Thursday, 28 July 2011

ပါမုန္႔

က်ေနာ့္ နာမည္ ဖိုးခြား ။ က်ေနာ့္ ေနတာက ေမာ္လျမိဳင္ျမိဳ႔ ျပင္ရဲ ႔ေတာ မက် ျမိဳ႔ မက် ေနရာေလးပါ။ ေမာ္လျမိဳင္ ျမိဳ႔ေပၚကို ေရာက္ဖို႔ ေထာ္လာဂ်ီ နဲ႔ သြားရပါတယ္။ ဒါကို ေတာက်တာေပါ့ လို႔ မေျပာပါနဲ႔။ ျမိဳ႔မွာ ေနတဲ့သူေတြထက္ သာေအာင္ ေနႏိုင္ပါတယ္။ အိမ္တိုင္းမွာ ယိုးဒယားျဖစ္ ေနာက္ဆံုးေပၚ ကက္ဆက္ အၾကီးၾကီးေတြ၊ ေနာက္ဆံုးေပၚ တီဗီြေတြ ရွိတယ္။ အရြယ္ေရာက္ျပီးတဲ့ လူရြယ္တိုင္းက ယိုးဒယားျပန္ေတြ။ ႏိုင္ငံျခားျပန္ ဆုိေတာ့ ေနတာထိုင္တာ အဆင့္ျမင့္တယ္။

အဆင္ျမင့္တယ္ဆို ေျခတံရွည္ အိမ္နဲ႔ ေနလို႔။ သံလြင္ျမစ္ေရရဲ႕ ေရတက္ ေရက်ဆုိေတာ့ အိမ္ကို ျမင့္ျမင့္ေေဆာက္တာ။ ယိုးဒယားက ျပန္လာတဲ့ လူရြယ္တိုင္း ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္ က်တယ္။ ၀ါကၽြတ္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္က စလို႔ တန္ေဆာင္းမုန္း ၊ နတ္ေတာ္ ေလာက္ထိ ဖိုးခြားတို႔ အေမ ထမင္း မခ်က္ဘူး။ ရပ္ကြက္ထဲ လွည့္ျပီး မဂၤလာဆြမ္းေတြကို ဖိုးခြားတို႔ ေမာင္ႏွမလက္ဆြဲ ျပီး တအိမ္တက္ တအိမ္ဆင္း သြားစားတယ္။

ဖိုးခြားလဲ အားက်တယ္။ ဖိုးခြား အရြယ္ေရာက္ရင္ ယိုးဒယားမွာ အလုပ္လုပ္မယ္။ ေဘးအိမ္က မိေပါက္ကို ယူမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတယ္။ ခုထိေတာ့ ဖိုးခြားက ၁၂ ပဲ ရွိေသးတယ္။ ဖိုးခြားအေမက ၁၇ႏွစ္ ျပည့္ရင္ ထိုင္းကိုပို႔မယ္ေျပာထားေတာ့ ဖိုးခြား မိေပါက္ကို ယူဖို႔ ၅ ႏွစ္ေတာင္ ေစာင့္ရဦးမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ မိေပါက္လဲ ႏွပ္ခ်ီးတြဲေလာင္း မဟုတ္ေတာ့ပဲ ခုမဂၤလာေဆာင္တဲ့ အမၾကီးလို ေခ်ာမယ္လို႔ ထင္တာပဲ။

ဖိုးခြားတို႔ အေဖကလဲ ယိုးဒယားျပန္ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဖိုးခြားတို႔ အိမ္မွာ ကက္ဆက္ အၾကီးၾကီးရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တအိမ္ေက်ာ္ကလို ေနာက္ဆံုးေပၚ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တျခားအိမ္က ကက္ဆက္ဖြင့္တာထက္ စာရင္ ဖိုးခြားတို႔ အိမ္က နည္းနည္းတိုးဖြင့္တယ္။ အက်ယ္ဆံုး ဖြင့္တဲ့ အိမ္က ေနာက္ဆံုးေပၚ ကက္ဆက္ ရွိတဲ့ အိမ္ဆိုတာ ကက္ဆက္သံၾကားတာနဲ႔ တရပ္ကြက္လံုးသိတယ္။ အျပိဳင္ဖြင့္ၾကျပီးဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီႏွစ္အိမ္လံုး ယိုးဒယားက ျပန္ေရာက္တာ မၾကာေသးဘူးဆိုတာ ခန္႔မွန္းလို႔ ရတယ္။ ေတာ္ၾကာ အျပိဳင္ဖြင့္မွဳနဲ႔ တအိမ္နဲ႔ တအိမ္ ေအာ္ဆဲၾကေတာ့မယ္။ ေအာ္ျပီး အျပိဳင္ၾကြားေတာ့မယ္။ မႏိုင္ရင္ လံုခ်ည္ေတြ ထမိန္ေတြ လွန္ျပီး ရွိတာေလးေတြ ထုတ္ၾကြား ၾကေတာ့မယ္။ ဖိုးခြားတို႔ကေတာ့ အဲလို ရန္ျဖစ္သံၾကားရင္ ထစ္ခနဲ ဆုိေရာက္သြားျပီး။ ဒါမွ သူတို႔ ထုတ္ၾကြားတာေလးေတြ ျမင္ရမွာ။ ဖိုးခြားတို႔က ကေလးဆုိေတာ့ ေခြးႏွစ္ေကာင္ ကိုက္လဲ ၾကည့္တတ္တာပဲေလ။ ဖိုးခြားကို အျပစ္မတင္ပါနဲ႔။ တကယ္က ဖိုးခြား ကေလးပဲ ရွိေသးတယ္။ စုစု ရံုးရံုး ျမင္ရင္ ကေလးသဘာ၀ စပ္စုတတ္တာ တခုပဲေပါ့။

ဖိုးခြားတို႔ လမ္းထိပ္မွာေတာ့ ဦးေခြးကုန္စံု ဆုိင္ရွိတယ္။ ဦးေခြး ကလဲ ယိုးဒယားျပန္ပဲ။ ျပီးေတာ့ ဦးေခြးက ယိုးဒယားက ပစၥည္းမွန္သမွ်၊ ေမာ္လျမိဳင္ ျမိဳ႔ေပၚက ထြက္သမွ်၊ ရုပ္ျမင္သံၾကားက ထက္ထက္မိုးဥတို႔ ခိုင္သင္းၾကည္တို႔ ေၾကာ္ျငာတာ မွန္သမွ် ဦးေခြး ဆုိင္မွာ မရွိဘူး ဆုိတာ မရွိဘူး။ တရပ္ကြက္လံုးလဲ ဦးေခြးဆိုင္မွာပဲ ၀ယ္ရေတာ့ ဦးေခြးဆိုင္က အျမဲစည္ကားတယ္။ ျမိဳ႔က အသစ္အဆန္းေရာက္ျပီး ဆုိျပီး တဆင့္စကား တဆင့္နားနဲ႔ ၀ယ္၀ယ္ မ၀ယ္၀ယ္ လူစည္ေရာပဲ။

ဒါနဲ႔ ဖိုးခြားမွာ အမ ၃ ေယာက္ အကို ၁ ေယာက ္ရွိတယ္။ ႏွစ္ေယာက္က ဖိုးခြားအေမ ညီမ သမီးနဲ႔ သား။ တ၀မ္းကြဲ ညီမေတြေပါ့။ ဖိုးခြား မွာ တကယ္ရွိတာက အမတေယာက္တည္း။ ဒီေတာ့ ဖိုးခြားနဲ႔ ဖိုးခြားအကို ဖိုးေထာင္က အမ ၃ ေယာက္ရဲ ႔ ခိုင္းဖတ္ေတြ ျဖစ္ေရာ။ ေက်ာင္းသြားလဲ တူတူ။ ေနတာလဲ ေနာက္ေဖး အိမ္ေရွ႔ ဆိုေတာ့ ကစားလဲ ဒီေမာင္ႏွမေတြပဲ။ ရန္ျဖစ္လိုက္ ၊ ျပန္ခ်စ္လိုက္ ၊ သတ္လိုက္ ပုတ္လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ကုန္တာပဲ။ ခိုင္းစရာရွိရင္ေတာ့ အမေတြက ျပန္တည့္တယ္။ ျပီးရင္ ဦးေခြးဆိုင္က တခုျပီးတခု ၀ယ္ခိုင္းတယ္။ ဖိုးခြားသိတယ္။ မိန္းမေတြက စားဖို႔၊ လွဖို႔ နဲ႔ ခိုင္းဖို႔ပဲ သိတယ္။

ဖိုးခြား မသိတာ တခုေတာ့ရွိတယ္။ ဖိုးခြားအမေတြက အနာစိမ္း ေပါက္ရင္ ဖိုးခြားတို႔နဲ႔ လာမကစားေတာ့ဘူး။ ဖိုးခြား အမအရင္း တေယာက္ပဲ လာကစားတယ္။ အနာစိမ္းကလဲ လတိုင္းေပါက္တယ္ ဆုိတာ ဖိုးခြားသိတယ္။ ဖိုးခြားက ကိုယ့္အမအရင္း ကို နင္ေရာ အနာစိမ္း မေပါက္ဘူးလား ဆုိေတာ့ ဟဲ့ ငါကသန္႔တယ္။ မသန္႔တဲ့ သူေတြမွ အနာစိမ္းေပါက္တာလို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ သူတို႔ အနာစိမ္း ေပါက္သလို ဖိုးခြားလဲ မေပါက္၊ ဖိုးခြားအကိုလဲ မေပါက္ ေတာ့ မိေပါက္ကို သြားေမးတယ္။ နင္ေရာ လတုိင္း အနာစိမ္းေပါက္လား ဆုိေတာ့ မိေပါက္ က ေခါင္းခါတယ္။ သူလဲ သိပံုမေပၚပါဘူး။

အမေတြက အနာစိမ္းေပါက္ရင္ ဖိုးခြားတို႔ အနားမကပ္ေပမယ့္ ဖိုးခြားကိုေတာ့ ဦးေခြးဆိုင္က ေစ်း၀ယ္ခိုင္းတတ္တယ္။ သူတို႔ မွာတာက အီဗာ ပါမုန္႔တဲ့။ ဦးေခြးက ဖိုးခြားသြားတိုင္း အဲဒီပါမုန္႔ေတြကို ေသခ်ာ သတင္းစာနဲ႔ ထုတ္ျပီးေပးလိုက္တယ္။ ဖိုးခြား လမ္းမွာ ခိုးစားမယ္ မ်ားထင္ေနလား မသိဘူး။ ဖိုးခြား အရမ္းစိတ္ဆိုးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖုိးခြား က ေစ်း၀ယ္ခ ရျပီးသား ဆုိေတာ့ ဖိုးခြား ဖဲ့စား ႏွိဳက္စားဖို႔ မလုပ္ေတာ့ပဲ ဘာပါမုန္႔လဲ ဆုိတာပဲ သတင္းစာကို မဟ တဟျဖဲၾကည့္တယ္။

ဖိုးခြားသိတယ္။ ဒီတံဆိပ္ကို။ ေၾကာ္ျငာမွာ ျမင္ဖူးေနတာ။ ဘာတဲ့။ အီဗာနဲ႔ ဆုိ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လံုျခံဳမွဳ ရွိတယ္ ဆုိတာ။ ဟမ္… ဒီပါမုန္႔ စားတာနဲ႔ အနာစိမ္းနဲ႔ လံု ျခံဳတာနဲ႔ ဖိုးခြား အေတြးနက္တယ္။ မေတြးခ်င္ဘူး။ စားလဲ မစားခ်င္ဘူး။ ဒါကို ဖိုးခြား သိတာက အနာစိမ္းပါမုန္႔။ ထက္ထက္မိုးဦး ေၾကာ္ျငာတဲ့ ကာယားပါမုန္႔၊ ပဲ ပါမုန္႔ မဟုတ္ေတာ့ ဖိုးခြား စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး။

တေန႔ ဖိုးခြားတို႔ အေမနဲ႔ အေဖ ျမိဳ႕တက္အလွဴသြားတယ္။ တညအိပ္တဲ့။ အဲဒါ ဖိုးခြားတို႔ အေဖအမ အၾကီးဆံုး အပ်ိဳၾကီး ကို အိမ္ေစာင့္ ထားခဲ့တယ္။ တညအိပ္ ႏွစ္ရက္ ခရီးဆုိေတာ့ ဖိုးခြားတုိ႔လဲ လြတ္လပ္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဖိုးခြား အမကို ၾကည့္ေတာ့ သိပ္ေနေကာင္းပံု မေပၚဘူး။ ညေနေစာင္း အသားကုန္ ကစားျပီးအိမ္ျပန္ေရာက္လာလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ အမက ရွက္တဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ အနာစိမ္း ေပါက္ေနလို႔တဲ့။ ဖိုးခြား ရယ္တာေပါ့။ ခုေတာ့ ဖိုးခြား အမလဲ ညစ္ပတ္တဲ့ စာရင္း၀င္သြားတာေပါ့။ ေနာက္ျပီး အီဗာ ပါမုန္႔ သြား၀ယ္ေပးတဲ့ အတြက္ အလကားေနရင္း အမဆီက မုန္႔ဖိုးထပ္ရေတာ့မယ္ ဆုိျပီး ဖိုးခြား အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။

ညေနေစာင္းေတာ့ ဂ်ီးေဒၚ အဖြားၾကီးက ဖိုးခြားကို ပါမုန္႔သြား၀ယ္ခိုင္းတယ္။ ဖိုးခြားကိုလဲ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာဖို႔ တိုးတိုးတိတ္တိတ္မွာေသးတယ္။ ဖုိးခြားကေတာ့ စဥ္းစားမိတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ အနာစိမ္းေပါက္တဲ့ မိန္းမေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ ညစ္တီး ညစ္ပတ္ႏိုင္တဲ့ မိန္းခေလးေတြ။ ဖိုးခြားတို႔လို ရပ္ကြက္တကာ လွည့္ျပီး ဖုန္တလူးလူး ေဆာ့တာၾကေတာ့ ဘာအနာစိမ္းမွ မေပါက္ဘူးေပါ့။

ဖိုးခြား အျမန္ႏွဳန္းနဲ႔ ပံုဂံလံုးစီးျပီး အီဗာပါမုန္႔ သြား၀ယ္တယ္။ ဂ်ီးေဒၚလက္ထဲ အပ္တယ္။ ဖိုးခြား ဒီဂ်ီးေဒၚကို သိပ္စိတ္မခ်ဘူး။ ေတာ္ၾကာ ဖိုးခြား အမဆီက လုစား ျဖတ္စားဆုိ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ဒါနဲ႔ ခ်က္ျခင္း အျပင္ျပန္မထြက္ပဲ ဖုိးခြား မသိမသာ နားစြင့္ေနတယ္။ ဂ်ီးေဒၚၾကီးက ဖိုးခြား အမကို ေခ်ာ့ေကၽြးေနပံုရသလို အမက ျငင္းေနပံုရတယ္။ ဟာဗ်ာ ေပ်ာက္မယ့္ ကိစၥၾကီးကို စားလိုက္ပါလား အမရာလို႔ အားမလို အားမရျဖစ္မိတယ္။

အမက ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ မသိဘူး လို႔ ဂ်ီးေဒၚကိုေမးတယ္။ ဂ်ီးေဒၚကလဲ ငါလဲ မသိဘူးေအ။ ဒီလိုပဲ အထုတ္ေဖာက္ျပီး ဘာညာ ဆုိတာ အရမ္းတုိးတယ္။ ဖိုးခြား မၾကားရေတာ့ဘူး။ ပါမုန္႔က ဘယ္ေလာက္မွ မ်ားတာ မဟုတ္ဘူး အိုက္တင္ခံတဲ့ အမဆုိျပီး ဖိုးခြား အားမလို အားမရ ျဖစ္မိတယ္။

ဆယ္မိနစ္ေလာက္လဲ ၾကာေရာ………… ဖိုးခြား အမရဲ႕ ေအာင္မေလး… ေသပါျပီးေတာ့… ခြာလို႔ မရေတာ့ဘူး။ နာလိုက္တာ ေသေတာ့မယ္ ဂ်ီးေဒၚရဲ ႔ လို႔ ေအာ္လို႔ အမကိုစိုးရိမ္ျပီး ၀င္တာ ဂ်ီးေဒၚက ေမာင္းထုတ္တယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ေဖးက အမေတြကို ဖိုးခြား အသားကုန္ ေအာ္ေခၚေတာ့တာေပါ့။

အမေတြ ေရာက္လာေတာ့မွ ေၾကာက္လန႔္တၾကား ေအာ္ေနတဲ့ အမလဲ မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ ရွက္တာေတြ နာတာေတြ ေပ်ာက္ျပီး တခစ္ခစ္ရယ္ေနေလရဲ႕။ ျပီးေတာ့ တတြတ္တြတ္နဲ႔ ဖိုးခြား တစြန္းတစ ၾကားတာကေတာ့

“နင္ကလဲ ေျပာင္းျပန္ကပ္ရတယ္လို႔…. အဲဒီေတာ့ နာမွာေပါ့…” တတ္လဲ တတ္ႏိုင္တဲ့ မိန္းမေတြပါလား။ ပါမုန္႔ကို ေျပာင္းျပန္စားရတယ္လို႔။ ဒီေလာက္ေတာင္ တံုးတဲ့ အမ ေနာက္ေန႕ၾကမွ စဦးမယ္ လို႔ ဖိုးခြား ေတးထားလိုက္တယ္။

ေနာက္ေန႔ ဖိုးခြား မေနႏိုင္ဘူး။ မိုးလင္းတာနဲ႔ အမကို ေမးတာပဲ။ နင္ကလဲ တင္မိုးလြင္ ေၾကာ္ျငာမွာေတာ့ အီဗာနဲ႔ ဆုိ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳ ရွိတယ္ဆို။ နင္က ယံုယံုၾကည္ၾကည္ မစားဘူးလား။ နင္အနာစိမ္းေပ်ာက္ဖို႔ပဲ ဟာကို။ နင္က်ေတာ့ ေအာ္လိုက္တာ လန္ျပဲေနတာပဲလို႔ ဖိုးခြာေျပာေတာ့ ့ အမက မ်က္ေစာင္းထိုးျပီး ဟဲ့..ငါလဲ ေပ်ာက္ခ်င္လို႔ စားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ငါက အေမွာင္ထဲမွာ စားမိေတာ့ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ျပီး ခြာမရေအာင္ ကပ္ေနလို႔ နာတာေသေတာ့မယ္ဟဲ့ ဆုိျပီး ေဆာက္ေဆာက္ ေအာက္ေအာက္နဲ႔ ထြက္သြားေတာ့တယ္။

ဖိုးခြား စဥ္းစားမိတယ္။ အီဗာ ပါမုန္႔က တင္မိုးလြင္နဲ႔ပဲ တည့္ျပီး ငါ့အမက်ေတာ့ အီဗာ ပါမုန္႔ေၾကာင့္ လန္ထြက္ေနေအာင္ အသားကုန္ ေအာ္ရတာတယ္။ ဒီအီဗာ မေကာင္းဘူး။

အီဗာကို စိတ္နာသြားတယ္။ အဲဒီေန႔ကေနစျပီး ဖိုးခြား အီဗာ ပါမုန္႔ ဆို သြား၀ယ္ေပးဖို႔ ျငင္းတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အီဗာထက္ ေကာင္းတဲ့ ပါမုန္႔ေတြ ထပ္ထြက္လာတယ္ ဆုိပဲ။ ဖိုးခြား လူပ်ိဳ မျဖစ္ခင္ထိ ဖိုးခြားအမတြက္ ၀ယ္ေပးျဖစ္တာက…. အုိး… ဘာတဲ့…. ညေမႊ႔းပန္း ဆုိလား… ပဲ…။ ေၾကာ္ျငာမွာေလ.. ေကာင္မေလးေတြ လွည္းစီးျပလိုက္… ေျပးျပလိုက္… တိုင္လံုးဖက္ျပလိုက္… အိပ္ယာထဲ အိပ္ျပလိုက္နဲ႔….

အဲေၾကာ္ျငာၾကည့္ျပီး တိုင္း ဖိုးခြား စဥ္းစားမိတယ္။ ဒီေကာင္မေလးေတြေရာ ပါမုန္႔ကို ေကာင္းေကာင္းစားတတ္ရဲ႕လား…။ ဖိုးခြားအမလိုမ်ား ေျပာင္းျပန္စားဖူးၾကလား ဆုိတာကိုေပါ့…။

မွတ္ခ်က္ ဖိုးခြားသည္ ဖိုးစိန္ မဟုတ္သလို၊ ဖိုးခြား အမသည္ ဖိုးစိန္ ညီမ မဟုတ္ပါေၾကာင္း အသိေပးပါသည္။ :P

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

3 comments:

အလင္းသစ္ said...

အားေပးသြားျပီဗ်ာ။။။

မအိမ္သူ said...

ေအာ္... ဒီကေလးႏွယ္ း))

JulyDream said...

ဟီးဟီး... ေကာင္းခ်က္ဗ်ာ။ ရီလိုက္ရတာနဲ႕ ယံုၾကည္မွဳေတြ ပိုရိွသြားၿပီ။