Wednesday, 18 May 2016

တိတ္တဆိတ္ အခုိးခံရေသာ စိတ္တစံု





19th Street
ဒီလမ္းဟာ လူစံုတယ္။ စရိုက္စံုတယ္။ ဘ၀စံုတယ္။ ဒီလမ္းေပၚမွာ ရန္ျဖစ္သံေတြ၊ ရင္ဖြင့္သံေတြ၊ တီးတိုးငိုေၾကြးသံေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတတ္တယ္။ ဒီလမ္းဟာ မူးယစ္ရီေ၀လို႔ အေကာင္းဆံုးေနရာ၊ ေအာ္ဟစ္ ဆူညံေပါက္ကြဲလို႔ အေကာင္းဆံုးေနရာျဖစ္တယ္။ ဒီလို ဖန္ခြက္ျခင္း၊ ပုလင္းျခင္း ထိခတ္သံေတြ ဆူညံတဲ့ လမ္းဘက္ ေျခလွမ္းလွမ္းၿပီးမွ က်ေနာ္ ရုတ္တရက္ ေက်ာခိုင္းလိုက္တယ္။
သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ဆိုတာ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္မွ လိုအပ္တာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ ခုလိုခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္တည္းက ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္လို႔ အိမ္ျပန္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ကားမီးေတြ ေၾကာင့္ မိုးဖြဲဖြဲ ရြာေနတာကို ျမင္ေတာ့မွ က်ေနာ္ အက်ီ ၤေခါင္းစြပ္ ကို ေခါင္းေပၚ ေဆာင္း၊ လက္ဖက္ႏွစ္ကို ေဘးအိပ္ကပ္ထဲ ထည့္ၿပီး လမ္းမ က်ယ္ႀကီး အတိုင္းေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ Journey ရဲ့ Don’t Stop Believ’in သီခ်င္းကို တိုးတိုး ညည္းရင္း M2Mမွာ ေခြ၀င္၀ယ္မယ္ ဆုိတဲ့ အေတြး၀င္ၿပီး ဆိုင္ပိတ္သြားမလားဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ ခပ္သြက္သြက္ေလး လမ္းေလွ်ာက္မိတယ္။
 “ညီေလး၊ မီးျခစ္ပါလား”
ရုတ္တရက္ နားထဲ ကပ္ေမးလိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ လန္႔သြားမိတယ္။
ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္လာတဲ့ ေျခသံ နဲ႔ အတူ ေနာက္က ေခၚေနသံကို ၾကားမိေပမယ့္  က်ေနာ့္ကို ေခၚတယ္ မထင္။ ကိုယ္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ဘာမွ အာရံု မရ။  ဂ်င္းေဘာင္းဘီ နဲ႔ တီရွပ္လက္ရွည္ အကြက္ၾကားၾကားကို ၀တ္ထားတဲ့ သူကို အေမွာင္ထဲမွာ သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္။ ေဆးလိပ္ ကို အသည္းအသန္ ေသာက္ခ်င္ေနတဲ့ပံုစံ နဲ႔ မီးျခစ္ကို ေတာင္းေနတဲ့ သူ႔ကို ေက်ာ္ၿပီး လမ္းမဘက္ ေ၀့ ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အိမ္စီးကား တစီးစ ႏွစ္စီးစ ျဖတ္သြားတာက လြဲလို႔ လမ္းေပၚမွာ လူရွင္းေနေလရဲ့။
“ညီေလးမွာ မီးျခစ္မ်ား ပါသလားလို႔”
က်ေနာ္ အားနာစြာ ယဲ့ယဲ့ေလး ၿပံဳးၿပီး ေခါင္းခါ ျပလိုက္ေတာ့ သူက ေခါင္းကုတ္ရယ္ၿပီး Sorry လို႔ ေျပာတယ္။ “ညီေလး ဘယ္ျပန္မွာလဲ”
“တာေမြ”
သူဆီက ေမးခြန္းေနာက္တခု ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ျပန္ေျပာမိတယ္။
“ဟာ.. အေတာ္ပဲ.. ညီေလး ကားႀကံဳ လိုက္စီးလို႔ ရမလား၊ အကိုက တာေမြအ၀ိုင္းထိပ္က ေန ကားေျပာင္းစီးရမွာ၊ တာေမြအ၀ိုင္းထိပ္မွာ သန္လ်င္ဘက္ သြားတဲ့ကားေတြ ရွိတယ္”
က်ေနာ္ ရုတ္တရက္ ေတြေ၀ သြားတယ္။ သူ႔ ကို မလိုက္နဲ႔ လို႔ ျငင္းလိုက္ဖို႔ ၾကေတာ့လည္း အားနာ၊ လိုက္ခဲ့ ပါလို႔ ေျပာလိုက္ ျပန္ေတာ့စိတ္ထဲမွာ ေၾကာက္သလိုလို ေတြေ၀ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူက တကၠစီကို တားလို႔ ကားေစ်းေျပာၿပီးေနၿပီ။
ကဲ.. ညီေလးတက္.. ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလည္း၊ အကို ၂၅၀၀ နဲ႔ ငွားလိုက္တာ”
 ျမန္ဆန္လြန္းတဲ့ သူ႔လုပ္ရပ္ေတြကို က်ေနာ္ လိုက္မမွီ။ ဒီအခ်ိန္ မွားလား မွန္လား စဥ္းစားဖို႔ထက္ သူ႔အခ်က္ျပတဲ့ သူ႔ေဘးနာကို ၀င္ထိုင္မိတယ္။ တကၠစီ စေမာင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူက က်ေနာ့္နားကို ပိုကပ္လာၿပီး သူ႔ ေဘာင္းဘီ ေဘးအိတ္ထဲက တစံုတရာကို စမ္းပံုရတယ္။ က်ေနာ္ မ်က္ေစာင္းနဲ႔ မသိမသာ ခိုးၾကည့္ေတာ့ သူ႔ေဘာင္းဘီ ထဲမွာ ဓားခၽြန္ခၽြန္ ေသးေသးေလး တစ္ေခ်ာင္းကို ထုတ္သလိုလို ျပန္ထည့္သလိုလို လုပ္ေနတာ၊သူ  က်ေနာ့္ဘက္လွည့္ၿပီး ၿပီတီတီ နဲ႔ မ်က္စိတဖက္ ခပ္တည္တည္ မွိတ္ျပေတာ့ က်ေနာ္ မ်က္ႏွာလႊဲၿပီး ကားျပတင္းေပါက္ အျပင္ဘက္က ညရွဳခင္းေတြကို သဲႀကီး မဲႀကီး ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ေၾကာက္သလိုလို၊ ကားေပၚကပဲ ေျပးဆင္းခ်င္သလိုလို၊ ကားသမားကို ပဲ ေျပာျပရေကာင္းမလား၊ သူက လူေကာင္းဆိုရင္ အားနာစရာမ်ား ျဖစ္ေနမလား ေတြးရင္းနဲ႔ တာေမြ အ၀ိုင္းထိပ္ကို ေရာက္မွန္း မသိ ေရာက္လာခဲ့တယ္။
 က်ေနာ့္ဘ၀မွာ ရန္သူထက္ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ဖို႔ပဲ ႀကိဳးစားခဲ့တာပါ။ တေယာက္တည္း အထီးက်န္ ဆန္လြန္းတဲ့သူဟာ ရန္သူကိုေတာင္ မိတ္ေဆြလုပ္ ႏိုင္ရမယ္လို႔ က်ေနာ္ အၿမဲ ေတြးတတ္တဲ့သူပါ။ ခုဟာက က်ေနာ္ သူ႔ကို မိတ္ေဆြ လုပ္ဖို႔ လူဆိုးလား၊ လူေကာင္းလား ဆုိတာ ေသခ်ာ ခြဲျခားမသိႏိုင္ေသး တဲ့ က်ေနာ့္ကို က်ေနာ္  စိတ္ပ်က္မိတယ္။
“ညီ ဘာေတြ စဥ္းစားေနတာလည္း၊ တာေမြေရာက္ၿပီး၊ ဘယ္နားဆင္းမွာလဲ”
 “ရတယ္. အကိုဆင္းမယ့္ အ၀ိုင္းထိပ္မွာပဲ ခ်ေပးပါ၊ က်ေနာ္လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လို႔ရတယ္”
 ကားေပၚက ဆင္းၿပီးခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္စိတ္ေတြ တဖန္ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္သြားတယ္။ တကယ္ဆို က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ကားခရွင္းေပးၿပီး “က်ေနာ္ သြားေတာ့မယ္ အကို” ေလာက္ေတာ့ ႏွဳတ္ဆက္သင့္တယ္ မဟုတ္လား။ သူသာ လူေကာင္းဆိုရင္ ႏွဳတ္မဆက္လိုက္ရတာ အားနာတယ္လို႔ ေတြးရင္ အေပါင္းအသင္း သိပ္မက္တဲ့ က်ေနာ္ ဘာသာ ျပံဳးမိတယ္။ တခါတရံမွာ လူေတြဟာ မလို အပ္တာေတြ သိပ္လုပ္ခ်င္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။
….
တိုက္ခန္းေအာက္တံခါးကို ေသာ့ဖြင့္ၿပီး ဘာဂ်ာ တံခါးကို ဆြဲလိုက္တဲ့ အခ်ိန္ က်ေနာ္ ေနာက္က တစံုတရာ ပြတ္တိုက္ တိုး၀င္သြားတယ္လို႔ ခံစားလိုက္ရေတာ့ အသည္းေတြ ေအးကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရွ႕တည့္တည့္မွာ အရိပ္တစ္ခု ရုတ္တရက္ က်လာတယ္။ တကယ္ေတာ့ အရိပ္မဟုတ္ဘူး၊ လူစစ္စစ္၊ လူမွ ေစာေစာက ေတြ႕ခဲ့တဲ့သူ။ ရုတ္တရက္ မထင္မွတ္ပဲ ထပ္မျမင္လိုက္ရတာေၾကာင့္ က်ေနာ္ ေျခဖ်ား၊ လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ေတာင့္ခဲၿပီး ေၾကာက္လန္႔တဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ က်ေနာ့္မွာ ေျပာစရာ စကား အစ ရွာမရ။
“ညီေလး၊ မင္းကလဲကြာ၊ သရဲျမင္တဲ့ အတိုင္းပဲ၊ အကို ကားမရလို႔ မင္းေနာက္လိုက္လာတာ”
“က်ေနာ့္ အခန္း လိုက္လို႔ မျဖစ္ဘူးအကို၊ က်ေနာ့္မိဘေတြရွိတယ္”
“မင္းကလည္းကြာ၊ သူငယ္ခ်င္းလို႔ေျပာေပါ့၊ တညတည္းပါကြာ၊ အကိုလူေကာင္းပါကြ”
က်ေနာ္ ဘာေျပာရမွန္းတကယ္မသိ။ က်ေနာ့္ တေယာက္တည္း ေနတာအမွန္ ေျပာျပရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ တိုက္ခန္းေပၚ မတက္သြားပဲ တျခားေနရာသြားရမလား၊ တျခားေနရာ သြားရင္ သူ က်ေနာ့္ကို တခုခု လုပ္မလား၊ ေလာေလာဆယ္ က်ေနာ္ မွာ ကိုင္ထားတဲ့ဖုန္းရယ္၊ က်ေနာ့္ဆြဲႀကိဳးရယ္၊ပိုက္ဆံ ၃ ေသာင္း ၄ ေသာင္းရယ္ပဲ ရွိတယ္၊ ဒါမွ မဟုတ္ က်ေနာ္ ေအာ္လိုက္ရမလား၊ သူက ဘာမွ မလုပ္ပဲ နဲ႔ က်ေနာ္ ဘယ္လို ေအာ္မွာလဲ”
လမ္းမေပၚၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း လူမေျပာနဲ႔  ခါတိုင္း ဘာဂ်ာ တံခါးနားေတြ႕ေနရတဲ့ ေခြးေတြ ခုေတာ့ ဘယ္ေပ်ာက္ကုန္မွန္းမသိ။
“မင္းကလည္းကြာ၊ သိပ္ေတြးတာပဲ၊ မင္းဆီကလည္း ငါပိုက္ဆံမလုဖူး၊ မင္းမိဘေတြ ရွိေနတာေတာင္ ငါက မေၾကာက္ပဲ မင္းဆီမွာ တည ေနဖို႔ ေျပာေသးတာပဲကြာ”
က်ေနာ္ ဘယ္လို ဆံုးျဖတ္ရမွန္းမသိ၊ က်ေနာ္ သက္ျပင္းကို အရွည္ႀကီး ခ်ၿပီး က်ေနာ္ ေလွကားေတြ အတိုင္း တက္သြားတယ္။ က်ေနာ့္ အာရံုထဲမွာေတာ့ အိမ္ေရာက္ရင္ က်ေနာ္ မနက္က ထားခဲ့တဲ့ ပိုက္ဆံ ထုတ္ကို ဘယ္လို သိမ္းရမလဲ ဆုိတာကိုပဲ ေခါင္းထဲက ေတြးေနမိတယ္။ သူကေတာ့ က်ေနာ့္ ေနာက္ကေန သီခ်င္းေလး ညည္းၿပီး ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ လိုက္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္း ေနတာကို သိႏွင့္ေနတာလားလို႔ေတာင္ သံသယ ၀င္မိတယ္။
 အခန္းတံခါးကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ သူက ေခါင္းေလး ျပဴၾကည့္ပီး “ညီကလည္းကြာ.. မင္းအိမ္မွာ တေယာက္မွ ရွိပံု မေပၚပါဘူး” ဆုိၿပီး ေအာင္ႏိုင္သူ ေလသံနဲ႔ စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာ မ်က္စိမွိတ္ျပျပန္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ က်ေနာ့္ အခန္းထဲက ပိုက္ဆံထုတ္ကို သူမျမင္ေအာင္ ဘယ္လို ဖြက္ရမလဲဆုိတာ ေခါင္းထဲေရာက္ေနတယ္။ သူေျပာတာကို ျပံဳးလည္မျပ၊ ေဒါသျဖစ္ဟန္လည္းမျပပဲ အခန္းထဲေရာက္ေရာက္ျခင္း က်ေနာ္၀တ္ထားတဲ့ ေခါင္းစြပ္အက်ီ ၤကို အျမန္ခၽြတ္ ပိုိက္ဆံ ကို အက်ီ ၤနဲ႔လံုးလိုက္ၿပီး အ၀တ္ျခင္းေတာင္းထဲထည့္ လိုက္တယ္။ သူ ပိုက္ဆံ ယူမယ္၊ ရွာမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ဒီအ၀တ္ျခင္းေတာင္းမွာ ထည့္ထားမယ္လို႔ သူေတြးထင္ထားမွာ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ေရခ်ိဳးခန္း နားမွာ ထားရင္ပိုေသခ်ာတယ္လို႔ ေတြးမိရင္း အျပင္ထြက္လာေတာ့ သူက  ေရခဲေသတၱာထဲက ၀ိုင္ကို ဖန္ခြက္ထဲ ငွဲ႔ေသာက္ေနတယ္။ တုိက္ေျမညီထပ္က အသိအိမ္ကို အကူအညီ လွမ္းေတာင္းရမလား စဥ္းစားမိေပမယ့္ က်ေနာ့္ အေျခအေနက ဘာအကူညီေတာင္းရမွန္း မသိ။ စိတ္မသက္မသာ သူ႔အတြက္ ဖ်ာနဲ႔ ေခါင္းအံုးကို ဧည့္ခန္းထဲမွာ ခင္းေပးေတာ့ သူက “ ဒီမွာ အကို အိပ္ရမွာလား၊ ညီက အခန္းထဲမွာ အိပ္မွာလား”လို႔ေမးတယ္။ေခါင္းျငိမ့္ျပေပမယ့္ ဘာတခြန္းမွ မေျပာျဖစ္။
သူ႔ အတြက္ ျပင္ဆင္ၿပီး အခန္းထဲ ျပန္၀င္လာခ်ိန္ အိပ္မရမယ့္ တူတူ ရုပ္ရွင္ တကားေလာက္ၾကည့္မယ္ ၾကံစည္ေနတုန္းမွာ သူ အနားရုတ္တရက္ ေရာက္လာၿပီး က်ေနာ့္ နားကို ရုတ္တရက္ နမ္းလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ ၾကက္သီး ေမြးညင္း ေတြ ထိုးေထာင္ ထြသြားၿပီး ေဒါသ ေထာင္းကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္ ရုတ္တရက္ ျခင္းထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့ ကတ္ေၾကးကို ဆြဲယူလိုက္တယ္။
“အကို က်ေနာ့္ကို ဘာထင္ေနလဲ၊ က်ေနာ္ ကို ထိရင္ ဒီကတ္ေၾကးနဲ႔ ထိုးထည့္လိုက္မယ္”
“ မင္းမထိုးရဲပါဘူးကြာ၊ မင္း က အိမ္ေပၚထိ ေခၚလာၿပီးမွ ကတ္ေၾကးနဲ႔ ထိုးမယ္ ဆုိၿပီး ရွက္ရမ္း မရမ္းေနပါနဲ႔ကြာ၊ မင္း ဘာလိုခ်င္လဲ ဆုိတာ ငါသိတယ္”
က်ေနာ္ ေျခေတြ လက္ေတြ တုန္ၿပီး ေျပာတဲ့စကားေတြကလည္း အေယာင္ေယာင္ အမွားမွား ျဖစ္ေနတယ္။ ၀မ္းနည္းၿပီး မ်က္ရည္လည္းက်မိတယ္။ သူ႔အေပၚ ဒီအထိ ေကာင္းေနတာေတာင္ ဘာေတြ အခြင့္အေရးယူ ခ်င္ရတာလည္း ဆုိတာ က်ေနာ္ နားမလည္။
“အကို ေရွ႕ဆက္တိုးရင္ က်ေနာ္ ေအာ္မွာ”
“ဟဟ.. မင္းေအာ္မယ္ဆိုလည္း ေအာ္… မင္းေအာ္ရင္ေရာ ဘယ္သူက ယံုမွာလည္း၊ မင္းငါ့ကို အိမ္ေပၚေခၚတင္လို႔ မင္းအခန္းထဲ ငါေရာက္ေနတာေလး၊ မင္းမေခၚရင္ ငါလာလို႔မရဘူးေလ”
သူ႔ရဲ့ တဖက္သတ္ ဆန္တဲ့ စကားအေပၚ က်ေနာ္ အမွားႀကီး မွား မွန္း က်ေနာ္သလိုက္ရသလို၊ က်ေနာ္မွာ ျပင္ဆင္ခ်ိန္လည္းမရွိေတာ့ပါဘူး။
“ဒီေတာ့ အကို ဘာျဖစ္ခ်င္လည္း”
“ဘာျဖစ္ခ်င္လည္း ဆုိေတာ့ မင္းသိကၡာ၊ ငါ့သိကၡာ အတြက္ မင္းငါ့ကို ေငြေပးရလိမ့္မယ္ အနည္းဆံုး (၃) သိန္း ”
“ဟာ.. ေငြေပးရေအာင္ အကိုနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔က သိကၡာ က်စရာ ဘာမွ မလုပ္တာပဲဗ်ာ”
က်ေနာ္သူ႔ကို က်ေနာ့္လက္ထဲက ကိုင္ထားတဲ့ ကတ္ေၾကးနဲ႔ တစြပ္စြပ္ ထုိးထည့္လိုက္ခ်င္တဲ့ အထိ အာရံုမွာ ေပၚလာတယ္။ သူ က်ေနာ့္ကို အႏိုင္အရမ္းက်င့္တယ္။ က်ေနာ္ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိဘူး။
“ဒီမွာ က်ေနာ့္ပိုက္ဆံအိတ္၊ က်ေနာ္မွာ ရွိတာ ဒါအကုန္ပဲ၊ အကိုေတာင္းတဲ့ ေငြ ၃ သိန္းေတာ့ က်ေနာ္ မေပးႏိုင္ဘူး၊ ေရာ့ ပိုလိုခ်င္ရင္ေတာ့ က်ေနာ့္ကို သာ သတ္သြားေတာ့” ဆုိၿပီး က်ေနာ္ ကတ္ေၾကးကို ကမ္းေပးလိုက္တယ္။ ဒီခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္လည္ ေသခ်င္တဲ့စိတ္ပဲ ရွိတယ္။
သူ႔ကို က်ေနာ္ လွမ္းၾကည့္လို္က္ေတာ့ က်ေနာ့္ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက ပိုက္ဆံကို ကတ္ေၾကးကိုင္ၿပီး ေရေနတယ္။ သူ ပိုက္ဆံ ျမန္ျမန္ယူၿပီး ထြက္သြားဖို႔ပဲ က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္။ သူ ပိုက္ဆံ ကို အက်ီ ၤထဲ အသာအယာ ထည့္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူက မတ္တပ္ရပ္ၿပီး က်ေနာ့္ ဗီဒိုကို ဖြင့္တယ္။ ဗီဒို ထဲက အက်ီ ၤေတြကို သူက တထည္ခ်င္းစီ ကိုင္ၾကည့္ၿပီး သူ ႀကိဳက္တဲ့ အက်ီ ၤေတြကို ေရြးထုတ္ယူေနတယ္။ က်ေနာ္ ပိုက္ဆံသာ ရက္ေရာမယ္။ ဒီအက်ီ ၤေတြ က်ေနာ္ သူ႔ကို မေပးခ်င္ဘူး။ က်ေနာ့္ အက်ီ ၤတစ္ထည္ခ်င္းစီမွာ အမွတ္တရ နဲ႔ အဓိပါယ္ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ရွိေနတယ္။ က်ေနာ္ အသက္ရွိေနသ၍ ဒီအက်ီ ၤေတြ က်ေနာ္ မေပးပါရေစနဲ႔။ က်ေနာ္ စိတ္ထဲမွာ မယူပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းေပမယ့္ ဆုေတာင္း မျပည့္ခဲ့ဘူး။ က်ေနာ့္ မီးဖိုခန္းထဲကို သူ ျပန္သြားတယ္။ က်ေနာ္ အသည္းေအးကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ အ၀တ္ျခင္းထဲမွာ ပိုက္ဆံ ဖြက္ထားတာ သူ သိေနတာလား ဆုိၿပီး သူေနာက္လိုက္သြားမိတယ္။ သူ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကေန ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ တလံုး ယူၿပီး သူေရြးထားတဲ့ အက်ီ ၤေတြကို ထည့္လိုက္တယ္။
“မင္း ငါထြက္သြားလို႔ ေအာ္ဖို႔ မစဥ္းစားနဲ႔၊ မင္းကို သနားလို႔ ငါ ျပန္တာမွတ္”
က်ေနာ္ သူ႔ကို ေက်းဇူးေတြ အထပ္ထပ္ တင္မိတယ္။ တကယ္ က်ေနာ့္ အမွားေတြပါ။ က်ေနာ့္ ဘ၀ အတြက္ အမွားႀကီး မွားခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္ တံခါးဖြင့္ေပးၿပီး သူ ျပန္ထြက္ေတာ့ က်ေနာ္ ေသာ့အျမန္ ျပန္ခတ္တယ္။ သူ ေလွကားတဆစ္ ဆင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ
“ဒီမွာ အကို၊ က်ေနာ္ အကို႔ကို သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အမွတ္နဲ႔ အားနာ ၿပီး အိမ္ေပၚထိ ေခၚတင္ခဲ့တာ က်ေနာ့္ အမွားပါ။ အကို႔ကို အျမင္မွားမိေအာင္ လုပ္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အကို လူမသိ၊သူမသိ က်ေနာ့္ကို အႏိုင္က်င့္ခ်င္တယ္၊ မရေတာ့ ေငြညွစ္ၿပီး ပိုက္ဆံေတာင္းတယ္၊ က်ေနာ့္အက်ီ ၤေတြ ယူသြားတယ္။ တကယ္လို႔ မနက္ဖန္ စိတ္ေျပာင္းၿပီး က်ေနာ္ ရဲတိုင္ရင္ က်ေနာ့္ဆီက ယူသြားတဲ့ပစၥည္းေတြကို သက္ေသခံ အျဖစ္နဲ႔ ဖမ္းခံရင္ အကို အမွဳ ပိုႀကီးၿပီး၊ အကို ကံေကာင္းပါေစ” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
သူ ေလွကားသံုးဆစ္ မွာ ျပန္တက္လာၿပီး ေစာေစာက ယူသြားတဲ့ အက်ီ ၤထုတ္ကို ဖုတ္ကနဲ ပစ္ခ်ၿပီး ျပန္ဆင္းသြားတယ္။ က်ေနာ္ အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။ သူဟာ လူေကာင္းတေယာက္ပါပဲ၊ ေငြလိုေနလို႔ပဲ ျဖစ္ရမယ္လို႔ က်ေနာ္ ေတြးထင္မိတယ္။ သူ႔ ေျခသံေတြေလွကားကေန မၾကားရေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ အက်ီ ထုတ္တံခါးဖြင့္ၿပီး အသာအယာ ေပြ႕ယူမိတယ္။ က်ေနာ္ သိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ရင္ထဲမွာ ဘာမွ မရွိတဲ့ အတိုင္းမသိ ေက်နပ္သလိုလို၊ သူ႔ကိုလည္း သနားလိုလို၊ သူဘာေၾကာင့္ ေငြလိုေနသလဲ ဆုိတာလည္း ေခါင္းထဲ ေရာက္လာခဲ့တယ္။
က်ေနာ္ အတိုင္းအဆ မရွိ ခုန္ေနတဲ့ ရင္ေတြ ရပ္လို႔ အခန္းထဲ ၀င္မယ္ ၾကံတုန္း ၀ုန္း၀ုန္း ဆုိၿပီး က်ေနာ့္ အိမ္ေရွ႕ တခါး ဆြဲခါသံကို ၾကားရေတာ့ က်ေနာ္ တုန္လွဳပ္သြားရျပန္တယ္။ က်ေနာ္ မရဲတရဲ နဲ႔ ဘယ္သူလဲလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ အကိုပါပဲ လို႔ ျပန္ေျဖသံၾကားတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ လက္ဖ်ား၊ ေျခဖ်ားေတြ ေအးစက္သြားခဲ့ျပန္တယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ကို ျမင္ေတာ့ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ “ေအာက္က တိုက္တံခါး ပိတ္ထားလို႔ ကို ထြက္လုိ႔ မရဘူးညီ၊ ကို႔ကို ေသာ့ေပးပါ၊ ကို ျပန္ခ်င္လို႔ပါ၊ ညီ့ပိုက္ဆံကို အကို ေျပလည္တဲ့ တေန႔ ျပန္ဆပ္ပါမယ္”
လြန္ခဲ့တဲ့ မိနစ္ပိုင္းတုန္းက က်ေနာ္ ေဒါသထြက္ ၀မ္းနည္း ခဲ့ရေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ သူ႔ကို သနားသြားတယ္။  က်ေနာ္ တိုက္ေအာက္ေသာ့ကို ကမ္းေပးၿပီး
“အကို႔ကို ပိုက္ဆံ ေပးလိုက္ကတည္းက က်ေနာ္ျပန္လိုခ်င္တဲ့ စိတ္မရွိပါဘူးအကို၊ က်ေနာ္ ကေတာ့ လူဆိုးတေယာက္လုပ္ခ်င္စိတ္ရွိတဲ့ လူေကာင္းနဲ႔ ေတြ႕ တယ္လို႔ပဲ မွတ္ပါတယ္ အကို”
က်ေနာ့္ကို ေက်းဇူးတင္စကား ႏွဳတ္က မေျပာေပမယ့္ သူ႔ မ်က္ႏွာမွာ က်ေနာ့္ကို ေက်းဇူးဆိုတဲ့စကား ေပၚလြင္ေနတယ္လို႔ က်ေနာ္ သတ္မွတ္ပါရေစ။ က်ေနာ္ သူေလွကားေပၚကေန ခပ္ျမန္ျမန္ဆင္းသြားတဲ့အသံ၊ဘာဂ်ားတံခါး ဖြင့္ၿပီး ျပန္ပိတ္သြားတဲ့အသံ၊ေနာက္ သူ လမ္းမႀကီးကို ေက်ာခိုင္း လမ္းေလွ်ာက္သြားတဲ့ ေျခသံ ကုန္တဲ့ထိ နားစြင့္ေနမိတယ္။ ေနာက္တခ်ိန္ သူ ျပန္လာမွာကို က်ေနာ္ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ့္ကို သူ ဒုကၡလာေပးမွာကို မေၾကာက္မိေတာ့ေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ က်ေနာ့္လို လူေတြ နဲ႔ မေတြ႕ပဲ ဒုကၡ ေပးမယ့္ သူ အခ်င္းခ်င္း ျပန္ေတြ႕မွာကိုေတာ့ စိုးရိမ္မိတယ္။
အေ၀းကေန လွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ သူ႔ ပံုရိပ္ ေပ်ာက္သြားတဲ့ အခါမွ က်ေနာ့္ ေခါင္းထဲ Murphy’s Law ေရာက္လာတယ္။
“Anything that can go wrong will go wrong” တဲ့…
တကယ္လို႔မ်ား က်ေနာ္သာ သူ႔ အလို ဆႏၵေတြကို လိုက္ေလ်ာခဲ့ရင္၊
တကယ္လို႔မ်ား က်ေနာ္သာ သူ ထင္သလို လူတေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ရင္၊
တကယ္လို႔မ်ား က်ေနာ္ သူ႔ကို ေသာ့မေပးပဲ လူသိရွင္ၾကား ေအာ္ဟစ္အကူအညီေတာင္းခဲ့ရင္၊
တကယ္လို႔မ်ား သူ က်ေနာ့္ကို လာျပန္ရွာခဲ့ရင္……..
က်ေနာ့္ အေတြးေတြ ဒီေန႔ထိ မဆံုးေသးပါဘူး။


စိန္လွ်ံထြန္း 
IDEA Magazine

2 comments:

စည္သူ said...

ကိုဖိုးစိန္ေရ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ အားလံုးကို အရမ္းသတိရတယ္ဗ်ာ

စည္သူ said...

ညီကိုေမာင္ႏွမေတြကို အရမ္းသတိရတယ္ ဆက္သြယ္ေပးပါအံုး ၀၉ ၄၉၂၆၄၉၅၀