Monday, 20 June 2011

ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ၊ ေရြးခ်ယ္မွဳ

အလုပ္စ၀င္တဲ့ ေနကေနစျပီး ေန႔တိုင္း လိုလိုပဲ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ဖုေကာက္ကိုသြားတယ္။ ဖုေကာက္ေရာက္ျပီးဆိုရင္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ရွိသမွ် ဆိုင္တခုခ်င္းစီက Menu ေတြကိုဖတ္၊ ေစ်းႏွဳန္းေတြကို လိုက္ၾကည့္တယ္။ ေန႔တိုင္း သြားလဲ ေန႔တိုင္းျပန္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ဖတ္ျပီးတိုင္း စိတ္ထဲက အလိုလို ေခါင္းခါတယ္။ အဆင္မေျပဘူး။ တခါတေလၾကေတာ့လဲ ဆိုင္တဆိုင္ေရွ ႔မွာ အၾကာၾကီး မတ္တပ္ရပ္ျပီး ဘာစားရမလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားမိျပန္တယ္။ ေရြးစရာေတြ မ်ားေနေတာ့လဲ ေခါင္းထဲမွာ ဘာစားရင္ေကာင္းမလဲ ဆုိတာ ျဖစ္ျပန္ေရာ။

ဒီလိုနဲ႔ ေဘးပတ္၀န္းက်င္က လူေတြ ဘာစားေနသလဲ ဆုိတာ မသိမသာ တပတ္လည့္ျပီး လိုက္ၾကည့္တယ္။ အားလံုးနီးပါးကေတာ့ ကိုယ္မွာထားတဲ့ ဟင္းလ်ာေတြကို ၾကိဳက္ၾကိဳက္ မၾကိဳက္ၾကိဳက္ စားေနၾကတဲ့ပံုပါပဲ။ သူတို႔စားေနတဲ့ ထဲကမွ ဘယ္ဟင္းကို အမ်ားဆံုးမွာစားလဲ။ ဘယ္ဟင္းက ေကာင္းမယ့္ပံုရွိလဲ ဆုိတာ ရွာၾကည့္မိတယ္။ ျပီးေတာ့ ဆိုင္က Menu ေတြကို ျပန္ဖတ္တယ္။ သက္ျပင္းရွည္ရွည္ တခ်က္ခ်ျပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ခ်တယ္။ ေဘးနားကျဖတ္သြားတဲ့ အဖြားအိုကို ေခၚျပီး အေအးတလံုးမွာလိုက္တယ္။ ၂က်ပ္တန္ေပးလိုက္တယ္။ ပိုတာအဖြားအတြက္လို႔ ေျပာလိုက္ျပီး ေန႔လည္စာ အေအးကို မိန္ရည္ရွက္ရည္ စားသံုးခဲ့တယ္။ က်ေနာ္မၾကိဳက္တဲ့ ထမင္းမာမာနဲ႔ ဟင္းကိုစားလိုက္ရတာထက္ အေအးေသာက္လိုက္ရတာက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေက်နပ္မိတာပဲ။ ဒါကေန႔တိုင္းလိုလိုျဖစ္တယ္။

က်ေနာ္႔လို လူမ်ိဳးေတြ ရွိေသးရဲ႔လားလို႔ သိခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့စဥ္းစားမိတယ္။

တခါတေလ အျမဲတမ္းလိုလို ပဲ လူေတြက ကိုယ့္ဘ၀ကို အလိုမက်တဲ့ အခါက်ရင္ တျခားလူေတြရဲ႔ ဘ၀ေတြကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္တတ္ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ ေတြဆီက လွပတဲ့ဘ၀ေလးကို လုိခ်င္တက္မက္ျပီး ငါသာဒီလိုဘ၀သာရရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးေတာတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဒါသေတြထြက္ျပီး ငါက်ေတာ့ ဒါေတြဘာလို႔ မပိုင္ရတာလဲ၊ ငါ့အလွည့္က်ေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြ ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ ၊ ငါဒါမ်ိဳးမလုပ္ႏိုင္တာလဲ လို႔ ေတြးမိၾကျပန္တယ္။
ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္တယ္။ ကိုယ္ကိုယ့္ကိုယ္ ေတာင္းဆိုတာေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားေနလဲ။ ကိုယ့္အတြက္ ဘာေတြေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြရွိေနလဲဆိုတာေတြေပါ့။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့သူေတြ ရယ္ သူတို႔မွာ ရွိသင့္သေလာက္ရွိျပီးကိုယ့္မွာ မရွိတဲ့အခါေတြမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေတာင္းဆိုမွဳေတြ ပိုမ်ားတတ္လာတယ္။ ကိုယ့္ထက္ပုိေတာ္တဲ့သူ၊ ကိုယ့္ထက္ပိုလုပ္ႏိုင္တဲ့သူ၊ ကိုယ့္ထက္ပိုေအာင္ျမင္တဲ့သူ၊ ကိုယ္ထက္ ပိုလွဴႏိုင္တဲ့သူ တေယာက္ေယာက္ အျမဲ ရွိေနဦးမယ္ဆိုေတာ့ ကိုေတာ့ ေမ့ထားလိုက္ၾကတယ္။ သူတို႔ေတြက ဘ၀စာမ်က္ႏွာေတြမွာ အျမဲရွိေနဦးမွာပဲ။

က်ေနာ္ေမွ်ာ္လင့္မိတာကေတာ့ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ အေရအခ်င္းေတြကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္သိဖို႔နဲ႔ ကိုယ္မွာရွိတဲ့ကိုယ္ပိုင္အရည္အခ်င္းနဲ႔ ကိုယ္ဘယ္သူဆို တာ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျပသဖို႔ပါပဲ။ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းကို ထုတ္ျပခ်င္းက ၾကြား၀ါးတယ္လို႔ မထင္မိပါဘူး။ ကိုယ္ကသာ တျခားလူတေယာက္ရဲ႔ ဘ၀ထဲကို ထိုး၀င္ၾကည့္ျပီး မနာလို ၀န္တိုစိတ္ မျဖစ္ဖို႔သာ အဓိကပါ။ သူတို႔ဆီက သင္ယူျပီး ကိုယ့္အတြက္ ရိုးရွင္းစြာ အသံုးခ်တတ္ဖို႔ပါပဲ။ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ေက်နပ္စြာနဲ႔ ေအာင္ပြဲခံလိုက္ပါ။

က်ေနာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာ စားေနတဲ့သူေတြကို ၾကည့္ျပီး သူတို႔စားတာလိုက္စားမယ္ဆိုျပီး တခါမွ မေတြးခဲ့ဖူး။ သူတို႔စားေပမယ့္ ကိုယ္မၾကိဳက္တာကို အတင္းၾကိတ္မွိတ္ျပီး မစားႏိုင္ဘူး။ လံုး၀မၾကိဳက္ရင္ လံုး၀ မစားဘူးေပါ့။ အဟာရ မျဖစ္ရင္ေနပါေစ။ ေနာက္ဆံုး စိတ္မတိုင္းမက်စြာနဲ႔ ေရြးလိုက္ရတဲ့ အေအးတခြက္က က်ေနာ့္ရင္ကိုေတာ့ အနည္းဆံုး ေအးျမသြားပါတယ္။

ဘ၀မွာစိတ္တိုင္းမက်တာေတြ မ်ားစြာထဲက ကိုယ္တိုင္စိတ္တိုင္းက်တဲ့ အရာတခုကို ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ပါေစ။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးစိန္

4 comments:

Anonymous said...

ဒီ post အရမ္းေကာင္းတယ္ ကိုဖိုးစိန္။

Anonymous said...

You remind me of someone I know here: rather drink something than eating something which he doesn't like especially at food court.
Mon Petit Avatar

ျမဴးျမဴး said...

အိမ္ကေနထည္႔ယူသြားတာကေအးတယ္.. မစားခ်င္တာေတြ မစားရေတာ႔ဘူးေပါ႔.. စိတ္တိုင္းမက်တာေတြကေတာ႔ မ်ားသားကိုဖိုးစိန္ရယ္.. ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ စိတ္တိုင္းမက်တာက အဆိုးဆံုးေပါ႔.. ေရာင္႔ရဲတတ္ဖို႔ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကိဳးစားရဦးမယ္..

sonata-cantata said...

ကိုယ္ကသာ တျခားလူတေယာက္ရဲ႔ ဘ၀ထဲကို ထိုး၀င္ၾကည့္ျပီး မနာလို ၀န္တိုစိတ္ မျဖစ္ဖို႔သာ အဓိကပါ ...
အဲ့ဒါေလး ႀကိုက္တယ္။