Sunday, 31 July 2011

ေက်နပ္စြာ ခ်စ္တတ္သူ....

ခ်စ္သူ ဆုိတာ.. သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ခ်စ္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ မခ်စ္ေပမယ့္ ကိုယ္ ခ်စ္ေနရင္ သူဟာ ကိုယ့္ရဲ ႔ ခ်စ္သူပါပဲ…။ သူကိုယ့္ကို ခ်စ္ေနဖို႔ လိုေကာင္းလိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ကိုယ့္အခ်စ္ကို အသိအမွတ္ျပဳရင္ပဲ ကိုယ္ေနတတ္ ေက်နပ္ေနပါတယ္ေလ..။

ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ဘယ္အခ်ိန္ သတိရလဲ လြမ္းလဲ ေမးရင္း သတိရတယ္.. လြမ္းတယ္ ဆိုတာ တိုက္ဆိုင္မွဳ တခု ရွိသြား မွ လြမး္ရမွာလား….

ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ကို လြမ္းရမွာထက္ စာရင္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ တကူးတက က်က် နန ထည့္ထားမိခဲ့တာ…။

သူ႔ အသံေလး ကိုၾကားရဖို႔ အတြက္ ကိုယ္သူ႔ ဖုန္းသံကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေမွ်ာ္လင့္မိတတ္တယ္။ သူ႔ကိုယ္ ကိုယ့္စိတ္ကူးထဲမွာ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာေနေပမယ့္ သူဖုန္းေခၚတဲ့ အခါ သူ႔ အသံေတြၾကားမွာ ကိုယ္ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ဆြံ႔ အံ့ခဲ့ရတာ…။

ကိုယ့္ သူ႔အတြက္ ခံစားတဲ့ စာေတြ စကားလံုးေတြ အမ်ားၾကီး နဲ႔ ကိုယ္ယဥ္ပါးခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ ဆီက စကားလံုးတလံုးေလးကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကိုယ္ေရရႊတ္ေနမိခဲ့ရတာ…။

သူ႔ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ မရွိဘူး။ ဘာမွမလုပ္ေပးႏိုင္ဘူး ေျပာတုန္းက ကိုယ္က သူ႔အတြက္ ဘာမဆို လုပ္ေပးဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတာကို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ၾကိတ္ ေပ်ာ္ေနခဲ့ဘူးတာ..။

သူ႔ ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခါ သူ႔ ျပံဳးေပ်ာ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို မက္မက္ ေမာေမာ ၾကည့္ခြင့္ရတဲ့အခါ… သူ စိတ္ညစ္ အားငယ္ေနတဲ့အခါ ကိုယ္ အားေပးစကားတခြန္းေျပာခြင့္ ရတဲ့အခါ… သူ စိတ္ထဲမွာ လိုခ်င္တာ ျဖစ္ခ်င္တာ တခုကို ကိုယ္က်က်နန လုပ္ေပးခြင့္ရတဲ့အခါ… ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ နစ္နစ္နဲနဲ ေပ်ာ္ရြင္ေက်နပ္မွဳေတြ အတိုင္းမသိ..။

သူ ဥေပကၡာျပဳ ေမ့ထားတဲ့အခါ…. သူ ကိုယ့္ကို အျမင္မၾကည္လင္တဲ့အခါ ကိုယ္ အလိုက္သင့္ မသိဘာသာ ေနေပးလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ နာက်င္မွဳေတြ အတိုင္းမသိ။

တူတူ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးရယ္… တူတူထိုင္ျပီး စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလးတခုရယ္… သူ ၾကိဳက္တတ္တဲ့ ပစၥည္းေလးေတြ ရွိတတ္တဲ့ ေနရာေလးရယ္… သူ သံုးေနက် ပစၥည္းေလးေတြရယ္.. အျဖဴေရာင္ တိမ္တိုက္ေတြရယ္….. တခါတည္း ခ်စ္ခ်င္လို႔ပါ ဆိုတဲ့ ခ်မ္းခ်မ္းရဲ ႔သီခ်င္းေလးရယ္… ရခဲ့ဖူးတဲ့ အနမ္း တခုရယ္… ႏွစ္လိုစြာ ေခၚခဲ့ ဖူးတဲ့ နာမည္ေလး တလံုးရယ္… အရာရာတိုင္းက ကိုယ့္အတြက္ မေျပာင္းလဲဘဲ မေန႔ တေန႔ကလို ေႏြးေထြး အသက္၀င္ေနဆဲ…။

ကိုယ့္ရင္ထဲ ေဆာက္ထားတဲ့ အခ်စ္အိမ္ကေလးမွာ သူ႔ အတြက္ ၾကင္နာမွဳမ်ား အျပည့္ရွိသည္။ ကိုယ့္ရင္ထဲ ္မွာ သူ႔ကို က်က် နန ခ်စ္မိသြားေလာက္ေအာင္ ကိုယ္ ေနတတ္သြားျပီး။ ကိုယ္လြမ္ဆြတ္ ေနတဲ့ အခ်ိန္တိုင္း သူ ကိုယ့္ကိုယ္ သတိရေနမလားလို႔ မေတြးမိေအာင္ ေတြးတတ္သြားျပီး။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အရာအားလံုးဟာ သူပဲ ဆုိတာ ကို ေသခ်ာသြားျပီး။

ထို အရာအားလံုးသည္ ၿပီးၿပည့္စံု သည္မဟုတ္ေသာ္လည္း တစ္ခု မဟုတ္ တစ္ခု လိုအပ္ေနျမဲျဖစ္၏။ထိုထိုေသာ အရာအားလံုးၿဖင့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ သူ႔ကို ႀကင္နာစြာ စြဲစြဲ ျမဲျမဲခ်စ္မိ၏။ အၿပစ္ရွိသည္ မထင္ ေသာ္လည္း မွားလွ်င္ခံႏိုင္၏။ သို႔ေသာ္ တၿခားသူမ်ားမွလြဲ၍ ထိုသူ၏ ဥေပကၡာၿပဳထားသြားၿခင္း တစိုးတစိမွ် အလိုမရွိၿပီး..။

ခ်စ္တယ္ဆိုေသာ တီးတိုးစကားသည္ ရြာခ်လာေသာ မိုးေရစက္ ပမာဏႏွင့္ ညီမွ်၏။ ပူေလာင္ၿခင္းမပါ ေႏြးေထြးသက္ဝင္ေနဆဲ အရာအားလံုးသည္ ထိုမ်က္ရည္မိုးမ်ား ေအာက္တြင္ ေအးခ်မ္းေနေလေတာ့သည္။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

3 comments:

မင္းဧရာ said...

အကိုၾကီး ကိုဖိုစိန္က ေတာ္ေတာ္ေလးကို ခ်စ္တတ္မဲ့ပံုပဲေနာ္ ေရးထားတာေလးေတြမ်ား
တကယ္ကို သဘာ၀ က်က် နဲ႔ လွလွပပေလးဖြဲ႔ႏြဲ႔
တတ္တယ္။

jasmine(ေတာင္ၾကီး) said...

အရမ္းခ်စ္တတ္မယ္႔သူထင္တယ္
အေရးအသားေတြကလဲ
ဖြဲ႔ဖြဲ႔ ႏြဲ႔နြဲ႔ေရးတတ္တယ္ေနာ္။
ဖတ္လုိ႔လဲ ေကာင္းတယ္။
ခ်မ္းေၿမ့ပါေစ။

Nayi Min Khin said...

ဖတ္ရတာ သိပ္ကို ၾကည္ႏူးဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ဖတ္ေနရင္း ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေနရာဝင္ယူမိသြားတယ္။