Tuesday, 10 July 2012

အေမ နဲ႔ သူ၏ စိတၱဇ

က်ေနာ္ငယ္ငယ္ သိတတ္စ ကတည္းက အေမက က်မ္းမာေရးမေကာင္းဘူး။ အထူးသျဖင့္ ညီမအငယ္ဆံုးကို ေမြးျပီးေတာ့ ျဖစ္လိုက္တဲ့ ေရာဂါေတြက ဆက္တိုက္.. ဆက္တိုက္။ က်ေနာ့္နဲ႔ အငယ္ေကာင္ကို ေမြးျပီးတဲ့ ခ်ိန္ထိ အေမက ျမ၀တီ.. ေကာ့ကရိတ္.. ေမာ္လျမိဳင္..မဲေဆာက္တက္ျပီး ေစ်းေရာင္းေစ်း၀ယ္(ဟိုတုန္းကအေခၚ ေမွာင္ခို) လုပ္ေနတုန္း။ သြားတယ္။ လာတယ္။ စားတယ္။ သန္မာတယ္။ က်မ္းမာေရးေကာင္းတယ္။ ညီမအငယ္ဆံုးကုိလဲ ေမြးျပီးေရာ အေမ ျဖစ္လိုက္တဲ့ ေရာဂါေတြက ၉၆ပါး တရာ့ႏွစ္ပါး မ်ိဳးစံုပါပဲ။

ညီမကိုဗိုက္ခြဲေမြးတယ္။ ျပီးေတာ သိပ္မၾကာဘူး..့ သားအိမ္ကင္ဆာျဖစ္ျပီး ရန္ကုန္မွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေဆးထိုး ေဆးစား ဓာတ္ကင္နဲ႔ ေ၀ဒနာခံစားရတယ္။ ကင္ဆာ လံုးလံုးရွင္းရွင္းေပ်ာက္လို႔ ေမာ္လျမိဳင္ျပန္လာေတာ ေနာက္ေရာဂါ့ စျဖစ္တယ္။ အသည္းေရာင္ အသား၀ါတဲ့…။ အဲဒီကတည္းက အိပ္ယာထဲကေနမထေတာ့ဘူး။ တေန႔ တေန႔ အေမဘယ္ေန႔ ဆံုးမလဲဆုိတာ ေက်ာင္းကေနျပန္လာတိုင္း ရင္တမမနဲ႔ေပါ့။

ငါေက်ာင္းကေန ျပန္ရင္ ငါ့အိမ္ေရွ႔မွာ အိုးသံုးလံုးမ်ား စီရီထားမလဲ။ အိမ္ေပၚ မတက္ခင္ အေမ့ကို လာၾကည့္တဲ့သူမ်ားေနရင္ ဒုန္းကနဲ ဆို ႏွလံုးခုန္ျပီး ငါ့အေမ ဆံုးလို႔ လူမ်ားတာလားဆိုျပီး အိမ္ကို မျပန္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ က်ေနာ္ ငါးတန္းတက္လို႔ ေျခာက္တန္း ႏွစ္ေရာက္ျပီးေပါ့။ အေဖက အဲဒီတုန္းက အစိုးရ ၀န္ထမ္း ဆုိေတာ့ အေမ့ကို တေနကုန္ မၾကည့္ႏိုင္ဘူး။ အေမ့ရဲ႕ အေမအဖြားကပဲ အေမ့ကို ျပဳစုေပါ့။ အေမက အေပါ့အေလးသြား အိပ္ယာထဲမွာပဲ။ အဲဒါကို အိမ္ေရာက္ရင္ အဖြားနဲ႔ အတူ အေမ့ကို အ၀တ္အစား လဲေပးရတယ္။

အဖြားတေယာက္တည္းကလဲ အေမ့ကို မ မႏိုင္။ အေမ့အသားကို မထိရဘူး။ ထိလိုက္ ကိုင္လိုက္ရင္ လက္ရာၾကီး အတိုင္း နာရီ အေတာ္ၾကာေအာင္ က်န္ရစ္ေနတာ။ လက္ေလးနဲ႔ အသားကို ဖိလိုက္ရင္ ျပန္မတက္လာေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ရင္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ က အေမ့ထမိန္ တပံုကိုေလွ်ာ္ရင္း အေမေနေကာင္းပါေစလို႔ မ်က္ရည္စမ္းစမ္းနဲ႔ ဆုေတာင္းရတာအေမာ။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းေတာင္ မေနခ်င္တဲ့ဘ၀။ အေမက တခ်ိန္လံုး ေဆးရံုနဲ႔ အိမ္နဲ႔..။ ေဆးရံုမွာ ေနရတဲ့ရက္က ပိုမ်ားသလိုပဲ။ အေမ့မ်က္ႏွာကလဲ မမွတ္မိေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ မ်က္ႏွာ တခုလံုး၀ါထိန္ျပီး မ်က္တြင္းကေဟာက္ပက္။ မ်က္လံုးက ျပဴးျပီး၀ါေနသေယာင္။ ဗုိက္ကလဲပူ.ဘာမွာလဲမစားႏိုင္။ တမွိဳင္မွိဳင္နဲ႔ အေမ့ကို အစာေကၽြးတိုင္း ပါးစပ္ကေန ျပန္အမ္တာကို ၾကည့္ျပီး အစားအေသာက္ပ်က္ရတယ္။

အဲဒီလို ရွိသမွ်စည္းစိမ္ေတြပံုေအာျပီး သကာလ အေမ့ကုသိုလ္ကံက ေကာင္းေတာ့ အေမ အသည္းေရာင္ အသား၀ါ ေပ်ာက္သြားတယ္။ နဂိုမူလအတိုင္း က်မ္းမာလာတယ္။ အဲဒီမွာ စရတဲ့ ေရာဂါက မန္းနီးကင္ဆာပဲ။ ပိုက္ဆံရွိမွ ေဆးကုလို႔ရတယ္။ ပိုက္ဆံမရွိရင္ ဘာမွလုပ္လို႔ မရဘူး ဆုိျပီး အေမ့ခမ်ာ စိတၱဇ ၀င္သြားတယ္။ လက္ထဲမွာ ေငြအလံုအေလာက္မရွိေတာ့ရင္ ငါေရာဂါမကုႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ငါေသရေတာ့မယ္ဆိုျပီး အျမဲညည္းေလ့ရွိတယ္။ အေမညည္းေတာ့ အေဖေရာ သားသမီးေတြေရာ မေနႏိုင္ဘူး။ အေမကံေကာင္းခ်က္က တကယ့္ကို ၾကင္နာ သနားတတ္တဲ့ ေယာက်ားေကာင္း ရထားလို႔ပဲ။

ဆိုက္ပရပ္စ္မွာ ေနတုန္းက အေမ့သားအိမ္ ကင္ဆာထပ္ျဖစ္တယ္ လို႔ လကၡဏာ ျပေတာ့ အေမစိတ္ဓာတ္ေတြ အၾကီးအက်ယ္ က်တယ္။ အဲအခ်ိန္တုန္းက ဆရာ၀န္ကလဲ ဒီမွာ ကုလို႔ မေပ်ာက္ဘူး. ႏိုင္ငံျခားမွာကုမွ ရမယ္လို႔ေျပာတဲ့ ေန႔ကစျပီး အိပ္မေပ်ာ္ စားမ၀င္. တသသ နဲ႔ ႏိုင္ငံျခားမွာ ကုဖို ႔စြဲလန္းေနတာ။ ျပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္က ဆရာ၀န္ကို ေပ်ာက္ေအာင္ မကုႏိုင္ဘူး ဆိုျပီး သြားမျပေတာ့ပဲ သူ႔မွာ ကုဖို႔ ပိုက္ဆံအလံုအေလာက္မရွိမွာကိုလဲ စိတ္ပူျပီးေတာ့ အိပ္ယာထဲက ေနမထႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ကိုယ္က မပူနဲ႔ အကုန္တာ၀န္ယူတယ္. ေပ်ာက္သြားေအာင္သာကု လို႔ ေျပာရတယ္။ အဲဒီအခါမွ သားက ကုေပးမယ္ဆိုတဲ့ အားေတြ ျပန္တက္ျပီး ေနာက္ဆရာ၀န္ဆီျပန္သြား ေဆးျပန္စစ္ေတာ့ အေျခအေနေကာင္းတယ္။ဒီမွာကုလို႔ရတယ္လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ အေမခမ်ာ ေနျပန္ေကာင္းသြားတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာကုလဲ ေတာ္ေတာ္ကုန္တာပဲ။ တကယ္လို႔မ်ား အေမသာ ႏိုင္ငံျခားမွာ ကုခဲ့ရရင္ က်ေနာ္လဲ ခုေလာက္ဆို အေၾကြးပတ္လည္၀ိုင္းေနမွာပဲ။ အေမသိပ္ကံေကာင္းတယ္။

ေနာက္ပိုင္း အေမက ေခါင္းမူးျပီးဆိုရင္လဲ ဆိုက္ကို ၀င္ျပီး ေဆးခန္းျပရမွာ ေနသာထိုင္သာ ရွိတဲ့ သူ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေဆးခန္းသြားရမွ. ေဆးေသာက္ရမွ။ တခါတေလ ကိုယ္က သူေဆးေတြကို သၾကားလံုး ပဲေလွာ္စားသလိုမ်ိဳး ထမင္းစားျပီးတိုင္း စားစားေနတာ ျမင္ေတာ့ အေမရယ္ မလိုအပ္ရင္ ေဆးခန္းမသြားပါနဲ႔ လို႔ တားလိုက္ရင္ ကိုယ္က ကပ္စည္းနည္းျပီး ေပးမသြားခ်င္ ျဖစ္မွာ စိုးျပီး မတားရဲဘူး။ သူက ကိုယ္က မသြားနဲ႔လို႔ေျပာရင္ မသြားပဲေနေပမယ့္ သူစိတ္မေကာင္း ျဖစ္ျဖစ္ေနတာ. ေဆးခန္းမသြားလိုက္ရလို႔ စိတၱဇ ေတြ ျဖစ္ျပီး ေနမေကာင္းပိုျဖစ္တာကို ေတြ႕ဖူးတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ဘာမွ မေျပာေတာ့ဘူး။ သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေဆးခန္းျပေစတယ္။ သူလိုအပ္တဲ့ ေဆးဖိုး၀ါးခ မပူပါနဲ႔ အေမ့သားက ေထာက္ပ့ံပါတယ္လို႔ ေျပာရတယ္။ ခုဆိုရင္ အေမက တခုခုဆို ကိုယ့္ကိုပဲ ေျပာေတာ့ အေဖသက္သာသြားတယ္။ အခုဆိုရင္ အေဖက အေမ့အတြက္ ပင္တိုင္ ဆရာ၀န္ ထားထားရတယ္။ အေမတခုခုဆို ခ်က္ျခင္း ပို႔ရတယ္။ ေနာက္က်ရင္ အေမျဖစ္ေနတာထက္ ေဆးခန္းမသြားရလို႔ ပိုျဖစ္တတ္တယ္။

ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္လတုန္းက အေမဒီကိုလာဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတုန္း ေမာ္လျမိဳင္မွာ ဆိုင္ကယ္ေပၚကျပဳတ္က်တယ္။ ညီမေနာက္ကေနလိုက္စီးျပီး ေခါင္းေတြမူးလို႔ လဲက်သြားတာ။ အရွိန္မရွိေပမယ့္ အသက္ၾကီးေတာ့ ေခါင္းကြဲသြားတယ္။ အုပ္ဆက္ ပြင့္သြားတယ္ ဟသြားတယ္ ဆုိလားပဲ။ ေသခ်ာမသိဘူး။ ဆရာ၀န္ေတြ စိတ္ပူတာက အေမ ဦးေႏွာက္က မသိမသာ ေသြးယိုမယ္ဆိုတာကိုပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ေဆးရံုမွာ တလခြဲေလာက္ ေနလိုက္ရတယ္။ အဲဒီမွာ အေမက စိတၱဇ ၀င္ျပန္တယ္။ သူ႔ကြဲေနတဲ့ ေခါင္းက ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မဆက္ရင္ ဟဟ နဲ႔ အျမဲေနရမွာေပါ့ဆိုျပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တယ္။ ဖုန္းေခၚရင္ငိုတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အေမေပ်ာက္ေအာင္ကု ဟေနတာကို ဆက္ေအာင္ကု သားတာ၀န္ယူတယ္ ေျပာမွ သူစိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစိတၱဇက မေပ်ာက္ဘူး အေဖက သူကားနဲ႔မပို႔ေပးရလို႔ သူ႔ကုိယ္သူ အျပစ္တင္လို႔ မဆံုး။

ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က စကာၤပူက ဆရာ၀န္ၾကီးေတြ ျမန္မာျပည္(ရန္ကုန္)မွာ လူနာအခမဲ့ ၾကည့္ေပးတယ္ လို႔သတင္းၾကားေတာ့ အေမကသြားခ်င္တယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္ေတြက ေရာဂါအေျခအေနရ စကာၤပူထိ တက္ကု ရမယ္ဆိုရင္ ပိုက္ဆံကုန္မွာ သြားကု ရမလား သြားမကု ရဘူးလား ဆိုျပီးဖုန္းဆက္လာေတာ့ အေမေရ.. သြားျပ.. ေပ်ာက္ေအာင္ကု.. ဟေနတယ္ထင္တဲ့ ေခါင္းကိုလဲ ဆရာ၀န္ေတြ အၾကံေပးခ်က္အတိုင္း ကုလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ အေမခမ်ာ ၀မ္းေတြသာျပီး ရန္ကုန္ကို ဆင္းလာျပတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဆရာ၀န္က စိတ္ပူစရာ မလိုတဲ့ အေၾကာင္း၊ ေခါင္းကလဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဆက္ေနျပီး ဆိုတဲ့အေၾကာင္း.ေဆးေတြ ဆက္ေသာက္ဖို႔ ၊ အစားအေသာက္ဆင္ျခင္ဖို႔ ေျပာျပီးျပန္လႊတ္လိုက္တယ္။ အေမတေယာက္ ေမာ္လျမိဳင္ကို ေပ်ာ္ျပီး ျပန္သြားတယ္။ မျပန္ခင္ ဖုန္းဆက္တယ္။ သူ႔ေခါင္းက စကာၤပူက ဆရာ၀န္ၾကီးနဲ႔ ျပလိုက္မွ ေကာင္းသြားျပီးတဲ့.။ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသားပါတယ္။

အေမ့ကို အျမဲက်မ္းမာေပ်ာ္ရႊင္တာ ျမင္ခ်င္ပါတယ္။ (အိုင္ပက္နဲ႔ ေ၀းခ်င္ေ၀းေပါ့))))))))

အေမ့ကိုသတိရစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

6 comments:

Anonymous said...

သားလိမၼာေလးဖိုးစိန္
သာဓုေခၚသြားတယ္

အမ အေမလည္း အရမ္းခ်ဴခ်ာတယ္။
သူေနမေကာင္းရင္ အမေလ ဒီကေနေျပးသြားလိုက္ခ်င္တယ္။
ဖုန္းေတြဆက္လိုက္ ငိုလိုက္ အိပ္မေပ်ာ္နဲ႔ ရင္ေတြကုိ ပူေနရတယ္။

သူဟိုမွာ ေနမေကာင္းရင္ အမဒီမွာ မ်က္ခမ္းေတြလွုပ္ေရာဘဲ။

AMK said...

အေမ ကို သိပ္ခ်စ္တဲ ့ ကိုဖိုးစိန္ ကိေလးစားပါတယ္ဗ်ာ

ျမေသြးနီ said...

အေမ့အေပၚထားတဲ့ သားရဲ႕ေမတၱာ
သားအေပၚ အားကိုးတဲ့အေမ
အထင္အရွားပါဘဲ...။
အေမမ်ား က်န္းမာပါေစ...။

Maribel Artaste said...

Hi!Great and interesting blog you have:) Come and visit my site too. http://ads.com.mm/?cid=4fd60e65e4b0fa6db841e338&utm_campaign=ads_mm_lb_blog_martaste&utm_source=ads_lb_blog&utm_medium=lb_blog

Maribel Artaste said...

Hi!Great and interesting blog you have:) Come and visit my site too. http://ads.com.mm/?cid=4fd60e65e4b0fa6db841e338&utm_campaign=ads_mm_lb_blog_martaste&utm_source=ads_lb_blog&utm_medium=lb_blog

Anonymous said...

မိဘအေပၚသိတက္တဲ့ကုိဖုိးစိန္ကုိ ေလးစားပါတယ္ဗ်ာ။ ဘယ္ေလာက္စိတ္ပူရမယ္ဆိုတာလဲ ကုိယ္ခ်င္းစာပါတယ္။
တစ္ခုခုဆိုရင္ အေမ့ကုိေလွ်ာ့ေျပာေပးဖို႕ ဆရာ၀န္ေတြကုိ ႀကိဳေတာင္းပန္ထားေပါ့ဗ်ာ။
(လီယုိ)