Saturday, 26 November 2011

သူတို႔ေရာက္ျပီ.... (၁)

မေန႔ (၂၅.၁၁.၁၁) မွာ အေဖတို႔ ေရာက္မယ္ဆိုေတာ့ အလုပ္ကေန ၃ နာရီ ရံုးဆင္းျပီး ေလဆိပ္ကို အေရာက္သြားၾကိဳခဲ့တယ္.။ ကိုယ္နဲ႔ အတူ ေမာင္ေဆာင္းရယ္.. ကိုဘိုရယ္.. သၾကၤန္ညီမေလးရယ္.. ေလးေယာက္ေပါ့။ ေလယာဥ္ဆိုက္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ္က နဂိုကတည္းက စိုးရိမ္စိတ္ၾကီးတတ္ေတာ့ ေလယာဥ္ဆိုက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ ဟိုေလွ်ာက္ ဒီေလွ်ာက္နဲ႔ ဂဏာ မျငိမ္ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ အလွ်ိဳလွ်ိဳ ထြက္လာၾကတဲ့ လူေတြကို ေငးရင္း.. ေျခဖ်ားေထာက္လွမ္းၾကည့္ရင္းနဲ႔ နာရီ၀က္ေလာက္ကုန္သြားတယ္။ ကိုယ့္လူေတြ တေယာက္မွာ မျမင္ရေသးဘူး။ ေခါင္းက ဒသဂီရိ ေခါင္းဆယ္လံုးထက္မကၾကီးသြားတယ္.။ စိတ္ထဲမွာလဲ ကိုယ္စိတ္ပူတဲ့ အတိုင္းျဖစ္ေနျပီးလားလို႔ ေတြးေနရင္း ကိုယ့္ အေဖရယ္. အေမရယ္. ညီမရယ္ သံုးေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ဟင္းကနဲ႔ သက္ပ်င္းခ်... ေပ်ာ္သြားတယ္။ သူတို႔ မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ေတာ့ ေယာင္လည္လည္နဲ႔ မမျပာကို လိုက္ရွာေနတဲ့ပံု..။



ကိုယ္ကေတာ့ အလိုလို သိလိုက္တယ္.. မမတစ္ေယာက္မွာလိုက္တဲ့ အရက္၀ယ္ေနေလာက္ျပီးလို႔..။ ဒီလိုနဲ႔ မမကို ေစာင့္ေနရင္း ဆယ္မိနစ္.. ဆယ့္ငါးမိနစ္..။ တခ်ိဳ႔ေတြက ထြက္လာၾကျပီးဆုိေတာ့ မမက ဘာလို႔ အရက္၀ယ္တာ ဒီေလာက္ၾကာေနလဲလို႔ ေတြးရင္း စိုးရိမ္စိတ္က ၀င္မိျပန္တယ္။ အထုတ္ေတြကို ဒီအတိုင္းဆြဲခ်ထားတဲ့ ကိုယ့္အေဖနဲ႔ အေမက ခဏၾကာေတာ့ ေကာ့ေကာ့နဲ႔ ဆိုင္ထဲ၀င္ျပီး အရက္တလံုး၀ယ္ေနတာကို ျမင္ေနရတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့.. အဲလဲ့...ဟုတ္ေပသားပဲေပါ့လို႔ စိတ္ထဲက ေတြးရင္ မမကို ေမွ်ာ္ေနမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အထုတ္ေတြ ဒီအတိုင္းဆြဲခ်ထားတာကို ျမင္ေတာ့ အထဲက ရဲ ကို အကူအညီေတာင္းျပီး သူတို႔ လွည္းမဆြဲတတ္ဘူး။ ဆြဲေပးလိုက္ပါ။ သူတို႔ အီးလိုလဲ မရဘူးလို႔ ေျပာေတာ့ ရဲ ကကူညီရွာတယ္။ လွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ အေဖ့ကိုလဲ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ လွည္းေပၚကို ပစၥည္းတင္လိုက္ဖို႔ ေျပာပါတယ္။ အေဖလွည္းေပၚပစၥည္းတင္ျပီးေတာ့ သူက လာရာလမ္းေၾကာင္းလွည့္ျပီး မမကိုသြားရွာလို႔ စိုင္းျပင္ေနတာကို ကိုယ္သိလိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အေဖ့ကို လက္ဟန္ေျခဟန္ျပျပီး မသြားဖို႔တား။ ျပီးေတာ့ အထုတ္ေတြကုန္ရင္ ထြက္လာလိုက္လို႔ မွန္ၾကားထဲကေနၾကားေအာင္ ေျပာေတာ့ အထုတ္လွည္းေလးကို တြန္းျပီးထြက္လာပါတယ္။



ဒါေပမယ့္ မမ ရဲ ႔အရိပ္အေယာင္ကိုေတာင္ မျမင္ရေသးပါဘူး။ အေဖတို႔ကို ေမးေတာ့ အေဖက ပထမ ညီမေလးကို ေခၚတယ္. ျပီးေတာ့ျပန္လႊတ္ျပီး မမကို ေခၚသြားတယ္ေျပာေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္စိတ္ပူသြားတယ္။ ဘုရား..ဘုရား.. မမကိုမ်ား ခဏခဏလာလြန္းလို႔ ဖမ္းထားျပီး ျပန္ပို႔လိုက္ရင္ ဒုကၡလို႔ ေတြးရင္ ဟိုေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္.. ကိုဘိုေရာ.. ေမာင္ေဆာင္းေရာ.. မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္.. ။ ကိုယ္က ရံုးကိုဖုန္းေခၚ... ငါ့ကို ရံုးက ၾကိဳတင္လုပ္ထားတဲ့ ေထာက္ခံစာ (စိတ္ပူစြာနဲ႔ လုပ္ထားတာ) ကို ေမးလ္ထဲလွမ္းပို႔ခိုင္းရတယ္။ ျပီးေတာ့ မွန္အ၀မွာကိုေနျပီး မမကို ေမွ်ာ္ေနတာ..။ နာရီ၀က္... ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္.. ကိုယ့္မိဘကိုေတာင္ ဖက္လွဲတကင္း မႏွဳတ္ဆက္ႏိုင္ပဲ ထိုင္ခိုင္းထားျပီး မမအတြက္ စိတ္ပူေနတာ ေခါင္းထဲမွာ အထြက္အထိတ္..။ တနာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေစာင့္ျပီးမွ.. မင္းသမီးေခ်ာ န၀ရတ္ျပာျပာက ေကာ့ေကာ့ နဲ႔ ထြက္လာတာ ကိုယ္ ထီဆုေပါက္တာထက္ေတာင္ ၀မ္းသာျပီး ဟင္းကနဲ သက္ျပင္းခ်..။ ကိုယ့္မိဘ အနားျပန္ကပ္ႏိုင္ေတာ့တယ္။



အိမ္ကိုတက္စီနဲ႔ အိမ္ျပန္လာေတာ့ တလမ္းလံုး အေမက ေလယာဥ္ စီးမ၀ေသးဘူး. ထပ္စီးခ်င္ေသးတယ္ပဲ တဖြဖြေျပာေနတယ္။ အေဖကေတာ့ သူေလယာဥ္ေပၚမွာ ဘီယာေတာင္းေသာက္တာ ထမင္း စားျပီးမွ ဘီယာလာေပးတယ္။ ဘီယာလဲ ေပးေရာ.. ေလယာဥ္ဆုိက္ေရာဆိုျပီး မခဲမေက်စြာ ေတာက္တေခါက္ေခါက္နဲ႔ ျဖစ္ေနတာကို ၾကည့္ျပီး သေဘာက်မိပါတယ္။



အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ အင္မီဂေရးရွင္း အေတြ႕အၾကံဳကို ေမးရတယ္။ ျဖစ္ပံုက အရင္ဆံုး၀င္တဲ့ ညီမကို ရဲ ကေခၚသြားတယ္။ အဲဒါကို မမျပာက အေနာက္ကေနလိုက္ရွင္းဖို႔ သြားတာကို ရဲမ ကို ေမာင္းထုတ္တယ္။ မမကလဲ မသြားပဲ ေပကပ္ကပ္နဲ႔.. ညီမက အဂၤလိပ္လိုမရေတာ့ အဆင္မေျပမွာကို စိုးရိမ္ျပီး အတင္းေပကပ္ကပ္သြားရပ္ေနေတာ့ ရဲမ က ေမာင္းထုတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သမီးအတြက္ စိတ္ပူရွာတဲ့ အေဖက ရဲ တေယာက္အနားသြားျပီး သူ႔ သမီးကို ျပန္လႊတ္ဖို႔ ေျပာပါတယ္တဲ့။ ကိုယ္က အေဖအဲဒီရဲ ကိုဘယ္လိုေျပာသလဲဆိုတာ ျပန္ေျပာျပဆုိေတာ့.. အေဖက ရဲ အနားသြားျပီး.." ဆရာ.. ဆရာ.." လို႔ ေခၚေတာ့ ရဲ က လွည့္ၾကည့္ပါတယ္တဲ့..။ ျပီးေတာ့ အေဖက " This My Wife " ဆိုျပီး သူ႔ မိန္းမကို အရင္မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မိုင္ ေဒါတာ... လို႔ေျပာျပီး ဖမ္းသြားတာကို အီးလို မေျပာတတ္ေတာ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ပူးျပလိုက္ပါတယ္။ ရဲ က အဂၤလိပ္လိုေျပာဆုိေတာ့ သူက အားရပါးရပဲ ဖမ္းသြားတာလို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္တဲ့။ အဲဒီအခါ ရဲ က သေဘာေပါက္ျပီး သူ႔ကို လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ မပူပါနဲ႔ လက္ေဗြႏွိပ္ျပီး ျပန္လႊတ္ေပးမွာပါလို႔ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ အေဖက ေအာင္ႏိုင္သူၾကီး အထာနဲ႔ သူေျပာလိုက္လို႔ သူ႔ သမီးထြက္လာရတယ္ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ညီမ ကထြက္လာျပီး မမအလွည့္က်မွ မမကို ဆြဲစိျပီး တမင္ အျမင္ကတ္ပုဒ္မနဲ႔ အခန္းထဲ တနာရီၾကာ ေခၚထားလိုက္တာပါပဲေလ.။ အိမ္မွာ အေဖက သူရဲ ကို ဘယ္လိုေျပာခဲ့လဲဆုိတာ ျပန္ေျပာရင္း တ၀ါး၀ါးနဲ႔ ရယ္ရပါေလေရာ..။



အဲဒီညက ပင္ပန္းလို႔ သူ၀ယ္လာတဲ့ ဘလက္ေလဗယ္ေလးေသာက္ဖို႔ အျမည္းလုပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ တေနကုန္ကိုက္ထားတဲ့ေခါင္းကို အေဖ့ကို ႏွိပ္ခိုင္းပါတယ္။ အေမက ေခါင္းအျမဲကိုက္တတ္တဲ့သားအတြက္ ေဆး၀ယ္လာပါတယ္။ ေသာက္ေဆးမဟုတ္ပါဘူး။ ဒံုးက်ဥ္ေဆးတဲ့..။ အဲဒါ ဟိုမစင္၀ထဲကို ထဲ့ရတယ္ဆိုပဲ။ အေမက ေရာက္ကတည္းက အဲဒါကို ထည့္ေပးမယ္ဆိုလို႔ ပတ္ေျပးေနရတာ အေမာပါပဲေလ။ သူမထည့္ခင္ကတည္းက ကိုယ္က ၾကိမ္းႏွင့္ေနသူပါ. :P



ဒီေန႔ မနက္ေရာက္ေတာ့ အရင္ ကတည္းက စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္း တရိစၦာန္ရံုကိုသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အေဖတို႔ကို လိုင္းကားစီးတတ္ေအာင္ ဆိုျပီး ကဒ္ေတြေပးျပီး ဘယ္လို စီးရလဲ ဆုိတာ ျပပါတယ္။ အတက္တုန္းကေတာ့ ျပထားေပးေတာ့ အေဖက မွန္ပါတယ္။ ကားေပၚကလဲ ဆင္းေရာ.. သူက သူ႔ကဒ္နဲ႔ ျဖတ္ျပီး ဆင္းလာပါတယ္။ အဲဒါကို ကားသမားက အေဖ့ကို လွမ္းေခၚေတာ့ အေဖက ခပ္တည္တည္နဲ႔ သူ႔ကဒ္ကို ျဖတ္ျပီးေၾကာင္း ကားသမားကုိ ၀င့္၀င့္ၾကြားၾကြားလွမ္းျပပါတယ္။ အသံလဲ ျမည္ပါတယ္ဆုိတာ လွမ္းေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူျဖတ္ခဲ့တဲ့ကဒ္က မေန႔ညက အိမ္ကိုဖုန္းဆက္တဲ့ 1818 ကဒ္ပါ.။ကိုယ္က အဲဒီကဒ္မဟုတ္ဘူး ဆုိမွ ေဘာင္းဘီအိတ္ကို ျပဴးျပဴးျပာျပာ ျပန္ႏွိဳက္ျပီး သြားျပန္ျဖတ္ပါတယ္။ အေဖေျပာေတာ့ ဘယ္နဲ႔ ညာ ေဘာင္းဘီအိတ္ အႏွိဳက္မွားသြားလို႔ပါတဲ့ေလ.။ ျဖစ္ရေလ.. အေဖရယ္..။ :D



ဒီလိုနဲ႔ ဘေလာ့ဂါ ညီ(ေတာင္ေပၚ)ရဲ ႔ အခ်ိန္းအဆက္နဲ႔ တရိစၦာန္ ရံုနဲ႔ နီးတဲ့ ၀ုလန္း ကို ရထားစီးသြားပါတယ္။ သိပ္နီးပါတယ္။ :D ညီ(သက္ႏိုင္)က အာမိုကီယိုမွာ ဆင္းျပီး အဲဒီကို ေရာက္တဲ့ တစီးတည္းေသာကားကို စီးပါဆိုေပမယ့္ ၀ုလန္းကို အားသန္ျပီး ၀ုလန္းမွာလူစုၾကပါတယ္။ အဲဒီက တစီးတည္းေသာ ကားကို ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ေစာင့္ျပီး သကာလ အဲဒီကားက တနဂၤေႏြမွ ထြက္တယ္ဆိုတာကို သိရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တျခားကားေျပာင္းစီးမယ္ေျပာျပီး မွတ္တိုင္ေတြကို ေတြ႕ပါတယ္။ အနီးဆံုး ၉၆၀ ဆုိတာလဲ ေတြ႕ေရာ.. အဲဒီကားကို လွမ္းျမင္တဲ့ ညီေတာင္ေပၚက ေရွ႔ကေနေျပးလို္က္ေတာ့ ေနာက္က အားလံုးလဲ ဘာမွန္းမသိ ညာမွန္းမသိ ေျပးလိုက္ၾကပါတယ္။ ကဲ.. လိုက္ေလ ေ၀းေလ.. ကားက မရပ္ပါဘူး။ မရပ္ဘူးဆုိတာက အဲဒီကားကလဲ သူ႔ဂိတ္မဟုတ္ေတာ့ ကိုယ္ေတြ ေျပးလဲ မရပ္ေပးပါဘူး။ ကိုယ့္အေမနဲ႔ အေဖလဲ ေျပးလိုက္ရပါတယ္။ေ၀းသထက္ေ၀းသြားတဲ့ ကားကို ၾကည့္ျပီး အရွက္ေျပ ရပ္.. ျပီးေတာ့ ဆရာေတာင္ေပၚရဲ ႔ အစီအစဥ္နဲ႔ ေနာက္ဆံုး ၉၅၀ ကိုပဲစီးေတာ့မယ္ဆုိျပီး အဲဒီမွတ္တိုင္ကို ျပန္သြားျပန္တယ္။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ေစာင့္ျပီး ဆရာ ေတာင္ေပၚက တက္စီ စီးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ျပန္ေတာ့ ကိုယ့္အေမနဲ႔ အေဖလည္း ေယာင္လည္လည္နဲ႔ အေနာက္ကလိုက္ျပန္ေလေရာ.။ တက္စီ စီးမယ့္ေနရာေရာက္ေတာ့လဲ ထမင္းစားခ်ိန္ မို႔ ဘယ္တက္စီမွ မရပါဘူး။ မိုးေတြကလဲ သဲသဲမဲမဲ..။



ေနာက္ဆံုး တက္စီတစီးလာလို႔ ကိုယ္တို႔မိသားစု အရင္သြားႏွင့္ပါတယ္။ မိုးေတြက သည္းေနေတာ့ ZOO အ၀မွာ ငုတ္တုတ္ေလး ေနာက္က လူေတြကို ထိုင္ေစာင့္ပါတယ္။ ေနာက္ကလူေတြလဲ ေရာက္ေရာ.. မိုးေတြကလဲ သဲေရာ..။ အဲဒီေတာ့ တခုခုစားမယ္ဆိုျပီး KFC မွာ မွာစားၾကပါတယ္။ မိုးေတြက မတိတ္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ျပီး လွည့္ျပန္ပါတယ္။ အေဖတို႔ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အ၀င္အ၀မွာ ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အေမ့ကို သၾကားမုန္႔ တခု၀ယ္ေကၽြးလိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ တပ္ဆုတ္ျပီး သကာလ ကားဂိတ္ဆီသို႔ လမ္းေလွ်ာက္လာပါတယ္။ အေမကေတာ့ ေနာက္တခါေတာ့ ပို႔ေပးဦးေနာ္.. ဆိုျပီး ကတိေတြ အထပ္ထပ္ေတာင္းေနပါတယ္။ ကားဂိတ္လဲ ျပန္ေရာက္ေရာ... ေနပူလိုက္တာမွ ျခစ္ျခစ္ကို ေတာက္လို႔..။



ညီေတြက ဦး အထဲျပန္၀င္မလာေမးေတာ့ အေဖ စိတ္နာစြာနဲ႔ ပဲ.. ေတာ္ျပီးငါ့ေကာင္... စိတ္လံုး၀ နာသြားျပီးလို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ အေမကေတာ့ ျပန္သြားမယ္ တကဲကဲ လုပ္ေနေတာ့ မနည္း အိမ္ျပန္ေရာက္ေအာင္ ျပန္ဆြဲေခၚခဲ့ပါတယ္။ အေဖတို႔ကို ပထမဆံုး ပို႔ေပးတဲ့ zoo လည္း မထူးစြားနဲ႔ လွည့္ျပန္ခဲ့ရပါတယ္။ ေအာ္ .. ရယ္.... အေဖနဲ႔ အေမရယ္... ၾကက္ရိုးျပဳတ္ျပီး နားေလေပးပါ... .. :P





အေဖနဲ႔ အေမက ေတာ္ေတာ္ တက္ၾကြေနပါေသးတယ္။ ကိုယ္ အလုပ္ျပန္တက္တဲ့ ေန႕ကို ေမွ်ာ္ေနတယ္။ အခန္းထဲမွ အေမနဲ႔ တိုင္ပင္ေနတာ ၾကားရတယ္။ သားရံုးတက္တဲ့ေန႔ ဘယ္သူမွ မရွိတဲ့ေန႔က်ရင္ အေဖက အေမ့ကို ေခၚျပီး ရထား အစအဆံုး လိုက္ၾကည့္မယ္ လို႔ ညွိေနပါတယ္။ အေမကေတာ့ ရဲ ဖမ္း ခံရမွာ ေၾကာက္လို႔ မသြားဘူးခ်ည္းေျပာေနတာပါတယ္။ အေဖကေတာ့ ဒီေန႔ တရက္နဲ႔တင္ သူလမ္းေတြ အကုန္မွတ္မိသြားျပီးလို႔ ေျပာပါတယ္။ သူတို႔ ေျပာေနတာနဲ႔ တင္ ကိုယ္ ရံုးျပန္တက္ရမွာေတာင္ ခပ္လန္႔လန္႔ရယ္ေလ..။ ေအာ္...ရယ္..။



အိမ္မွာ လူစံု တက္စံုနဲ႔ အျမဲ ဆူညံစြာေနတတ္တဲ့ ညီေတြ ညီမေတြ အမေတြကို ျမင္ေတာ့ သူတို႔ ပိုေပ်ာ္ပါတယ္။ လူစည္တဲ့ ကိုယ့္အိမ္ေလးကို အရမ္းသေဘာက်ေနပါတယ္။ ကိုယ့္ညီအရင္း ညီမအရင္းလို ခ်စ္ရတဲ့ (ဘေလာ့ဂါ) ညီေတြ ညီမေတြက ကိုယ့္အေဖအေမကို အေရးတယူနဲ႔ သူတို႔ မိဘေတြ လို သေဘာထားျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လုိက္ပို႔ေပးတာကို ျမင္ေတာ့ အရမ္း၀မ္းသာမိတယ္။ ဒီအတြက္ ဒီညီေတြ .. ညီမေတြ ရွိရတာ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ ေက်းဇူးလဲ တင္ပါတယ္။ ဒီလူေတြ ေၾကာင့္လဲ အေဖတို႔ ဒီလို လာႏိုင္တယ္။ ဒီလူေတြ ေၾကာင့္လဲ အေဖတို႔ ကားဂိတ္ မွာ ေျပးလိုက္လႊားလိုက္ ကားစီးလိုက္ရပါတယ္။ ဒီညေတာ့ ZOO တခုလံုးကို အျပင္ကေန ၾကည့္ခြင့္ရလိုက္တာ ပင္းပန္းျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားပါျပီးခင္ဗ်ာ..။ ေနာက္ရက္ေတြမွာ..ဘယ္သူေတြ.. ဘယ္ကိုပို႔ျပီး ဘာျဖစ္ဦးမလဲ ဆုိတာ.. ေတြးရင္းးးး





ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္



ဖိုးစိန္

10 comments:

khin oo may said...

တုိ႕နဲ႕ထည္႕လုိက္.

ရံုေလး said...

ဓါတ္ပံုေတြတင္ ဒီတိုင္းဆိုယံုဖူးရယ္ ;P

mstint said...

ေမာင္ဖိုးစိန္ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ရႊင္ေနမယ္ဆိုတာ တီတင့္မွန္းဆႏိုင္ပါတယ္ း)
ေခါင္းကိုက္တတ္တယ္ဆိုတာ ရိုးရိုးကိုက္တာလား ေခါင္းႀကီးကိုက္ (migraine) လား။ တီတင့္က ငယ္ငယ္ကရွိဘူးေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္။ အရမ္းခံရခက္တဲ့ ေရာဂါေလ။
မိဘေတြရွိသခိုက္ အစြမ္းကုန္ေပ်ာ္လိုက္အံုးေနာ္ း)
စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

သက္ေဝ said...

ေပ်ာ္စရာ... မိဘ ေမာင္ႏွမေတြနဲ ့ အတူေနရတဲ့ဆုက
နာရီတို ့ ရုပ္ရွင္လက္မွတ္တို ့ထက္ ေကာင္းတယ္ဟုတ္... :P

Anonymous said...

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစဗ်ားးးးး


မငံု

Anonymous said...

Let your parents go round sa lone with our beloved KOM:P.......I believe that she offered you willingly:D..(away hma achun hnin ma thu)
Gyidaw

PhyoPhyo said...

ေပ်ာ္စရာႀကီးရယ္။ ကုသုိလ္ေကာင္းလိုက္တာ။ မိဘႏွစ္ပါးေရာ ညီမေလးေရာ အစ္မေရာ၊
ဖတ္ၿပီး ေရာေယာင္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။

rose of sharon said...

ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္..မိသားစုေတြဆံုၾကရတာ... စကာၤပူအင္မီဂေရးရွင္းကအဲလိုဘဲေနာ္... အမလဲ လြန္ခဲ႔တဲ႔၄ႏွစ္ေလာက္တုန္းက အိမ္အကူပါေခၚၿပီးလာလည္တာ အဲဒီေကာင္မေလးကို အင္မီဂေရးရွင္းကရဲေခၚသြားလို႔ေလ... ကိုယ္႔စာအုပ္ကိုအၿမန္တံုးထုခိုင္းၿပီး ငါေခၚလာတဲ႔သူကိုရဲေခၚသြားလို႔ပါ ဆိုၿပီး ေၿပးလိုက္ၿပီးေတာ႔ သူ႔ကိုငါတာဝန္ယူၿပီးေခၚလာတာပါဆိုတာလိုက္ ေၿပာၿပရတယ္ း((

Anonymous said...

enjoy your time with family.

i like this very much.

"အေဖနဲ႔ အေမရယ္... ၾကက္ရိုးျပဳတ္ျပီး နားေလေပးပါ... .. :P "

agkyeemyint

စားမွာပဲ said...

Really enjoy ur post! Thz :)