Sunday, 5 June 2011

ဇြန္လအလွဴ



ဒီမနက္ ဇြန္လရဲ႔ မိုးျခိမ္းသံေတြက အရမ္းကို ေၾကာက္စရာေကာင္းပါတယ္။ မိုးကလဲ မနက္ေစာေစာကို အျငိဳးတႀကီးနဲ႔ ရြာေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီမိုးေတြကို အံတုျပီး က်ေနာ္တို႔ ညီအကို ေမာင္ႏွမေလးေယာက္ ေသြးသြားလွဴခဲ့ပါတယ္။ ဒီတခါေသြးသြားလွဴေတြ woodland က HSA မွာ ပထမဆံုး အႀကိမ္လွဴ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေလးေယာက္လံုးက ဒီတခါ လွဴတာပါ ေပါင္းရင္ ၅ႀကိမ္ တိတိ ရွိျပီးဆုိေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အမွတ္တရ (၅)ႀကိမ္ လွဴျပီးေၾကာင္း အမွတ္တရ တံဆိပ္ေလးေတြ ရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ အမွတ္တရက အဲဒီေသြးလွဴဘဏ္မွာ ေဆးစစ္တဲ့ ျမန္မာ ဆရာ၀န္မက က်ေနာ္ကို ပထမဆံုး ေသြးလွဴခြင့္ရေအာင္ ကူညီေပးတဲ့ ဆရာမပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသြးသြားလွဴတိုင္းလဲ သူ႔နဲ႔ ဆံုပါတယ္။ ဒီတေခါက္လဲ မထင္မွတ္ထားပဲ ျပန္ဆံုခြင့္ ရလို႔ ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေသြးလွဴခြင့္ရေအာင္ ကူညီတယ္ ဆုိတာက မႏွစ္က ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူးမွာ က်ေနာ္တို႔ ညီအကိုေတြ ပထမဆံုး အေနနဲ႔ အမွတ္တရေသြး သြားလွဴပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္က ဆိုက္ပရပ္စ္က ေရာက္တာ သိပ္မၾကာေသးတဲ့ အတြက္ ဥေရာပက လာတဲ့သူေတြက ေသြးလွဴခြင့္ မရဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ အဂၤလန္တို႔ ဂ်ာမနီတို႔ကေနလာတဲ့ သူေတြက ေသြးလွဴခြင့္မရွိပါဘူး။ သူတို႔ဆီက ေဒါင့္သန္းေရာဂါပိုး ပါလာႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုျပီး ေသြးလွဴဘဏ္က လက္မခံပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္လာတဲ့ ႏိုင္ငံက သူတို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံထဲမွာ မပါတဲ့ ဆိုက္ပရပ္စ္က ဆိုလို႔ က်ေနာ့္ကို ေသြးလွဴခြင့္ ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲလိုလွဴခြင့္ ရေအာင္ ျမန္မာဆရာ၀န္ အမက ၀ိုင္းေျပာေပးလို႔ က်ေနာ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ လွဴခ်င္တဲ့ ဆႏၵျပည့္၀ခဲ့ပါတယ္။ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ေသြးလွဴတာက စကာၤပူေရာက္မွ ပထမဆံုးအၾကိမ္ လွဴ ျဖစ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဆယ္တန္းေအာင္စကတည္းက ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေသြးအရမ္းလိုတဲ့ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ကို သနားျပီး လွဴခဲ့ပါတယ္။ သံုးလတခါ လိုတဲ့ ေသြးကို က်ေနာ္လွဴခဲ့ပါတယ္။ ခုအဲဒီေကာင္မေလးက ေနေကာင္းလို႔ ဒီတေခါက္ျပန္တဲ့ အခ်ိန္ အိမ္ေထာင္က်ေနပါျပီး။ က်ေနာ့္ ဆီက ေသြးပဲ ယူျဖစ္ခဲ့လို႔ က်ေနာ္လိုပဲ စိတ္ႀကီးတယ္လို႔ေတာ့ ဆိုပါတယ္။

ဆိုက္ပရပ္စ္ေရာက္ေတာ့လည္း မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ့္ အလုပ္ရွင္သေထး ကိုေသြးလွဴခဲ့ပါတယ္။ မထင္မွတ္တဲ့ တညမွာ သေထးက ရုတ္တရက္ အစာအိမ္ေပါက္တာလား၊ သည္းေျခေပါက္တာလားမသိပဲ ဗိုက္တခုလံုး မဲလာျပီး ေသြးေတြ အန္လို႔ သေထးမိန္းမနဲ႔ က်ေနာ္ သေထးကို ေဆးရံုတင္လိုက္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္က ေသြးအေလာတႀကီးလိုအပ္တယ္ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ကလွဴမယ္ေျပာပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ က်ေနာ့္ေသြးကို စစ္ပါတယ္။ သေထးကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်ေနာ့္နဲ႔ ေသြးခ်င္တူတာရယ္၊ ေသြးလွဴလို႔ရတဲ့ အေနအထားရွိတာရယ္၊ က်ေနာ္ဆီက ရသေလာက္ေသြးကိုယူခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ သူတို႔ဆီမွာ ရွိတဲ့ ေသြးနဲ႔ က်ေနာ့္ဆီက ယူတာနဲ႔ သေထးက ေနျပန္ေကာင္းသြားပါတယ္။ က်ေနာ့္ဆီက ရႏိုင္သေလာက္ ယူလိုက္တာဆုိေတာ့ အဲဒီတညလံုး က်ေနာ္ အားေဆးျပန္သြင္းျပီး မထႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ေနလည္ေလာက္က်ေတာ့ သေထးက က်ေနာ့္ကုတင္ကို လာျပီး က်ေနာ္ေနေကာင္းလား သတင္းလာေမးရတဲ့ အဆင့္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ၀မ္းလဲသာတယ္။ ပီတိလဲ ျဖစ္ရပါတယ္။ အမွတ္တရလဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ခုလဲ စကာၤပူေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးမွာ ေသြးလွဴခဲ့တာ ငါးႀကိမ္ရွိပါျပီး။ ငါးႀကိမ္ဆိုေတာ့ေသြးလွဴဘဏ္က ေျပာတဲ့ စကားနဲ႔ ဆို (၁၅)ေယာက္ကို အသက္ကို ကယ္ႏိုင္ခဲ့ျပီးေပါ့။ ပီတိျဖစ္ပါတယ္။ ဂုဏ္ယူပါတယ္။

အကိုဆရာ၀န္ တေယာက္ကေတာ့ ေသြးလွဴတာ အားမေပးဘူး။ ေသမယ့္လူနာကို ပိုခံစားရေအာင္ လုပ္သလိုပဲ လို႔ ဖဘမွာ ေရးထားတာ ေတြ႔လိုက္ဖူးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေသြးေတြက အဲဒီလို ေသခါနီး ေသေတာ့မယ့္ လူနာေတြ ဆီေရာက္သြားရင္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာေပါ့။ သူတို႔ အတြက္ အသံုး မတည့္ဘူး၊ သူတို႔ကို ႏွိပ္စက္သလို ျဖစ္ေနတဲ့ အလွဴမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ တကယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ေသြးတစက္ေၾကာင့္ တေယာက္ယာက္က ေလာကႀကီးမွာ အသက္ဆက္ရွင္ခြင့္ရမယ္၊ သူလုပ္ခ်င္တာေတြ ဆက္လုပ္ခြင့္ ေလးရသြားမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္တို႔ လွဴခဲ့တဲ့ ေသြးက တကယ္လိုအပ္တဲ့ သူေတြ ဆီေရာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ တေယာက္ေယာက္ က်န္းမာလာတာ ၊ သူတို႔ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵတခု ျဖည့္ဆီးေပးႏိုင္ တာကို ဂုဏ္ယူလိုက္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္လဲ က်ေနာ္အသက္ရွင္ေနသ၍ လိုအပ္တဲ့သူေတြအတြက္ က်ေနာ္လွဴသြားပါဦးမယ္။ ဒီေန႔ က်ေနာ္နဲ႔ အတူ ငါးႀကိမ္တိုင္တိုင္ အမွတ္တရ တူတူလွဴခဲ့ၾကသူေတြက ေတာင္ေပၚ၊ သက္ႏိုင္ နဲ႔ မိုးခါးတို႔ပါ။က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေသြးစက္ေတြနဲ႔ တကယ္လိုအပ္တဲ့ လူနာရွင္ေတြကို လွဴဒါန္း ကယ္တင္ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း….

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

4 comments:

မိုးခါး said...

လိုက္ခ္

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေျပာဘူးတာ သြားသတိရတယ္
ေသြးလွဴတာမေကာင္းဘူးတဲ့
လွဴတဲ့လူက ေခၽြးေစာ္နံတဲ့သူျဖစ္ေနရင္ အသြင္းခံရသူပါ ကူးတယ္တဲ့
ဆရာ၀န္တေယာက္ ေသြးလွဴတယ္ဆိုရင္သူလည္း လွဴမယ္တဲ့

ကိုယ့္ခံယူခ်က္နဲ႕ ကိုယ္ေပါ့ေလ
ကိုယ္သာ ေသြးလိုေနသူတေယာက္ျဖစ္ရင္ ေသြးသာမရခဲ့ရင္ ေသမယ့္ လူနာတေယာက္ျဖစ္ေနရင္ (ဥပမာ ေသြးကင္ဆာလို) ေခၽြးေစာ္နံတာ ကူးမွာ ေၾကာက္တာနဲ႕ ေသြးမယူဘဲ အေသခံမလား???

ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္က လိုအပ္မယ့္သူအတြက္ ရည္စူးပါတယ္ .. ကိုယ့္ေသြးယူလုိက္ျပီး သက္သာေပ်ာက္ကင္း ခ်မ္းသာသြားမယ့္လူမ်ိဳးအတြက္ ရည္စူးပါတယ္ ..

မေတာ္တဆ လူနာတစံုတခု ျဖစ္သြားခဲ့သည္ရွိေသာ္ စိတ္မေကာင္းရံုကလြဲျပီးလည္း မတတ္ႏုိင္ပါဘူး ..

ညီမ အျမဲတမ္း ေသြးလွဴေနစဥ္ဆို ေမတၱာပို႕တတ္ပါတယ္ .. ကိုယ့္ေသြးရသြားမယ့္လူနာ က်န္းမာခ်မ္းသာဖို႕ အသက္အႏၱာရယ္ကင္းဖို႕ေပါ့ .. ကိုယ့္တတ္ႏုိင္သေလာက္ပါပဲ .. း))

အားလံုးေသာ ပုဂိၢဳလ္သတၱ၀ါေတြ က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ ..

Anonymous said...

ကၽြန္မေတာ့ .အယုတ္အလတ္အျမတ္မေရြး လုိအပ္ေနသူ မည္သူမဆုိ ေရာဂါဘယကင္းစင္ အႏၱရာယ္ကင္းေသာ ဤေသြးကုိ ရပါေစ.လုိ႔ ေသြးလွဴရင္ ကုတင္ေပၚမွာ ေသြးထုတ္ခံေနတုန္း ဆႏၵျပဳျဖစ္တယ္။ ေသခါနီးလူ ရသြားလဲ မေသခင္ သူ႔ေဝဒနာ သက္သာဖုိ႔၊ သူစိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔ အေထာက္အပံ့ျဖစ္မယ္ဆုိ ေက်နပ္တာပါပဲ။ ေသမယ့္အတူတူ ေသြးအားေလးျပည့္သြားလုိ႔ သူ မေသခင္ ေဝဒနာသက္သာျပီး ဘုရားတရား အာရံုျပဳႏုိင္မယ္၊ မိသားစုကုိ မ်က္လံုးဖြင့္ႏႈတ္ဆက္ႏုိင္မယ္ဆုိ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ။ သူေသမွာမုိ႔ ငါ့ေသြးမေပးဘူးလုိ႔ ျငင္းရင္ သူ႔ခမ်ာ ဘယ္ေလာက္ခံစားရရွာမလဲ။ လူဆုိတာ ေသခါမွေသေရာ အပယ္ခံ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။

ကုိဖုိးစိန္တုိ႔ ေသြးလွဴတာ လႈိက္လဲွစြာ သာဓု သာဓု သာဓု ေခၚသြားပါတယ္။ ေသြးလွဴတာကုိ ေဝဖန္တဲ့လူေတြက သူတုိ႔မလွဴခ်င္ေတာ့ သူမ်ားလွဴတာကုိလဲ အေကာင္းမျမင္ႏုိင္တဲ့ စိတၱဇပါ။ ဒီလုိလူမ်ိဳးေတြ မက်န္းမာလုိ႔ ေသြးလုိျပီဆုိ ျငင္းမယ့္သူ တေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ ကုိယ္အဂၤါအစိတ္အပုိင္းေတာင္ သူမ်ားဆီက ရက္ရက္စက္စက္ လုိက္ညာအလွဴခံျပီး အသက္ဆက္တတ္တဲ့ အတၱသမားေတြပါ။

ကၽြန္မ ေသြးပဲ လွဴဖူးတယ္။ ေသြးတစ္ခါမွ အလွဴမခံဖူးဘူး။ ေသြးလွဴတာကုိ ကဲ့ရဲ႕သူေတြ ေသရာေညာင္ေစာင္း လွဲရခ်ိန္မွာ သူတုိ႔ ေသမယ္ဆုိတာ ေသခ်ာေနပါရက္နဲ႔ သူတုိ႔အသက္ကုိ ကယ္ဖုိ႔၊ ေသြးသြင္းေပးဖုိ႔ ဇြတ္ေတာင္းဆုိၾကမွာပါ။ အဲဒီအခါလဲ သူတုိ႔ဘာေျပာခဲ့တယ္ဆုိတာ ခြင့္လႊတ္ျပီး ေသြးလွဴလုိက္ၾကရေအာင္။

Anonymous said...

ဖိုးစိန္ေရ ဒီေဒါက္တာက steve မွဟုတ္ရဲ႕လား..

JulyDream said...

ေသြးလွဴေနတဲ့ ဆရာဝန္ေတြ အမ်ားႀကီးပါလို႕ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ Raven BDC မွာ တက္တက္ၾကြၾကြ လွဳပ္ရွားေနတဲ့ အထဲမွာ ေဆးေက်ာင္းသားေတြ ဆရာဝန္ေတြ ပါတယ္ဆိုတာ သက္ေသတခုပါပဲ။