိုေပစေရးတယ္။ အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ စာေတြက ႏုတယ္။ ေမာင္ႏွမေတြက ၀ိုင္းအားေပးတယ္။ မေရးပါနဲ႔ ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရွိသမွ် ေမာင္ႏွမေတြကို ပတ္ထိန္းရေတာ့တယ္။ တခုေတာ့ရွိတယ္။ အျပင္ထြက္တာ ၀ါသနာၾကီးတယ္။ အငယ္ေတြ လစ္ရင္ လစ္သလို အျပင္ခိုးထြက္တယ္။ အေပါင္းအသင္းမက္တယ္။ ညီျဖစ္သူ ေဗဒင္ဆရာကို ေၾကာက္ရတယ္။ မေၾကာက္ရင္ အိမ္ျပန္အိပ္မွာေတာင္မဟုတ္။

လူပိ်ဳၾကီးပိုးေနတာက ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္က အပ်ိဳၾကီး ေဒၚမိုး။ တုတ္တုတ္ခိုင္ခုိင္ အေခ်ာအလွေလး။ ဇီဇာေၾကာင္လြန္းလို႔သာ အပ်ိဳၾကီး ျဖစ္ေနတာ။ အပ်ိဳၾကီးေဒၚမိုးက ေပါက္ေဖာ္မ ေဖြးေဖြးတို႔နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း။ စီးပြားဖက္။ ေဒၚမိုးက အမ်ိဳးသမီးအ၀တ္အထည္ေတြ ေရာင္းတယ္။ ေဒၚမိုးၾကိဳက္တဲ့ ပံုစံက ကိုးရီးယားမင္းသာ စပိုင္လို ရုပ္မ်ိဳး။ ဒါေပမယ့္ အေရြးလြန္ေတာ့ ခုထိအပ်ိဳၾကီး ျဖစ္ေနဆဲ။ လူပ်ိဳၾကီးကိုေတာ့ အကိုတေယာက္လို အေရးေပးဆက္ဆံေတာ့ အကိုၾကီးက ဟက္ေကာ့ၾကီး ျဖစ္ေနတယ္။

မ်ားလွတဲ့ ပေဒသာပင္ ေမာင္ႏွမေတြ။ ေေဗဒင္ဆရာေအာက္မွာ ေနာက္ထပ္ေလးေယာက္ က်န္ေသးတယ္။ ႏွစ္ေယာက္ က တႏွစ္ၾကီး တႏွစ္ငယ္ အငယ္မ ႏွစ္ေယာက္။ ေပါက္ေဖာ္မနဲ႔ ေဖြးေဖြး။ အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ ႏွစ္ေယာက္လံုးက စီးပြားေရးလုပ္ခ်င္တယ္။ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း ေစ်းေရာင္းခ်င္တယ္။ ေစ်းေရာင္းေကာင္းေအာင္ အကို ေဗဒင္ဆရာကို ယၾတာ ခဏခဏ ေခ်ခိုင္းတယ္။ အေၾကာင္းသိမို႔ထင္တယ္။ ယၾတာက မေက်ဘူး။

ရုပ္ကေလးကလဲ ရွိ ေစ်းေရာင္းတတ္ဆုိေတာ့ ေပါက္ေဖာ္မနဲ႔ ေဖြးေဖြးက စြံတယ္။ ေပါက္ေဖာ္မကို လမ္းထိပ္က ငေပၚဆုိတဲ့ေကာင္က ပိုးတယ္။

ငေပၚဆုိတဲ့ေကာင္က ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေဘာလုံးပြဲေလာင္းတယ္။ ေလာင္းတိုင္း (၁)က်ပ္ ထက္မပိုဘူး။ ဒါေပမယ့္ (၅၀၀) ဖိုးေလာက္ ေဘာပြဲ အေၾကာင္းေျပာတယ္။ အျငင္းသန္တယ္။ ေျပာရင္ေတာ့ ငေပၚလုပ္တဲ့ အလုပ္က အီလက္ေထာနစ္ အင္ဂ်င္နီယာ။ ဘယ္ထရီအားသြင္းတဲ့ အလုပ္။ ေပါက္ေဖာ္မ အကုိလတ္ ငေဆာင္းနဲ႔က ခ်ိန္းျပီး သတ္္ေနၾက။ မလန္႔ပါနဲ႔။ ပုစဥ္းႏွစ္ေကာင္ကို ကို ၾကိဳးခ်ည္ျပီး သတ္ခိုင္းတာ။ ညီမကို ပိုးေတာ့ အကိုကိုေတာ့ ရေအာင္ေပါင္းတတ္တဲ့ အီလက္ထေရာနစ္ပညာရွင္ငေပၚ။

ေဖြးေဖြးကို ၾကိတ္ပိုးတာကေတာ့ ေနာက္ေဖးလမ္းက ညေစာင့္ ငမ်ိဳး။ မပြင့္တပြင့္ ငမ်ိဳးကို ေဖြးေဖြးက ရီးစားစကားျပန္ေျပာရတယ္။

ေဖြးေဖြးနဲ႔ ေပါက္ေဖာ္မတို႔ မွာ ေနာက္ထပ္ အကိုႏွစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္။

ငထိုက္ဆိုတဲ့ ငပ်င္း။ လုပ္တဲ့ အလုပ္က မိုးပ်ံဗူေဗာင္းေရာင္းတယ္။ ေရာင္းတဲ့ ေနရာက သူ႔အမကြမ္းယာဆိုင္ေဘးမွာ။ မိုးပ်ံဗူေဗာင္းကိုေတာ့ တိုင္တတိုင္မွာ ခ်ည္ျပီး ကြမ္းတျမံဳျမံဳ နဲ႔ စာအုပ္တအုပ္ယူျပီး ႏွပ္တယ္။ တေန႔တလံုး ကုန္တယ္။ ကုန္တယ္ဆိုတာ ၾကိဳးလြတ္သြားတာမ်ိဳး၊ ေလေလွ်ာ့သြားတာမ်ိဳး။

အလတ္ေကာင္ ငေဆာင္းက သာတယ္။ ဗလအားကိုးနဲ႔ အမကြမ္းယာဆိုင္ေဘးမွာ ဆိုက္ကားဂိတ္ထိုးတယ္။ စိတ္ပါရင္ နင္းတယ္။ စိတ္မပါရင္ ေခြေခါက္ျပီး ဆိုက္ကားေပၚမွာ ေခြအိပ္ေနတတ္တယ္။ စိတ္ၾကည္တဲ့ ညဆို ရပ္ကြက္လွည့္ ဂစ္တာတီးတတ္ျပီး စိတ္ညစ္တဲ့ေနဆို လမ္းထိပ္က လူျပိဳၾကီး ကိုစိုင္း အရက္ဆိုင္မွာ ကန္ထရိုက္ဆြဲျပီး အရက္ေသာက္တယ္။ ကိုစိုင္း အရက္ဆိုင္က နာမည္ၾကီးတယ္။ အရက္နဲ႔ ျမည္းဖို႔ ရွမ္းခ်ဥ္ေတြ ခ်ေပးတတ္တဲ့ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားၾကီးေပါ့။

အငယ္ဆံုးကေတာ့ ေရာဂါသည္ငတမာ။အေပါ့သြားရင္ အေရေတြပဲထြက္တယ္။ မ်က္စိမွိတ္ရင္ ဘာမွမျမင္ရတဲ့ ေရာဂါဆိုးကပ္ေနတာ။ ေရာဂါထူလြန္းလို႔ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းပို႔ထားတယ္။ ဘုန္းၾကီးေ၀ယာ၀တ္စလုပ္ရင္း တပိုင္တႏိုင္ အပင္စိုက္ခိုင္းထားတယ္။

ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဦးသီ ဆုိတဲ့ မိန္းမေၾကာက္တဲ့ လူၾကီးတေယာက္ရွိေသးတယ္။ မိန္းမကို ေၾကာက္္လို႔ အလုပ္နဲ႔ အိမ္၊ အိမ္နဲ႔ အလုပ္ကလြဲရင္ က်န္တာငရဲ လို႔ သတ္မွတ္ထားတယ္။ ေမာင္ႏွမ မ်ားတဲ့ ေဗဒင္ဆရာ အိမ္မွာ ဖဲ၀ိုင္းခဏခဏ ရွိတယ္။ ဦးသီ မိန္းမ ရြာျပန္ရင္ ဦးသီက ပိုက္ဆံထုတ္ပိုက္ျပီး ေဗဒင္ဆရာ အိမ္မွာ အလွဴလာေပးေလ့ရွိတယ္။ မိန္းမရြာက ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ဦးသီတို႔ ေဗဒင္ဆရာအိမ္ကို ေျခဦးေတာင္မလွည့္ေတာ့။ လမ္းမွာေတြ႕ရင္ေတာင္ အေၾကြးရွင္လို ပုန္းေနျပန္ေရာ။

ေဗဒင္ဆရာစိန္မွာ ငယ္ေပါင္း သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရွိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေဗဒင္ဆရာကို ယံုျပီး မိန္းမရဖို႔ ခဏခဏ ယၾတာေခ်ေပမယ့္ ခုထိေတာ့ လူျပိဳၾကီး ျဖစ္ေနတုန္း။ ခုထိလဲ ယၾတာ ေတာင္းေနတုန္း။

ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ ဒီလိုေမာင္ႏွမေတြက ရပ္ကြက္ထိပ္က ဘုန္းၾကီးကို ကိုးကြယ္ၾကတယ္။ ဘုန္းၾကီးက စကားနည္းတယ္။ ေမးခြန္းတခုေမးရင္ ေမ့ေလာက္မွ ေျဖတယ္။ တရားနာဖို႔သြားရင္ ဘုန္းၾကီး တရားမေပးခင္ အိပ္ေပ်ာ္ၾကတယ္။ ဘုန္းၾကီးက ငယ္ျဖဴေတာ့မဟုတ္ဘူး။ အသက္ရလာမွ ေလာကီကိုစိတ္ကုန္ျပီး ဘုန္းၾကီး၀တ္သြားတာ။ ငယ္နာမည္ ေမာင္တီ။ ဘြဲ႔ေတာ္က အရွင္ အိမ္ဒယိရ..။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေမာင္ႏွမေတြမ်ားလို႔ ရွဳပ္ေထြးေပြလီေပမယ့္။ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ စိတ္ညစ္စရာေကာင္းတယ္။ တေန႔တေန႔ေတာ့ ေလာကီအလုပ္ေတြလုပ္ရင္း မိုးခ်ဳပ္ရတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ အာရုဏ္ဦးေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္မွာ သက္ဝင္ႏိုးထလာရေတာ့တာပါပဲ။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္