Sunday, 13 November 2011

အိပ္မရျခင္းမ်ား

ခုရက္ပိုင္းအတြင္း စိတ္ေတြ အရမ္းလွဳပ္ရွားတယ္။ တေနကုန္ေတြးတယ္။ ညအိပ္လဲ အိပ္မက္ေတြမက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ခရီးေတြထြက္တယ္။ မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာေတြသြားတယ္။ ကိုယ္မၾကားဖူးတဲ့ စကားေတြ ၾကားရတယ္။ မိုးလင္းေတာ့လဲ ေတြးရင္း အလုပ္သြား၊ အလုပ္နားတဲ့ အခ်ိန္ေတြးတယ္။ လမ္းမွာလဲ ဖုန္းေလးနဲ႔ ဂူဂယ္တယ္။ ရွာတယ္ ေဖြတယ္။ ေမးတယ္။ ျမန္းတယ္။ ေန႔နဲ႔ ညနဲ႔ ညနဲ႔ ေန႔နဲ႔ စိတ္မအား စိတ္မနားရပါဘူး။

အဓိက အေၾကာင္းအရင္းက ကိုယ့္မိဘေတြ ဒီကိုလာမွာျဖစ္လို႔ပဲ။ တျခားလူေတြ အတြက္ေတာ့ မသိဘူး။ တျခားလူေတြ သူတို႔ မိဘေတြကို ေခၚတုန္းကေတာ့ ဘယ္လို ေနမလဲ မသိဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ ရင္ခုန္တယ္။ ဒီကိုေရာက္လာရင္ သူတို႔ကို ဘယ္လိုထား၊ ဘယ္ကိုပုိ႔ ရမလဲ ဆုိတာ အျမဲေတြးတယ္။ ေခၚမယ္လို႔ လုပ္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္က စျပီး ေခါင္းထဲမွာ ဘယ္ကိုေခၚသြားမလဲ။ ဘာလုပ္ရမလဲ ဆုိတာ မ်ိဳး အျမဲေတြးတယ္။ သူတို႔ကိုဘယ္လို ေပ်ာ္ႏိုင္ထားရမလဲ ဆုိတာေတြးတယ္။ ေရာက္ေနတဲ့ ခဏေလးမွာ သားကို စိတ္ေကာက္ စိတ္ဆိုးျပီး မျပန္သြားေစခ်င္ဘူး။ သူတို႔ မေရာက္ဘူးတဲ့ ေနရာေတြ လိုက္ပို႔ေပးခ်င္တယ္။ ကိုယ္က ေဒါသၾကီး စိတ္ဆတ္၊ ေခါင္းကိုက္ရင္ စိတ္က မထိန္းႏိုင္ ဘူး ဆုိတာ မိဘေတြ က နားလည္ထားေပးမယ့္ သူတို႔ ရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ သူတို႔ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မယ့္ စကား မ်ိဳး ၊ ေဒါသထြက္မိတာမ်ိဳး မျဖစ္ဖို႔ ခုကတည္းက ေလ့က်င့္ရတယ္။ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ျပီး ျပန္သြားရင္ အကုန္လံုးက သဲထဲေရသြန္။ ကိုယ့္ လဲ ေနာင္တ ရလို႔ ဆံုးမွာ မဟုတ္။ ေခါင္းမကိုက္၊ ေဒါသမထြက္ဖို႔ ဆုေတာင္းတယ္။ မျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ ဒီလိုမ်ိဳးက အစ ၾကိဳေတြ မိတယ္။ စိတ္ေမာတယ္။

ကိုယ့္ အေမက ေတာသူမ၊ အေဖက ဆင္းရဲသား ဘ၀ကေနတက္လာတဲ့သူဆုိေတာ့ အဂၤလိပ္စကား ကို Yes No ေခါင္းညိတ္ပဲ တတ္လိမ့္မယ္။ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုး ကိုယ့္ အမ ျပာျပာ လုိက္ပါ အကုန္စီစဥ္ထားေပမယ့္ ငါ့အေမကိုမ်ား တေယာက္ေယာက္ က အဂၤလိပ္လို ေမးလိုက္ရင္ ေၾကာက္ျပီး မ်က္ရည္၀ဲ သြားမလား၊ မေတာ္လို႔ ငါ့အေဖကို ေမးရင္ သူမ်က္ႏွာငယ္သြားမလား...ေတြးမိတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ သြားမၾကိဳႏိုင္ဘူး။ အလုပ္ေတြက ပိေနတုန္း။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ အဆင္ေျပႏိုင္ပါတယ္ စဥ္းစားျပီး စိတ္ေျဖတယ္။ စိန္ရယ္ ျဖစ္သြားမွာပါလို႔ မမျပာ ေျပာေပမယ့္ စိတ္ထဲ စိုးရိမ္စိတ္က အလိုလို ၀င္တာပါပဲ။

ဒီႏွစ္ ႏွစ္လပိုင္းက ျမန္မာျပည္ျပန္လည္တုန္းက အေမ့ကို စကာၤပူ ေခၚလည္မယ္ ေျပာလို္က္ေတာ့ အေမက ေန႔ေရာ ညေရာ အေနာက္တေကာက္ေကာက္လိုက္ျပီး သားေျပာတာ ေသခ်ာလား၊ အေမတို႔ကို ေခၚမွာလား၊ အေမတို႔က တကယ္သြားရမွာလားဆုိတာ.. သတိရတိုင္းေမးေတာ့တာပဲ။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ကို အိပ္မက္ေပးျပီး ဆုိက္ပရပ္စ္ ျပန္သြားမွာကိုက စိုးရိမ္ေသးတယ္။ သူတို႔သားဆုိေတာ့ စိတ္မထင္ရင္ မထင္တဲ့ေနရာမွာ စတည္းခ်တတ္တဲ့ အက်င့္ကို သိျပီးသား။ အေမကေတာ့ ကိုယ္ေျပာထားတဲ့ စကား တခြန္းနဲ႔ ကိုယ္မေခၚမခ်င္း ေန႔ေန႔ ညည လည္တဆန္႔ဆန္႔ နဲ႔ ကိုယ့္ေခၚမိန္႔ကို ေစာင့္ေနမယ္ဆုိတာ ကိုယ့္ရင္ထဲက သိျပီးသား။

ကိုယ့္အေဖကေတာ့ ကိုယ္စကာၤပူကို ေခၚလည္မယ္ေျပာေတာ့ ဘာမေျပာ ညာမေျပာပဲ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ အျပင္ထြက္သြားတယ္။ ကိုယ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ ကိုယ့္အေဖ လံုး၀ စိတ္မ၀င္စားဘူးေပါ့။ ကိုယ္က ေခၚမယ္ဆုိျပီး မေခၚျဖစ္ဘူးဆုိတဲ့ စိတ္၀င္ေနလို႔လားေပါ့။ ကိုယ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ ညေနေစာင္း ျပန္လာေတာ့ အားရ၀မ္းသားပဲ သားစိန္.. အေဖစံုစမ္းျပီးသြားျပီး.. ဒီကေန စကာၤပူကို သေဘာၤနဲ႔ သြားလို႔ရတယ္။ မင္တို႔ ငါ့ပတ္စပိုစ့္ယူသြား ငါ့ကိုစကာၤပူ သေဘာၤဆိပ္ကေနေစာင့္တဲ့။ ကိုယ္ကလဲ ဘာျဖစ္လို႔လဲ လို႔ ေသခ်ာေမးေတာ့ မွ အေဖက ေလယာဥ္ပံ် ၾကီး စီးရမွာ ေၾကာက္သတဲ့။ အေဖရယ္ အေဖ့ကိုယ္လံုးၾကီးမွ အားမနာ. အသည္းငယ္တတ္လိုက္တာ...။ အေမကေတာ့ ေအာင္ႏိုင္သူ အျပံဳးနဲ႔ ဟားးဟားး ညီမေတာင္ စီးရဲ ေသးတာ အကိုက ငေၾကာက္လုပ္ေနတယ္ ဆုိျပီး အေဖ့ကိုေတာင္ မ်က္စပစ္ စေနတာ။ မ်က္စိထဲမွာ အေဖ အားရ၀မ္းသာနဲ႔ သေဘာၤစီးမယ္ ဆုိတဲ့ ပံုစံကို ခုထိ မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္တုန္း။

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အေဖေရာ အေမပါ ေပ်ာ္ေနၾကမယ္ထင္ရဲ ႔။ ကိုယ္ သူတို႔ အတြက္ ပတ္စပိုစ့္ လုပ္ျပီးကတည္းက အေမကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ သူ႔ ေယာက်ားအေၾကာင္းကို အတင္းအုပ္ေသးတယ္။ ညည္းအေဖက ပတ္စပိုစ့္ ရတာနဲ႔ သူယူသြားမယ္ အက်ီေတြ စုေနျပီးတဲ့။ ကိုယ္က ဒါဆုိ အေမက မထည့္ေသးဘူးလားေမးေတာ့...အိုး.... သားေခၚမယ္ ေျပာထားကတည္းက အေမအထုတ္က ခရီးထြက္ဖို႔ အဆင္သင့္ ဆုိပဲ...။ ခုေလာက္ဆို အေမေရာ အေဖပါ စိတ္လွဳပ္ရွာေနေရာေပါ့။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ပထမဆံုး ႏိုင္ငံျခားထြက္တုန္းက ဒီေလာက္စိတ္လွဳပ္ရွားေနရင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာင္ အသစ္အဆန္းျဖစ္ေနတဲ့ သူတို႔ အဖို႔ ပိုျပီးစိတ္လွဳပ္ရွားမွာပဲ။

ကိုယ္လဲ စိတ္လွဳပ္ရွားတာပဲ.။ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုးမွာ မမျပာ ပါလာေပမယ့္ အေဖနဲ႔ အေမ ဘယ္လို အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျဖစ္ႏိုင္မလဲ၊ ဒီေရာက္ရင္ ဘာေတြ လြဲႏိုင္မလဲ ဆုိတာ စဥ္းစားရင္း ေတြးေပ်ာ္သလို ရင္လဲခုန္ရဲ ႔..။ ကိုယ့္မိဘေတြ မ်က္ႏွာကို ျမင္ရဦးမွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္လည္း ၾကည္ႏူးမိပါရဲ ႔။

ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အစစအရာရာ အဆင္ေျပပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေနပါတယ္။ ညညလဲ အိပ္မေပ်ာ္ပါဘူး။ သူတို႔ ေရာက္မွပဲ စိတ္ေအးရမယ္။ ေနာက္မဟုတ္ရင္ ေန႔တိုင္း သြားလဲ ဒီစိတ္၊ စားလဲ ဒီစိတ္..။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုယ္လဲ စကာၤပူေရာက္တာ ဒီဇင္ဘာဆို ႏွစ္ႏွစ္ ျပည့္ပါျပီး။ အလည္သေဘာနဲ႔ လာလိုက္တာ. အလုပ္ေကာင္း အကိုင္ေကာင္း အေပါင္းအသင္းေကာင္းေတြ ေတြ႕ျပီး တရြာတက်ီ ေဆာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္ႏွစ္ႏွစ္ ျပည့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ မိဘနဲ႔အတူ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြ စံုစံု ညီညီ ျပန္ေတြ႕ရမွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္လည္း ပိုစိတ္လွဳပ္ရွားပါတယ္။ မၾကာခင္ အိမ္ရဲ ႔ BBC ေကာင္းကင္ျပာ ျပန္လာေတာ့မယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ေပါက္ေပါက္လဲ ျပန္လာေတာ့မယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို တေနရာတည္းမွာ တခ်ိန္တည္း ျပန္ေတြ႕ ရေတာ့မယ္။ အေတြးနဲ႔တင္ ေပ်ာ္မိတယ္။ စိတ္လွဳပ္ရွားတယ္။ အေၾကာင္းအရင္းခံေတာ့ ညညက အိပ္မရဘူး။ အနားမွာ ခ်စ္သူေလးရွိရင္ေတာ့ သူေခ်ာ့သိပ့္မွာပဲ (ဟမ္.. ဘာမွလဲ မဆိုင္ဘူး :D)

ဒီဇင္ဘာမွာ ကိုယ္ အရမ္းခ်စ္ အရမ္းေလးစား လို႔ ကိုယ့္ bully လုပ္လုပ္မိတဲ့ ကိုယ့္ခ်စ္အမႏွစ္ေယာက္ေမြးေန႔ရွိတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ေႏြးေထြးမယ့္ ဒီဇင္ဘာ တခုျဖစ္မယ္။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

8 comments:

မအိမ္သူ said...

အေဖ အေမ ေမာင္ႏွမေတြလာမွာမို႔ ဖိုးစိန္ေလး အရမ္းေပ်ာ္ၿပီး စိတ္ေတြလဲ အရမ္းလႈပ္ရွားေနတယ္ထင္တယ္။ အရမ္းလဲ ၀မ္းသာေနမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဟိုဟာ ဒီဟာေတြ ႀကိဳေတြးၿပီး သိပ္ေတာ့ စိတ္မပူပါနဲ႔ ဖိုးစိန္ေရ။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လဲ သူ႔ဟာသူ အားလံုးအဆင္ေျပသြားမွာပါ။ စိတ္ေအးေအး ေခါင္းေအးေအးနဲ႔သာ မိဘေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေတြ႔ဖို႔ပဲ စဥ္းစားထားေပါ့။ သိပ္ၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္လြန္းရင္လဲ ကိုယ့္စိုးရိမ္စိတ္ေၾကာင့္ အဆင္မေျပတာေတြ ပိုျဖစ္တတ္တယ္။ အရာရာကို ေခါင္းေအးေအးေလးနဲ႔ အပူအပင္ကင္းကင္း သက္ေတာင့္သက္သာေလးပဲ ရင္ဆိုင္လိုက္ပါ။ အေဖ အေမေတြလဲ ဖိုးစိန္နဲ႔ေတြ႔ဖို႔ ႀကိဳေတြးၿပီး ေပ်ာ္ေနၾကမွာပဲ။ ကေမာၻဒီးယားလာမယ္ဆို လိုအပ္တာ အမကိုႀကိဳေျပာထားေလ။ ဒီအခ်ိန္က ဒီမွာ တိုးရစ္ရာသီဆိုေတာ့ ဟိုတယ္တုိ႔ဘာတို႔ကို ႀကိဳလုပ္ထားတာ ပိုအဆင္ေျပတယ္။ ဖိုးစိန္ သိခ်င္တာရွိရင္ ေဖ့ဘြတ္မွာ မက္ေဆ့ပို႔ထားလိုက္ေနာ္။ အမက ေမးလ္ကိုသိပ္စစ္ေလ့စစ္ထ မရွိလို႔.. :D ေဖ့ဘြတ္က ပိုေသခ်ာတယ္။ း))

MGTHANT said...

ခါတိုင္းလို ေပ်ာ္စရာ ရီစရာ အေတြ႕အၾကံဳ ပိုစ့္ေတြ ေမွ်ာ္ေနမယ္...

Anonymous said...

ေပ်ာ္စရာၾကီး၊အေပ်ာ္ေတြ ကူးစက္သြားၿပီ။

Anonymous said...

bring them to Malay and indonesia also......

Anonymous said...

ကိုဖိုးစိန္တစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ေနတယ္ေပါ့။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ လည္ပတ္ၾကမဲ႔ မိသားစုၾကီးကို လိုက္ေပ်ာ္ေပးသြားတယ္ေနာ့

မငံု

Anonymous said...

ဖတ္ၿပီး အရမ္းကုိၾကည္နူးမိပါတယ္။ မိဘေတြကုိ ဒီေလာက္အေလးထားလုိ႕လဲ အလုပ္ေကာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြ ရတာေနမွာပါ။ (က်ေနာ္လဲ ခ်စ္သူကုိ ဧၿပီလအလည္ေခၚထားလို႕ ကုိဖုိးစိန္လုိမ်ိဳးပဲ ဘယ္ကုိပုိ႕ရမလဲ၊ ဘာေတြလုိက္ေကၽြးရမလဲ ေလွ်ာက္ေတြးေနမိတယ္။)
ေပ်ာ္စရာႀကီးဗ်ာေနာ္...........
(လီယုိ)

ေမသိမ့္သိမ့္ ေက်ာ္ said...

မိဘေတြကို ေခၚလည္ရတာ သူတို႔လညး္ေပ်ာ္ ကိုယ္လည္းေပ်ာ္ေပါ့။ သိပ္ကို ဝမ္းသာစိတ္လႈပ္ရွားစရာေကာင္းတယ္ေနာ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္။

မဒမ္ကိုး said...

ကိုဖိုးစိန္ရဲ႕ဘေလာ႕ကိုခုမွေရာက္ဖူးတာပါ
ေရာက္တဲ႕အခ်ိန္မွာပဲ ေပ်ာ္ရႊင္စရာမဂၤလာသတင္းေလး ၾကားလိုက္ရလို႕ ၾကည္ႏူးမိပါတယ္
မိသားစုေတြေပ်ာ္ရႊင္စြာျပန္လည္ဆံုဆည္းႏိုင္ၾကပါေစ

ခင္မင္လွ်က္