Sunday, 9 December 2012

က်ေနာ္တို႔ျမန္မာျပည္ ၀န္ေဆာင္မွဳလုပ္ငန္းမ်ား (၁)

 အေရာင္းစင္တာ ႏွင့္ သူ၏မာယာမ်ား

 
ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ့ အေရာင္းျပခန္းေတြ၊ စတိုးဆိုင္ေတြ၊ စူပါမားကတ္ေတြမွာ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရင္ ကိုယ္ျဖဳန္းခ်င္တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏကို တိုင္းတာျပီး ၀ယ္ယူသံုးစြဲလို႔ရတယ္။ ေမာ္ေတာ္ကား က အစ ပင္အပ္အဆံုး ေရာင္းသူရမဲဲ့ အျမတ္တန္ဖိုးကို တြက္ဆက္ခ်က္ျပီး ေစ်းႏွဳန္းေတြကို ကပ္ထားတတ္ၾကတယ္။ ေစ်းႏွဳန္းမကပ္တာဆိုလို႔ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ ကို ဆြဲေဆာင္ေရာင္းရတဲ့ လမ္းေဘးေရာင္း အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြက လြဲလို႔ က်န္တဲ့ အေရာင္းပစၥည္းေတြမွာ ေစ်းႏွဳန္းကပ္ထားေလ့ရွိပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေစ်းႏွဳန္းကပ္ေစ်းမဟုတ္ပါဘူး။ ပါးစပ္ေစ်းနဲ႔ လူၾကည့္ျပီး တည့္သလို ေရာင္းေနၾကတာပါ။


ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဖလက္တီဗီြ တလံုး၀ယ္ခ်င္လို႔ ရန္ကုန္က အေရာင္းစင္တာေတြ ဆီသြားပါတယ္။ ဒီလို လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ မရင္းႏွီးတဲ့ က်ေနာ္က အေရာင္းျပခန္းေရာက္ေတာ့ အမ်ိဳးအစားနဲ႔ အပ္တူဒိတ္ေတြရဲ့ ေစ်းႏွဳန္းကြာဟမွဳ ေတြကို ေမးပါတယ္။ ေရာင္းတဲ့ သူေတြက ပါးစပ္ေလးနဲ႔ အလ်င္အျမန္ရွင္းျပ ေပးမယ့္ က်ေနာ္ နားမလည္ပါဘူး။ က်ေနာ္ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းေတြကိုလဲ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ မေျဖခ်င္သလို က်ေနာ္ ေမးတာေတြကိုလဲ သူတို႔ မသိၾကပါဘူး။ ဒါေတာင္ အေရာင္းမန္ေနဂ်ာ နဲ႔ေတြ႕တာပါ။ ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ေခၚျပီးဘယ္အမ်ိဳးအစားက ေကာင္းတယ္ ဆိုတာ လွမ္းေမးရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေျပာေတာ့မွ အဲဆိုင္မွာ ပစၥည္းအမ်ိဳးအစားနဲ႔ ေမာ္ဒယ္နံပတ္ျပ ျပီးေတာ့ ေစ်းေမးပါတယ္။ မန္ေနဂ်ာကိုယ္တိုင္ က်ေနာ့္ကို ၾကည့္ျပီး ေစ်းကို တင္လိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ပထမဆိုင္ကေနလွည့္ထြက္ခဲ့တယ္။

ဒုတိယဆိုင္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ ပစၥည္းအမ်ိဳးအစားေတြကို ထပ္ေမး မေနေတာ့ပဲ ဆိုင္တပတ္ လွည့္ၾကည့္ျပီး ေစ်းႏွဳန္းမ်ား ကပ္ထားမလားလို႔ရွာမိပါတယ္။မေတြ႕ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ အကို ဘာကူညီရမလဲလို႔ ေမးလာတဲ့ ေရာင္းသူကို က်ေနာ္ဒီပစၥည္းလိုခ်င္ပါတယ္လို႔ ေမာ္ဒယ္နံပတ္ ျပလိုက္ေတာ့ မန္ေနဂ်ာ ထိုင္တဲ့ ေကာင္တာဆီေခၚသြားပါတယ္။ မန္ေနဂ်ာက က်ေနာ့္ကို “အကိုဘယ္ေလာက္ ေပးခ်င္လဲ”ေမးေတာ့ က်ေနာ္က “တစ္က်ပ္” လို႔ ေျဖတာကို မန္ေနဂ်ာက “ ခင္ဗ်ားေနာက္မေနနဲ႔.. ခင္ဗ်ားမွာ ရွိတဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔ ညွိျပီး ေစတနာနဲ႔ ေရာင္းေပးမလို႔” လို႔ ေျပာပါတယ္။ ၀ါးလံုးကြဲ ရယ္ခ်င္တဲ့စိတ္ကို မ်ိဳသိပ္ျပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ “ခင္ဗ်ားတို႔ေရာင္းႏိုင္တဲ့ ေစ်းေျပာပါ” လို႔ေျပာေတာ့ ပထမဆိုင္ထက္ ေသာင္းဂဏန္း ကြာျပီး ေစ်း ေျပာပါတယ္။ ေစ်းစကားမဆံုးဘူး က်ေနာ္လွည့္ထြက္ေတာ့ အေနာက္ကေန မန္ေနဂ်ာက သူ႔အေရာင္းသမားေတြကို ေျပာတာက အစကတည္းက “ရုပ္ၾကည့္ျပီး မ၀ယ္ႏိုင္ဘူး ဆိုတာ သိျပီးသားမို႔ တမင္ေစ်းေျပာ လိုက္တာ” ဆုိတဲ့ အသံကို ၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္ ျပန္လည့္ျပီး အိတ္ထဲက ပိုက္ဆံထုတ္ေတြကို ထုတ္ျပျပီး ၾကြားျဖစ္ေအာင္ ၾကြားလိုက္မိေသးတယ္။

မထူးပါဘူး ဆိုျပီး ပန္းဆိုးတန္းထဲက ဆိုနီ အေရာင္းျပခန္းကို သြားေတာ့ “အကို ဘာယူမလဲ..၀င္ၾကည့္သြားလို႔ရတယ္ေနာ္. ပစၥည္းမွန္ ေစ်းမွန္တယ္” ဆုိတဲ့ ေခၚသံေတြက ထိုင္ရာ က မထပဲ အိပ္ငိုက္သံေတြနဲ႔ ေခၚေနတာပါပဲ။ ဆိုင္ထဲ ၀င္သြားရင္ေတာ့ ယင္ေတြလို အံုလာျပီး ၀ယ္တဲ့သူ ေအးေဆး လွည့္ပတ္ၾကည့္လို႔ မရေအာင္ အေနာက္ကေန တေကာက္ေကာက္လိုက္တဲ့အတြက္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္မိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ၀ယ္ခ်င္ေအာင္ ပစၥည္းေတြကို လိုက္ရွင္းျပတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္အေနာက္ကေန လိုက္ျပီး သူတို႔ေျပာေနတဲ့စကားလက္စေတြကို ဆက္ေျပာေနၾကတာပါ။  ေစ်းေမးရင္လဲ အေရာင္းျပခန္းက သတ္မွတ္ထားျပီးသား ေစ်းမဟုတ္ပဲ ပါးစပ္တဲ့ ရွိတဲ့ ေစ်းေတြနဲ႔ တေယာက္တေပါက္ ဆိုသလုိျဖစ္ေနပါတယ္။ အေရာင္းျပခန္း ဆိုေပမယ့္ ေစ်းႏွဳန္းမပါပါဘူး။ ဒါေတာင္ တရုတ္ကလာတဲ့ ပစၥည္းနဲ႔ ယိုးဒယားက လာတဲ့ ပစၥည္းဆိုျပီး ေရာေရာင္းတာ ခံရေသးတယ္ ဆုိတာ လဲရွိေသးတယ္။
 က်ေနာ္လိုခ်င္တဲ့ပစၥည္းနဲ႔ ေမာ္ဒယ္နံပတ္ေပး ေမးေတာ့လဲ ပထမဆိုင္ႏွစ္ဆိုင္ထက္ မ်ားေနျပန္ေတာ့ ဘာမွ မ၀ယ္ေတာ့ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး တိတ္တိတ္ေလးပဲ လွည့္ျပန္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ေနာက္က က်ေနာ့္ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ျပီး ၀ယ္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိျပီးသားပါဆိုတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို ေက်ာခိုင္းရင္းနဲ႔ေပါ့..


Tuesday, 2 October 2012

ကိုင္းကၽြန္းမွီ ကၽြန္းကိုင္းမွီ ( သို႔ )အိမ္အျပန္လမ္း



က်ေနာ္ ေမြးရပ္ဇာတိ ေျမကို မျပန္ျဖစ္တာ ႏွစ္ႏွစ္ နီးပါး ရွိခဲ့ျပီ။ အခု အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အိမ္ခဏျပန္ဖို႔ အခြင့္ ၾကံဳခဲ့ရတယ္။ က်ေနာ့္ အက်င့္အတိုင္း အိမ္ျပန္ရင္ မေျပာပဲ အိမ္က လူေတြ အံ့ၾသ၀မ္းသာေအာင္ ျပန္ခ်င္ေပမယ့္ က်ေနာ့္အိမ္ ဘယ္မွာလဲ ဆုိတာ က်ေနာ္ မသိဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္ေရာက္ျခင္း က်ေနာ္ျပန္ေရာက္ေနတယ္လို႔ ဖုန္းမဆက္ပဲ ဒီတိုင္း ေနခဲ့တ
ယ္။ ဖုန္းဆက္ခဲ့ရင္ ေမတို႔ေဖတို႔က ေမွ်ာ္ေနၾကမွာ။ စိတ္ေမာ စိတ္ပူေနၾကရမွာ ကို စိုးတာနဲ႔ ေနျပည္ေတာ္ကေန ေမာ္လျမိဳင္ ကားလက္မွတ္၀ယ္ျပီးမွ အေဖေရ… သားကို မနက္ဖန္ ကားဂိတ္မွာ လာၾကိဳပါလို႔ ဖုန္းဆက္ရတယ္။ အဲဒီအခါမွ အိမ္က က်ေနာ္ျပန္လာမွန္းသိၾကတယ္။

တကယ္ဆို က်ေနာ္ တိတ္တိတ္ကေလး ခိုးျပန္ခ်င္တာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အခု ေျပာင္းထားတဲ့အိမ္က က်ေနာ္ အရင္တခါေရာက္တဲ့ အိမ္မဟုတ္သလို အဲ့ဒီအိမ္အသစ္က ဘယ္ေနရာမွန္းကို မသိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ အေဖ့ကို ဖုန္းဆက္ျပီးလာၾကိဳခိုင္းရတယ္။

ေနျပည္ေတာ္ ေမာ္လျမိဳင္ ခရီးက ရွည္ၾကာပါတယ္။ ခရီးထြက္ရတဲ့ထဲမွာ လမ္းမွာ အေပါ့အပါးသြားတာေလာက္ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းတာမရွိဘူး။ ကားေကာင္းပါတယ္ဆိုတဲ့ မႏၱလာမင္း ကားၾကီးကို စီးျပီးျပန္လာရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကားက ထင္သေလာက္ မေကာင္းပါဘူး။ က်ေနာ့္ေဘးနားတဲ့သူက ဒူးေထာင္ေပါင္ကားျပီး အိပ္တဲ့အတြက္ ကားသမားကို ေျပာျပေတာ့ ေဘးကလူကစိတ္ေတြဆိုးျပီး ခံုအလႊတ္ရွိတဲ့ ေနရာ သြားအိပ္ေတာ့မွ က်ေနာ္ သက္သာရာ ရေတာ့တယ္။
ည၈နာရီခြဲကေန ေနျပည္ေတာ္က ထြက္တဲ့ကားက မနက္ ၄ခြဲ ကို ေမာ္လျမိဳင္ေရာက္ပါတယ္။ လမ္းမွာ ႏွစ္ေနရာ ရပ္နားပါတယ္။ တခါရပ္ရင္နာရီ၀က္ၾကာပါတယ္။ ကားဂိတ္ထဲ ကား၀င္လာတာနဲ႔ အေဖနဲ႔ ညီနဲ႔ ေခါင္းေလးေထာင္ျပီး လိုက္ရွာေနတာကို ေတြ႕လိုက္တယ္။ မနက္ ေစာေစာ ကိုယ့္မိသားစု မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရတာ က်က္သေရ အရွိဆံုးေပါ့ေလ။

ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ တခါမွ မေရာက္ဘူးတဲ့ အိမ္အသစ္ဆီကို ေခၚလာပါတယ္။ လမ္းမွာလဲ အေဖနဲ႔ ညီနဲ႔ လုေမးတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို အင္ . ဟင္အင့္နဲ႔ ေျဖလာတာ ေမာရပါတယ္။ ေမးခြန္းေတြက တရစပ္ေပါ့..။

ေရာက္ပါျပီး။ က်ေနာ္ တို႔အိမ္အသစ္ကို ေရာက္ပါျပီး။ ဒီအိမ္အသစ္ကို အေဖနဲ႔ အေမစကာၤပူကေနျပန္လာျပီးတဲ့ အခ်ိန္က စေဆာက္တာပါ။ အိမ္ကိုေတာင္ စကာၤပူစတုိင္ ေဆာက္ထားပါတယ္လို႔ အေဖက၀မ္းသာ အားရေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္လဲ အ့ံအားသင့္စြာနဲ႔ အိမ္ကုိ ၾကည့္ေတာ့ ဘယ္ေနရာ စကာၤပူစတိုင္ ျဖစ္ေနလဲ ဆုိတာ ေျပာလို႔မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီဇိုင္နာလဲ အေဖ. ပန္းရံ ဆရာလဲ အေဖ. လက္သမားလဲ အေဖဆိုေတာ့ အိမ္တခုလံုးက စိတ္တိုင္းက် အေဖ ေရာသမ ေမႊထားတဲ့ စကာၤပူ စတိုင္ ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္ေတာင္ မနည္း ျပန္စဥ္းစားရတယ္။ စကာၤပူစတိုင္ ဆိုေတာ့ အေဖဘယ္နားက အိမ္ကို ျမင္သြားျပီး စကာၤပူစတိုင္ ေျပာတာပါလိမ့္လို႔.. ။ မ်က္စိထဲမွာေတာ့ ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ့ အေဖ့စတိုင္အိမ္ပံုစံပဲ ျမင္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ အိမ္ထဲလွမ္း၀င္လိုက္ေတာ့ ဘုရားတရပါတယ္။ အိမ္အတြင္းကို လဲစကာၤပူစတိုင္တဲ့.။ သုတ္ထားတဲ့ ေဆးက အနီရဲရဲ.. ဒီအေရာက္ကို အေဖက ေရြးတာပါတဲ့ေလ။ အဲ့အနီေရာင္ကို အေမက မၾကိဳက္လို႔ အ၀ါရဲရဲ ထပ္သုတ္ လိုက္ပါတယ္။ ကဲ..။ အနီေပၚ အ၀ါ ဖုန္းေနတဲ့ ရဲ ရဲ ေတာက္ အေရာင္ၾကီးကို မ်က္စိထဲပဲ ျမင္ၾကည့္ပါ။ ဒါတင္ မျပီးေသးဘူး။ ညီနဲ႔ ညီမက သူတို႔ ကိုယ္ပိုင္အေရာင္ေတြကို သူ႔တို႔ပိုင္တဲ့ အခန္းအတြင္း အျပင္ထပ္သုတ္လိုက္ေတာ့ အိမ္က ေလးေယာက္ေလးေရာင္နဲ႔ စကာၤပူ စတိုင္နဲ႔ မတူပဲ အိႏိၵယ အိမ္နဲ႔တူေနလို႔ ေဆး အေရာင္ေရြးခဲ့ေပးရတယ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အေမက ထြက္ျပီး ၾကိဳေနပါတယ္။ နည္းနည္းပိန္သြားတာက လြဲလို႔ က်မ္းက်မ္းမာမာနဲ႔ ျပန္ေတြရေတာ့ အရမ္းကို ပီတိျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ သူ႔အခန္းထဲက သူ႔ကတင္ေပၚကို ေခၚျပီး အတင္းအိပ္ခိုင္းပါတယ္။ ခရီးပန္းလို႔ ခဏအိပ္လိုက္ဆိုပါတယ္။ အေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အေမ့ကုတင္ေပၚသြားေတာ့ အိမ္က ညီမေရာ ညီေရာ. အေဖေရာ အေမ့ ကုတင္ေပၚတက္လာျပီး သိခ်င္တဲ့ေမးခြန္းေတြကို ေမးေတာ့တာပဲ။ က်ေနာ့္ အိမ္အတြက္ ဘာပစၥည္းမွ မ၀ယ္သြားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ အိတ္ကို ေမႊျပီး ညီနဲ႔ ညီမက အိုင္ပက္ကို အေမြခဲြပါတယ္။ အေဖကလဲ နင္တို႔ေတြ ဒါမ်ိဳးကိုင္တတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ အေဖစကာၤပူသြားတုန္းက ဒါေတြ ႏွိပ္တတ္ေအာင္ သင္ခဲ့တာပါဆိုျပီး အတင္းလုပါတယ္။ အေဖစကာၤပူ သြားခဲ့တာဟာ အေဖ့အတြက္ တပန္းသာပါတယ္။ နည္းနည္းျဖင့္ စကာၤပူ မွာတုန္းက နဲ႔ ကိုင္ေပါက္လို႔ ညီ့ခမ်ာ လူးလူးလွိမ့္လွိမ့္ ခံရပါတယ္။

အဲလို လုေနတုန္း အေမ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အေမအိမ္သာမ်ားတက္ေနလား ဆိုျပီး သတိရလို႔ ေမးေတာ့ အေမက မွန္တင္ခံုမွာ အလွျပင္ေနပါတယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း လိုင္ဒါေတြ ဆိုး ႏွဳတ္ခမ္းနီေတြ ဆုိးျပီး သိပ္လွေနပါတယ္။ ေဆးရံု ၂ လ တက္ျပီး ၁ လ အၾကာမွာ အေမအလွျပင္တာ ဒီေန႔ ပထမဆံုး ဆုိေတာ့ အေဖက သိပ္ေပ်ာ္ေနပါတယ္။ ငါ့မိန္းမ ဒီေန႔ အရမ္းကို လန္းေနေတာ့တာပဲ ဆုိျပီး အေမ့၀တ္ဖို႔ အက်ီေတြ သြားေရြးေပးပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ မိသားစုေတြ အေမ့စိတ္တိုင္းက် အျပင္ထြက္ျပီး မနက္စာ စားျပီးေတာ့ အမအိမ္ခဏသြားခဲ့ၾကပါတယ္။

အိမ္က ေဆာက္လက္စ တန္းလန္းၾကီးဆုိေတာ့ ေန႔ဘက္ အလုပ္သမားေတြနဲ႔ ရွဳတ္ေနပါတယ္။ အေဖကိုယ္တိုင္ ညီနဲ႔ မ်က္ႏွာက်က္ရိုက္ပါတယ္။ ျခံစည္းရိုးကို ေတာ့ အလုပ္သမားေတြငွားျပီးခတ္ပါတယ္။ တအိမ္လံုး သူ႔ေနရာ သူမက်ေသးဘူးဆုိေတာ့ က်ေနာ္ ေနရခက္ပါတယ္။ ဟိုအခန္း၀င္ အနီ ဒီအခန္းထြက္ အ၀ါနဲ႔ မ်က္စိလဲ ေနာက္ရပါတယ္။ အမေတြ ညီမေတြကေတာ့ က်ေနာ္ျပန္လာေတာ့ က်ေနာ္ၾကိဳက္တဲ့ဟင္းေတြ ေရြးခ်က္ေပးပါတယ္။

ညဘက္ေရာက္ေတာ့ အေဖက ညီနဲ႔က်ေနာ့္ကို သူ႔နဲ႔ ဘီယာေသာက္ဖို႔ ေခၚပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဘီယာဆိုင္သြားျပီး ဘီယာနဲ႔ အကင္နဲ႔စားၾက ေသာက္ၾက စကားေျပာၾကပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ စကားစပ္ျပီး အရင္ ေနခဲ့တဲ့ အိမ္အေၾကာင္းေမးမိပါတယ္။ အဲဒီမွာ ျပသနာစတာပဲ။ အေဖက အဲဒီအိမ္ကို ေရာင္းမယ္။ သိန္းဘယ္ေလာက္ရရင္ျပန္ေရာင္းမယ္ဆိုေတာ့ ညီက ကိုၾကီးအဲ့ဒီအိမ္ကို ၀ယ္လိုက္ပါလား ဆုိျပီး ၾကားကေနပြဲစားလုပ္ပါတယ္။ အိမ္ကဘယ္လို ေကာင္းေၾကာင္း. ေနာက္ဆိုရင္အဲ့ဒီစက္မွံဳဇုန္က ဘယ္လို စည္ကားသြားမယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း. ဒီမွာမေနရတာက အေမေဆးခန္းသြားေနရလို႔ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း. ဒီအိမ္ အေဖနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္ရင္ သူ႔ကို ဆယ္သိန္း ေပးပါဆိုျပီး တခါတည္း ေစ်းျဖတ္ပါတယ္။

ေရာင္းရမယ့္သူ ရွားလို႔ ညီက အကို႔ကို ျပန္ေရာင္းတယ္။ အေဖကလဲ သား၀ယ္မယ္ဆိုရင္ ေစ်းခ်ေပးမယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း. သူမ်ား၀ယ္တဲ့ေစ်းထက္ ပိုခ်ေပးမွာ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း ၀ယ္ျပီးသြားရင္ ေရာင္းေစ်းထက္ ေလွ်ာ့ျပီး မိန္းမကို ျပန္အပ္ ပိုက္ဆံနည္းနည္းကို သူယူထားမယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပန္တယ္။ အင္း.. အေဖနဲ႔ ညီနဲ႔က ကတံုးေပၚ ထိပ္ကြက္ အကြက္ေတြ နင္းျပီး သားျဖစ္သူကို အခ်ဥ္ထည့္ေနတာနဲ႔ တူပါတယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ စဥ္းစားမယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ ညီ ရမယ့္ ပြဲခထဲက အေဖက ႏွစ္သိန္း ျပန္ ေခါင္းပံု ျဖတ္ေနေသးတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါေတြက ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ့ အေဖတို႔အတြက္ ေစ်းကြက္စီးပြားေရး စနစ္ေပါ့ေလ.။ ဘာေျပာေျပာ အေဖနဲ႔ ညီနဲ႔ က်ေနာ့္ကို အိမ္လုေရာင္းျပီး ပြဲစားခ ေတာင္းတာကို သေဘာက်ပါတယ္။

ေနာက္ေန႔ ေရာက္ေတာ့ သတင္းကဘယ္လို ေပါက္ၾကားသလဲ မသိဘူး။ အေမ့နားထဲ ျပန္ေရာက္ပါတယ္။ အေမကလဲ ဒီအိမ္ကို သား၀ယ္ရင္ ပြဲခရတာ အေမပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္တဲ့။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ အဲဒီအိမ္မွာ သားၾကိဳက္တဲ့ အိမ္သာခြက္ကို အေမပိုက္ဆံအကုန္ခံျပီး၀ယ္ထားရလို႔ပါတဲ့။ ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိတဲ့ အေရာင္းအ၀ယ္နဲ႔ သားအမိေတြ ေ၀စုခြဲေနတာ။

ညီမကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ ဒီလို မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ နည္းနဲ႔ သူပိုက္ဆံ မယူခ်င္ပါဘူးတဲ့။ က်ေနာ့္ကို သူအခန္းထဲ ေခၚထည့္ျပီး ပံုးထဲက စာရြက္ေတြ စာအုပ္ေတြကို သြန္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ဒီထဲက ကိုၾကီးၾကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ စာမူေတြ ယူသြားပါတဲ့။ ျပီးေတာ့ ကိုၾကီးနာမည္နဲ႔ ေရးခ်င္ ေရာင္းခ်င္လဲ ရတယ္တဲ့။ အခု သူအႏွစ္ႏွစ္ အလလက စုထား ေရးထားတဲ့ သီခ်င္းေတြပါတဲ့..။ ၾကိဳက္တာယူ။ ညီမအေနနဲ႔ အလုပ္မျဖစ္မယ့္တူတူ အကိုၾကီးကို ပုတ္ျပတ္ ေရာင္းခ်င္လို႔ပါတဲ့။ ညီမ စာေတြ သီခ်င္းေတြနဲ႔ ကိုၾကီးဘ၀ တခုလံုး သာယာလွပသြားမွာပါ ဆုိျပီး ႏွစ္ေဆြး ကဗ်ာေတြ စာေတြ သီခ်င္းေတြကို ေရာင္းပါေတာ့တယ္။ အဲဒါကို ေစ်းျဖတ္လိုက္တာ ငါးသိန္းတဲ့.။အဆစ္အေနနဲ႔ လက္တန္းသီခ်င္းႏွစ္ပုစ္ကို ေတာင္ လက္ေဆာင္ေရးေပးဦးမွာ ဆုိျပီး ငါးသိန္းနဲ႔ ေစ်းျဖတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္လဲ ညီမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္၀ယ္လိုက္ပါတယ္။

အဲလို ၀ယ္လိုက္တာကို ညီက သိေတာ့ သူ႔အရင္ကရီးစားဓာတ္ပံုေတြ ရီးစားစာေတြ ေက်ာင္းစာအုပ္အေဟာင္းေတြကို ရွာထုတ္လာျပီး က်ေနာ့္ကို တသိန္းခြဲနဲ႔ ေစ်းလာျဖတ္ျပန္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ၀ယ္ရျပန္တယ္။ ဒါတင္မျပီးေသးဘူး။ အေမေရာ.အေဖေရာ သူတို႔ မွာ ရွိတဲ့ စာေတြ လာေရာင္းျပန္တယ္။ တေနကုန္ အေရာင္းအ၀ယ္ ကိစၥနဲ႔ တအိမ္လံုး ဆူညံေနတယ္။ သူကပိုရသင့္တယ္။ ငါကပိုရသင့္တယ္နဲ႔ေပါ့။

ဒါနဲ႔ သူတို႔ကိုေစ်းျဖတ္ျပီးေတာ့ ပိုက္ဆံလာေတာင္းပါတယ္။ ဒါနဲ႔က်ေနာ္က စကာၤပူျပန္ေရာက္ရင္ လႊဲေပးလိုက္မယ္ အခုေတာ့မပါဘူးဆုိေတာ့ သူတို႔က “ကိုၾကီး ျပန္လိုက္ေတာ့ သြားလိုက္ေတာ့ “ လို႔ စိတ္ေတြ ဆိုးျပီး သူတို႔ေလလံပစၥည္းေတြ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ျပန္သိမ္းျပီး ပါးစပ္က ပြစိပြစိေျပာပါေတာ့တယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ သူတို႔ကို ၾကည့္ျပီး သေဘာေတြက်ေနပါေတာ့တယ္။ ဒီတေခါက္ျပန္ေတာ့ အေဖက ကိုင္းကၽြန္းမွီ ကၽြန္းကိုင္းမွီ ဆိုတဲ့ အဓိပါယ္ေလးကို ျပန္ေျပာျပတယ္။ အေဖေျပာတဲ့ မိသားစု ဆိုတာ ရွိအတူ မရွိအတူ ကိုင္းကၽြန္းမွီ ကၽြန္းကိုင္းမွီ ဆုိတာ မွန္ပါတယ္။ အခုခ်ိန္ထိ အေဖေျပာသလို မိစံု ဖစံုနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြ စုစုရံုးရံုး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနရတာကို က အေဖတို႔အေမတို႔အတြက္ မဂၤလာ တပါး ဆိုသလိုပဲ က်ေနာ္တို႔အတြက္လဲ မိဘေတြ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနေသးတဲ့အတြက္ ဂုဏ္ယူစရာပါပဲေလ။

ေမာ္လျမိဳင္ကို တညအိပ္ႏွစ္ရက္ခရီးနဲ႔ မိသားစုေတြကို ျပန္ေတြ႕ရတာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အတိုင္းမသိတဲ့ၾကည္ႏူး၀မ္းသာ ေက်နပ္မွဳ တခုပါပဲ။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Saturday, 28 July 2012

ေမွ်ာ္လင့္မထားေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတာ့ထားပါ..။

သား …. အေမတို႔ အေဖတို႔ရာ.. သားစိတ္မေကာင္းပါဘူး. ခုခ်ိန္ထိ သားဘာမွ မလုပ္ေပးႏိုင္ေသးဘူး..သားကိုသားလဲ ေတာ္ေတာ့ကို စိတ္ပ်က္တယ္.

မိဘ… ဘာစိတ္ပ်က္စရာရွိလုိ႔လဲ သားရယ္..

သား…. ဟုတ္တယ္ေလ.။ အားလံုးေပါ့..။ ဟိုေမေမ့သူငယ္ခ်င္း သား ဆရာ၀န္လိုင္းရတာ.။ ေဖေဖ သူငယ္ခ်င္းသမီး အမွတ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေအာင္တာ ေတြ..။သားက်ေတာ့ အေမတို႔ အေဖတို႔ ထင္သလို မျဖစ္လာဘူးေလ.။ အဲဒါေၾကာင့္ သားကိုယ္သား စိတ္ပ်က္တယ္လို႔ ေျပာတာပါ။

မိဘ.. မဟုတ္ေသးဘူးသားရဲ႔..။ ဒါဒီလို ထင္ရင္ သားပင္ပန္းမွာေပါ့။ လူဆိုတာ. အထူးသျဖင့္ မိဘဆိုတာ သားသမီးကို ျဖစ္ေစခ်င္တာ တတ္ေစခ်င္တာ သိေစခ်င္တာ..။ ဒါက မိဘတိုင္း က သားသမီးကို ေမွ်ာ္လင့္တာ..။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္လာမယ္ မျဖစ္လာဘူးဆိုတာက ကံတရားေပၚ မူတည္တယ္ေလ။ မိဘအေနနဲ႔ ကိုယ့္သားသမီးအေပၚေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခု ေတာ့ထားရမွာပဲ..။

သား.. မဟုတ္ေသးဘူး ေမေမ..။ သားခံစားရတယ္။ သားခံရခက္တယ္။

အခ်ိန္တိုင္းမွာ ေမေမတို႔ ေဖေဖတုိ႔က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးတခုထားျပီး ေမွ်ာ္လင့္ေနေတာ့ ဒါေတြက ျဖစ္မလာတဲ့အခါ သားတေယာက္အေနနဲ႔ ခံစားရတာပါပဲ။ နာက်င္ရတာပါပဲ။ ဘာေတြပဲ ေမေမတို႔က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားထား မထားထား. သားအေနနဲ႔က သားလုပ္ႏိုင္တာထက္ပိုျပီး ဘမွ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ တခါတေလသာ ေမေမတို႔ကို သားက ဘယ္သူပါ ဘာပဲလုပ္ႏိုင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ကိုယ့္သားတေယာက္ရဲ ႔အရည္အခ်င္းစစ္စစ္ကိုပဲ သိျမင္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ မထားရင္ေပါ့….

ဒီလိုမိဘနဲ႔သားသမီး အျပန္အလွန္စကားေတြက ငယ္ငယ္က ၾကည့္ဖူးတဲ့ရုပ္ရွင္ကား တကားကို မွတ္မိေနတာပါ။ အဲတုန္းက ကိုယ္လဲ မင္းသားေနရာက၀င္ျပီး ငါလဲ သူလို႔ပဲ ဘယ္တုန္းကမွ ေကာင္းတာေတြ မျဖစ္ခဲ့ဘူး.။ ငါ့မိဘေတြေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုပဲ ျဖစ္မလာဘူး။ ငါ့ကိုယ္ငါလဲ ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ အတူ ရုပ္ရွင္မွာ နစ္ေမ်ာ ခံစားခဲ့ဖူးတယ္။

တခါတေလက်ေတာ့ စဥ္းစားမိတယ္။ ဒီေလာကၾကီးမွာ ဘယ္ႏွေယာက္ေလာက္မ်ား ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘ၀င္မက်. စိတ္တိုင္းမက်တဲ့ စိတ္ဖိစီးမွဳ မ်ိဳး ခံစားေနရသလဲ။ ဒီစိတ္ဖိစီး ဘ၀င္မက်မွဳက တျခားတေယာက္ရဲ ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခုေၾကာင့္လား အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြျခား နစ္မြန္းျပီး ကိုယ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မျျဖစ္လာသလားဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ ဒါေတြကလဲ လူေတြမွာ ငါမျပည့္စံုဘူးဆိုတဲ့စိတ္ကို စြဲစြဲ ျမဲျမဲ ကိုင္စြဲျပီး မသိစိတ္ေတြက တေနတျခားနဲ႔ ၾကီးထြားရင့္က်က္လာရင္းနဲ႔ ေလာကၾကီးကို

ေၾကာက္ရြံေနတတ္လာတာပဲဲ ျဖစ္မယ္္ ။

တကယ္ေတာ့ လူဆိုတာ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ဖန္တီးေနၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ တျခားသူတေယာက္ရဲ ႔ အသိအမွတ္ျပဳ ခံရျခင္းကို ရွာေဖြမိေနၾကတယ္။ အမ်ားစုက ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့ သူေတြရဲ ႔ အေလးေပးမွဳ အသိအမွတ္ျပဳမွဳကို မသိစိတ္က လိုလိုလားလား ေတာင့္တ တတ္ၾကတယ္။ လူေတြေၾကာက္ရြ႕ံမိတာက ငါတို႔က သူတို႔ စိတ္နဲ႔ မတိုက္ဆိုင္ရင္ သူတို႔ထင္သလို ျဖစ္မလာရင္ သူတို႔ငါကို မခ်စ္ေတာ့ဘူး. မခင္ေတာ့ဘူး. စြန္႔ခြာသြားမွာ ။ အဲဒီအခါ ငါသူတို႔ဆီက ငါလိုခ်င္တဲ့ ေပ်ာ္ရြင္မွဳေတြ.ၾကင္နာမွဳေတြ မရေတာ့ဘူး ဆိုျပီး

ဒါေၾကာင့္ လူအမ်ားစုက ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခု ကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးထားရင္း ျဖစ္မလာေတာ့တဲ့အခါ စိတ္ဓာတ္အၾကီးအက်ယ္ က်ဆင္း ကိုယ့္တိုင္က မျပည့္စံုတဲ့ဘ၀က်ိန္စာ ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္ၾကတာပါပဲ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တန္ဖိုးမရွိဘူးလို႔ ယူဆတဲ့အခါ.. ကိုယ္တိုင္က ဘ၀မွာ ဘာမွမျပည့္စံုဘူးလို႔ ယူဆတဲ့အခါ..ဘာေတြ ေတြးျပီး ဘာလုပ္မိသလဲ။ စိတ္ဓာတ္ေတြ အၾကီးအက်ယ္ က်မိသလား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသေၾကာင္းၾကံမိမလား။ တကယ္ေတာ့ ဒါကလူ႔အဖြဲ႔အစည္းပဲ။ ဒီလို ျဖစ္လာေအာင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက တြန္းအားေတြေပးေနတာပါ။ ဒါကို ကိုယ္တိုင္က ေနတတ္ေအာင္ မၾကိဳးစာရင္း ကိုယ့္အတြက္ ဒီလူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ ေနစရာရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး.လို႔ပဲ ျဖည့္ေတြးရမယ္။

တကယ္တမ္းျပန္ေတြးရမွာက ကုိယ္တန္ဖိုးမရွိဘူးလို႔ ယူဆတာဟာ ကိုယ္က တျခားတေယာက္ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ထိ ျဖစ္မလာေသးလို႔။ ဘ၀မွာ မျပည့္စံုဘူးလို႔ ေတြးထင္လိုက္တိုင္းမွာ ကိုယ္ထက္ျပည့္စံုေနတဲ့သူေတြ ကို မသိစိတ္က ျပိဳင္ဆိုင္ေမွ်ာ္လင့္မိေနလို႔ ဆိုတာ သတိထားမိရမယ္။ အဓိက က ေတာ့ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့လူက ကိုယ့္အတြက္ ဘယ္လို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားလဲ. ကိုယ္က သူတို႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားတာကို ဘာလို႔ စိုးရိမ္တၾကီး လိုက္ျဖည့္ခ်င္ေနတာလဲ ထက္ ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ဘာလဲ ဆုိတာ ကိုယ္တိုင္ သိထားႏိုင္ဖို႔ ပါပဲ။

ဒီအခ်ိန္ဟာ ကိုယ္ဘယ္သူဆိုတာ သူမ်ားလက္ခံဖို႔ ၾကိဳးစားေနတယ္ဆိုရင္ သူမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းေနဦးမွာပဲ။

ဒီအခ်ိန္ဟာ ကိုယ္ဘယ္သူဆိုတာ ကိုယ္လက္ခံႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနရင္ ကိုယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ နဲ႔ ကိုယ္ဆက္ရွင္သန္ေနဦးမွာပဲ။

ဒီအခ်ိန္မွာ သူမ်ားေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ကိုယ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို အလြန္အကၽြံ စားသံုးထားျပီးျပီး ဆိုရင္ေတာ့… ကိုယ္ဟာ ဘ၀ရဲ႔ မျပည္စံုမွဳ က်ိန္စာ ကို ေကာင္းေကာင္းၾကီးမိေနေလာက္ျပီး။

ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ေနာက္ဆံုးအေမလုပ္သူေျပာလိုက္တာက.

အေမ.. ဒါက သားကိုယ္သား ျပန္ႏွိပ္စက္တာပဲ။ လူတိုင္းက အေကာင္းဆံုးကို ေမွ်ာ္လင့္တယ္ေလ သားရဲ ႔။ သားကိုယ္တိုင္ေတာင္ မိဘကို အေကာင္းဆံုးေပးဆပ္ႏိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္းနဲ႔ မျဖစ္လာတဲ့အခါ သားက စိတ္ပ်က္ျပီး သားဘယ္သူဆိုတာ လက္ခံေပးဖို႔ ေျပာေနေသးတာပဲ။ ဒီလိုေတာ့ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ပ်က္မွဳေနာက္လိုက္ျပီး ဘ၀မွာ မျပည့္စံုဘူးဆုိတဲ့ အေတြးေလး မ၀င္သြားဖို႔ပဲ သားရယ္။

ေမွ်ာ္လင့္မထားေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတာ့ထားပါ..။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Thursday, 12 July 2012

Filial Piety

ႏွလံုးသားခ်င္းကို ႏွလံုးသားနဲ႔ ရင္းမယ္။ အေရးၾကီးရင္ ေသြးနီးမယ္။ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ႏွလံုးသား ခ်င္းနားလည္မယ္ ဆိုတာ က မိဘနဲ႔ သားသမီးပါပဲ။

အဲဒီႏွလံုးသားခ်င္း နီးဖို႔ မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကားမွာ ဘာလိုလဲ အေျခခံက်က် ရွာရင္ သားသမီးက မိဘအေပၚ ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳပဲ..။

ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳ ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကားမွာ အေရးၾကီးတဲ့ ဆက္သြယ္မွဳ တခုဲ။ သားသမီးက မိဘအေပၚ ရိုေသမွဳရွိမွ မိသားစု ျပသနာ ေလွ်ာ့နည္းမွာ အမွန္ပဲ။ ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳက ဘာေတြကို ယူေဆာင္ေပးသလဲဆုိရင္ စိတ္ခံစားမွဳေတြ၊ အိမ္တြင္းေရး ျပသနာေတြ၊ စီးပြားေရး ျပသနာေတြ ကို မိဘနဲ႔ သားသမီး တူတူ ေျဖရွင္း လို႔ရမယ္။ မိဘအေပၚ ယံုၾကည္မွဳေတြ ရွိမယ္။ မိဘကလဲ သားသမီးကို တဖက္တလမ္းက အားကိုးလို႔ရမယ္ေပါ့။

ဒီလို မိသားစု အဆင္ေျပမွ သားမီးေတြက သူတို႔ရဲ ႔ပညာေရးနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေရးရာေတြ ျမင့္လာမွာ အမွန္ပဲ။

ခုေနာက္ပိုင္း ဘာေတြ ေတြ႕လာလဲ ဆိုရင္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြက သူတို႔ မိဘေတြ သူတို႔ အတြက္ ဘာလုပ္ေပးတယ္။ ဘယ္လို လုပ္ေပးတယ္ဆိုတာကို သူတို႔ အသိအမွတ္မျပဳေတာ့ဘူး။ သူတို႔က မိဘပဲ. မိဘတာ၀န္ ယူတတ္ရမွာေပါ့။ ေက်ာင္းထားေပးရမွာေပါ့။ လိုခ်င္တာ ၀ယ္ေပးရမွာေပါ့.. စသျဖင့္ မိဘေတြကို ခုေခတ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ ျမင္လာတယ္။ အထူးသျဖင့္ အိမ္မွာ မိမစံု ဖမစံုနဲ႔ ေနရတဲ့သူေတြ အေဖတျခား အေမတျခားေနရတဲ့သူေတြနဲ႔ မိဆိုးဖဆိုးနဲ႔ ေနရတဲ့သူေတြ ၾကား ပိုမ်ားတယ္။

အထူးသျဖင့္ ကိုယ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ Clients ေတြက အေမနဲ႔ အေဖနဲ႔ ကြဲေနတာမ်ိဳး၊ အိမ္မွာ အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔ အဆင္မေျပတာမ်ိဳးေတြမ်ားျပီး အဆင္ေျပျပန္ေတာ့ မိဘက သားသမီးကုိ Take Care မလုပ္ႏိုင္တာေတြ ေတြ႕တယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အရမ္းလိမ္မာတယ္ ဒီႏွစ္အတြင္းမွာမွ ေျပာင္းလဲသြားတယ္ဆိုျပီး Clients မိဘေတြ ေျပာေျပာေနတာၾကားေနရတယ္။ အဲဒါဘာလိုအပ္လဲဆိုရင္ မိဘေတြရဲ ႔ေႏြးေထြးမွဳ အေနအထား၊ သားသမီး ၾကီးလာတာနဲ႔ အမွ် ေျပာင္းလဲ လာတဲ့ မိဘေတြရဲ ႔ဆက္ဆံမွဳေၾကာင့္ သားသမီးေတြရဲ ႔ရိုေသမွဳေတြ ေလွ်ာ့နည္းလာျပီး မိဘေတြ နဲ႔ အတိုက္အခံ ျဖစ္လာေတာ့တာပဲ။

သားသမီးေတြ အေနနဲ႔ မိဘကို ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳ ျမဲေနဖို႔အတြက္ မိဘေတြ အေနနဲ႔ သားသမီးေတြကို ဆက္ဆံ ဆံုးမတဲ့အခါမွာ သားသမီးရဲ ႔အျပဳအမူအေပၚ မူတည္ျပီး စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ ဆံုးမတတ္ရမယ္။ အရြယ္ေရာက္လာတာနဲ႔ အမွ် ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သားသမီးေတြ ေျပာင္းလဲလာတာကို လက္မခံႏိုင္ရင္ေတာင္မွ အသိအမွတ္ျပဳမွဳ တခုေပးထားရမယ္။ ဒါမွ သားသမီးေတြက သူတို႔ကို လက္ခံနားလည္ေပးႏိုင္တဲ့ မိဘအေပၚ ယံုၾကည္ကိုးစားျပီး ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းလာလိမ့္မယ္။

တခါတေလ မိဘေတြက သားမီးေတြဆီက ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့စကားကို ၾကားခ်င္သလို သားသမီးေတြကလဲ မိဘေတြဆီက သူတို႔လုပ္ခ်င္တဲ့ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ တခုခုကို အသိအမွတ္ျပဳ လက္ခံတာကို ေပၚေပၚထင္ထင္ ေတာင္းသလို ပါးစပ္က ထုတ္မေျပာပဲ စိတ္ကေန တိတ္တခိုးၾကိတ္မွိတ္ ေမွ်ာ္လင့္တတ္တာမ်ဳိးေတြ ရွိတတ္တယ္ ဆိုတာ မိဘေတြ အေနနဲ႔ မေမ့သင့္ဘူး။ အဲလို တခုခုမွ လႊဲေခ်ာ္သြားရင္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ အေနနဲ႔ မိဘေတြ အေပၚ အေတြးအျမင္ ေျပာင္းလဲျပီး ရိုေသမွဳ ေလွ်ာ့နည္းလာတာကို ေတြ႔ရတာပဲ..။

ဒီလိုအခ်ိန္မွာ မိဘေတြက ငါ့ သားသမီးေတြက ငယ္ငယ္ကလိမ္မာပါတယ္. ဒီႏွစ္ထဲမွာမွ ေျပာင္းလဲသြားတာဆိုတာ ခဏခဏ ေျပာတယ္။ မိဘေတြက သားသမီးေတြ ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ် ၾကီးလာတဲ့အေပၚ လက္မခံပဲ အရင္လို ကေလးလို႔ ျမင္ေနတာရာကေန သူတို႔ လက္ခံထားတဲ့ ေျပာသမွ် နားေထာင္တဲ့ အရြယ္ကို ပဲ ျပန္လိုခ်င္ေနၾကျပီး ေျပာင္းလဲ လာတာကို လက္မခံ။ သားသမီးေတြကလဲ မိဘေတြအေပၚ အျမင္ေျပာင္းျပီး ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းမွဳေတြ ကုန္လြန္သြားတာပါပဲ။ အဲဒီမွာ နားလည္မွဳေတြလြဲ. အေနေ၀း ေသြးေအး သြားၾကတာ. ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သံုးဆယ္ေရာက္.မိဘလဲ ေနရာေပ်ာက္ ျဖစ္သြားၾကတာပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ သားသမီးေတြ မိဘကို ရိုေသကိုင္းရွိဳင္းတတ္ေအာင္ ေခတ္နဲ႔ အညီ လမ္းညႊန္ ျပဳျပင္ ဆံုးမတတ္ပါေစ။ မိဘေတြ အေနနဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ သားသမီးေတြကို မဆံုးမ တတ္ရင္ ၾကားခံ တေယာက္ကို အလည္ထားျပီး သားသမီးေတြ ဆီက ရိုေသမွဳကို လိမ္မာပါးနပ္စြာ ယူပါလို႔…။

ဒီေန႔ CASE GROUP WORK တခု လုပ္ျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ Clients ေတြပါပဲ။ သူတို႔ကို ပစၥည္း သံုးခု ျပတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေမနဲ႔ သမီး ခ်စ္ၾကတဲ့ပံု၊ ျပီးေတာ့ အေမက သမီးအတြက္ ဆုေတာင္းစာေရးထားတဲ့ ေမြးေန႔ကဒ္၊ သမီးက အေမ့ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ စာရြက္တရြက္.။ ဒါေတြကို Clients ေတြ ကို ခ်ျပတယ္ ျပီးေတာ့ သူတို႔ကို(Role) ရာထူးေပးလိုက္တယ္။ ဥပမာ တေယာက္ကို Youth Counselor ေနာက္တေယာက္ကို Family Therapist ျပီးေတာ့ psychiatrist ဆိုျပီး Role ေပးတယ္။ အဲပစၥည္းသံုးခုလံုးက အေမနဲ႔ သမီး ေမတၱာကို ျပတယ္ ဆိုေတာ့ အခုခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေတြက အဲဒီအေမနဲ႔ သမီးေနရာမွာ သရုပ္ေဆာင္ျပီး အဆင္မေျပတဲ့ ျပသနာေတြ နဲ႔ စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ ေစတယ္။ အဲဒီျပသနာေတြကို Clients ေတြက သူတို႔ အေနနဲ႔ အေမနဲ႔ သမီး ေနရာ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ သူေတြကို အင္တာျဗဴး လုပ္ျပီး ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းခိုင္းတာ.။

အဓိကက သူတို႔ လို ဆယ္ေက်ာ္သက္အေနနဲ႔ မိဘေနရာ ကေန မိဘကို သူတို႔ ဘယ္လို ျမင္သလဲ ဆုိတာ သိခ်င္လို႔ သူတို႔လို ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ အေနနဲ႔ ဒီလို ျပသနာေတြ ၾကံဳလာတဲ့ အခါ သူတို႔က မိဘေတြကို ဘယ္လို ေတာင္းဆုိသလဲ ဆုိတာ သိခ်င္လို႔ Drama Therapy ကို သံုးျပီး Filial Piety Workshop တခု လုပ္ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ ဆီက မိဘအေနနဲ႔ ခံစားေပးတတ္တဲ့သူေတြ သားသမီးဘက္က ခံစားေပးတတ္တဲ့သူေတြ ထြက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ေတြရဲ ႔ self awareness ေတြကို လက္ေတြ႔ သိလိုက္ရတာပါပဲ။ အဲဒါကို အေျခခံျပီး ဒီပိုစ့္ေလးကို ေရးမိတာပါ.။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Tuesday, 10 July 2012

အေမ နဲ႔ သူ၏ စိတၱဇ

က်ေနာ္ငယ္ငယ္ သိတတ္စ ကတည္းက အေမက က်မ္းမာေရးမေကာင္းဘူး။ အထူးသျဖင့္ ညီမအငယ္ဆံုးကို ေမြးျပီးေတာ့ ျဖစ္လိုက္တဲ့ ေရာဂါေတြက ဆက္တိုက္.. ဆက္တိုက္။ က်ေနာ့္နဲ႔ အငယ္ေကာင္ကို ေမြးျပီးတဲ့ ခ်ိန္ထိ အေမက ျမ၀တီ.. ေကာ့ကရိတ္.. ေမာ္လျမိဳင္..မဲေဆာက္တက္ျပီး ေစ်းေရာင္းေစ်း၀ယ္(ဟိုတုန္းကအေခၚ ေမွာင္ခို) လုပ္ေနတုန္း။ သြားတယ္။ လာတယ္။ စားတယ္။ သန္မာတယ္။ က်မ္းမာေရးေကာင္းတယ္။ ညီမအငယ္ဆံုးကုိလဲ ေမြးျပီးေရာ အေမ ျဖစ္လိုက္တဲ့ ေရာဂါေတြက ၉၆ပါး တရာ့ႏွစ္ပါး မ်ိဳးစံုပါပဲ။

ညီမကိုဗိုက္ခြဲေမြးတယ္။ ျပီးေတာ သိပ္မၾကာဘူး..့ သားအိမ္ကင္ဆာျဖစ္ျပီး ရန္ကုန္မွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေဆးထိုး ေဆးစား ဓာတ္ကင္နဲ႔ ေ၀ဒနာခံစားရတယ္။ ကင္ဆာ လံုးလံုးရွင္းရွင္းေပ်ာက္လို႔ ေမာ္လျမိဳင္ျပန္လာေတာ ေနာက္ေရာဂါ့ စျဖစ္တယ္။ အသည္းေရာင္ အသား၀ါတဲ့…။ အဲဒီကတည္းက အိပ္ယာထဲကေနမထေတာ့ဘူး။ တေန႔ တေန႔ အေမဘယ္ေန႔ ဆံုးမလဲဆုိတာ ေက်ာင္းကေနျပန္လာတိုင္း ရင္တမမနဲ႔ေပါ့။

ငါေက်ာင္းကေန ျပန္ရင္ ငါ့အိမ္ေရွ႔မွာ အိုးသံုးလံုးမ်ား စီရီထားမလဲ။ အိမ္ေပၚ မတက္ခင္ အေမ့ကို လာၾကည့္တဲ့သူမ်ားေနရင္ ဒုန္းကနဲ ဆို ႏွလံုးခုန္ျပီး ငါ့အေမ ဆံုးလို႔ လူမ်ားတာလားဆိုျပီး အိမ္ကို မျပန္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ က်ေနာ္ ငါးတန္းတက္လို႔ ေျခာက္တန္း ႏွစ္ေရာက္ျပီးေပါ့။ အေဖက အဲဒီတုန္းက အစိုးရ ၀န္ထမ္း ဆုိေတာ့ အေမ့ကို တေနကုန္ မၾကည့္ႏိုင္ဘူး။ အေမ့ရဲ႕ အေမအဖြားကပဲ အေမ့ကို ျပဳစုေပါ့။ အေမက အေပါ့အေလးသြား အိပ္ယာထဲမွာပဲ။ အဲဒါကို အိမ္ေရာက္ရင္ အဖြားနဲ႔ အတူ အေမ့ကို အ၀တ္အစား လဲေပးရတယ္။

အဖြားတေယာက္တည္းကလဲ အေမ့ကို မ မႏိုင္။ အေမ့အသားကို မထိရဘူး။ ထိလိုက္ ကိုင္လိုက္ရင္ လက္ရာၾကီး အတိုင္း နာရီ အေတာ္ၾကာေအာင္ က်န္ရစ္ေနတာ။ လက္ေလးနဲ႔ အသားကို ဖိလိုက္ရင္ ျပန္မတက္လာေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ရင္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ က အေမ့ထမိန္ တပံုကိုေလွ်ာ္ရင္း အေမေနေကာင္းပါေစလို႔ မ်က္ရည္စမ္းစမ္းနဲ႔ ဆုေတာင္းရတာအေမာ။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းေတာင္ မေနခ်င္တဲ့ဘ၀။ အေမက တခ်ိန္လံုး ေဆးရံုနဲ႔ အိမ္နဲ႔..။ ေဆးရံုမွာ ေနရတဲ့ရက္က ပိုမ်ားသလိုပဲ။ အေမ့မ်က္ႏွာကလဲ မမွတ္မိေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ မ်က္ႏွာ တခုလံုး၀ါထိန္ျပီး မ်က္တြင္းကေဟာက္ပက္။ မ်က္လံုးက ျပဴးျပီး၀ါေနသေယာင္။ ဗုိက္ကလဲပူ.ဘာမွာလဲမစားႏိုင္။ တမွိဳင္မွိဳင္နဲ႔ အေမ့ကို အစာေကၽြးတိုင္း ပါးစပ္ကေန ျပန္အမ္တာကို ၾကည့္ျပီး အစားအေသာက္ပ်က္ရတယ္။

အဲဒီလို ရွိသမွ်စည္းစိမ္ေတြပံုေအာျပီး သကာလ အေမ့ကုသိုလ္ကံက ေကာင္းေတာ့ အေမ အသည္းေရာင္ အသား၀ါ ေပ်ာက္သြားတယ္။ နဂိုမူလအတိုင္း က်မ္းမာလာတယ္။ အဲဒီမွာ စရတဲ့ ေရာဂါက မန္းနီးကင္ဆာပဲ။ ပိုက္ဆံရွိမွ ေဆးကုလို႔ရတယ္။ ပိုက္ဆံမရွိရင္ ဘာမွလုပ္လို႔ မရဘူး ဆုိျပီး အေမ့ခမ်ာ စိတၱဇ ၀င္သြားတယ္။ လက္ထဲမွာ ေငြအလံုအေလာက္မရွိေတာ့ရင္ ငါေရာဂါမကုႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ငါေသရေတာ့မယ္ဆိုျပီး အျမဲညည္းေလ့ရွိတယ္။ အေမညည္းေတာ့ အေဖေရာ သားသမီးေတြေရာ မေနႏိုင္ဘူး။ အေမကံေကာင္းခ်က္က တကယ့္ကို ၾကင္နာ သနားတတ္တဲ့ ေယာက်ားေကာင္း ရထားလို႔ပဲ။

ဆိုက္ပရပ္စ္မွာ ေနတုန္းက အေမ့သားအိမ္ ကင္ဆာထပ္ျဖစ္တယ္ လို႔ လကၡဏာ ျပေတာ့ အေမစိတ္ဓာတ္ေတြ အၾကီးအက်ယ္ က်တယ္။ အဲအခ်ိန္တုန္းက ဆရာ၀န္ကလဲ ဒီမွာ ကုလို႔ မေပ်ာက္ဘူး. ႏိုင္ငံျခားမွာကုမွ ရမယ္လို႔ေျပာတဲ့ ေန႔ကစျပီး အိပ္မေပ်ာ္ စားမ၀င္. တသသ နဲ႔ ႏိုင္ငံျခားမွာ ကုဖို ႔စြဲလန္းေနတာ။ ျပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္က ဆရာ၀န္ကို ေပ်ာက္ေအာင္ မကုႏိုင္ဘူး ဆိုျပီး သြားမျပေတာ့ပဲ သူ႔မွာ ကုဖို႔ ပိုက္ဆံအလံုအေလာက္မရွိမွာကိုလဲ စိတ္ပူျပီးေတာ့ အိပ္ယာထဲက ေနမထႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ကိုယ္က မပူနဲ႔ အကုန္တာ၀န္ယူတယ္. ေပ်ာက္သြားေအာင္သာကု လို႔ ေျပာရတယ္။ အဲဒီအခါမွ သားက ကုေပးမယ္ဆိုတဲ့ အားေတြ ျပန္တက္ျပီး ေနာက္ဆရာ၀န္ဆီျပန္သြား ေဆးျပန္စစ္ေတာ့ အေျခအေနေကာင္းတယ္။ဒီမွာကုလို႔ရတယ္လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ အေမခမ်ာ ေနျပန္ေကာင္းသြားတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာကုလဲ ေတာ္ေတာ္ကုန္တာပဲ။ တကယ္လို႔မ်ား အေမသာ ႏိုင္ငံျခားမွာ ကုခဲ့ရရင္ က်ေနာ္လဲ ခုေလာက္ဆို အေၾကြးပတ္လည္၀ိုင္းေနမွာပဲ။ အေမသိပ္ကံေကာင္းတယ္။

ေနာက္ပိုင္း အေမက ေခါင္းမူးျပီးဆိုရင္လဲ ဆိုက္ကို ၀င္ျပီး ေဆးခန္းျပရမွာ ေနသာထိုင္သာ ရွိတဲ့ သူ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေဆးခန္းသြားရမွ. ေဆးေသာက္ရမွ။ တခါတေလ ကိုယ္က သူေဆးေတြကို သၾကားလံုး ပဲေလွာ္စားသလိုမ်ိဳး ထမင္းစားျပီးတိုင္း စားစားေနတာ ျမင္ေတာ့ အေမရယ္ မလိုအပ္ရင္ ေဆးခန္းမသြားပါနဲ႔ လို႔ တားလိုက္ရင္ ကိုယ္က ကပ္စည္းနည္းျပီး ေပးမသြားခ်င္ ျဖစ္မွာ စိုးျပီး မတားရဲဘူး။ သူက ကိုယ္က မသြားနဲ႔လို႔ေျပာရင္ မသြားပဲေနေပမယ့္ သူစိတ္မေကာင္း ျဖစ္ျဖစ္ေနတာ. ေဆးခန္းမသြားလိုက္ရလို႔ စိတၱဇ ေတြ ျဖစ္ျပီး ေနမေကာင္းပိုျဖစ္တာကို ေတြ႕ဖူးတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ဘာမွ မေျပာေတာ့ဘူး။ သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေဆးခန္းျပေစတယ္။ သူလိုအပ္တဲ့ ေဆးဖိုး၀ါးခ မပူပါနဲ႔ အေမ့သားက ေထာက္ပ့ံပါတယ္လို႔ ေျပာရတယ္။ ခုဆိုရင္ အေမက တခုခုဆို ကိုယ့္ကိုပဲ ေျပာေတာ့ အေဖသက္သာသြားတယ္။ အခုဆိုရင္ အေဖက အေမ့အတြက္ ပင္တိုင္ ဆရာ၀န္ ထားထားရတယ္။ အေမတခုခုဆို ခ်က္ျခင္း ပို႔ရတယ္။ ေနာက္က်ရင္ အေမျဖစ္ေနတာထက္ ေဆးခန္းမသြားရလို႔ ပိုျဖစ္တတ္တယ္။

ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္လတုန္းက အေမဒီကိုလာဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတုန္း ေမာ္လျမိဳင္မွာ ဆိုင္ကယ္ေပၚကျပဳတ္က်တယ္။ ညီမေနာက္ကေနလိုက္စီးျပီး ေခါင္းေတြမူးလို႔ လဲက်သြားတာ။ အရွိန္မရွိေပမယ့္ အသက္ၾကီးေတာ့ ေခါင္းကြဲသြားတယ္။ အုပ္ဆက္ ပြင့္သြားတယ္ ဟသြားတယ္ ဆုိလားပဲ။ ေသခ်ာမသိဘူး။ ဆရာ၀န္ေတြ စိတ္ပူတာက အေမ ဦးေႏွာက္က မသိမသာ ေသြးယိုမယ္ဆိုတာကိုပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ေဆးရံုမွာ တလခြဲေလာက္ ေနလိုက္ရတယ္။ အဲဒီမွာ အေမက စိတၱဇ ၀င္ျပန္တယ္။ သူ႔ကြဲေနတဲ့ ေခါင္းက ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မဆက္ရင္ ဟဟ နဲ႔ အျမဲေနရမွာေပါ့ဆိုျပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တယ္။ ဖုန္းေခၚရင္ငိုတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အေမေပ်ာက္ေအာင္ကု ဟေနတာကို ဆက္ေအာင္ကု သားတာ၀န္ယူတယ္ ေျပာမွ သူစိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစိတၱဇက မေပ်ာက္ဘူး အေဖက သူကားနဲ႔မပို႔ေပးရလို႔ သူ႔ကုိယ္သူ အျပစ္တင္လို႔ မဆံုး။

ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က စကာၤပူက ဆရာ၀န္ၾကီးေတြ ျမန္မာျပည္(ရန္ကုန္)မွာ လူနာအခမဲ့ ၾကည့္ေပးတယ္ လို႔သတင္းၾကားေတာ့ အေမကသြားခ်င္တယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္ေတြက ေရာဂါအေျခအေနရ စကာၤပူထိ တက္ကု ရမယ္ဆိုရင္ ပိုက္ဆံကုန္မွာ သြားကု ရမလား သြားမကု ရဘူးလား ဆိုျပီးဖုန္းဆက္လာေတာ့ အေမေရ.. သြားျပ.. ေပ်ာက္ေအာင္ကု.. ဟေနတယ္ထင္တဲ့ ေခါင္းကိုလဲ ဆရာ၀န္ေတြ အၾကံေပးခ်က္အတိုင္း ကုလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ အေမခမ်ာ ၀မ္းေတြသာျပီး ရန္ကုန္ကို ဆင္းလာျပတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဆရာ၀န္က စိတ္ပူစရာ မလိုတဲ့ အေၾကာင္း၊ ေခါင္းကလဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဆက္ေနျပီး ဆိုတဲ့အေၾကာင္း.ေဆးေတြ ဆက္ေသာက္ဖို႔ ၊ အစားအေသာက္ဆင္ျခင္ဖို႔ ေျပာျပီးျပန္လႊတ္လိုက္တယ္။ အေမတေယာက္ ေမာ္လျမိဳင္ကို ေပ်ာ္ျပီး ျပန္သြားတယ္။ မျပန္ခင္ ဖုန္းဆက္တယ္။ သူ႔ေခါင္းက စကာၤပူက ဆရာ၀န္ၾကီးနဲ႔ ျပလိုက္မွ ေကာင္းသြားျပီးတဲ့.။ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသားပါတယ္။

အေမ့ကို အျမဲက်မ္းမာေပ်ာ္ရႊင္တာ ျမင္ခ်င္ပါတယ္။ (အိုင္ပက္နဲ႔ ေ၀းခ်င္ေ၀းေပါ့))))))))

အေမ့ကိုသတိရစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Monday, 4 June 2012

ကင္းျမီးေကာက္ပံုျပင္

လူတေယာက္က ေရထဲမွာ အကူအညီမဲ့ျပီး ေရနစ္ေတာ့မယ့္ ကင္းျမီးေကာက္ကို ေတြေတာ့ ကယ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အနီးအနားမွာ ေရထဲ ထိုးျပီးအကူအညီရႏိုင္မယ့္ တုတ္ေခ်ာင္းေလး တေခ်ာင္းမွ မေတြ႕ေတာ့ လက္ေလးထိုးေပးျပီး လွမ္းတက္လာလို႔ ကင္းျမီးေကာက္ လွမ္းတက္လာလို႔ ရေအာင္ လမ္းခင္းေပးေတာ့ ကင္းျမွီးေကာက္က ကိုက္ပါေလေရာတဲ့.။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလူက ကင္းျမီးေကာက္ ေရထဲကေန လႊတ္ေျမာက္ဖို႔ ဆက္ကယ္ေပမယ့္ ကင္းျမီးေကာက္က လက္ထိုးေပးတိုင္း လွမ္း ကိုက္တယ္။

ေဘးကက ျဖတ္သြား ျဖတ္လာ သူေတြက ဒီေလာက္ေတာင္ ျပန္ကိုက္ေနတာ မကယ္ပဲ ထားလိုက္ဖို႔ ေျပာၾကတယ္။ အဲ့အခါမွာ အဲလူၾကီးက ကင္းျမီးေကာက္ ရဲ ႔ သဘာ၀က ကိုက္တတ္တဲ့ သေဘာရွိတယ္။ လူဆုိတာက သနားၾကင္နာတတ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ ကယ္တင္ခ်င္တဲ့စိတ္ရွိတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ငါတို႔ ဆီမွာ ရွိတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ဒီလို ကိုက္တတ္တဲ့သဘာ၀ ရွိတဲ့ ကင္းျမီးေကာက္ေၾကာင့္ ကယ္တင္ခ်င္တဲ့စိတ္ကို ရပ္လိုက္ရမွာလဲ တဲ့..။

တခါတရံမွာ လူေတြက တျခားသူ တေယာက္ေၾကာင့္ စိတ္နာက်င္တာ ခံစားရတယ္။ ဒါလို နာက်င္ခဲ့ရလို႔လဲ ျပန္ျပီးကိုယ့္လို ျပန္ခံစားေစခ်င္တဲ့ စိတ္ ရွိတတ္ၾကတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆုိေတာ့ တျခားသူေၾကာင့္ ငါတို႔ ဘယ္လို ခံစားခဲ့ရလဲ ဆိုတာ ျပန္ျပီးကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ေစခ်င္တဲ့စိတ္ ကိန္းေအာင္ေနလို႔။ ဒီလိုနဲ႔ ဟိုလူက ဒီလူ႔ကို ျပန္ခံစားေစခ်င္လိုက္၊ ဒီလူက ကလဲ့စားေခ်လိုက္နဲ႔ သံသရာကို လည္ျပီး ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန္မာနေတြနဲ႔ အရွိန္ေတြ တေျဖးေျဖး ျမွင့္လာ ေပါက္ကြဲရေတာ့တာပဲ။

ဘ၀ မွာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ေကာင္းမြန္တဲ့ ခင္မင္မွဳ ရခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ပင္ကိုယ္ ခ်စ္တတ္တဲ့ သေဘာ၀အတိုင္း မွန္ကန္စြာ ခ်စ္တတ္ဖို႔နဲ႔ ကိုယ့္ခ်စ္ေနတာကို ဘာအေၾကာင္းနဲ႔မွ အရွံဳးမေပးလိုက္ဖို႔ပဲ။

ဒါေပမယ့္ ရလာဒ္ကေတာ့ ႏွစ္မ်ိဳးေတာ့။ ကိုယ့္က ခ်စ္ခင္မွဳေတြ ၾကင္နာမွဳေတြ ပဲ ေစတနာသန္႔ သန္႔ထားေတာ့ တဖက္လူက ကိုယ့္ကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပိုနားလည္လာသလိုပဲ ေနာက္ရလာဒ္ကေတာ့ ကင္းျမွီးေကာက္ လို ကိုယ့္စိတ္ဘယ္လို ထားထား ကိုက္တတ္တဲ့သဘာ၀အတိုင္း ကိုယ့္ကို ျပန္ကိုက္ေနမွာပဲ။ ကင္းျမီးေကာက္ ကိုက္လို႔ ျပန္ရိုက္သတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနသ၍ေတာ့ ကိုယ့္မွာ ခ်စ္တတ္တဲ့စိတ္မရွိေနေသးလို႔ပဲမွတ္လိုက္ပါ့.။

ကိုယ္ကေတာ့ ကင္းျမီးေကာက္....

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာ

ဖိုးစိန္

Saturday, 28 April 2012

ျဖစ္ရပ္မွန္ ကို လုပ္ၾကံ ဇာတ္လမ္း တပုဒ္လို….

ခုတေလာ….. ခုတေလာလို႔ ဆိုတာထက္ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ကိုယ့္ အသိ ဘေလာ့ဂါေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြ မဂၤလာယူၾကတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ အလုပ္ေကာင္းလို႔ပဲလား။ ၀င္ေငြေတြ သိပ္ေကာင္းေနလို႔ပဲလား။ ဒါမွ မဟုတ္ ႏွစ္ေယာက္တအိမ္မက္. နင္လုပ္တာ ငါစား ငါလုပ္တာ နင္စု ဆိုတာမ်ိဳးလာေတာ့မသိ။ ကဲျပီးရင္ မဂၤလာ၀တ္စံုေတြ ငွား တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ စကာၤပူတခြင္ ျပဲျပဲစင္ေအာင္ သြား ရိုက္လိုက္တဲ့ မဂၤလာပံုေတြ။ ဒီထက္ အားမရလို႔ သုိးျခံ ျမင္းျခံမက်န္ အပင္ပန္းခံ သြားေရာက္ရိုက္ေနၾကတဲ့သူေတြလဲ ပါေသး။ (ကို ေမာင္သန္ ႔ မပါ) (ဟမ္.. သူ႔အေရွ႔တုန္းကေတာ့ လွဒယ္ ေျပာခဲ့တာ) ဒါေတာင္ အားမရေသးဘူး ကိုယ့္အလွည့္က် စနစ္က်ရေအာင္ သူတို႔က ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္သရုပ္ေဆာင္ ျပမယ္ ဆိုတဲ့သူေတြက ရွိေသးတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခုခ်ိန္မွာ ယူႏိုင္တဲ့သူေတြကို အားက်တယ္။(ဒါကလဲ သူတို႔ ၾကားေကာင္းေအာင္ ေျပာတာ) ကိုယ္ေတြလဲ အဲလို အလွမဂၤလာ ဓာတ္ပံု လိုက္ရိုက္ခံမယ့္ သတို႔သမီးကို ငွားလို႔ ရငွားခ်င္ေသး။ တကယ္ေတာ့ ဒါေတြဟာ ဘေလာ့ဂါ လူပ်ိဳၾကီးေတြကို ေဖဘြတ္ေပၚ ေခၚျပီး သက္သက္ အႏိုင္နဲ႔ပိုင္း ေစာ္တေကာ္ ေမာ္တကားလုပ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြ။ ရွဳတ္ခ်သင့္တယ္။ ဒီလိုရွဳတ္ခ်ဖို႔ ကိုေပါ အကူအညီေတြ ယူရလိမ့္မယ္။

ဒါတင္မကေသးဘူး။ျပီးေတာ့ ေမြးၾကတယ္။ ေမြးျပီးေတာ့လဲ ေမြးတဲ့ရက္က စလို႔ မဲ့၊ ျပံဳး၊ ရယ္၊ ငို က အစ ေသးေပါက္ အီးပါ အဆံုး အိုင္ဖုန္းနဲ႔ ရိုက္လိုက္၊ အိုင္ပက္နဲ႔ ရိုက္လိုက္ ယူက်ဳေပၚတင္လိုက္နဲ႔ လူျပိဳေတြ ကေလးမရွိတဲ့သူေတြ မနာလို ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ေအာင္ စကၠန္႔ မိနစ္ မျခားတင္္တဲ့ ပံုေတြ။ ( ဥဥကလူသစ္. အမစင္. အမသံ. ကိုသီဟသစ္ မပါ) တခ်ိဳ႔တခ်ိဳ႔ေတြ သမီးေလး အတြက္ ေဖဘြတ္ေတြဖြင့္လို႔ သူငယ္ခ်င္း အျဖစ္ေတာင္ စတင္လက္ခံဖို႔ အခ်ိန္နဲ႔ အမွ် ေစာင့္ခဲ့ရေသး။ (အမစင္ မပါ)

ကဲ … ထားပါေတာ့။ ဒါမ်ိဳးေတြ ေတြ႕ေတာ့လဲ ဖိုးစိန္က အတိတ္ေဟာင္းကို ျပန္တူးဆြ သတိရရတယ္။ ခုလို ေခတ္ေကာင္းတဲ့ဘ၀လို မဂၤေဆာင္၀တ္စံုေတြ ထည္လဲ၀တ္ ဓာတ္ပံု အရိုက္မခံရေပမယ့္ သူမ်ား ညီမ ကိုယ္ခ်စ္သူ ကို ဘုရားဖူး တညအိပ္ဆိုျပီး အလည္ေခၚသြားလိုက္တာ သံုးညနဲ႔ ခိုးေျပးသလို ျဖစ္လို႔ သူ႔ အကိုေတြ ဖုန္း ဖန္း ဖ်န္း တဆိုျပီး တဖ်တ္ဖ်တ္ ရိုက္တာကိုေတာ့ အားရပါးရခံခဲ့ရတယ္။ ဂုဏ္ယူပါတယ္.. အရိုက္ခံရတာနဲ႔ တန္တဲ့ အျပင္ မတူမတန္ဘူးဆိုျပီး သူ႔ကို အိမ္ျပန္ေခၚသြားေတာ့ ပိုလို႔ေတာင္ တန္ေသး။

ကဲ.. ထားပါေတာ့။ သံုးေလးလ ေလာက္ေနေတာ့ သူ႔ ဗိုက္ ကေလး ပူလာတယ္။ သူ ဗိုက္ပူလာလို႔ ဖိုးစိန္ ကို မိဘေတြက အိမ္ေပၚက ႏွင္ခ်လိုက္တယ္။ သြားေလေရာ့ ရန္ကုန္ဆိုျပီး။ ရန္ကုန္ေရာက္ေပမယ့္ ဖိုးစိန္လဲ အဲ့ဗိုက္ပူေလးကို တလ တခါ ေတာ့ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ သြားခိုးၾကည့္တာပဲ။ အဲ့ဲဗိုက္ပူေလး ျပန္ပိန္သြားေတာ့ ေကာင္မေလး ေသးေသးေလး တေယာက္ ထြက္လာတယ္။ အဲအခ်ိန္က စလို႔ တေသြး တသံ တမိန္႔ နဲ႔ ဖိုးစိန္ ေမာ္လျမိဳင္ ကို ေျခဦးမလွည့္ရ။ ဒုတ္ယူမလား ဓားယူမလား။ ကိုယ္ေတြက ဒါမ်ိဳးေတြ ၾကိဳက္တတ္တာ မဟုတ္ေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ရန္ကုန္မွာ တရြာေျပာင္း သူေကာင္းလုပ္ပလိုက္တယ္။ ေအးေရာ။

ကိုယ္လဲ အသဲႏွလံုးနဲ႔ပဲ။ ေကာင္မေလး ေသးေသးေလးကို ခ်စ္တတ္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဖိုးစိန္ စိတ္အလို အရ ဇာတ္နာနာနဲ႔ အလြမ္းဇာတ္ခင္းလိုက္တယ္။ လံုး၀ကို မေတြ႕ဘူးေပါ့။

ခုဆိုရင္ ေဖၾကီးစိန္ ကို သမီးေလးက စာခၽြန္ေတြပါးေနျပီး။

ကဲ.. ထားပါေတာ့။ ကိုယ့္ အေပါင္းအသင္းဘေလာ့ဂါေတြက သမီးေတြ သားေတြ ရွိေတာ့ ကိုယ္လဲ မနာလိုစိတ္ေတြ တဖြားဖြား ကိုယ့္ သမီးေလးကို ဘယ္တုန္းကမွ သတိမရဖူးတဲ့ စိတ္ေတြ ဘယ္တုန္းကမွ မရွိဘူးတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ သမီးေလးကို လြမ္းလိုက္ရတာ.. ခုတေလာ မစားႏိုင္ မေသာက္ႏိုင္ မသြားႏိုင္။ ဘာေတြ႔ေတြ႕ တမွိဳင္မိွဳင္..။ အေပ်ာ္အပါးဆိုတာ မရွိ။ အခ်စ္ဆိုတာ မရွိ။ အေပါင္းအသင္းဆိုတာ မရွိ။ ဘာလုပ္လုပ္ စိတ္ကို ကမရွိ။

ဒါေတြကို ထြက္ေပါက္ရေအာင္ ကိုယ့္မွာ သမီးေလး ရွိေၾကာင္း ဖြင့္ေျပာမိေတာ့ ကိုယ့္ကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြက ငါးခူးျပံဳး ငါးသေလာက္ျပံဳး ျပံဳးသလို ေလွာင္ျပံဳး သေရာ္ျပံဳး….။ ကိုယ္ၾကားဖူးတာက လူၾကားထဲမွာ လူပ်ိဳ ကို အိမ္ေထာင္ရွိပါတယ္လို႔ ထင္တဲ့သူေတြကို လူပ်ိဳ လုပ္တဲ့သူက ရွင္းျပရတာ အခက္ဆံုး။ ကိုယ့္အလွည့္က်မွ သမီးေလး ရွိပါတယ္ လို႔ ခံစားေျပာျပတာကို ကိုယ့္ကို အားလံုးက လူပ်ိဳလို႔ မ်က္စိမွိတ္ ဇြတ္ျငင္းေနလို႔ ရွင္းျပရတာ အခက္ဆံုး။ ကိုယ္ေျပာေနတဲ့စကားေတြက ျဖစ္ရပ္မွန္ ကို လုပ္ၾကံဇာတ္လမ္းတပုဒ္လို…။ လူေတြ သိပ္ခက္တယ္။ အထူးသျဖင့္ အားေပါက္ေအာင္ရွင္းျပလဲ ဒီဘူတာ ျပန္ျပန္ဆိုက္တဲ့ AaB က စာမေရး ေလေပး ဘေလာ့ဂါေတြ. :P

ကဲ... ထားပါေတာ့... လက္ဆင့္ကမ္းေပးၾကပါ... ဖိုးစိန္မွာ သမီးေလး တေယာက္ရွိပါတယ္ဆိုတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ လုပ္ၾကံဇာတ္လမ္းတပုဒ္ကို...

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာ

ဖိုးစိန္

Thursday, 22 March 2012

အိပ္မေပ်ာ္ေသာစိတ္

ကိုယ္ ငယ္ငယ္က တေရးႏိုးတိုင္း အိမ္ေရွ႔မွာ စက္တလံုး ဂြ တစံု နဲ႔ တကုတ္ကုတ္ အလုပ္လုပ္ေနတတ္တဲ့ အေဖကို အျမဲေတြ႔တယ္။ ကိုယ္နာရီ လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ အခ်ိန္က မနက္ (၃) နာရီ (၄) နာရီၾကား။ ကိုယ္ျပန္အိပ္ေပမယ့္ ကိုယ့္အေဖ အိပ္ယာျပန္၀င္တယ္ ဆိုတာ တခါမွ မရွိဘူး။ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္မွာ ကိုယ္က အေဖ့ကို ဘာလို႔ အေစာၾကီး အလုပ္ထလုပ္ေနလဲ ေမးရင္ ကိုယ့္အေဖက အေစာၾကီးထမွေတာ့ အိပ္မရလို႔ေပါ့တဲ့။ ကိုယ္ကေတာ့ အိပ္ခ်ိန္ကို မအိပ္ပဲ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ စက္တလံုးကို ထထ ကလိေနတဲ့ အေဖ့ကို သေဘာမက်ခဲ့ဘူး။ ေမးလိုက္ရင္လဲ အေျဖကို တိတိက်က် အေဖ့ဆီက မရခဲ့ဘူး။ မင္းတေန႔နားလည္လာမွာတဲ့။

အခုတေလာ ကိုယ္ အိပ္မရဘူး။ အိပ္မရဆိုေပမယ့္ ၾကိဳးစားၾကိတ္မွိတ္ျပီး စိတ္ကို အနားေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မနက္ ၃ နာရီေက်ာ္ရင္ အလိုလို ႏိုးေနျပီး။ အဲလိုီေန႔က အေစာၾကီး အိပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားျဖစ္တဲဲ့အတြက္ အေစာၾကီး ႏိုးထ ျဖစ္တာ။ အေစာၾကီး ႏိုးမွာ စိုးရိမ္လို႔ ၂ နာရီ ၃ နာရီေလာက္ အိပ္ျပန္ေတာ့လဲ အေစာၾကီး ႏိုးေနတာပဲ။ အိပ္မက္ေတြ မက္ေနတာပဲ။ အိပ္ယာထတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ လူက လန္းလန္းဆန္းဆန္း မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီႏိုးေနတဲ့ အခ်ိန္ကို အစားထို ကုဖို႔က တခုခုကို အစားထိုးလုပ္ဖို႔ပဲ။ အခုအေဖ့ကို နာလည္းသြားတယ္။ အေဖ့မွာ အစားထိုးလုပ္စရာ စက္တလံုး ဂြတစံု ရွိေနခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ့္မွာ ကြန္ျပဴတာတလံုးပဲ ရွိတယ္။ ကြန္ျပဴတာ ဖြင့္ျပန္ေတာ့လဲ အနည္းဆံုး အလုပ္ေမးလ္ထဲ ေရာက္သြားျပန္ေရာ။ ကြန္ျပဴတာပိတ္ ၾကိတ္မွိတ္ အိပ္ျပန္ေတာ့လဲ အလုပ္ေတြ ေခါင္းထဲမွာ တန္းစီလာျပန္ေရာ။ သက္ပ်င္းေလးခ်၊ ဟိုဘက္လွည့္လိုက္

ဒီဘက္လွည့္လိုက္နဲ႔ မိုးလင္းျပန္ေရာ။

ကိုယ္ တညတည ဘာေတြ စဥ္းစားေနလဲ ဆုိရင္ေတာ့ အလုပ္အေၾကာင္းပါပဲ။ အလုပ္မွာ စိတ္ဖိစီးမွဳ ရွိသလား၊ အထက္လူၾကီးက ကိုယ့္ကို ဖိႏွိပ္ေနသလား၊ လက္ေအာက္ငယ္သားေတြက ကိုယ့္ကို မေလးမခန္႔လုပ္သလား၊ ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္တဲ့ အလုပ္ေတြ ကို အလုပ္က ခိုင္းထားလို႔ လား ေမးရင္ တခုမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ အလုပ္မွာ အထက္က သူေထးေရာ၊ ရံုးက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြေရာ ကိုယ့္ကို ခ်စ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္မွာ မလုပ္ႏိုင္တဲ့ အလုပ္ေတြ မရွိပဲ ကိုယ့္စိတ္က အလုပ္ေတြကို ပိုပို လိုခ်င္ လုပ္ခ်င္ေနတဲ့ စိတ္ကို တားမရျဖစ္ေနတာပါ။

ကိုယ္ရံုးေရာက္ရင္ တခုခုကို ဆံုးျဖတ္ဖို႔ အတြက္ ကိုယ့္ ဆီက အေျဖကို ေစာင့္ေနတတ္တဲ့ သူေထး နဲ႔ စကားေျပာရ တာ ၊ ကိုယ္ကို တန္းစီျပီး ေစာင့္ေနၾကတဲ့ ရံုးသူေတြ ဆီက ျပသနာေတြကို တခုခုျပီးတခု ေျဖရွင္းေပးရတာ၊ ကိုယ္နဲ႔ ေတြ႕ရမယ့္ ေက်ာင္းသား ေတြရဲ ႔ ျပသနာ တခုခု ကို ကိုယ္ ေျဖရွင္းေပးရတာကို ေနသားတက် သေဘာတက် တာ၀န္ယူတတ္ေနခဲ့တာ။ အဲလိုေတြ ေျဖရွင္းႏိုင္ဖို႔ အတြက္ ကိုယ့္မွာ အလုပ္အေၾကာင္းကို မစဥ္းစားဖူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာကို က ညည အဲလိုစဥ္းစားဖို႔ တြန္းအားေပးတာ၊ အိပ္မက္ထဲထိ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြက စိုးမိုးေနခဲ့တာကိုက ကိုယ့္ကုိ အိပ္မေပ်ာ္ပဲ အေတြးမ်ားေစခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြပါပဲ။

“စိတ္ဖိစီးမွဳေတြ တအားမ်ားေနရင္ အလုပ္ေတြအားလံုးကို လုပ္ႏိုင္တယ္ လုပ္ရမယ္ ဆိုျပီး သိမ္းၾကံဳးမလုပ္နဲ႔၊ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ အရာကေနစလုပ္ပါ၊ အလုပ္ေတြကို ေ၀မွ် လုပ္ပါ” ဆိုတဲ့ ေလာ့ဂ်စ္ေတြ တကယ္လက္ေတြ႔က်ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ အသံုးမ၀င္ဘူး။ ကိုယ့္မွာ အလုပ္အတြက္ စိတ္ဖိစီးမွဳ မ်ားေနတာ မဟုတ္ပဲ ဒါက “ ငါလုပ္ႏိုင္ေနတာပဲ၊ ဘာေၾကာင့္ မလုပ္ႏိုင္ဘူး “လို႔ ေျပာရမလဲ ဆုိတဲ့စိတ္ေတြ၊ “ငါဒါေလးေတာင္ အားစိုက္ထုတ္ျပီး မလုပ္ႏိုင္ဘူးလား၊ ဒါငါ့ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးသာ ဆိုရင္ ငါဒီလို ပဲ စဥ္းစားလုပ္မွာပဲ၊ ဒါေလးေတာင္ တာ၀န္ မယူႏိုင္ရင္ ငါ့ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးကို ဘယ္လို က်က်နန တည္ေဆာက္ႏိုင္မွာလဲ" ဆုိတဲ့ အေတြးေတြက ကိုယ့္ကို စိတ္ဖိစီးမွဳ တခုအေနနဲ႔ ၀င္ေရာက္လာခဲ့တာ။ ေလာဂ်စ္ကို ၾကိဳးစားျပီးမွီျငမ္းတဲ့ အတြက္ အလုပ္ေတြကို ခြဲေ၀ေပးမွဳ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ အလုပ္ေတြကို ေရြးလုပ္မွဳအတြက္ ကိုယ္စဥ္းစားရျပန္တာပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ့ ဒီအိပ္မေပ်ာ္ သက္ျပင္းခ် သံသရာ ၾကီးက တဟင္းဟင္းနဲ႔ လည္ေနေတာ့တာပဲ။

ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အခ်ိန္ရတိုင္း “ မင္း စိတ္ကို အလုပ္ထဲ ႏွစ္မထားနဲ႔၊ မင္းလုပ္တိုင္း ေကာင္းတာ ရွိမယ္၊ ဆုိးတာရွိမယ္။ မင္း လုပ္လို႔ အေကာင္း မျဖစ္လာရင္လဲ မင္း စိတ္မညစ္နဲ႔၊ စိတ္ဓာတ္မက်နဲ႔။ မင္းလုပ္လို႔ ေကာင္းသြားရင္လဲ သိပ္၀မ္းမသာနဲ႔။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ အလုပ္အတြက္ စိတ္အားျဖစ္ေစဖို႔ မင္းကိုယ္မင္း ဂုဏ္ယူတတ္ပါ။ မင္းကိုယ္မင္း အေကာင္းဆံုးကို လုပ္ေနတယ္ အေကာင္းဆံုးကို လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုျပီး အျမဲေတြး၊ မင္းကို ခ်စ္တဲ့ သူေတြ ရွိမယ္၊ မုန္းတဲ့သူေတြရွိမယ္။ အဲဒီလူေတြကို ကိုျပန္ခ်စ္ ျပန္မုန္းဖို႔ထက္ မင္း သူတို႔ အတြက္ အေကာင္းဆံုး လုပ္ေပးႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားပါ “ဆိုတဲ့ ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ အသိေပးမွဳကို စိတ္ထဲမွာ အခ်ိန္ရတိုင္း ဘုရားစာ ရြတ္သလို ေရရြတ္ေနမိတာပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေတာ့ ဒီနည္းနဲ႔ စိတ္ေျဖတတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားတယ္။

ေနာက္တခုက စိတ္ဖိစီးမွဳ မ်ားလာရင္ ဘာလုပ္ရမယ္ ဆုိတဲ့ ေလာ့ဂ်စ္ေတြကို ေသြဖယ္ျပီး လက္ရွိ အလုပ္ေတြထဲကို တန္းစီျပီး တခုျပီးတခု ေျဖရွင္းရင္းနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ဖိစီးမွဳ႕ ကို ေလ်ာ့သြားေအာင္ လုပ္ေနတာ ေနသားက်ေနျပန္ေရာ။

စိတ္ဖိစီးမွဳ႔ရဲ ႔လကၡဏာေတြ ျဖစ္တဲ့ (၁) အိပ္မေပ်ာ္ျခင္း (၂) စားမ၀င္ျခင္း (၃) အာရံုစူးစိုက္မွဳ အားနည္းလာျခင္း (၄) အလုပ္အရည္အေသြး က်ဆင္းလာျခင္း (၅) အမွားေတြ လုပ္တတ္လာျခင္း (၆) ေဒါသၾကီးလာျခင္း (၇)ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး ည့့ံဖ်င္းလာျခင္း (ဂ) ခံစားထိရွ ေၾကကြဲလြယ္လာျခင္း (၉) အရက္ ေဆးလိပ္စြဲလာျခင္း (၁၀) အာရံုေၾကာ အားနည္းလာျခင္း၊ ဆိုတဲ့ အခ်က္ ေတြထဲက အခ်က္ ၇ ခ်က္ထက္ ပိုလာရင္ လူတေယာက္ အတြက္ စိုးရိမ္ရတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ပင္ကိုယ္ ေဒါသၾကီးတာနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္တာက လြဲရင္ က်န္တဲ့ အရည္အေသြးတခုမွ မက်ဆင္းေသးဘူး။ အဲလို မက်ဆင္းေအာင္လဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အေပၚက ေျပာခဲ့တဲ့စာသားေတြနဲ႔ အျမဲ အားေပးတယ္။ ကိုယ္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာရင္လဲ ကိုယ့္အနားမွာ ရွိတဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြကို အျမဲ အကဲခတ္ျပီး သူတို႔ စိတ္ဖိစီးမွဳေတြ ရွိသလား မရွိသလား စူးစမ္းရေသးတယ္။

ဒီေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္ရင္ အိပ္ယာထဲမွာ အတင္းၾကိဳးစား အိပ္လိုက္ဖို႕ထက့္ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ စိတ္ထဲမွာ ဖိစီးေနတဲ့ အရာတခုကို လုပ္ေနလိုက္တာ က စိတ္ေျဖသာမွဳ တခုရသြားသလို ကိုယ့္အတြက္စိတ္ဖိစီးမွဳ ေလ်ာ့သြားလိမ့္မယ္ လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခံယူမိေနလို႔ပဲ္။ ကိုယ္က ကိုယ့္အေဖ ေလာ့ဂ်စ္ကို ယူျပီး ၾကိဳးစားၾကည့္တာ အဆင္ေျပတယ္။ တခါတေလ လူေတြက ျဖစ္တတ္တယ္။ ဘာမွ စိတ္ညစ္စရာ မရွိပဲ စိတ္ဖိစီးလို႔ ဆိုျပီး အိပ္မေပ်ာ္ စားမ၀င္တဲ့ေရာဂါ။ အဲလို ေရာဂါျဖစ္လာရင္ အိပ္မေနနဲ႔ ၊ အလုပ္သာ ထလုပ္လိုက္။ အိပ္ယာထဲ အခ်ိန္ကုန္ခံ အပင္ပန္းခံ စဥ္းစားမဲ့ အစား ထၾကြ ႏိုးၾကားျပီး အလုပ္ကိုသာ ေျပးလုပ္လိုက္။ အလုပ္က ပင္ပန္းသြားတဲ့ အခါ သူ႔ အလိုတက် ခႏၵာကိုယ္က စိတ္က အနားယူသြားလိမ့္မယ္။ အလုပ္က ျပီးသြားတဲ့အခါ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳတခုကို ရလာလိမ့္မယ္။

အခုတေလာ ကိုယ္ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညေတြ မ်ားေနတယ္။ ဘာလို႔ အိပ္မေပ်ာ္လဲေမးရင္ သူေထးက လက္ရွိသူ႔ေနရာကို ကိုယ့္ကိုယ္ေပးျပီး ခ်ာရတီ အလုပ္မဟုတ္တဲ့ တျခားအလုပ္တခုကို တျခားတႏိုင္ငံမွာ အေျခခ်ေတာ့ မလို႔။ ရာထူးၾကီးေလေလ တာ၀န္ယူရမွဳမ်ားလာေလေလ စိတ္ဖိစီးမွဳ မ်ားလာေလေလဆုိေတာ့ ေနာက္တခ်ိန္ စိတ္ဖိစီးမွဳ မရွိရေလေအာင္ ခုကတည္းက အိပ္ခ်ိန္ေတြကို နည္းနည္းျခင္း ဖဲ့ေျခြျပီး ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ေနပါတယ္လုိပဲ ကိုယ့္စိတ္ဖိစီးမွဳကို ကိုယ္ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။

ကိုယ့္လိုပဲ အလုပ္ေၾကာင့္ မိသားစုေၾကာင့္ စိတ္ဖိစီးတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ စဥ္းစားလြန္ျပီး အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ား စိတ္ကို စိတ္ႏွင့္ ေျဖရွင္းႏိုင္ၾကပါေစ။

အားလံုးပဲ စိတ္မဖိစီးသင့္တဲ့ စိတ္ဖိစီးမွဳမ်ားကေနကင္းျပီး အိပ္ေပ်ာ္စား၀င္ ဘေလာ့ဂင္ ေဖ့ဘြတ္၀င္ႏိုင္ ၾကပါေစ။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Saturday, 28 January 2012

ေသမင္းကိုရင္ဆိုင္ျခင္း (CASE 1)

နိဒါန္း

က်ေနာ္ COUNSELING ကို စသင္ကတည္းက ဒီပညာနဲ႔ ကေလးေတြစိတ္ကို က်ေနာ့္ ကူညီႏိုင္သေလာက္ ဥာဏ္စြမ္းရွိသေလာက္နဲ႔ ကူညီမယ္ လို႔စိတ္ကူးထားပါတယ္။ က်ေနာ္ စိတ္အထူးကု ဆရာ၀န္ တေယာက္မဟုတ္တဲ့ အတြက္ ဆရာ၀န္ တေယာက္ရွဳ႔ေထာင့္ကေန မေရးပါဘူး။

က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့ ကေလးေတြရဲ ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို သူတို႔ရဲ ႔စိတ္ခံစားမွဳေပၚမွာ မူတည္ျပီး စိတ္ကို စိတ္နဲ႔ ျပန္ျပီးေခ်ပ ေပးခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ ကေလးေတြ အတြက္ အသံုး၀င္သလို က်ေနာ္လံုး၀ ကိုင္တြယ္လို႔ မရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးရွိတဲ့ကေလးေတြလဲ ရွိပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဒီေကစ့္ေတြဟာ ကေလးေတြရဲ ႔စိတ္လံုျခံဳ မွဳအတြက္ လွ်ိဳ႔၀ွက္ထားရမယ့္ ကိစၥေတြပါ။ ကေလးေတြဟာ သူတို႔ ယံုၾကည္တဲ့ သူမွသာ အမွန္တရားကို ေျပာျပေလ့ရွိျပီး သူတို႔ယံုၾကည္မွဳ ရဖို႔ ေတာ္ေတာ္ တည္ေဆာက္ယူရပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေတြ႕အၾကံဳေတြ အမ်ားၾကီးေပးတဲ့ သူတို႔နဲ႔ က်ေနာ္ စကားေျပာရတဲ့ေနရာမွာ အမ်ားၾကီး အဆင္ေျပေၾကာင္း သတိထားမိတယ္။ အဲဒါက သူတို႔နဲ႔ စကားေျပာတဲ့ အခါ သူတို႔ စိတ္အတိုင္း သူတို႔နဲ႔လိုက္သြားႏိုင္ဖို႔. သူတို႔ မထင္မွတ္တဲ့ ေနရာမွာ ကိုယ္က ရပ္တန္႔ေပးႏိုင္ဖို႔ေပါ့..။

ေသမင္းကိုရင္ဆိုင္ျခင္း (CASE 1)

မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္ (counseling ) ကိုစေတာ့ ပထမဆံုး စကိုင္ရတဲ့ ေကစ့္ေလးပါ။ ၁၃.၁၄ ႏွစ္အရြယ္ အလယ္တန္းအဆင့္ ေက်ာင္းသူ တဦးပါ။ သူ႔နာမည္ မာရီယားလို႔ေခၚတယ္။ သူက အေဖက ဒတ္ခ်္ လူမ်ိဳးနဲ႔ အေမက ဖိလစ္ပိုင္နဲ႔ စကာၤပူ တရုတ္ေရာထားတဲ့ တရုတ္မူ. လင္မယားႏွစ္ေယာက္လံုးက စကာၤပူူ ႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသား ခံယူထားတာ။ မာရီယာက သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ ႔ သမီးအၾကီးဆံုး ေပါ့။ မႏွစ္က မာရီယာ အေဖနဲ႔ အေမ ကြဲျပီး သူမ အေဖက သူႏိုင္ငံသူ ျပန္သြားတယ္။ မာရီယာက သူမ အေဖနဲ႔ ကြဲျပီး သိပ္မၾကာဘူး။ ေနမေကာင္းခဏခဏ ျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းလဲ ခဏခဏ ပ်က္ရတယ္။ ပထမဆံုး ေဆးရံုတက္တဲ့ အခါမွ ဆရာ၀န္က မာရီယာရဲ ႔ ခႏၵာကိုယ္ထဲက (Spleen) က လိုအပ္တာထက္ ပိုၾကီးေနတယ္လို႔ ေျပာတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေဆးစစ္ခ်က္ယူေတာ့ (၃)လ အၾကာမွာ မာရီယားမွာ ေသြးကင္ဆာ ရွိေနျပီးဆုိတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဆရာ၀န္က မာရီယားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းရွင္းျပျပီး ေဆးကုရင္ ေပ်ာက္တယ္လို႔ အားေပးခဲ့တယ္။ မာရီယားစိတ္ဓာတ္မက်ေအာင္ ေက်ာင္းကိုလဲ ပံုမွန္တက္ေစခဲ့တယ္။

က်ေနာ္ မာရီယာကို စေတြ႕တာ သူမ ေသြးကင္ဆာ ျဖစ္ေနျပီး(၆) လအၾကာမွာပါ။ သူဆီမွာ ေဖ်ာ့ေတာ့ အားငယ္တဲ့ မ်က္၀န္းတစံုကလြဲလို႔ သူမဟာ အရာရာကို သိေနတဲ့ လူတေယာက္လို႔ ခံစားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမကို ျမင္တာနဲ႔ သူမ ေရာဂါသည္မွန္း သိသာေနတယ္။

မာရီယာကို ပထမဆံုးေတြ႕တဲ့ ေန႔က မာရီယာ အတန္းပိုင္ ဆရာမက က်ေနာ့္ကို မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ သူက ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ သာျပံဳးသာျပံဳးျပေပမယ့္ က်ေနာ္သူ႔နဲ႔ စကားေျပာလို႔ ရမယ္လို႔ စိတ္ထဲက ထင္ေနခဲ့တယ္။

မာရီယာနဲ႔ က်ေနာ္ ပထမဆံုး ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းေတြတဲ့ အခ်ိန္မွာ မာရီယာ ေမးတာက “ ငါတကယ္ ေသမွာလား” တဲ့.။ သူမ မ်က္၀န္းမွာ ေၾကာက္ရြ႕ံမွဳေတြ ရွိေနေပမယ့္ သူမ စိတ္ကို သူမ ေတာ္ေတာ္ထိန္းခ်ဳပ္ထားပံုရတယ္။

က်ေနာ္ ရိုးရိုးပဲ ေျဖခဲ့တယ္။”ငါမသိဘူး.. ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ရွိတဲ့ အေျခအေနမွာ ငါတို႔ ရပ္တည္ ေနႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကမယ္” လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ပထမဆံုးေတြ႕တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူမ မိနစ္ (၃၀) စာေလာက္ငိုေနခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ ပထမပိုင္း Session ကို အဲေလာက္နဲ႔ပဲ နားလိုက္ခဲ့တယ္။

ေနာက္ရက္ေတြမွာ က်ေနာ္ သူမနဲ႔ စကားေျပာဖို႔ ခ်ိန္းေပမယ့္ သူမေရွာင္ေနခဲ့တယ္။ သံုးခါေလာက္ ခ်ိန္းျပီး က်ေနာ္ လက္ေလွ်ာ့ထားခ်ိန္မွာ သူမ က်ေနာ့္ကို ဖုန္းေခၚျပီး ေတြ႕ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ သူက အိမ္ကုိလာခဲ့ေျပာလို႔ က်ေနာ္ သူမအိမ္ကို လိုက္သြားခဲ့တယ္။ သူမ အခန္းတခုလံုးမွာ ရွိတဲ့ မီးလံုးေတြ၊ တီဗြီေတြ ကို ခြဲျပီး ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြကို ဆြဲျဖဲထားတာ အခန္းတခုလံုး ပြေနတဲ့ အျပင္ အခန္းအျပင္ထိေတာင္ေရာက္တယ္။ သူအေမကေတာ့ ဆုိဖာေပၚမွာ က်ံဳ႔က်ံဳ႔ေလးထိုင္ျပီးငုိေနတယ္။ ထူးျခားတာက သူမပိုင္ဆိုင္တဲ့ပစၥည္းေတြက လြဲလို သူမ အိမ္က တျခားပစၥည္းေတြကုိ ရန္မရွာဘူး။ မခြဲဘူး။

ဒီလို ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေသရမယ္လို႔ ၾကိဳသိေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ ႔စိတ္မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ားလိုက္မယ့္ ပူပင္ေသာကလဲ။ အရြယ္တူေတြ လွဳပ္ရွားသြားလာ ေပ်ာ္ပါးေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေန႕တိုင္းသူ႔အတြက္ ေသရမယ့္ ရက္ကို ေစာင့္ေနရသလိုပဲ။ ငါေသေတာ့ ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ တခ်ိန္လံုးညည္းတြားရင္ ေန႔ေတြကို ျဖတ္သန္းသြားရမယ္ဆိုတာ စဥ္းစားတိုင္း သနားမိတယ္။

ဒီလို အရြယ္ေတြမွာ တခ်ိဳ႔က ေသရမွာကို သိရက္နဲ႔ မေသႏိုင္ပါဘူး ဆုိျပီး ျငင္းဆန္မယ္။ (DENIAL)

တခ်ိဳ႕က ငါ့အလွည့္မွ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာလဲ၊ ငါ့ကုိမွ ဘာလို႔ ဘုရားသခင္က အျပစ္ေပးတာလဲ စသျဖင့္ စဥ္းစားမိတုိင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဒါသထြက္မယ္။ (ANGER)

ေနာက္ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဘာမွမေျပာပဲ တေယာက္တည္း ႏွဳတ္ဆိတ္ျပီး အခန္းေအာင္းေနတတ္မယ္, ဘုရားသခင္ကို ၾကိတ္ျပီး တေနတတ္တဲ့သူမ်ိဳးေပါ့။ (BARGAINING)

တခ်ိဳ႔က စိတ္ဖိစီးမွဳေတြ ျဖစ္လာျပီး ဖ်ားျခင္းနားျခင္းနဲ႔ စိတ္ကို အရွံဳးေပးမယ္။ (DEPRESSION)

ေနာက္ဆံုး လူမ်ိဳးက ဘယ္အခ်ိန္ေသေသ . ငါအဆင္သင့္ ဆုိတဲ့ တဲ့ လူစားမ်ိဳးေတြ ျဖစ္တယ္။ (ACCEPTANCE)

မာရီယာကေတာ့ ေသျခင္းတရားကို ေဒါသနဲ႔ ေျဖရွင္းတာ ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ သူမနဲ႔ ရင္ဆိုင္ ရတဲ့အခါ သူမရဲ ႔ စိတ္ခံစားမွဳ ကို နားလည္ရတယ္။ သူမရဲ ႔ခံစားခ်က္ေတြကို ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေအာင္ အေကာင္းဖက္ကေန ဆြဲေတြးေပးရတယ္။ သူမ မယံုၾကည္ေတာ့တဲ့ ဘုရားသခင္ ဆုိတာကို သူမစိတ္က ဖယ္ရွားေပးျပီး သူမကိုယ္ သူမ ယံုၾကည္လာေအာင္ ျပဳျပင္ေပးရတာပဲ။ သူမ စိတ္ခံစားရတိုင္း ေဒါသထြက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူမကို က်ေနာ္ေလ့က်င့္ေပးထားတာက သတင္းစာ စကၠဴေတြပါပဲ။ သူမ အိပ္ခန္းကို စားပြဲတလံုးနဲ႔ ကုတင္ တလံုးက လြဲလို႔ သတင္းစာ စကၠဴေတြ အထပ္လိုက္ပံုထားေပးခဲ့တယ္။ သူမ ေဒါသျဖစ္တဲ့ အခါမွာ အဲဒီသတင္းစာေတြကို ဆြဲျဖဲဖို႔ သူမကို ေပးထားခဲ့တယ္။

သူမကို က်ေနာ္ ဘုရားသခင္ကိုလဲ မတခိုင္းဘူး။ ဘုရားလဲ ၀တ္မျပဳခိုင္းဘူး။ သူမကို္ယ္ သူမ ယံုၾကည္လာေအာင္သာေျပာခဲ့တယ္။ ဒီလို ေရာဂါခံစားေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူမ စာေတြမက်က္ခ်င္ဘူး။ စာေတြ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ စာေတြ ဖတ္ဖို႔ တိုက္တြန္းတယ္။ သူမ ဖတ္ခ်င္တဲ့ သိခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေတြကို ငွားေပးတယ္။ ၀ယ္ေပးခိုင္းတယ္။ သူမကို တခုပဲ ေျပာခဲ့တယ္။ စာဖတ္တာ အက်ိဳးရွိပါတယ္။ အကယ္လို႔ ေသသြားခဲ့ရင္ေတာင္ အခုဖတ္ထားတဲ့စာေတြက ေနာင္ဘ၀ မင္း လူျပန္ျဖစ္တဲ့အခါ ပါသြားလိမ့္မယ္။ အဲဒီဘ၀က်ရင္ မင္းကအကုန္လံုးကို မွတ္မိေနျပီး ဥာဏ္ေကာင္းလိမ့္မယ္။ လူခၽြန္လူေကာင္း တေယာက္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အခုခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ဆရာ၀န္ၾကီးေတြ၊ ျဖစ္ေနၾကတာဟာ အရင္ဘ၀က သူတို႔ သူမ်ားထက္ စာပိုဖတ္ခဲ့လို႔ ဒီဘ၀မွာ သူမ်ားထက္ပိုျပီး ဥာဏ္ေကာင္း ေနရာေကာင္းေတြ ရေနတယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး မာရီယာက ဒီဘ၀ထက္ ေနာက္ဘ၀ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခုနဲ႔ စာေတြဖတ္တယ္။ စာေတြပိုဖတ္တယ္။ သူသိခ်င္တဲ့ ပထ၀ီ၀င္ေတြ၊ သမိုင္းေၾကာင္းေတြ တရိစၱာန္ ေတြ အေၾကာင္း ကို စိတ္၀င္တစားဖတ္လားတယ္။ ဒါကို ၾကည့္ခ်င္းအားျဖင့္ သူမ အေဖရွိတဲ့ ေနရာကို စိတ္ေရာက္ေနမွန္းသိသာေပမယ့္ ဘယ္စာဖတ္ဖတ္ သူမအတြက္ အက်ိဳးရွိသြားမွာပါ။

အခုေနာက္ပိုင္း သူမနဲ႔ ေတြ႕တဲ့ရက္ေတြမွာ သူမစာဖတ္ထားလို႔ ေျပာျပတဲ့ ကမၻာျပတ္ေရြ႕ေတြ အေၾကာင္း၊ ဥေရာပႏိုင္ငံက စိတ္၀င္စားဖြယ္ သမိုင္းမ်ား အေၾကာင္းကို က်ေနာ္ နားေထာင္ရတယ္။

မာရီယာ တေယာက္ ေသျခင္းတရားကို စာဖတ္ျခင္းႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနပါတယ္။ သူမ ေနျပန္ေကာင္းလာေအာင္ က်ေနာ္ မလုပ္ေပးႏိုင္ေပမယ့္ သူမ တိုးတက္မွဳတခုခု အတြက္ က်ေနာ္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေပးခ်င္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ မာရီယာ တေယာက္ က်ေနာ့္နဲ႔ ဆံုေတြ႕ျခင္းကို ေက်နပ္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ က်ေနာ္ သူမနဲ႔ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ေတြ႕ရဦးမလဲ မသိေသးပါဘူး။ သူမ အသက္ရွင္ေနသ၍ သူမ လိုအပ္ေနသ၍ က်ေနာ္ သူမကို အားေပးေနဦးမွာပါ။

သူမ စာဖတ္ေနပါတယ္။ သူမ ဘ၀ကို စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ ေသျခင္းတရားကို ရင္ဆိုင္ေနပါတယ္။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

Saturday, 14 January 2012

ရသအလင္းရယ္. ကတံုးရယ္.. အင္းသီးရယ္... ျပီးေတာ့ ကဖစရယ္... အင္ ဒါ ျဗဴး


ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ၁၃ ရက္ေန႔က တႏိုင္ငံလံုး အံု႔အံုးၾကြက္ၾကြက္ ဆူညံပြက္ေလာ ရိုက္ေပ်ာ္ေနခဲ့သလို စကာၤပူႏိုင္ငံမွာလဲ အံု႔ ၾကြက္ ဆူညံ ပြက္ေလာ ရိုက္ေနခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းက ရသအလင္း က ဦးေဆာင္ျပီး စီစဥ္တဲ့ ပြဲေၾကာင့္ပါပဲ။ နတ္ကနားပြဲမဟုတ္ပါဘူး။ ကတံုးပြဲပါ။ ကတံုးဆိုတာနဲ႔ တန္းျမင္တာက ဇာဂနာမဟုတ္လား။ ကုိ ကတံုး(အဲေလ) ဇာဂနာၾကီး စကာၤပူလာမယ္ ေဟာေျပာပြဲ လုပ္မယ္။ နာမည္ေက်ာ္ ဒါရိုက္တာၾကီး မင္းထင္ကိုကိုၾကီးလဲ ပါမယ္ ဆိုေတာ့ လူေတြက ျပဴးျပဴးျပဲျပဲ ကတံုး ေျပာင္ ( အေျပာင္အပ်က္ေျပာျခင္း) တာ ၾကည့္မလို႔ စိတ္လွဳပ္ရွားစြာနဲ႔ ဆူညံပြက္ေလာ ရိုက္ခဲ့တာပါပဲ။

ျပီးေတာ့ ဦးေဆာင္ျပီး က်င္းပေပးတာက ျမန္မာ ကဗ်ာနဲ႔ စာေပကို ျမတ္ႏိုးတဲ့ အႏုပညာ ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ားရဲ ႔ အားၾကိဳးမာန္တက္ ရသမွ်ရွိစု မဲ့စုေလးနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားျပီး ျမန္မာျပည္က ေငြေၾကးခ်ိဳ႔တဲ့ျပီး မက်မ္းမာတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြကို ေထာက္ပံ့တဲ့ ရသအလင္းပါပဲ။ ဒီလို ျမင့္ျမတ္တဲ့ အလွဴထဲမွာ ပါ၀င္ခ်င္တဲ့ သူေတြက လက္မွတ္၀ယ္ျပီး အားေပးခ်င္တာ ေၾကာင့္ စကာၤပူက ဆီးသီးေတာ မွာ နာမည္ၾကီးတဲ့ ရနံ႔ သစ္ ဆုိင္နဲ႔ ျမနန္းႏြယ္ ဆိုင္ေတြမွာ တိုးမေပါက္ေအာင္ ( တိုးစရာလဲ အေပါက္မရွိပါဘူး) စည္ကားေနခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလို တိုးမေပါက္ေအာင္ လက္မွတ္ေတြ ေရာင္းေကာင္းေနခဲ့တာလဲ လက္မွတ္ေကာင္တာမွာ မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ ေျပာတတ္ဆိုတတ္ ေပါင္းသင္းတတ္တဲ့ နာမည္ေက်ာ္ လူေခ်ာ ဘေလာ့ဂါ ဖိုးစိန္ေၾကာင့္ပါပဲ။. ( အဟြတ္)

အဲဒါေၾကာင့္လဲ ၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ လတ္လတ္ ေကာင္မေလးေတြက ေၾကာ္ျငာက ဇာဂနာကို ၾကည့္လိုက္၊ ဖိုးစိန္ကို ေငးလိုက္၊ လက္မွတ္ေလး၀ယ္လိုက္နဲ႔ လက္မွတ္ေတြ ကုန္သြားလိုက္တာမ်ားေလ.. (၂၅) က်ပ္တန္း ဆို ၆ေစာင္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အဲဒီထဲမွာမွ တခ်ိဳ႔ေကာင္မေလးမ်ားဆို ဖိုးစိန္ လက္မွတ္ေရာင္းေနတာ သတင္းရရခ်င္း အေျပးအလႊား လာ၀ယ္တာေတာင္ အလယ္တန္းမရလို႔ စိတ္ေကာက္ ေျခေဆာက္ျပီး မ်က္ေစာင္းေလးထိုး သြားလူဆိုး ဆိုျပီး ရတဲ့ လက္မွတ္ကို ယူသြားၾကရတာ။ စာဖတ္သူမ်ား ဒီစာဖတ္ရင္း ဟယ္ မက်န္ေတာ့ဘူးလား ဆိုျပီး စိတ္မပူပါနဲ႔။ ဖိုးစိန္ လက္မွတ္ေတြ ရသအလင္းအဖြဲ႔သားေတြ မသိေအာင္ (၁၅) က်ပ္တန္းက ေနရာေကာင္းေတြ (၂၀) တန္းက ေနရာေကာင္းေတြ ခ်န္ထားေပးပါတယ္။ အေျပးလာ၀ယ္ၾကပါဦး။ :P

ဒီလို လက္မလည္ေအာင္ လက္မွတ္ေတြေရာင္းေနတဲ့ ၾကား ေကာင္မေလးတေယာက္ က ကိုဖိုးစိန္ရယ္ ဒီပြဲေလးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ျဗဴးပါရေစလို႔ ခခယယ ေတာင္းပန္တာေၾကာင့္ ဖိုးစိန္လဲအားနာပါနာ (တကယ္ေတာ့ အျဗဴးခံခ်င္ေနတာ ၾကာေပါ့) အျဗဴးခံခဲ့ပါတယ္။

"ကိုဖိုးစိန္ေရ ဒီပြဲေလးက ကိုဇာဂနာ နဲ႔ မင္းထင္ကိုကို ၾကီးတို႔ ပြဲေလးေနာ္။"

"ဟုတ္ပါတယ္ ခင္ဗ်..."

"ရသအလင္းက ဒီပြဲေလးကို လုပ္ေပးတာဆုိ "

"ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်...."

"ဘယ္ေန႔လဲ ကိုဖိုးစိန္. အခ်ိန္ကေရာ"

"လာမယ္ (၂၁.၁.၂၀၁၂)၊ စေနေန႔ပါ။ အခ်ိန္ကေတာ့ ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီကေန ညေနေျခာက္နာရီပါ။ ပြားရင္ပြားသလို အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာပါမယ္။"

"ေၾသာ္..ဟုတ္.. ကိုဇာဂနာတို႔က ဘာျပမွာလဲဟင္။"

"ဟမ္... သူတို႔ျပတာ ၾကည့္မွာလား။"

"အဲ.. ၾကည့္ေတာ့ၾကည့္ခ်င္တယ္. အဲေလ.. သူတို႔ ျပမွာ ရုပ္ရွင္ဆုိလုိပါ။"

"ရုပ္ရွင္ မျပပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းတုိေတြပါ။ လြတ္လပ္ရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္တုန္းက ရိုက္ထားတဲ့ ဆုရ ဇာတ္လမ္းေတြရယ္။ မင္းထင္ကိုကိုၾကီးရဲ ႔အင္းသီးေဒါ့ကူမန္ထရီ ရယ္.."

"ျပီးေတာ့ သူတို႔ဘာလုပ္ျပမွာလဲ။"

"ဇာဂနာကေတာ့သူ႔ကတံုးကိုပြတ္ျပ (အဲေလ) ဘာမွ မလုပ္ျပပါဘူး။ ဇာဂနာက သူအေတြ႕အၾကံဳေတြ. သူ႔ အေတြးအေခၚေတြ.. သူ႔အႏုပညာေတြကို ရွယ္မွာပါ။ မင္းထင္ကိုကိုၾကီးကေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းရယ္ သူ႔အႏုပညာရယ္ သူ႔ဘ၀ရယ္ကို ေျပာမွာေပါ့.။ သိခ်င္ရင္ လက္မွတ္၀ယ္ျပီး အားေပးလိုက္ပါ."

"ဟုတ္..က်မ၀ယ္လိုက္ပါ့မယ္..။"

"ေကာင္းတာေပါ့ ညီမရယ္."

"ဒါနဲ႔ ဒီပြဲက ရတဲ့ ေငြေတြကို လွဴမွာဆုိ.."

"ဟုတ္တယ္ ဒီပြဲကရတဲ့ ေငြေတြကို သင့္ေတာ္ျပီးလိုအပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ ရသအလင္း က လွဴသြားမွာပါ။ ရသမွ်အားလံုးကိုလဲ အလွဴအတြက္ပဲ ရည္ရြယ္ပါတယ္။"

"ဒါနဲ႔ ကိုဖိုးစိန္က ထူးထူးျခားျခား ဒီပြဲ အတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြ ပါ၀င္တယ္ေနာ္။ က်မဆိုလိုတာကေလ အခုဆုိရင္ လက္မွတ္ေတြ ေရာင္းေပးတယ္ေပါ့ ေန႔တိုင္းလိုလိုေပါ့။ အဲဒါ ကိုဖိုးစိန္က ဇာဂနာ တို႔ မင္းထင္ကိုကိုၾကီးတို႔ရဲ ႔ FAN လား ဒါမွမဟုတ္ ရသအလင္းေၾကာင့္လား။"

"အမွန္ေျပာရရင္ေပါ့ေနာ္။ ဒီလိုေပါ့ေနာ္။ ဇာဂနာေၾကာင့္ မင္းထင္ကိုကို ၾကီးေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဖိုးစိန္လုပ္ေပးရတယ္ ဆိုတဲ့ နာမည္တလံုးၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာမကုန္ေအာင္ က်န္ခဲ့ခ်င္လို႔ေပါ့ေနာ္.။"

"အဲ..ဒီလိုဆို ရသအလင္းက ကိုဖိုးစိန္ ခုလို ကူညီတာကို အသိအမွတ္အျပဳတဲ့ အေနနဲ႔ေပါ့ေနာ္။ သူတို႔ဘာမ်ား အသိအမွတ္ျပဳေပးလဲ သိပါရေစ။"

"ေျပာရရင္ေပါ့ေနာ္။ ရသအလင္းက အသိအမွတ္ျပဳတယ္ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္အမေတြ အကိုေတြဆီက ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆိုတာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကားရတယ္ေပါ့ေနာ္။ မေျပာရင္လဲ က်ေနာ့္ မလုပ္ေပးမွာ ေၾကာက္ေတာ့ မေျပာခ်င္လဲ ေျပာရတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒီအတြက္ ရလာဒ္က VIP ခံုတခံု ရတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒီခံုကလဲ ဒီပြဲရဲ ႔ ေၾကာ္ျငာ ဒီဇိုင္နာ တေယာက္နဲ႔ တနာရီျခား တလွည့္ထိုင္ရမယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲလိုမထိုင္ခ်င္ရင္လဲ တေယာက္ေပၚ တေယာက္ထပ္ထိုင္ရမယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲလို အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။"

"က်မလဲ ေမးတာေတာ္ေတာ္ရွည္ေနျပီးေလ။ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ရသအလင္းကိုယ္စား ဒီပြဲေလး အတြက္ ကိုဇာဂနာတို႔ အတြက္ ဘာမ်ားေျပာခ်င္ပါလဲ။"

"ကတံုးကို ၾကည့္ခ်င္လက္မွတ္၀ယ္ေပါ့။ လက္မွတ္ေတြ ျမနန္းႏြယ္နဲ႔ ရနံ႕ သစ္မွာ ေရာင္းတယ္ေပါ့။ ျပီးမွ က်ေနာ္က်မတို႔ မသိလိုက္ရလို႔ လက္မွတ္မ၀ယ္လိုက္ရပါဘူး။ ကတံုးမ်က္ႏွာ ၾကည့္ခြင့္ မရလိုက္ပါဘူးဆိုျပီး ဗူးသီးလံုးေလာက္ မ်က္ရည္ က် ေနာင္တမရဖို႔ ခုကတည္းက လက္မွတ္ေတြ ၀ယ္ျပီး အားေပးၾကဖို႔ပါပဲ။ ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ အတြက္ (၁၅)က်ပ္တန္း (၂၀)တန္း က လက္မွတ္ေတြ ဖြက္ထားတယ္ . ေကာင္ေလးေခ်ာေခ်ာေတြအတြက္ အေနာက္ဆံုးတန္းေတြ ခ်န္ထားတယ္။ သိလား.. သိလား..."

"ဟုတ္ကဲ့ အခုလို ေျဖၾကားေပးတဲ့ကိုဖုိးစိန္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးတခုက ကိုဖိုးစိန္ ဒီတသက္ မိန္းမမယူတာလား.. မိန္းမ မရတာ..."

"နင္သြားလိုက္ေတာ့.. နင္ထြက္သြားလိုက္ေတာ့.."

%$#@%^&**

ခြပ္.. ဖ်န္း.. ဂြမ္း..

တီေတာ္... တီေတာ္....

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

လက္မွတ္မ်ားကို အားေပးရင္း ကုိဇာဂနာတို႔ ကိုမင္းထင္ကိုကိုၾကီးတို႔ကို ဂုဏ္ျပဳၾကပါလို႔....